Księgi zapomnianych żyć

Jak można opisać "Księgę zapomnianych żyć"? Jako jedną z najbardziej niespodziewanych w ostatnich czasach. Przeczytałem ją w całości i stwierdzam, że jest w niej coś takiego, co zachwyca. Ciężko opisać to słowami. Może ta tajemnicza aura, która zawisła nad bagnami? A może to fakt, że ktoś stworzył świat, gdzie książki są czymś zakazanym! Tego to już w ogóle nie jestem w stanie sobie wyobrazić. W każdym razie, książka jest mocna i dobra. Polecam ją wszystkim osobom, które kochają stare, wiktoriańskie klimaty i tajemnice, które wyzierają do nas z każdej karty powieści. Ja oceniam całość bardzo wysoko.

Pięknie wydana książka skrywa jeszcze piękniejsze wnętrze. Biorąc ją do ręki, wiemy, że mamy do czynienia z czymś wyjątkowym. Każde kolejne przeczytane zdanie tylko utwierdza nas w tym przekonaniu. Księgi zapomnianych żyć to niebanalne fantasy, będące nowym spojrzeniem na książki.

O czym jest?

Wyobraźmy sobie świat, w którym nie czyta się książek. Są one zakazane i okrywa je olbrzymia tajemnica. Dzieci w szkołach uczą się z listów oraz prasy, nie mają nawet świadomości, czym jest literatura. 

W takiej właśnie rzeczywistości żyje Emmett Farmer, młody chłopak pomagający w prowadzeniu rodzinnego gospodarstwa. Planuje przejąć je po ojcu i prowadzić normalne, spokojne życie. Jednak wszystko się zmienia, kiedy zapada na tajemniczą chorobę. Zabiera mu ona z życia kilka miesięcy, z których bohater nie pamięta niczego poza cierpieniem oraz koszmarami. Nikt nie spodziewa się, że jego życie wywróci się do góry nogami właśnie za sprawą książki. Emmett zostaje wezwany przez Seredith, tajemniczą staruszkę, do introligatorni na bagnach, żeby pod jej czujnym wzrokiem uczyć się skomplikowanego i pięknego fachu, jakim jest oprawianie powieści.

Przyjemna, wciągająca lektura

Bridget Collins stworzyła coś niesamowitego – książkę, która od pierwszych stron zachwyca językiem, wzrusza, niepokoi tajemniczością. Od samego początku wsiąkamy w wiktoriański klimat i zimno bagnistego odludzia, spowija nas mgła, a wszystkie te wrażenia zapadają w pamięć i zostają tam na długo po przeczytaniu ostatniego zdania. 

Ksiąg zapomnianych żyć nie da się odłożyć. Płyniemy przez historię wraz z wartką akcją i trudno znaleźć moment na wytchnienie. Rozdziały kończą się tak, że natychmiast chcemy zacząć czytać następne, a każda kolejna z części, na które została podzielona powieść, jest ciekawsza od poprzedniej. Nowe spojrzenie na książki, jakie przedstawia nam autorka, skłania do przemyśleń i refleksji. Podczas lektury zadajemy sobie pytanie, co by było, gdyby nasz świat faktycznie tak wyglądał. 

Trzeba przyznać, że fabuła powieści jest bardzo przemyślana. Im więcej tekstu za nami, tym więcej mamy pytań i tym częściej wracamy do samego początku, żeby zweryfikować wcześniejsze informacje. Powoli odkrywamy kolejne tajemnice, wielu rzeczy dowiadujemy się dopiero na końcu, wielu musimy się domyślać, rzadko coś zostaje podane na tacy. Te wszystkie zabiegi sprawiają, że niepozorne młodzieżowe fantasy wgniata w fotel. 

Wątek romantyczny

Nie byłabym sobą, gdybym nie zatrzymała się na chwilę przy wątku romantycznym, ale niestety nie mogę powiedzieć o nim za dużo. Dlaczego? Ponieważ najlepsze jest właśnie to, że nic nie wskazuje na to, jak ostatecznie rozwija się romans zawarty w tej książce. W tym wypadku niewiedza połączona z niespodziewaną miłością są bardzo dużym atutem tego dzieła. 

Bohaterowie

Poza Emmettem, który jest oddany, sumienny oraz troskliwy, mamy również do czynienia z wieloma barwnymi postaciami. Obok tych bohaterów nie da się przejść obojętnie. Wywołują skrajne emocje, nie są neutralni, co stanowi zdecydowanie jedną z większych zalet tej powieści.

Na koniec

Zachęcam do przeczytania Ksiąg zapominanych żyć. Jest to opowieść wciągająca, niebanalna i zapewniająca wspaniałą zabawę. Sprawia, że w napięciu obserwujemy poczynania bohaterów, odkrywamy kolejne tajemnice i nie mogąc się oderwać, przeżywamy wydarzenia tak, jakbyśmy w nich uczestniczyli. Nowe spojrzenie na książki, jakie jest ukazane w powieści, skłania do refleksji, dzięki czemu sytuacje w niej przedstawione zostaną z nami na długo.

Cudownie wydana książka, aż chce się ją wziąć do rąk i nie wypuszczać. Złocona okładka nadaje wnętrzu tajemniczego klimatu, a wnętrze porywa w niezwykły, ale i przerażający świat oprawiaczy.

Wyobraźcie sobie świat, gdzie książki są zakazane i nie ma ich w powszechnym użyciu. Tworzą je tylko oprawiacze na zasadzie zamykania na kartach książek wspomnień, które są wymazywane z głowy oprawianego. W książkach można znaleźć ludzkie tragedie i tajemnice, a ludzie poddają się im z własnej woli, zaś kobiety wysyłane są przez niewiernych mężów, którzy czyszczą ich pamięć. Zgodnie ze sztuką oprawiacze trzymają takie księgi w sejfach i strzegą ich przed ludzkim okiem, ale są i tacy, którzy wytwarzają je do celów komercyjnych kupując wspomnienia ludzi.

Jedną z takich honorowych oprawiaczek jest Seredith, kobieta w podeszłym wieku, która bierze na czeladnika Emmeta, cierpiącego na gorączkę oprawiaczy i zaczyna uczyć go fachu. Początkowo niechętny chłopak wciąga się w tą pracę i czuje się związany ze swoją mentorką. Kiedy jej czas na ziemi się kończy, zostaje przejęty przez jej syna-oprawiacza, który oprawia dla pieniędzy i pokazuje Emmetowi zupełnie inną stronę tego zawodu. Z czasem okazuje się, że Emmet też został oprawiony, jednak poznaje swoje wspomnienia, któe zupełnie odmieniają jego życie....

Księgi zapomnianych żyć to cudowna opowieść, niezwykle oryginalna i zapadająca w pamięć, zupełnie niepowtarzalna. Nie czytałam jeszcze książki o tak fascynującej fabule, która porywa w czytelnika w nieznany świat. Autorka stworzyła mroczny, prawie wiktoriański klimat, który otacza czytelnika jak macki. Mnie zafascynowała i porwała - jest niepowtarzalna i przepiękna. Aż trudno mi się z nią rozstać... Polecam gorąco! Drugiej takiej książki po prostu nie ma....

[Adres usunięty]

Bridget Collins Księgi zapomnianych żyć, przełożyła Joanna Wołyńska, "- Łapiesz ich - powiedziałem. - Łapiesz ludzi i wsadzasz ich do książek. Odchodzą stąd... wyczyszczeni. - Pewnie tak, w pewnym sensie... - Kradniesz im dusze. - Głos mi się załamał. - Nic dziwnego, że ludzie się ciebie boją. Zwabiasz ich tutaj i wysysasz do czysta, bierzesz, co chcesz i odprawiasz ich z niczym. Tym jest książka, prawda? Życiem. Człowiekiem. I kiedy książka się spali, ludzie umrą."

Fascynują mnie i pewnie nie tylko mnie książki, w których to właśnie one są jednym z bohaterów. Zawsze też ciekawi pomysł autora na fabułę pisanej przez niego opowieści, w której uczestniczy książka. Nie inaczej było również tym razem. Kiedy tylko przeczytałam krótką informację dotyczącą Ksiąg zapomnianych żyć, wiedziałam, że obowiązkowo muszę ją przeczytać. Tę chęć podsycała dodatkowo przepiękna, utrzymana w magicznym nastroju, okładka i zapowiadany nieco baśniowy klimat.

I rzeczywiście początkowy klimat, stworzony przez autorkę, zaczarował mnie. Czyż nie fascynujące jest stworzenie opowieści, w której ludzie czasem dobrowolnie, a czasem zmuszani do tego siłą, dają sobie odebrać wspomnienia, zwykle te bolesne albo takie, które z ich pamięci pragną wyprzeć inne osoby? A potem w postaci książki mogą schować je głęboko przed całym światem. Zdarza się jednak, że książki te trafiają również w niepowołane ręce, kolekcjonerów, zbieraczy ludzkich krzywd, fascynujących się cierpieniami ludzkiej duszy. Brzmi świetnie.

Ciekawi też jako możliwa koncepcja tworzenia książek, chociaż w tym przypadku raczej tych smutnych bądź szokujących. I działa na wyobraźnię jak magiczna, choć nieco mroczna opowieść, z potencjałem pełnym przeróżnych etycznych i moralnych pytań, które same się nasuwają.

Jak zaczarował mnie bardzo początkowy koncept autorki, tak jego realizacja obudowana w stworzoną historię wydała mi się już nieco słabsza, ponieważ z prawdopodobnej pełnej moralnych dylematów opowieści, przekształciła się w trudną, a przede wszystkim tragiczną historię niespełnionej miłości w pełnym ograniczeń i niezrozumienia świecie.

Wielka szkoda, bo spodziewałam się po niej dużo więcej. Otrzymałam zaś tajemniczą, z elementami magii, opowieść, przy której po prostu miło spędziłam czas i która pozostawiła uczucie niedosytu.