Kury z grubej rury. Kury. Tom 1

Kury lubią naszą domową biblioteczkę. Miałam okazję pisać o cyklu „Brygada Brawurowych Kur” oraz książce „Szalone kury pana Dropsa”. Mogłabym powiedzieć, że wystarczy w domu tego drobiu, ale kiedy o kurach pisze wspaniała Justyna Bednarek – znana [Adres usunięty]. z cyklu o Skarpetkach – to ja biorę to w ciemno. Książka, którą mam na myśli zatytułowana jest „Kury z grubej rury”. Zapraszam do przeczytania mojej opinii.

Bohaterkami tej publikacji są cztery kury rasy brahma: Augusta, Hildegarda, Belka i Żaneta. Wychowane, a potem porzucone przez indyczkę trafiają do państwa Ogórków i przewracają ich życie do góry nogami. Najwięcej dobrego „zrobią” dla sześcioletniego Wojtka, który trudno nawiązuje nowe znajomości, ale z kurami dogada się całkiem dobrze. Dzięki kurom Wojtek okaże się niezłym organizatorem imprez i zdobędzie kolegów. Inni członkowie rodziny tez odczują ich obecność. Kury udowodnią, że powiedzenie „pisać, jak kura pazurem” jest niesprawiedliwe i przekonają wychowawczynię ośmioletniej Ani, że brzydki charakter pisma to nie powód do skarg. Uratują fasolę pana Ogórka, który jest biologiem. Ochronią najmłodszą z Ogórków przed groźnym upadkiem, a wespół ze szczekającym kogutem i przystojnym gawronem ochronią nawet dobytek swoich opiekunów.

Książka napisana jest na pograniczu powieści i zbioru opowiadań. Poszczególne rozdziały należy czytać po kolei, bo autorka nawiązuje do już opisanych wydarzeń, ale każdy fragment to jakaś z przygód tytułowych kur. A owe przygody to istne szaleństwo. Kury – według Justyny Bednarek – to prostolinijne istoty. Jak uratować piękną, acz więdnącą fasolę. Trzeba jej dać pokarm dla ciała i duszy. Dla ciała najlepszy nawóz, czy kurze... Domyślcie się co. Dla ducha wzruszająca opowieść. Fragment, kiedy jena z kur przebiera się za panią Ogórkową i dyskutuje z nauczycielką to mistrzostwo świata. Takimi argumentami można wygrać nie jedną dyskusję. Nie przytaczając więcej scenek, aby za dużo nie zdradzić napiszę tylko, że książka jest przezabawna. Jeżeli znacie cykl o Skarpetkach to jest to podobny rodzaj humoru.

Jedyne do czego bym się przyczepiła to charaktery kur. Na początku książki mamy wymienione najważniejsze postacie i o każdej napisano zdanie – ta mądra, ta wesoła itp.. Natomiast w trakcie czytania indywidualne cechy kur są słabo zarysowane. Mi one (kury) zlewały się w jedną postać.

Justyna Bednarek musi być niezłą wariatką. Skąd ona bierze te pomysły na bajki dla dzieci? Skąd ona bierze te cięte riposty? Jakim cudem tak przekornie, acz szczerze opisuje na świat? Chciałabym zobaczyć, co siedzi w główce tej pisaki, bo – patrząc przez pryzmat jej książek – musi to być niezła impreza. Pisząc o bajce jej autorstwa po raz kolejny mogę stwierdzić, że polecam. Jest czad.

Jeśli szukacie pełnej humoru i zabawnie zilustrowanej książki dla dzieci, a w dodatku jesteście fanami kur, to ta książka zasługuje na Waszą uwagę.

Z tą lekturą nie będziecie się nudzili, mnóstwo dobrego humoru, ale też skupienia uwagi na ważnych sprawach, jak wsparcie, różnorodność, a nawet system edukacji w połączeniu z lekkim piórem autorki, 'Niewidzialnym reżyserem' oraz obfitującą w liczne przygody historią sprawiają, że książki czyta się fantastycznie i chce się więcej. Polecam.

Stwierdzam, że przed tą książką, niewiele wiedziałam o kurach! A po lekturze... mogę powiedzieć, że dalej niewiele wiem, ale tyle co się uśmiałam to moje😁 I powiem Wam, że jeśli kury akrobatki, dorastające w grubej rurze nie zrobią na Was wrażenia, to się poddaję!

Jeśli znacie zwariowaną twórczość Justyny Bednarek, chociażby z serii o Skarpetkach (którą moi chłopcy uwielbiają), to opowieść o czterech kurach rasy brahma, również Wam się spodoba.

Fantastyczny dobór postaci, ich profesji i wątków, dynamiczna historia, absurdalne sytuacje i to wszystko podane w takiej formie, że aż chce się czytać.

Indyczka, która wychowała cztery charakterne kury, uznała że czas zacząć żyć jak na kury przystało. Anonimowy reżyser połączył drogi kur i rodziny Ogórków, co jak się okazało, było początkiem kapitalnej ekipy i wielu przygód.

Okraszona zabawnymi ilustracjami fantastyczna opowieść dla dzieci, która (i tutaj już możecie się cieszyć) ma nawet swoją kontynuację 😉

Zwykle, wśród zwierząt posiadanych w przydomowej zagrodzie, zalicza się psy lub koty, a o zaletach posiadania takowych nie trzeba nikogo przekonywać. Mało kto jednak rozważa wprowadzenie pod swój dach kur, a szkoda, bo – jak się okazuje – te zwierzęta mogą ocalić dom przed złodziejem, zagwarantować atrakcję w trakcie przyjęcia, a nawet pilnować dzieci. Nie wierzycie?

Dla wszystkich (kuro)sceptyków polecić mogę fenomenalną książkę pt. „Kury z grubej rury”, autorstwa Justyny Bednarek. Znana ze świetnych historii o skarpetkach autorka, tym razem postanawia przedstawić nam swoje pierzaste przyjaciółki: Augustę, Hildegardę, Belkę i Żanetę, a także państwa Ogórków. Opublikowana nakładem wydawnictwa Świetlik pozycja, to doskonała powieść nie tylko dla młodszych czytelników, która wzbudza niekontrolowane salwy śmiechu. Pięknie ilustrowana przez Nikę Jaworowską-Duchlińską pozycja w twardej oprawie i rzadkim formacie, będzie nie tylko ozdobą biblioteczki, ale książką, po którą będziemy sięgać często, chociażby po to, by poprawić sobie humor.

W planach rodziny Ogórków z pewnością nie było żadnych kur. Tak naprawdę rodziny Ogórków też nie byłoby w planach Tomasza i Moniki, gdyby nie działalność Niewidzialnego Reżysera. Połączyło ich wymienione koło w samochodzie (koło wymieniała Monika, co daje pewne pojęcie o technicznych umiejętnościach Tomasza), a później już trójka dzieci: Ania, Wojtek i Karolina, zwana Pypciem. Rodzina Ogórków zamieszkała w klimatycznym domku przy ulicy Cudne Manowce, a kluczowa rolę odgrywa w tym domu podwórko. Na nim bowiem zamieszkają kury (zanim rozpanoszą się w domu).

Ośmioletnia Ania wszystko umie i wie lepiej, Wojtek ze swoimi marzeniami o przyjacielu i lataniu, a także zainteresowaniami wysypkowymi jako jedyny będzie rozumiał kurzą mowę, zaś Pypeć uwielbia czekoladę, którą mama przynosi z pracy, jest bowiem testerem czekolady. Pan Ogórek natomiast zajmuje się patrzeniem na fasolę, jego misją jest bowiem wyhodowanie takiego gatunku, który nie tylko daje wspaniałe plony, ale również pięknie wygląda. Przy takiej ferajnie zapewne o kurach nie byłoby mowy, gdyby nie pani z przedszkola, a także działalność Niewidzialnego Reżysera. Pani Grażynka, opiekująca się Wojtkiem w przedszkolu orzekła bowiem, że chłopiec nie potrafi bawić się z innymi dziećmi i przydałoby mu się jakieś zwierzę. Pani Ogórek orzekła, że przecież Wojtek ma dżdżownice w ogrodzie, ale tu czuwała siła wyższa. Co prawda w kontekście zwierzątka domowego o kurach się raczej nie myśli, ale zadziałała siła wyższa i z wycieczki, na którą wybrali się Państwo Ogórek, przyjechały z nimi cztery kury brahmy, niebywale brudne od spalin i kurzu. Ostatecznie wszystkie zamieszkały z Ogórkami w kurniku, dość nieporadnie zbitym przez pana Ogórka i … odmieniły życie rodziny w zdumiewający sposób.

Cztery kury do zadań specjalnych nie tylko potrafią uratować lunatykujące dziecko przed upadkiem z drzewa, ale i uratować Anię przez obecnością rodziców na wywiadówce oraz pomoc panu Ogórkowi w jego działalności naukowej, intensywnie nawożąc fasolę. Przygód i zabawy z kurami jest co niemiara, a kiedy jeszcze pojawia się na horyzoncie rzekomy mąż dla jednej z nich, czytelników bolą już brzuchy ze śmiechu. Biorąc pod uwagę, że każda z kur (i każdy członek rodziny Ogórek) jest indywidualnością, to możemy liczyć na wiele niezwykłych sytuacji. Ta niezwykle pozytywna książka zdecydowanie powinna być przepisywana jako lekarstwo na smutek (a na pewno będzie zachętą do zakupu kury)!

Ach, cóż to za wspaniałe dziewczyny! Co za temperament! Poczucie humoru, elokwencja, prezencja! Właśnie takich bohaterek szukam w książkach dla dzieci. A że to kury? To w sumie jeszcze lepiej, bo i śmiechu dzięki temu więcej. Pokażę Wam dzisiaj książkę, której zakończenie moje dzieci przyjęły okrzykiem „Ale jak to? Już koniec???”. I wcale się nie dziwię, bo chociaż czytania jest tu naprawdę sporo, to przygody Augusty, Hildegardy, Belki i Żanety wciągają bez reszty. Na szczęście Wydawnictwo Słowne Młode zapowiedziało właśnie drugą część i w październiku 2022 r. znowu będziemy mogli pośmiać się z przygód bohaterów książki Justyny Bednarek.

Porwane jako jajka i odchowane przez indyczkę, cztery kury rasy brahma, wkraczają w dorosłe życie. Wprawdzie do tej pory znały tylko grubą rurę, w której ukryła je indyczka-kidnaperka, ale odważnie wskakują na zderzak auta Państwa Ogórków i jadą z nimi do domku przy ulicy Cudne Manowce. I tak, znajdują nie tylko nowe lokum, ale także wspaniałą rodzinę. Mama Ogórek, tata Ogórek, ośmioletnia Ania, sześcioletni Wojtek i czteroletnia Karolina (zwana Pypciem) szybko przekonują się, że życie z kurami może być dużo ciekawsze niż z psem, czy kotem. Szczególnie, że nasze bohaterki nie boją się przygód.

Wywiadówka w szkole? Nie ma problemu! Mały kamuflaż i skóra Ani ocalona. Fachowa porada w sprawie medalowej fasoli piękny jaś? Oczywiście! Nawet z bonusem w postaci ekskluzywnego nawozu. Lunatykująca Pypeć wdrapuje się na drzewo? Akcja ratunkowa rusza błyskawicznie! Trzeba zapewnić rozrywkę na imprezę w ogrodzie? Nie ma sprawy, kurzy pokaz akrobatyki gwarantowany. Nawet złodziej z reklamówką z biedronką(i) nie ma szans w starciu z naszym brawurowym drobiem!

Świetna jest ta książka! Błyskotliwa, wesoła i taka… ciepła! Rodzina Ogórków jest tak cudownie normalna, a kury tak przebojowe, że wszyscy z miejsca zdobyli naszą sympatię. I chociaż dużo tu przekomarzania się, to z każdej strony czuć też wzajemną troskę i miłość.

Bardzo podoba mi się też prostokątny, poziomy format książki. Do tego duża czcionka i fantastyczne, wesołe ilustracje.

Gorąco polecam!