Kto widział Taniec pawia. Tom 2

POPKULTUROWY KOCIOŁEK: Fabuła mangi rozwija się stopniowo, ale konsekwentnie. Nie ma tu przesadnych skoków akcji, raczej sukcesywne dokładanie kolejnych elementów układanki. W tomach 1-2 widać wyraźnie, że historia dopiero się rozkręca. To nie jest manga, która od razu odkrywa karty. Wręcz przeciwnie, ona świadomie opóźnia momenty wyjaśnień. Opowieść stopniowo przechodzi od pojedynczej sprawy do znacznie większej sieci powiązań. Pojawiają się sugestie dawnych wydarzeń, które mogą mieć wpływ na teraźniejszość. To buduje wrażenie, że cała historia jest znacznie bardziej rozbudowana niż początkowo się wydaje. Dzięki temu czytelnik cały czas pozostaje w stanie napięcia. Konstrukcja przypomina tu klasyczny thriller sądowo kryminalny, ale z mocnym naciskiem na uczucia bohaterki. Nie ma tu jednak taniego grania na emocjach, jest za to autentyczny smutek i zagubienie dziewczyny, która nagle zostaje sama przeciwko systemowi.

Postacie drugoplanowe również mają znaczenie, bo każda z nich może coś ukrywać. To sprawia, że czytelnik nie ma pewności komu ufać. Właśnie ten element niepewności jest jednym z najmocniejszych punktów serii.

Dużą siłą Kto widział taniec pawia? Tom 1-2 jest niesamowita atmosfera. To nie jest tylko kryminał, ale też historia o żałobie i poszukiwaniu prawdy. Emocje bohaterki są stale obecne i wpływają na odbiór wydarzeń. Czytelnik bardzo szybko zaczyna odczuwać niepokój, bo nic nie jest pewne. Każda odpowiedź rodzi nowe pytania. To sprawia, że trudno przerwać lekturę.

Nie wszystko działa tu jednak idealnie. Momentami tempo może wydawać się zbyt spokojne dla osób oczekujących dynamicznej akcji. Niektóre wątki są zaś troszkę zbyt przeciągane, co nie każdemu przypadnie do gustu. Czasem też pojawia się wrażenie, że historia zbyt mocno opiera się na emocjach, niż na samym wątku kryminalnym.

Kolejna mocna strona serii to jej warstwa wizualna. Rito Asami wykonała tu kawał solidnej roboty. Kreska jest czysta, bardzo estetyczna i typowa dla gatunku josei, ale z wyraźnym pazurem w momentach napięcia. Autorka rewelacyjnie operuje światłocieniem. Sceny nocne czy te w deszczu mają w sobie coś z klasycznego filmu noir. ...