Zbuntowana Niezgodna Tom 2

Veronica Roth jest autorką młodzieżowej serii pod tytułem Niezgodna. Druga część trylogii nosi nazwę Zbuntowana i została wydana w 2012 roku przez wydawnictwo Amber. W 2015 roku książka ukazała się w nowej szacie graficznej z filmową okładką.

Po ucieczce z miasta Tris i jej znajomi trafiają do siedziby Serdeczności, gdzie uchodźcy mogą znaleźć schronienie. Nie są tu jednak całkowicie bezpieczni – Serdeczni nie chcą mieszać się w walkę innych frakcji, ale pozwalają zbiegom zostać na ich terenie. Niestety, Nieustraszeni i Erudyci pojawiają się na polach Serdeczności i chcą odszukać zbiegów. Tris udaje się uciec. Razem z Cztery i kilkoma innymi osobami wraca do miasta i osiedla się u bezfrakcyjnych. Okazuje się, że są oni dobrze zorganizowani. To ludzie, których wyobrażała sobie zupełnie inaczej. Przewodzi im kobieta, której celem jest obalenie dotychczasowego systemu. Frakcje mają zostać zniesione, a nowy system ma opierać się na współpracy wszystkich ludzi. Tris nie jest przekonana do tego pomysłu. Ma jednak większe zmartwienia – Tobias odsuwa się od niej, a dziewczynę męczy poczucie winy. Zabiła swojego przyjaciela, przez co nie może teraz znieść nawet widoku broni. Zaczyna paraliżować ją strach, który powoduje, że Tris pakuje się w coraz to nowe kłopoty. Na dodatek Erudycja urządziła polowanie na Niezgodnych. Tris i Tobias nie są bezpieczni.

Narracja pierwszoosobowa przedstawiona jest w czasie teraźniejszym. Tris opowiada o tym, co aktualnie się dzieje obok niej. Przytacza też w narracji swoje myśli i uczucia. Z jej przemyśleń możemy wywnioskować, że dziewczyna nie jest niczego pewna. To zagubiona nastolatka postawiona przed trudnymi wyborami. Tris musi zdecydować, komu może zaufać. Nie zawsze wybory te są słuszne, o czym przekona się boleśnie na własnej skórze.

W tej części nie brakuje akcji. Co chwila coś się dzieje, wszystko zmienia się jak w kalejdoskopie. Trochę brakowało mi ciągłego strachu o własne życie – bohaterowie chodzili po mieście, jakby nie było pogrążone w wojnie. Poza tym pojawiło się kilka ciekawych kwestii związanych z frakcjami i władzą, były nowe pomysły na stworzenie społeczności, a także kilka tajemnic.

W książce jest kilka zaskakujących momentów. Gdy czytelnik już przyzwyczai się do jednej zmiany, pojawia się druga. Nie można się nudzić podczas czytania. Razem z Tris zostajemy wrzuceni do świata trudnego, nieznanego i zachwianego w posadach. Odkrywamy z nią sekrety innych i widzimy, jak dziewczyna się zmienia.

Poza licznymi walkami i odkrywaniem tajemnic jest też miłość i nieoczekiwane zmiany w charakterach ludzi. Nie tylko Tris się zmienia – Tobias ma swoje sekrety, Caleb próbuje odnaleźć się w nowej sytuacji, dawni przyjaciele stają się wrogami i odwrotnie. Między parą głównych bohaterów rodzi się namiętność, ale dość nieśmiało. Oboje wiedzą, że nie czas na zbliżenia, trzeba walczyć. Tris bierze na siebie zbyt wiele, zachowuje się destrukcyjnie, nie szanuje swojego życia, okłamuje ukochanego, który widzi, że coś jest nie tak.

Powieść jest ciekawa. Ma interesującą fabułę. To dobra seria młodzieżowa, udana dystopia. Warto się z nią zapoznać również ze względu na to, że niedługo do kin trafi druga część filmu. Książka jest niezła i na pewno zawiera więcej szczegółów. Przy okazji napisana jest lekko, choć porusza dość poważne tematy – walka, miłość, szukanie własnej tożsamości, wyrzeczenie się dotychczasowych przyzwyczajeń, odróżnianie przyjaciół od wrogów.

Polecam tym, którzy czytali pierwszą część. Jestem zwolenniczką kontynuowania serii. Wydaje mi się, że Niezgodna była odrobinę ciekawsza od tej części, ale i tak warto dać jej szansę.

Właśnie skończyłem drugą część trylogii "Niezgodna". Tym razem nie będę się tak rozpisywał, jak przy pierwszej części, bo w większości bym napisał to samo jeszcze raz. Więc dodam rzeczy, które zauważyłem i które przyczyniły się do nieco niższej oceny.

Główną rzeczą, która odróżnia "Niezgodną" od "Zbuntowanej" jest to, że ta druga jest znacznie mroczniejsza. Tutaj co chwilę ktoś ginie, jednak najbardziej przykry jest fakt, że żaden z bohaterów się nad tym nie głowi za bardzo - z paroma wyjątkami. Mam żal do autorki, że uśmierciła Fernanda dosłownie chwilę po jego pojawieniu się po raz pierwszy. I była to śmierć całkowicie bezlitosna, której w sumie sam nie zawinił. Liczyłem, że ze wszystkich nowych postaci, to właśnie jego wątek się rozwinie.

Druga część jest także napisana nieco inaczej. O ile w pierwszej dominuje akcja, to Veronica Roth w "Zbuntowanej" większość czasu poświęciła psychice Tris. Wgłębiamy się w jej myśli, lęki, czasami nawet te najmniej prawdopodobne. Bardzo mi się to spodobało, bo to pomogło mi zrozumieć decyzje bohaterki (czasem najbardziej absurdalne...) i lepiej postawić się na jej miejscu.

Jest jedna rzecz, którą Roth zapoczątkowała w "Niezgodnej" i (niestety) bardzo rozwinęła w "Zbuntowanej" - tempo akcji. W pierwszej części było powiedzmy 'w sam raz', natomiast tutaj to się dzieje naprawdę za szybko. Czytelnikowi (przynajmniej mnie) trudno nadążyć za akcją, bo wszystko się dzieje w maksymalnie ekspresowym tempie. Skaczemy z Serdeczności do bezfrakcyjnych, stamtąd do Prawości, idziemy do Erudycji i wracamy do Prawości, odwiedźmy jeszcze Serdeczność i wróćmy do Nieustraszoności. Będę szczery, naprawdę łatwo się zgubić. Z pewnością miałbym w tej chwili problem z chronologią przy wymienianiu wszystkich wydarzeń. Jest to jedyny większy mankament, jaki mi się rzucił w oczy.

Mimo tej jednej większej wady, ponownie polecam sięgnąć po "Zbuntowaną". Wciąga tak samo jak "Niezgodna" a może nawet bardziej! Jest pełna wielu zaskakujących zwrotów akcji, ma szokujące zakończenie. Zachęcam do przeczytania całej trylogii :) Tymczasem w najbliższym czasie zabieram się za "Wierną"...

Od razu na wstępie napiszę, że zrobiłam błąd, bo zamiast przeczytać najpierw "Niezgodną" zaczęłam od "Zbuntowanej", którą pożyczyła mi przyjaciółka. Na szczęście - lub też nie - zdążyłam wcześniej zobaczyć film nakręcony na podstawie "Niezgodnej", więc mniej więcej orientowałam się w fabule. Jak we wszystkich trylogiach polecam jednak czytać tomy po kolei, bo wydarzenia są ze sobą ściśle powiązane, nieprzypadkowe :D

Od samego początku, dosłownie od pierwszej kartki "Zbuntowanej", ba - od okładki właściwie - miałam nadzieję, że będzie to świetna książka. No cóż, trochę się rozczarowałam. O ile akcja jest naprawdę fajna, momentami zaskakująca, szybka, pełna zwrotów akcji (ucieczka, walka, itd.), to monologi głównej bohaterki, naszej zbuntowanej Tris po prostu dobijają... Wiedziała, co wybiera i co się z tym wiąże. Tysiące pytań do samej siebie, ciągłe wyrzuty sumienia a potem jej dziwaczna nagła zmiana. Doceniam mimo wszystko upór, odwagę i siłę Tris, choć z facetami postępować nie umie ;) Tak tak, jeśli chodzi o wątek miłosny, to zarówno ona jak i Tobias zachowywali się jak dzieci.Żadnych konkretów, żadnej prawdziwie dojrzałej, poważnej rozmowy. Jakieś dziwne uniki, zabawa w kotka i myszkę, wiecznie niezdecydowanie. Tobias z resztą momentami zachowywał się jeszcze gorzej. Najpierw popierał ukochaną, potem ganił za jej decyzje i wzbudzał w niej poczucie winy. Na jej miejscu pewnie bym dawno zwariowała i wysłaliby mnie do wariatkowa.

Mimo kilku wad, książka naprawdę przypadła mi do gustu. Jest o wiele lepsza niż niektóre dzieła z tego samego gatunku, które miałam okazję czytać. Napisana jest prostym, zrozumiałym językiem, można by rzec młodzieżowym, ale bez zbędnych kolokwializmów. Dodam tylko, że mój tata ma o niej bardzo podobną opinię i mimo 50 na karku, przeczytał ją z przyjemnością ;) Moja ocena 7/10 lub 4/5 jak kto woli ;)

Całą trylogie skończyłam stosunkowo niedawno i całe te emocje jeszcze ze mnie nie uszły i wciąż jeszcze jestem trochę wstrząśnięta całą fabułą i szybkością z jaką rozwijała się akcja co było wadą jak i zarówno zaletą.

Na pewno jedną i najistotniejszą rzeczą która odróżnia Zbuntowaną" od "Niezgodnej" jest cała jej dramaturgia.W drugiej części znacznie wrosła umieralność bohaterów tych ważnych i mniej ważnych ale to już mało istotne. W drugiej części Pani Veronica zmieniła koncepcje,dlatego że o ile w "Niezgodnej" przeważała akacja to w drugiej części skupiła się na uczuciach i głównej bohaterki jaką jest Tris,która męczyła się sama ze sobą splamiona krwią najbliższych jej osób.Jedynymi którzy jej pozostali są Tobias i Caleb lecz tylko na Tobiasie mogła polegać ona zaufała mu a ON zaufał jej ale czy naprawdę?Ponieważ co chwila między nimi są jakieś konflikty bardzo bezsensowne i nudnawe a do tego wszystkiego lekceważąca swoje życie Tris która nie zważa na to ze jej życie jest naprawdę drogie dla np.Tobiasa i ze jej poświecenie nie jest konieczne.

Gdy skończyłam "Zbuntowaną" miałam mieszane uczucia bo muszę się przyznać że "Niezgodna" całkowicie przejęła kontrole nad moim umysłem.Zmieniając cały mój pogląd,ale miała drobniutkie wady nieliczne i mało istotne ale jednak wady To też (a z reszta jak widać nie tylko ja) liczyłam że pani Veronica zniweluj je całkowicie ale cóż pisarz też człowiek.

Także mogę z czystym sumieniem polecić "Zbuntowaną" i zdecydowanie zaprosić do przeczytania "Wiernej"!

Z seriami zawsze jest ten sam problem.

Tudzież cała masa problemów.

Wahania formy – jedna książka lepsza, druga gorsza. Jeśli pierwsza jest zła, mniej osób sięgnie po drugą. Jeśli ostatnia jest zła, cała seria staje się do d…. Bywa też, że zapowiedziana kontynuacja nigdy się nie pojawi. Bo autor straci wenę, albo wydawca jej nie będzie chciał.

Jedno jest pewne: jedna książka jest w stanie wszystko zaprzepaścić.

I koniec pieśni.

Kilka tygodni temu psioczyłem pod nosem na Niezgodną Veronici Roth. Najpierw książkę odrzuciłem bez pardonu po kilkudziesięciu stronach, później się z nią przeprosiłem i niemal szczęśliwie dobrnąłem do końca. Niemal, bo ciągle coś mi w niej nie grało. Koniec końców stanęło na gruncie neutralnym. Plusy zrównoważyły minusy. No, może plusów było więcej. O jeden, maleńki – tyci, tyciusieńki – plusik. W końcu coś musiało sprawić, że chciałem dać tej serii jeszcze jedną szansę.

Sięgając po „Zbuntowaną” nie żywiłem wielkich nadziei. Miałem jednak nadzieję, że odejście od „Igrzysk Śmierci” i własna ścieżka trylogii okażą się decydujące dla oceny całości.

„Wybór Tris zburzył jej świat, ale i połączył z Nieustraszonym Cztery. Jego uczucie pomaga przetrwać jej wśród krwawej walki frakcji. Tylko ON rozumie jej rozpacz. I tylko ON zna jej tajemnicę… Konflikt frakcji zmienia się w wojnę. Wśród Nieustraszonych szerzy się zdrada. A Tris staje przed kolejnym wyborem. Czy zaryzykuje wszystko, żeby ocalić tych, których kocha?”

Pierwsza myśl na podstawie streszczenia: szału nie będzie.

Pierwsza myśl po rozpoczęciu lektury: …

Zamurowało mnie.

Zamurowało, bo już pierwsze zdania pokazują jak bardzo inna jest ta książka od swojej poprzedniczki. Dużo lepiej napisana, dojrzalsza, inteligentniejsza.

Wszystko uległo poprawie.

Język stał się o wiele bardziej plastyczny i przyjemny, opisy bardziej wyraziste i bardziej obrazowe, bohaterowie wyraziści i żywi, emocje – chwilami przesadzone – ale dużo bardziej naturalne. I wreszcie fabuła – w końcu coś nowego!

Potwornym mankamentem „Niezgodnej” była dla mnie tytułowa bohatera. Infantylna, nierzeczywista, nie wzbudzająca sympatii. Ale „Zbuntowana” prezentuje Tris w zupełnie nowym wydaniu – jako dziewczynę zmagającą się z własnymi lękami, ciężarem przeszłości, wyrzutami sumienia oraz targającymi nią pragnieniami. W drugim tomie bohaterka staje się dużo bardziej złożona, bardziej rzeczywista, bardziej ludzka. Może i autorka nie dała rady unieść pełni ciężaru psychiki bohaterki, ale powiedzmy sobie szczerze – widać olbrzymi postęp. Bo mimo kilku niedoskonałości w charakterystyce głównej bohaterki, to nie przeszkadza w jej odbiorze. Nadal pozostaje żywa. I ludzka. A to dla mnie bardzo ważne.

Dynamicznie rozwijająca się fabuła, prowadzona równolegle z nieustanną walką wewnętrzną Tris, świetnie ze sobą harmonizują i równoważą się. Lawirując w wąskiej uliczce, Roth nie wypada z drogi i utrzymuje książkę w ryzach. Trzeba przyznać, że to nie łatwe i najmniejszy błąd mógł zniszczyć tę książkę.

Gorzej wypada, natomiast, dawkowanie napięcia w „Zbuntowanej”. W kluczowych momentach niejednokrotnie zastanawiałem się, czy autorka nie powstrzymuje pióra z poczucia, że tak właśnie trzeba zrobić. Czuję na karku jej gorący, przyspieszony oddech i niemal widzę, jak drży jej ręka z przejęcia, gdy nie może się już doczekać napisania tego, co za chwilę się wydarzy. Wyraźnie widać, że ostatnie zdania przed kulminacją bywają wymuszone, ale to drobnostka. Wierzę, że Roth – która już pokazała wielki rozwój swoich umiejętności pisarskich – z czasem nauczy się również dawkowania napięcia.

Podobają mi się relacje między bohaterami, ich złożoność. I znowu – może te relacje nie są na najwyższym, światowym poziomie, ale pozostają wierne, logiczne, prawdziwe. Bolą mnie płytkie relacje, prostoliniowe do bólu – nie wierzę, że takie w ogóle istnieją, a już na pewno nie w przypadku przyjaźni czy miłości. Obawiałem się, że związek Tris z Cztery będzie sztampowy, przesadnie słodziutki i milusi, tymczasem zaskoczyło mnie jak bardzo jest ON skomplikowany. Bohaterowie nie mają lekko, prowadzą ze sobą nieustanne batalie, docierając się w obliczu dramatycznych wydarzeń, w których centrum się znaleźli. Tło nie mogło pozostać bez znaczenia i nie pozostało – widać jego realny wpływ na to, co robią i jak się zachowują bohaterowie. Fajnie, że Veronica Roth o tym pomyślała – wielu pisarzy zapomina o tym, jaki wpływ na bohaterów powinno wywierać środowisko, w którym żyją i wyzwania, z którymi się mierzą.

Prawie wszystkie uwagi, które miałem do „Niezgodnej” pokrywają się ze zmianami zastosowanymi w kontynuacji. Najwyraźniej sama autorka – być może dzięki czytelnikom – doszła do zbawiennych wniosków, które ratują trylogię windując ją na dużo wyższy poziom. „Zbuntowana” jest naprawdę dobra i stawia solidne fundamenty pod tom wieńczący trylogię. A ja cieszę się przede wszystkim z tego, że pomimo mieszanych uczuć żywionych wobec pierwszej części, zdecydowałem się sięgnąć po kolejną. To była słuszna decyzja. Oby „Wierna” potwierdziła jej słuszność.