Zimny oddech. Łączka. Tom 2

**PATRONAT MEDIALNY**

Dziś przychodzę do Was z moim cudownym patronatem medialnym, kontynuacją wydanej w 2023 roku i bardzo ciepło przyjętej przez czytelników powieści "Łączka. Czarna kostka".

Już wtedy byłam zachwycona tą historią, ale to jak ona ewoluowała i w jakim kierunku poszła, totalnie zawładnęło moim sercem i pokazało też, jak bardzo zmieniła się nie tylko sama bohaterka, ale i otaczający ją świat.

Autorka stworzyła historię, która porywa czytelnika od pierwszych stron. Adrenalina i emocje buzują od początku, ale to, co dzieje się pod koniec w górach, to jest totalny majstersztyk i gdyby nie to, że tak płynnie czyta się tę historię, delektowałabym się nią dużo dłużej, a tak nim się obejrzałam, już kończyłam, i przyznać muszę, że jestem bardzo niepocieszona i wielką niecierpliwością czekam na kontynuację.

Weronika- główna bohaterka- to fantastyczna, wchodząca w dorosłość dziewczyna, która pomimo młodego wieku, swą dojrzałością i spojrzeniem na swoją przyszłość przebija niejednego dorosłego, potencjalnie dojrzałego człowieka ;) Uwielbiam ją od samego początku, ale teraz jeszcze bardziej zyskała w moich oczach swą dojrzałością.

Poza Wercią ponownie spotykamy się z jej rodziną, ale pojawia się sporo nowych postaci, szczególnie taki jeden Darek może w przyszłości sporo namieszać. Każda z tych postaci bardzo się zmieniła od poprzedniej części, i wszyscy oni wnoszą ogrom emocji do tej historii.

Autorka cudownie je wszystkie poprowadziła i pokazała, jak zbiegiem czasu zaczęły się zmieniać i dojrzewać, nie tylko do powierzonych im zadań, ale szczególności do stania się człowiekiem odpowiedzialnym nie tylko za siebie, ale i za innych.

Autorka w swej powieści poruszyła niezwykle ważne tematy. Pokazuje, jak wielkie konsekwencje niosła za sobą pandemia, jak bardzo przymusowa izolacja wpłynęła na rozwój młodzieży i zachwiała ich bezpiecznym światem oraz relacjami rodzinnymi i społecznymi, jak zdrada doprowadza do rozpadu rodziny, jak rozwód rodziców wpływa na poczucie bezpieczeństwa, a konflikt dorosłych zawsze odbije się na tych niewinnych- dzieciach. Pokazuje, jak bardzo można zranić słowami, a te już wypowiedziane zapisują się na zawsze w sercu. Wszystko to pokazane oczami dorastającej nastolatki, która sama nie zna jeszcze życia- sprawia, że dorosły czytelnik na chwilkę przystanie, pochyli się nad tym i zastanowi, jak nas widzą nasze dzieci- czy życie, które im pokazujemy swoją własną postawą, jest dla nich dobre, czy jesteśmy dla nich dobrym przykładem, czy przekazujemy im wartości, które nas samych prowadzą przez życie, czy można odciąć się od przeszłości i swoich korzeni? Tak, ta historia potrafi zmusić człowieka do refleksji. Zadaje mnóstwo pytań, na które odpowiedzi musimy znaleźć we własnym sercu.

Wspomniałam na wstępie, że książka bardzo wciąga- to prawda, kilkukrotnie dałam się zaskoczyć, wzruszyć i parsknąć śmiechem, nim się zorientowałam, już niemal ją kończyłam.

Zakończenie jest mega, pobudza wyobraźnię i zdradza, że jeszcze dużo się w tej historii wydarzy. Uwielbiam mroczny wątek gór i czarnego wilka, podoba mi się symbolika tajemniczej kostki, uwielbiam obserwować rodzącą się relację pomiędzy Werką a jej dziadkiem. Jest to historia niełatwa, ale czytając ją, poczujecie pewnego rodzaju ciepło i nadzieję, na to, że nawet po najgorzej burzy wyjdzie słońce.

Uwielbiam warsztat pisarki autorki, jest on niezwykle dojrzały, a zarazem barwny oraz działający na wyobraźnię i choć dzieje się w fabule bardzo dużo, wszystkie wątki łączą się w klarowną i przejrzystą całość, nie ma niedomówień, wszystko zostaje dokładnie i z sensem wyjaśnione.

Zwrócić uwagę należy również na wydanie tej książki. Zachwyca ona wszystkim, począwszy od teksu, kończąc na barwnych i korespondujących z treścią grafikami, zdobieniami stron, piękną i twardą okładką. Jak dla mnie to jedna z piękniej wydanych książek w tym półroczu.

Czuję olbrzymią wdzięczność, że mogę patronować tej wyjątkowej historii, z czystym sumieniem polecam ją każdemu, szczególnie młodzieży, która nie do końca potrafi przepracować swoje emocje, nie radzi sobie z wyzwaniami i problemami. Zobaczą po lekturze, że zawsze jest jakieś rozwiązanie.

Z wielką niecierpliwością czekam na kontynuację.

Czy polecam?

Zdecydowanie tak. Warto sięgnąć po "Łączka. Zimny oddech" i przekonać się, że każdy z nas jest ważny dla innych, choć czasami wydaje się nam, że zostaliśmy sami na świecie. To opowieść o życiu, zaufaniu i poszukiwaniu swoich korzeni. Koniecznie przeczytajcie!

Witam, dziś mam dla Was recenzję mojego patronatu ❤️

„Łączka. Zimny oddech” autorstwa Wandy Siubieli ❤️😍

„Łączka. Zimny oddech” to druga część historii o młodziutkiej Werce, która wkracza w dorosłość i musi zmierzyć się z problemami, które zdecydowanie ją przerastają.

Autorka zabiera nas w świat naznaczony pandemią — czasem, który dla wielu z nas był niezwykle trudny. Zamknięci w domach, odcięci od bliskich, pozbawieni codzienności, którą znaliśmy. Szkoły zamknięte, brak spotkań, izolacja… To wszystko odcisnęło piętno zarówno na zdrowiu psychicznym, jak i fizycznym wielu osób.

Bohaterowie tej historii również odczuwają skutki tego czasu na własnej skórze. Dla Werki dodatkowym ciężarem staje się rozwód rodziców — wydarzenie, które zawsze burzy poczucie bezpieczeństwa. Jakby tego było mało, jej ukochany nagle przestaje się odzywać. Brak odpowiedzi rodzi pytania, niedopowiedzenia i ból. Czy ktoś maczał w tym palce? A może to decyzja samego Michała? Trudno jednoznacznie ocenić, co kieruje chłopakiem, gdy wielka miłość nagle zamienia się w wielką niewiadomą.

Na szczególną uwagę zasługuje pięknie ukazana więź między matką a dziećmi — pełna wsparcia, ciepła i zrozumienia, nawet w najtrudniejszych momentach. To właśnie te relacje nadają tej historii autentyczności i sprawiają, że czytelnik może się z nią utożsamić.

Wyjazd do Zakopanego staje się dla bohaterów przełomowym momentem. Góry, jak to góry — potrafią zarówno zachwycić, jak i przestraszyć. To tam bohaterowie zbliżają się do siebie jeszcze bardziej, ale też stają twarzą w twarz z własnymi lękami.

„Łączka. Zimny oddech” to historia o dorastaniu, stracie, miłości i odnajdywaniu siebie w świecie, który nagle przestaje być bezpieczny. To opowieść, która pokazuje, że nawet w najciemniejszych momentach można odnaleźć światło — wystarczy tylko mieć odwagę, by po nie sięgnąć.

To książka, która zostaje w sercu na długo i przypomina, jak ważne są relacje, szczerość i walka o własne szczęście ❤️

"Łączka. Zimny oddech" Wandy Siubieli to poruszająca i pełna emocji opowieść o dorastaniu, zagubieniu i próbie odnalezienia siebie w świecie pełnym trudnych doświadczeń. Główną bohaterką jest Weronika. Wrażliwa, refleksyjna dziewczyna, która zmaga się z własnymi lękami emocjami i skomplikowaną rzeczywistością wokół niej. Jest to historia bardzo autentyczna, dzięki czemu czytelnik szybko zaczyna przeżywać wszystko razem z nią.

Na uwagę zasługują także inni bohaterowie, którzy mają istotny wpływ na życie Weroniki. Każda z postaci wnosi coś ważnego do fabuły jedni są wsparciem, inni źródłem trudnych doświadczeń, ale wszyscy razem tworzą obraz świata, w którym nic nie jest proste ani jednoznaczne. Relacje między bohaterami są pełne napięcia, emocji i niedopowiedzeń, co dodatkowo wzmacnia przekaz książki.

Autorka w bardzo sugestywny sposób pokazuje co dzieje się wewnątrz bohaterów, ich rozterki, strach, ale też nadzieję i potrzebę bliskości. Dodatkowo warto podkreślić, że autorka z dużym wyczuciem buduje nastrój niepokoju i tajemnicy, który towarzyszy czytelnikowi niemal przez całą lekturę. Dzięki temu książka nie tylko porusza emocjonalnie, ale także intryguje i trzyma w napięciu do samego końca. To historia, która pokazuje, jak ważne jest zrozumienie siebie, akceptacja własnych słabości oraz odnalezienie siły nawet w najtrudniejszych momentach.

"Łączka. Zimny oddech" to książka, która skłania także do refleksji i pozwala lepiej zrozumieć emocje zarówno swoje, jak i innych. To wartościowa i poruszająca lektura dla każdego, kto szuka historii prawdziwej, pełnej uczuć i życiowych doświadczeń.

​Wanda Siubiela i „Łączka. Zimny oddech” – mroczna gra o tożsamość

Nie wybieramy rodziny, w której przychodzimy na świat. Nie mamy też wpływu na dziedzictwo kładącego się cieniem na naszej przyszłości. Czasem los stawia nas przed wyborem niemożliwym: możemy zaakceptować cienie ukryte w nazwisku albo ryzykować całkowitą zgubę. Wanda Siubiela w swojej najnowszej powieści pt. „Łączka. Zimny oddech” udowadnia, że ucieczka przed rodzinnym fatum to jedynie iluzja. Ta wyczekiwana kontynuacja losów bohaterów z tomu „Łączka. Czarna kostka” pokazuje, że każda próba odcięcia się od korzeni znika w zderzeniu z lodowatą prawdą. Szybko przekonujemy się, że ten thriller to brutalne przypomnienie o niebezpieczeństwach czyhających w ukryciu.

​Najgorsze pułapki buduje się z sekretów i pozornego luksusu. Siedemnastoletnia Wercia znajduje się w oku cyklonu. Bolesna sytuacja rodzinna zburzyła jej świat, a nagłe milczenie bliskiej osoby pozostawiło w jej sercu wyrwę. To właśnie skomplikowany wątek miłosny stanowi emocjonalne jądro tej historii. Relacja, która miała być opoką, zamienia się w bolesną grę niedopowiedzeń. Pisarka genialnie pokazuje mechanizm kłamstwa – w tym świecie miłość przestaje być schronieniem, a staje się kolejnym polem minowym. Zaufanie okazuje się tutaj najbardziej deficytowym towarem.

​W momencie największej izolacji bohaterka musi zmierzyć się z przeszłością, która upomina się o swoje prawa. Nowa rzeczywistość obiecuje niezależność, ale ma ona bardzo wysoką cenę. Weronika zostaje wciągnięta w świat, który nigdy nie powinien ujrzeć światła dziennego. Autorka mistrzowsko operuje kontrastem, zderzając surowość natury ze sterylnym luksusem, który szybko okazuje się dla bohaterki „złotą klatką”. Twórczyni czyni z umysłu Werci pole bitwy, gdzie każda postać nosi maskę, a ich motywacje są niejednoznaczne. Do samego końca towarzyszy nam niepewność poznawcza – znak rozpoznawczy najlepszego thrillera psychologicznego.

​Konstrukcja powieści zachwyca precyzją i wspiera tę duszną atmosferę. Wanda Siubiela operuje językiem sensorycznym, a tempo akcji z każdym rozdziałem przyspiesza. Istotne jest, że opisywana historia nie epatuje grozą, ale za to wyjątkowo daje do myślenia i skłania do głębokich refleksji. Na osobną uwagę zasługuje przepiękne wydanie tej książki. Dowodzi ono, że twórczyni oraz Wydawnictwo włożyli w nią całe swoje serce i zaangażowanie. Dzięki temu możemy cieszyć się tą historią na wielu poziomach – to prawdziwa uczta nie tylko dla duszy, ale także dla oka. Pod warstwą dusznej intrygi kryje się jednak coś znacznie cenniejszego: surowa lekcja o etycznym kompasie. Pisarka słynie z przemycania ważnych wartości w literaturze młodzieżowej, stawiając tym razem na refleksję o odwadze definiowania siebie na przekór narzuconym oczekiwaniom.

​Prawdziwa wolność nie ma twarzy bogactwa. Jest nią czyste sumienie zachowane w obliczu moralnej ciemności. Powieść rezonuje z nami na najgłębszym poziomie i uderza w struny lęku o utratę autonomii. Czytając tę historię, wielokrotnie łapałam się na wstrzymywaniu oddechu, czując na własnej skórze dylematy Weroniki. To lektura, która zostaje w człowieku na długo po odłożeniu na półkę, zmuszając do analizy ceny własnej niezależności. Dla mnie była to niezwykle osobista podróż przez najciemniejsze zakamarki duszy i konfrontacja z własnym systemem wartości. Autorka nie oferuje taniej rozrywki, lecz rzuca wyzwanie naszej empatii.

​„Zimny oddech” to kontynuacja, która podbija stawkę, oferując jeszcze gęstszą atmosferę i dojrzalsze portrety psychologiczne. Polecam tę książkę każdemu, kto szuka w literaturze dreszczu emocji podszytego ważnymi pytaniami o to, ile jesteśmy winni samym sobie, a ile innym. W moim odczuciu jest to książka idealna dla czytelników 15+, którzy nie boją się spojrzeć w nieznane, by odnaleźć w nim własny głos. Twórczyni stworzyła historię o najtrudniejszej walce: o to, by pozostać sobą w świecie, który ma na nas zupełnie inny plan.