Ruiny Gorlanu. Zwiadowcy. Tom 1

Zwiadowcy. Ruiny Gorlanu. - Właśnie czegoś takiego szukałam. Po przeczytaniu i obejrzeniu wielu dzieł o tematyce romantycznej, zechciałam sięgnąć po coś innego, po coś nowego. Moją uwagę zwróciła właśnie ta seria. Od zawsze pociągała mnie postać zwiadowców - ludzi na pozór skrytych i odznaczających się niezwykłymi umiejętnościami w łucznictwie.

John Flanagan przedstawił mi w cudowny sposób ich zachowania, styl bycia, umiejętności oraz samo stawanie się zwiadowcą. Od razu spodobała mi się postać Willa, a jeszcze bardziej Halta. Pokochałam go niemal od razu, już w wielki Dzień Wyboru.

Książkę gorąco polecam. Jako szesnastolatka mogę tylko potwierdzić, iż jest warta przeczytania. Należę do tych osób, które gdy zaczną czytać a wydarzenia są bardzo ciekawe, odkłada ją tylko gdy musi. Kończąc ją, już wiedziałam, że muszą zdobyć kolejną część, aby cały czas być przy Willu i Halcie.

„-Nigdy nie oceniaj wartości człowieka według jego pozycji.”

„Jeśli przewyższyłeś kogoś, nie chełp się z tego powodu. Bądź wielkoduszny, pochwal go za to, w czym dobrze się sprawił. Porażka zaboli go, ale ON nie da tego po sobie poznać. Ty zaś powinieneś pokazać, że potrafisz to docenić. Pochwałami możesz zyskać sobie przyjaciela. Przechwałki to jedynie sposób na to, by przysporzyć sobie wrogów.”

Każdy z nas ma hobby. Niektórzy zbierają znaczki, inni zaś lubią spędzać czas aktywnie na zewnątrz, niekiedy ze znajomymi, choćby grając w piłkę nożną. Ja zaś lubuję się w książkach, są moim narkotykiem, strojem na WF i całą kolekcją miejsc, w których byłam w wyobraźni. Nie oddałabym ich za żadne skarby, to moja rodzina a ona nie ma ceny. To członek rodziny, którego jestem w stanie rozmnażać jednokomórkowo za każde zarobione pieniądze. Polowanie na internetowe okazje, na horyzoncie pojawia się rzucający się w oczy stosik. A na nim napis „Ruiny Gorlanu”

„Słuszną decyzję podejmujesz wtedy ,gdy wybierasz to, czego chcesz najbardziej.”

Taki tytuł mógł nosić tylko poradnik dla turystów lub dobrze zapowiadająca się seria książek fantasy. Australijski pisarz John Flanagan przenosi nas do świata osadzonego w czasach średniowiecznych z domieszką fantastyki. Nasz główny bohater nazywa się Will poznajemy go jako piętnastolatka mieszkającego w zamkowym sierocińcu. Ma marzenia jak każdy z nas. Jego są wysoko postawione, młodzieniec planuje zostać rycerzem mimo swojej wątłej postury. Gdy nadchodzi Dzień Wyboru, w którym podopieczni sierocińca wybierają swój zawód, ma nadzieję, że uda mu się zrobić duży krok w stronę swoich marzeń i zostać rycerzem. Zostaje jednak odrzucony jako początkujący rycerz, a dostaje propozycje dołączenia do owianych tajemnicą Zwiadowców, o których krążą tylko spekulacje, iż posługują się magią . Od tej pory wiele się zmienia w życiu Willa, ale nie chce Wam streszczać jego dalszych losów.

„Tutaj jest wiadro. Beczka stoi za drzwiami. Woda- w rzece. Siekiera w przybudówce, drewno na opał za chatą. Miotła przy drzwiach, a podłogę pewnie sam znajdziesz, zgadza się?”

Nie pisałabym Wam o kolejnej przeciętnej fantastycznej opowieści, niekiedy książka ma coś co wyróżnia ją od innych i właśnie w niej to spotkałam. Lubię styl jakim jest napisana. Zdarzenia magiczne są małym dodatkiem, nasz główny bohater nie włada ogniem, ani nie zabija wszystkich dookoła mieczem po tygodniowym szkoleniu. Jest normalnym chłopcem i to sprawia, że jego przygody stają się nam bliższe. Podczas niektórych opisów i kumulowania akcji czujemy lekki dreszczyk emocji, a to jest w książce najważniejsze, prawda? Aby nie przechodzić obok niej, a w niej uczestniczyć. Wieczory po czytaniu tej książki nieco różniły się od innych, świat ten nie kończył się po zamknięciu okładek i odłożeniu powieści na półkę. Rozwijał się w mojej głowie, przed zaśnięciem. Nie myślałam o następnym dniu, a jedynie o dalszych kartkach opowieści i wyobrażałam sobie różne scenariusze jego dalszych losów.

Te właśnie rzeczy sprawiają, iż seria tych książek oraz jej pierwsze ziarno jakim jest „Ruiny Gorlanu” zasługuje na odpowiednie miejsce na mojej półce. Mało która książka potrafiła tak doszczętnie zając mój wolny czas, a co dopiero 12 elementów tej serii bez przeplatania tego czasu innymi książkami. Z mojej strony to tyle. Gorąco polecam wszystkim tę książkę, znajdźcie czas chociaż na pierwszą część, jeżeli przypadnie Wam do gustu jestem pewna, że nie odmówicie sobie kolejnych części.

Recenzja również na blogu:

[Adres usunięty]

"Ruiny Gorlanu" to pierwszy tom serii "Zwiadowcy' Johna Flanagana. Akcję powieści osadzono w realiach średniowiecza. Głównym bohaterem książki jest nastoletni Will, który w przeszłości stracił rodziców. Mieszka ON w lennie Redmont, w sierocińcu założonym przez barona Aralda. Władca Redmont chcąc zapewnić swoim podopiecznym dobrą przyszłość organizuje Dzień Wyboru. Każdego roku mieszkańcy sierocińca ukończywszy piętnaście lat, mogli zadeklarować, u którego z mistrzów różnych kunsztów i umiejętności służących na zamku chcą się uczyć. Marzeniem Willa jest zostanie rycerzem, jednak chłopiec nie jest dostatecznie umięśniony i wysoki. Nie ma także zdolności kucharskich ani dyplomatycznych, dlatego boi się też, że nie zostanie wybrany przez żadnego z mistrzów, a wtedy będzie musiał do końca życia ciężko pracować na roli.

Nareszcie nadchodzi Dzień Wyboru, Will oraz czwórka pozostałych podopiecznych sierocińca stają przed baronem i mistrzami. Alyss zostaje przyjęta do Służb Dyplomatycznych, Horace dostaje się do Szkoły Rycerskiej, Jenny będzie terminować u kuchmistrza Chubba, a George szkolić się na skrybę. Przychodzi kolej Willa, niestety spełniają się jego najgorsze obawy. Gdy chłopiec jest już bliski rozpaczy, z kąta sali wysuwa się zwiadowca Halt.

"-Jest coś, o czym wasza wysokość powinna wiedzieć, jeśli chodzi o tego chłopca-odezwał się i podał baronowi złożoną kartkę.

Arald rzucił na nią okiem i zmarszczył brwi.

-Przemyślę to i jutro podejmę decyzję.

Will spoglądał na Halta z niepokojem. Jak większość ludzi, wyrósł w przekonaniu, że zwiadowców najlepiej obchodzić z daleka i bardzo nie podobała mu się myśl, że Halt wie coś ważnego na jego temat." Chłopiec naglony ciekawością postanawia wspiąć się po wieży zamkowej do pokoju barona i poznać treść tajemniczej kartki. "Szybko podszedł do biurka barona, lśniąca w świetle księżyca kartka była na wyciągnięcie ręki. Dotknął papieru palcami, gdy nagle czyjaś dłoń chwyciła go za nadgarstek!"

Książka jest raczej przeznaczona dla dzieci w wieku 11-13 lat, choć może spodobać się też nieco starszej młodzieży. Jednak osoba szukająca powieści ze światem pełnym magii i dziwnych stworzeń będzie mogła czuć się zawiedziona, co prawda w pierwszym i drugim tomie pojawiają się różne stwory, jednak później autor zdecydowanie odchodzi od tej tematyki. Nie zabraknie tu jednak akcji i humoru, przez co książkę czyta się naprawdę przyjemnie. Oczywiście nie jest to powieść pozbawiona wad. Bohaterowie są trochę zbyt idealni, a fabuła czasami jest zbyt naiwna. Mimo tego "Zwiadowcy" to zdecydowanie pozycja godna uwagi i warto zapoznać się choćby z dwoma pierwszymi tomami, a na pewno się wciągniecie. :)

Zwiadowcy. Ruiny Gorlanu to typowa książka dla dzieci w wieku 11-13 lat. Mimo że główny bohater jest nieco starszy, to młodzież bez problemu utożsami się z tym ciekawskim chłopakiem, któremu buzia się nie zamyka. Will jest w gorącej wodzie kąpany i często mówi, zanim pomyśli. To często prowadzi do różnych wpadek lub potyczek słownych z mistrzem, więc na twarzy czytelnika może pojawić się niejeden cień uśmiechu. Niecierpliwość Willa jest jednak doskonałym zabiegiem autora, który wykorzystuje jego ciągłe pytania, aby w prosty sposób wprowadzać nowe elementy i wyjaśniać czytelnikowi prawidła rządzące światem. Jedynym minusem Willa jest to, że jest zbyt zdolny. Za szybko uczy się umiejętności, które są rzadkością w reszcie królestwa.

A jednak świat wymyślony przez Flanagana ma potencjał i mam nadzieję, że w kolejnych częściach dobrze go rozwinie. Autor nie boi się tworzyć nowych ras, a potwory pojawiające się na kartach powieści mogą wzbudzać niepokój. Mimo to nie powinny straszyć po nocach młodszej grupy czytelników.

Ruiny Gorlanu traktuję jak wstęp do dalszych wydarzeń fabularnych, ponieważ na całą serię składa się kilkanaście stosunkowo cienkich książek. Nie ma więc sensu oczekiwać po pierwszym tomie wielkich odkryć. Ot, historia jakich wiele: Will jest sierotą, której życie z dnia na dzień się zmienia. Odnajduje mentora, który uczy go nowych, fascynujących lub przeraźliwie nudnych, rzeczy i poddaje kolejnym próbom. Akcji i fabuły w tym w sumie niewiele, raptem trzy fragmenty były naprawdę godne uwagi. I w sumie na tych trzech akcjach opiera się cała książka. Większość scen albo prowadzi do tych wydarzeń, albo jest ich płynnym następstwem. Nie ma tu zbyt wiele miejsca na niedopowiedzenia i tajemnice, jednak to nie oznacza, że Ruiny Gorlanu są złą książką. Gdyby tak było, nie sięgnęłabym od razu po drugi tom :) Poza tym znów należy wziąć poprawkę na to, że to literatura dla młodszego czytelnika, któremu niektóre rzeczy po prostu trzeba wytłumaczyć. Może dlatego historia sprawia wrażenie w dużej mierze przegadanej.

Mimo to książkę uważam za bardzo przyjemną, lekką i w sam raz na odsapnięcie po jakichś trudniejszych lub męczących powieściach. Tym bardziej, że bez problemu można przeczytać jeden tom lub od razu zabrać się za 2-3, aby stworzyć z tego "pełnoprawną" powieść. Tak naprawdę Ruiny Gorlanu to historia o przyjaźni, dorastaniu i podejmowaniu decyzji, które wpływają na całe późniejsze życie. A wszystko to w klimacie fascynującego świata zwiadowców - najbardziej tajemniczych ludzi w królestwie. Jestem na TAK dla tego typu literatury i myślę, że niejednemu czytelnikowi Zwiadowcy również przypadną do gustu.

Will od urodzenia jest sierotą bez nazwiska. Baron, który sprawuje piecze nad jemu podobnymi, ma zdecydować, kim chłopiec - marzący o karierze rycerze - zostanie w przyszłości. Niestety, sny piętnastolatka nie spełniają się i Mistrz trenujący wielkich wojaków nie przyjmuje go... za to Halt, jeden ze Zwiadowców, proponuje mu rolę swojego ucznia. Will, nieco zawiedziony, przyjmuje tą rolę, poznając niezwykłą postać i prędko zdobywając niecodzienne umiejętności.

Ruiny Gorlanu to młodzieżówka, po którą sięgnęłam zdecydowanie zbyt późno.

Gdybym zabrała się za nią, będąc może nieco młodsza od Willa niewątpliwie bym ją uwielbiała i sławiła na wszystkie strony świata, ale teraz... choć z czystym sumieniem mogę uznać, że jest to bardzo dobra powieść fantasy dla młodzieży, to jednak przy tym muszę przyznać, że starszy czytelnik może uznać ją za zdecydowanie zbyt prostą i naiwną.

Wydaje mi się, że pierwszym tom Zwiadowców zdobył taki sukces wśród książek dla młodzieży z powodu bardzo prostego: wyróżnia się formą. Nie, nie chodzi mi o to, że Flangan stworzył coś, co łamie schematy, bo tak w żadnym razie nie jest. Mamy Willa, dzieciaka, który ma w sobie coś wyjątkowego i dlatego pnie się coraz to wyżej. Tego typu zabieg możemy obserwować m. in. w Dziedzictwie Paoliniego, Gwiezdnych Wojnach, czy Trylogii Czarnego Maga Canavan. Ruiny Gorlandu wyróżniają się przede wszystkim podejściem autora do bohatera. Choć owszem, będzie zbyt uzdolniony, będzie zbyt doskonały, to przy tym ma nauczycieli. Nie jest postacią, która ot tak, bez najmniejszego treningu, osiąga sukcesy. Will ćwiczy. Obserwujemy, jak się uczy, jak zdobywa informacje, a przy tym szanuje swojego mistrza i nie próbuje pokazać, że jest od niego lepszy. Takie podejście do bohatera w tego typu powieściach spotyka się rzadko i za to zdecydowanie mogę autora pochwalić.

Poza tym obserwujemy w historii relacje między Willem i jego przyjaciółmi, który stopniowo dojrzewają i dorastają, a akcja rozpędza się dość powoli, miarowo. To w sumie łączy się z tym, co napisałam wcześniej: chłopiec ma czas, by zdobyć jakieś umiejętności, nim wyruszy na jakąś większą wyprawę, a przy okazji nie jest ona tak olbrzymia, że może go przerosnąć, bo w tym tomie nie mamy żadnych wielotysięcznych bitew, czy pojedynków jeden na jeden.

Dodać muszę, że choć zakończenie było dość naiwne, na swój sposób mnie zauroczyło. Oczywiście, szczegółów zdradzać nie będę :)

Dobra, dość tych zalet. Czemu to nie jest książka dla dorosłych, albo bardziej wymagających pożeraczy fantastyki?

Po pierwsze, schematyczność. Tak, to kolejna typowa historia o chłopcu, który dorasta i jeśli człowiek przeczytał ich wiele - to może go po prostu nieco znudzić.

Po drugie, naiwność. Jak na tego typu historię przystało, Will uczy się stanowczo zbyt szybko. Wsiada na konia, by po chwili umieć doskonale jeździć, to samo tyczy się broni. Bohaterowi w sumie zawsze wszystko wychodzi i wszystko układa się, koniec końców, dobrze, a jego zwierzak jest po prostu zupełnie bajkowy i nierealistyczny. Całości brakuje tej powagi typowej dla fantastyki pisanej pod starszego czytelnika. Całość jest nieco zbyt płytka i prostolinijna, by kogoś takiego w pełni zadowolić. Mimo tego, jako książka dla młodzieży doskonale spełnia swoją rolę i podejrzewam, że jest jedną z lepszych z tej kategorii, jaką można obecnie znaleźć na półkach, czy to w księgarniach, czy bibliotekach.

Szukacie młodzieżówki fantasy, lekkiej, o fajnym stylu, pomysłowej i stosunkowo nieprzesadzonej? Pierwszy tom Zwiadowców jest dla Was. A inni? Cóż, seria jest znana, więc tak czy siak, polecam ją przeczytać, nawet tym, który za tym gatunkiem nie przepadają (szczególnie, że długa nie jest, a fabuła wcale się nie dłuży). W żadnym razie jednak nie mogę Wam zagwarantować rozrywki na najwyższym poziomie - bo choć to miła, nostalgiczna historia, jest zbyt delikatna i niewinna, by wzbudziła większe emocje w kimś, kto nie lubi takiej literatury, lub ma po prostu za sobą czasy, gdy ją czytał i uwielbiał.

Wspaniała książka, bardzo szybko mi się ją czytało. Wspaniali bohaterowie i akcja, która nie pozwala się oderwać od czytania. Czytałem wiele fantastyki, ale ta była najlepsza. Uważam jednak, że seria powinna się zakończyć po 11/12 książkach, bo reszta to jedynie jej sztuczne przedłużenie.

Będziemy towarzyszyć Willowi, piętnastolatku, który nie posiada rodziców, choć ogólnie jego przeszłość owiana jest tajemnicą. Jako chłopiec o wątłym ciele raczej nie ma co liczyć na bycie rycerzem, ale zwinność sprawia, że jest świetnym materiałem na zwiadowcę. Mimo to chłopak nie jest zadowolony – przecież mógł trafić lepiej! Razem ze swoimi rówieśnikami zostaje wprowadzony w arkana sztuki zwiadowczej, co, jak się okazuje, jest całkiem dla niego ciekawe i odpowiednie. Dla czytelnika zapewne będzie interesujące, że bohater to taki sam nastolatek jak on: niedoświadczony, zwyczajny, bez supermocy czy więzów krwi, a wszystko, co osiąga, zawdzięcza swojej ciężkiej pracy.

Więcej na: [Adres usunięty]

Kolejna fantastyczna młodzieżowa seria na długie godziny przykuła nas do foteli. A kiedy trafiamy na coś naprawdę dobrego, oczywiście musimy się tym dzielić. Tytułowi Zwiadowcy są tajemniczy, owiani legendą i według wierzeń mają moc stawania się niewidzialnymi. Znają tysiące metod, które umożliwiają im kamuflaż: są bystrzy, przewidujący, cisi, waleczni i jak nikt strzelają z łuku. Najważniejszą ich bronią jest tajemnica, cisza i umiejętność krycia się. Mają dar zdobywania informacji i wykorzystywania ich do własnych celów. Pojawiają się i znikają jak duchy, dlatego ludzie z daleka ich omijają.

Piętnastoletni sierota, Will, nawet nie myśli o tym, aby być Zwiadowcą. Jego marzeniem jest bycie rycerzem, dlatego podczas Dnia Wyboru, który ma zadecydować o jego dalszym losie bez wahania wybiera Szkołę Rycerską. Niestety Will nie należy do olbrzymów: drobnej postury, smukły i wątły zupełnie nie nadaje się na rycerza. Załamany chłopiec przekonany jest, że resztę życia spędzi jako rolnik, ale na scenę wydarzeń wkracza tajemniczy mężczyzna. To Zwiadowca Halt, który proponuje chłopcu wstąpienie w szeregi zwiadowców i choć chłopiec nieufnie podchodzi do wyróżnienia, jakie go spotkało, nie wie jeszcze, że dopiero teraz zaczyna się dla niego prawdziwe życie. Halt jest odludkiem, ale jednocześnie Zwiadowcą doskonałym i kiedy chłopiec zamieszkuje u niego, stopniowo przekazuje mu całą swoją wiedzę.

Jednak praca, nauka i ćwiczenia muszą zostać przerwane, gdyż zbliża się czas wojny i po raz kolejny okrutny Morgarath ze swoimi sprzymierzeńcami –prastarymi wargalami, chce napaść na Królestwo Araluenu. Will i Halt mają za zadanie unieszkodliwić potwory, co jest rzeczą właściwie niewykonalną. Przed nimi samobójcza misja.

W fantastycznym świecie pełnym honoru, dumy i rycerskości przedstawiono walkę dobra ze złem, opisy przygód i podróży bohaterów, umiejętnie stopniowane napięcie, ciekawy język literacki, momenty grozy i dreszcze emocji – wszystko to i wiele, wiele więcej znajduje w pierwszej części Zwiadowców, dlatego wcale nie przesadzę stwierdzając, że nie da się tej serii zakończyć na jednym tomie. Budzą olbrzymi niedosyt opisy narodzin przyjaźni i zaufania, forsownych ćwiczeń, coraz to nowych podchodów i sytuacji bez wyjścia. Równie interesujące są wątki poboczne; spotkania z towarzyszami z sierocińca, którzy wybrali swoje życiowe drogi, rodzące się sympatie i antypatie, sytuacja Horacego w wymarzonej Szkole Rycerskiej. Cóż dodać? Przez książkę spokojnie się płynie i jak dla nas seria zapowiada się fantastycznie.

Nowe wydanie mamy dzięki Wydawnictwu Jaguar – piękna, nieco leśna kolorystyka, miękka i praktyczna (ach, wszędzie ją można wcisnąć) okładka ze skrzydełkami, a w środku mnóstwo, mnóstwo podzielonego na niedługie rozdziały tekstu, które nawet niezbyt zaprawiony, ale powodowany ciekawością czytelnik pokona migiem. I będzie chciał jeszcze!

Polecamy bardzo, zwłaszcza dzieciakom 10+.

CzytaMy8+

„Zwiadowcy – Ruiny Gorlanu” to zdecydowanie przyjemna, lekka i komfortowa książka. Na pozór wyglądała mało sugestywnie, ale okazała się być miłym zaskoczeniem.

Książka Johna to opowieść o przyjaźni, odwadze i wytrwałym dążeniu do swoich celów. Pełna strategii i cennych nauk Halta. Obok świata wykreowanego przez Flanagana nie da się przejść równie obojętnie. Już od pierwszych stron byłam zafascynowana zwiadowcami – „ludźmi owianymi legendą, którzy jak wieść niesie, parają się mroczną magią, potrafią stawać się niewidzialni...”

Bohaterowie to jedni z najbardziej sympatycznych i komfortowych postaci, z jakimi miałam przyjemność obcować. Kształtują się pomiędzy nimi relacje, które zachwycają swoją prostotą, jak i silną więzią.

Lekturę czytało się definitywnie szybko, dzięki lekkości pióra Johna. Może nie wywołała u mnie wielu emocji, ale na pewno mile spędziłam przy niej czas – jest to książka, którą można pochłonąć na raz przy kubku gorącej herbaty. Będzie dobrą alternatywą zarówno dla starszych, jak i młodszych czytelników.

Zdecydowanie mogę wam ją polecić. Mam ochotę przeczytać kolejne tomy, ponieważ naprawdę była to świetna przygoda!

" - Nigdy bym nie przypuszczał, że prowadzenie szkoły Rycerskiej wymaga aż tyle papierkowej roboty. (...)

- Czasem wydaje mi się, że powinniśmy zapomnieć o szkoleniu rycerskim, wystarczy przecież cisnąć wszystkim tymi papierami w nieprzyjaciela, a nigdy się spod nich nie wygrzebie."

*

Will nie wie nic o swoim pochodzeniu, no może poza tym, że jego ojciec był bohaterem. Chłopak postanawia więc dołączyć do szkoły Rycerskiej, myśląc, że w ten sposób pójdzie w ślady rodzica. Jednak w dniu wyboru profesji szybko okazuje się, że jego marzenie nie ma szansy się ziścić... Gdy chłopak uznaje, że to już koniec i czeka go tylko przyszłość na roli, na jego drodze staje tajemniczy Halt należący do korpusu zwiadowców — najbardziej tajemniczej organizacji w królestwie. Jak poradzi sobie chłopak w nowej roli, gdy widmo wojny pojawiło się nad Królestwem Araluenu.

*

Z serią "Zwiadowcy" długo było mi nie po drodze ze względu na dużą liczbę tomów. Jednak dzięki wznowieniu serii w nowych (cudnych) okładkach, ostatecznie trafiła ona w moje łapki. Czy żałuję ? W żadnym razie! Zwłaszcza że "Ruiny Gorlanu" to zapowiedz niezapomnianej przygody.

*

Pomimo że pierwszy tom serii to raczej wprowadzenie do świata, to nie mogę narzekać na nudę. Historia jest ciekawa, wciągająca oraz zabawna — w dużej mierze to właśnie humor sprawił, że nie mogłam się oderwać od czytania.

*

Prawdę mówiąc biorąc pod uwagę fakt, że jest to książka przeznaczona dla młodszych czytelników, nie mogę się nawet przyczepić do pojawiających się co jakiś czas "naiwnych" sytuacji. Zwłaszcza że fabuła jest poprowadzona bardzo płynnie, a postacie zostały fajnie wykreowane, dzięki czemu zarówno młodszy, jak i starszy czytelnik może naprawdę dobrze bawić.

*

Książkę oceniam na 7½/10. Nie daję pełnej 8 tylko dlatego, że mam już za sobą drugi tom i przez to moje oczekiwania do kolejnych części znacznie wzrosły.

„Zwiadowcy. Ruiny Gorlanu” to pierwszy tom niesamowitej serii Zwiadowców wydanej przez Wydawnictwo Jaguar, autorstwa Johna Flanagana.

Will, piętnastoletni sierota, dorastający w zamkowym sierocińcu, marzy o wstąpieniu do Szkoły Rycerskiej. W końcu nie chce zawieść swojego ojca, który podobno walczył w historycznej bitwie i bohatersko umarł. Niestety Will jest mizerotą i w Dniu Wyboru mistrz Szkoły Rycerskiej nie przyjmuje go pod swoje skrzydła. W zasadzie nie wiadomo, co dalej będzie z Willem, bo nie nadaje się ON do kuchni, ani do dyplomacji, ani… nigdzie. Will jednak jest sprytny, zwinny i szybki. Do tej pory kuchmistrz wypomina mu, jak wspiął się po rynnie do jego kuchni i ukradł blaszkę ciasteczek. Do tego wpuścił parę królików… A nie, mniejsza :) Wracając do tematu, Will zwraca na siebie uwagę mistrza Halta, tajemniczego zwiadowcy. A kim w zasadzie jest Zwiadowca? Mało kto to wie. Krążą tylko legendy, że zwiadowcy potrafią stać się niewidzialni i posługują się mroczną magią.

Tak naprawdę Korpus Zwiadowców to wywiadowcza formacja, która składa się z najlepszych łuczników i strategów. Zwiadowcy posiadają umiejętność poruszania się tak, że niedoświadczony obserwator ich nie dostrzeże. Otrzymują zadania, przy których muszą wykazać się lojalnością, męstwem i inteligencją, a także największą dyskrecją.

Will podejmuje naukę u mistrza Halta. Tak rozpoczyna się jego przygoda, podczas której będzie musiał wykazać się tym, co najlepsze. Bardzo szybko czeka go sprawdzian umiejętności i przede wszystkim – sprawdzian odwagi, lojalności, ponieważ w tym pięknym, magicznym świecie było dotąd aż za dobrze. Teraz, po piętnastu latach, dawny wróg królestwa - Morgarath, na nowo zbiera swoje siły. Dla Willa wszystko jest nowe, trudne, ale też dość naturalne. Dzięki swoim umiejętnościom, jest w stanie osiągnąć naprawdę wiele, rozwijać się bardzo szybko i dążyć do zostania pełnoprawnym zwiadowcą.

W książce znajdziecie wyprawy, bitwy, a także wspaniałych bohaterów, do których nie da się nie przywiązać. Każdy z nich jest inny, ale też i każdy ma coś w sobie.

Polubiłam Willa, pokochałam Halta, dopingowałam Horace’a, a specjalne miejsce w moim sercu zajął konik, konik Wyrwij. Wiadomo, że książka jest momentami przewidywalna, ale i to ma swój urok. Kto z Was nie czerpał nigdy satysfakcji z myśli „Wiedziałem, że tak będzie!”?

Autor ma lekkie pióro, historia napisana jest tak, jakby gdzieś, w odległym świecie, toczyła się naprawdę. Fantastyczne przygody, przywodzące na myśl ciepło i urok Hobbita. Motyw szkoły i walki głównego bohatera ze złem, kojarzący się z Harry’m Potterem. Świetny humor, magiczne miejsca. Jeśli macie ochotę przeczytać coś lekkiego, a zarazem coś, co jak robaczek wpełznie do Waszych serc i zagnieździ się na dobre – sięgnijcie po Zwiadowców!

Mimo tego, iż książka jest adresowana do młodszego czytelnika, to mnie wciągnęła od pierwszej strony. Nie mogę się doczekać, aż przeczytam całą serię. Jak dobrze, że jeszcze tyle tomów przede mną!

Zwiadowcy Ruiny Gorlanu to niezwykła opowieść fantastyczna o początkach młodego Willa u mistrza, który szkoli go na zwiadowcę, ale za tym chowa się coś jeszcze jest to opowieść o więzi pomiędzy dwojgiem osób (Tu Halta i Willa) jest to na prawdę silna więź przyjaźni i to nie byle jakiej. Will od starszego zwiadowcy dostaje mądrego i cudownego rumaka Wyrwija (W książce tłumaczą czemu tak się nazywa) a także długi łuk- główną broń zwiadowców, dwa sztylety jeden dłuższy a drugi krótszy oraz płaszcz, dzięki któremu zwiadowcy mogą skryć się w cieniu stając się "niewidzialnymi". Will nie tylko przyjaźni się z starszym zwiadowcą, ale również z Horacem, czeladnikiem rycerskim, z którym przebywał na dworze barona Arlanda (były też trzy inne osoby) z początku żyli jak pies z kotem ale podczas jednego wydarzenia zakwitła między nimi przyjaźń (nie będę zdradzać wam co to była za sytuacja)

Gdy przeczytałam tą część nie mogłam sięgnąć po inną książkę, nie dlatego, że byłam zawiedziona wręcz przeciwnie! Pokochałam tą serię (jak by to dziwnie nie brzmiało ale tak jest). Miałam w głowie ciągłe myśli o "Zwiadowcach". Jestem piętnastolatką i uważam, że bardzo warto spróbować, ja osobiście nie miałam jako takiej styczności z książkami fantasy. Ta seria jest jak najbardziej dla 13+ więc jeśli planujesz kupić komuś, kto kocha czytać, gorąco polecam "zwiadowców" pierwszą część jak i całą serię.

Pozdrawiam

Zwiadowcy to bardzo popularny cykl napisany przez Johna Flanagana. W oderwaniu od kryminałów, których czytam ostatnio bardzo dużo, postanowiłem sięgnąć po tę zachwalaną przez wielu serię i przekonać się na własnej skórze czy jest tak dobra jak mówią.

Will jest sierotą, nie znał swoich rodziców, wie tylko tyle, że jego ojciec zginął jako bohater. Chłopak ma nadzwyczajne zdolności do niepostrzeżonego skradania się i wspinania i właśnie dlatego zwiadowca Halt przyjmuje go jako ucznia na termin. Wkrótce Will zaprzyjaźni się ze swoim mistrzem i zacznie się jego wielka życiowa przygoda

Flanagan zaczął pisać Zwiadowców dla swojego syna i pewnie dlatego język powieści jest bardzo prosty. Autor stworzył nowy świat i wykreował barwne postaci. Najbardziej interesującą jest chyba Halt - mroczny, ponury zwiadowca budzący u nieznajomych lęk. Will to piętnastolatek – ambitny i starający się sprostać wszystkim zadaniom wydanym przez swojego mistrza. Polubiłem tych bohaterów.

Ruiny Gorlanu to chyba pierwsza książka Flanagana i jego styl w niej wydał mi się trochę naiwny i zbyt prosty, ale mam nadzieję, że w kolejnych będzie lepiej – przed sobą mam ich jeszcze 11 i już nie mogę się doczekać co się w nich wydarzy.

Zwiadowcy. Ruiny Gorlanu polecam szczególnie młodszym czytelnikom, ale wiem, że seria podoba się tym starszym więc polecam sięgnąć, dać szansę i samemu się przekonać czy przypadnie wam do gustu.

[Adres usunięty]