Księgarnia na tyłach Kresu. Seria Magiczna. Tom 3

Słuchajcie, jeśli szukacie książki, przy której zapomnicie o Bożym świecie i o tym, że jutro trzeba wstać do pracy, albo to młodsze pokolenie, że jutro kartkówka z matmy, to „Księgarnia na tyłach Kresu” autorstwa Amy Sparkes jest totalnym sztosem. To już trzecia część serii i powiem wam szczerze, że z tomu na tom robi się coraz większy odlot i coraz trudniej się od niej oderwać. Z góry nakreślę, że tym razem moim zdaniem lepiej czytać po kolei dla lepszego zrozumienia pewnych progresów w książce, w bohaterach etc.

Tym razem, razem z Dziewiątką i jej przyjaciółmi, trafiamy do Kresu, miejsca tak dziwnego, że praktycznie wszystko może się tam wydarzyć. Po wydarzeniach z poprzedniego tomu bohaterowie ruszają na poszukiwania Profesory Miski, która była wspólniczką Doktora Łyżka i świetną alchemiczką. Szybko okazuje się jednak, że sprawa jest dużo bardziej niebezpieczna, niż mogło się wydawać. Profesora została uwięziona przez czarownicę Ohydię w tajemniczym sklepie To-i-Tamto, a czasu jest coraz mniej. I właśnie wtedy zaczyna się prawdziwa przygoda.

Najbardziej podobało mi się to, że książka nie opiera się tylko na samej akcji. Jasne, dzieje się bardzo dużo, bohaterowie ciągle wpadają w kłopoty, pojawiają się sekrety, magia i dziwne miejsca, ale pod tym wszystkim kryje się coś więcej. Ta historia pokazuje, że nie każdy jest całkowicie dobry albo całkowicie zły. Czasami trzeba zaufać komuś, kto wydaje się podejrzany. Czasami trzeba zmierzyć się z własnymi błędami albo przeszłością, którą najchętniej chciałoby się ukryć. I właśnie to było moim zdaniem najmocniejsze.

Jednym z ważnych elementów tej serii, części jest fakt, że nasi bohaterowie są pewnym odzwierciedleniem nas samych, choćby nasza Dziewiątka dalej jest bohaterką, której bardzo łatwo kibicować. Nie jest idealna, czasami się boi, czasami nie wie, co zrobić, ale mimo wszystko działa i nie poddaje się nawet wtedy, kiedy wszystko zaczyna się walić. Bardzo lubię takich bohaterów, bo wydają się prawdziwi. Czuć przyjaźń, lojalność i to, że oni naprawdę są dla siebie ważni. Nie są tylko grupą ludzi wrzuconych razem do jednej historii.

Według mnie ogromnym plusem tej części (ale i pozostałych też) jest klimat. Kres jest miejscem trochę mrocznym, trochę dziwnym i momentami wręcz creepy, ale jednocześnie strasznie ciekawym. Tajemnicze piwnice, osobliwe sklepy, alchemia, magiczne przedmioty i sekrety ukrywane przez bohaterów sprawiają, że cały czas chce się czytać dalej. Nawet kiedy książka robi się bardziej niepokojąca, nadal ma w sobie taki ciepły klimat przygody, który przypomina najlepsze historie fantasy dla młodszych czytelników.

Zauważyłam, że autorka naprawdę szanuje młodych czytelników. Nie robi z tej historii czegoś banalnego ani przesłodzonego. Pokazuje, że dzieci i nastolatki też mają swoje lęki, swoje trudne emocje i czasami muszą podejmować decyzje, które nie są łatwe. Ta książka mówi dużo o odwadze, ale nie takiej filmowej, że ktoś nagle staje się bohaterem bez strachu. Bardziej o tym, że odwaga to działanie mimo strachu. I myślę, że właśnie to jest najważniejsze przesłanie tej historii. Bardzo fajnie pokazany jest też motyw sekretów. Bohaterowie przekonują się, że ukrywanie prawdy często tylko pogarsza sytuację. Niektóre tajemnice siedzą w człowieku tak długo, aż zaczynają go niszczyć od środka. To mocny temat, jak na książkę dla młodszych czytelników, ale został pokazany w prosty i naprawdę dobry sposób. To historia o przyjaźni, zaufaniu, rodzinie i o tym, że czasami trzeba zmierzyć się z własnymi demonami, nawet jeśli są dużo straszniejsze niż magiczne potwory. Nie dziwię się teraz, że na stronach czytelniczych i bookstagramie tyle osób zachwyca się tą serią. Ma wszystko, czego potrzeba dobrej książce fantasy dla młodszych czytelników: humor, świetnych bohaterów, emocje, przygodę i świat, do którego chce się wracać. A najgorsze jest tylko to, że książka kończy się zdecydowanie za szybko. Krótka informacja dla rodziców. Kolejnym plusem jest też fakt, że druk książki jest wystarczający dla początkujących czytelników. Czcionka nie jest mała, przez co oczka naszych pociech nie będą się za bardzo męczyć.