Zatracenie

Jeśli chodzi o samą powieść, to nie można o niej powiedzieć, że nie porusza za serce. Jest to rodzaj książki, który zostaje w pamięci do końca życia. Bardzo dojrzała, skłania do refleksji nad własnymi emocjami. Moim zdaniem każdy powinien ją przeczytać.

Autorem książki pt. „Zatracenie” jest Osamu Dazai. Przyszedł na świat jako Shūji Tsushima w wiosce Kanagi. Był autorem pesymistycznych utworów, w których poruszał problemy zubożałej arystokracji i inteligencji japońskiej. Do najbardziej znanych jego dzieł należy powieść Shayō (Zmierzch 1947) oraz opowiadania: Omoide (Wspomnienia, 1933), Dōke-no hana (Perły błazenady, 1935) i Ningen shikkaku (Zatracenie, 1948).

„Zatracenie” opowiada o życiu i etapach dorastania młodego Yozo, utalentowanego plastycznie i wrażliwego na cierpienie ludzkie chłopca, syna bogatego właściciela ziemskiego. Samotność i brak miłości wpływa na ukształtowaniu się w nim lęku przed ludźmi, z którym musi się zmierzyć.

Tak naprawdę jest to krótkie opowiadanie o problemach psychicznych i odbieraniu świata w pesymistyczny sposób. Jest jednak pięknie napisana i daje złudne nadzieje na szczęśliwe zakończenie. Poznajemy także informacje, w jaki sposób pracował i zarabiał na życie, bohater, próbując łączyć to z głębokim pociągiem do powoli zanikającej sztuki oraz kultury. Filozoficzne przemyślenia Yozo dają do zrozumienia jak tak naprawdę działa i wpływa na człowieka świat oraz jaką rolę wybrano mu od urodzenia. Codzienna męka z rzeczywistością, a zarazem przymus przetrwania wykreowany przez społeczeństwo narzuca na niego ogromną presję, z którą nie może sobie poradzić.

Nietrudno zauważyć, że utwory Osamu Dazai w tym „Zatracenie” są wyjątkowo bolesne i autobiograficzne. Dają tym samym możliwość czytelnikowi poznać autora bliżej i spróbować zrozumieć świat, jakim się otaczał. Książka jest niedługa i napisana prostym, lecz intrygującym językiem. Serdecznie polecam i zachęcam do przeczytania każdemu bez wyjątku, a także do zapoznania się z ciekawą i mroczną biografią autora.

M.G.

Szkolny Klub Recenzenta

Moim zdaniem ta książka jest wyjątkowa, ponieważ przeniosła mnie w świat emocji, tęsknoty i rozmyślań. Powieść przedstawia głęboki portret psychologiczny głównego bohatera, który zmagając się z wewnętrznymi konfliktami, poszukuje sensu życia. Czytając to, sam skłoniłem się do zastanowienia nad własnym życiem. Dazai mistrzowsko porusza trudne tematy takie jak depresja, alienacja społeczna i samotność, ukazując wewnętrzne rozterki bohatera w sposób poruszający i autentyczny. Język autora jest piękny, melancholijny i przemyślany, co dodaje powieści głębi i wyjątkowości. Czytając "Zatracenie" sam wczułem się w emocje bohatera. Z całego serca polecam!

Książka ukazująca głębokie studium ludzkiej natury, pełne melancholii. Poetycki styl autora oddaje wewnętrzne rozterki bohatera, budząc empatię i refleksje. Trudna lektura, pełna tragizmu i introspekcji. Literackie arcydzieło poruszające sensem życia, samotnością i desperacją. Mimo ciężkich emocji, warto sięgnąć po tę książkę, odkryć jej piękno i oddziaływanie na nasze wnętrze. Z czystym sumieniem polecam ją każdemu, kto ma ochotę przeczytać dzieło, które go dogłębnie poruszy. O tej książce zdecydowanie nie łatwo będzie zapomnieć. 

Ten utwór ma szczególne miejsce w moim sercu. Wydaje mi się, że każdy z nas znalazł się kiedyś w miejscu opisywanym przez autora, gdzie wydaje się, jakby nie było wyjścia z sytuacji, jakbyśmy nigdzie nie pasowali, nie wiedzieli, po co jesteśmy w punkcie, w którym jesteśmy. Zatracenie jest pułapką, której według mnie warto się przyjrzeć z perspektywy Dazaia po to, żeby uniknąć błędów popełnianych przez bohatera lub po to, żeby zacząć jakąś głębszą refleksję nad swoim życiem. A czyta się wyśmienicie! 

To swojego rodzaju podróż po ludzkim umyśle. Dobitnie pokazuje próbę odnalezienia się w świecie i próbach dostosowania się do wymogów społeczeństwa. To niestety w obecnych czasach kończy się dla młodych ludzi tragicznie. Nie jest to lekka lektura do wieczornej herbaty. Tej książki nie czyta się łatwo. Każda strona to emocje, strach i ta przerażająca niemoc, które u czytelnika powodują dziwne poczucie beznadziejności. Po przeczytaniu ostatniej strony smutek pozostaje z nami jeszcze bardzo długo.  

Lekturę czyta się jednym ciągiem, i to z ogromnym zaangażowaniem. Pomimo tego, że elementy kulturowe czasem przeszkadzają w rozumieniu tego, co się dzieję, odbieram tą książkę bardzo pozytywnie. Jest ona niezwykle interesująca, ani przez chwilę się nie nudziłem. Ma specyficzną tematykę. Pełno jest w niej strachu, smutku i poczucia beznadziejności. Nie jest to pozycja dla każdego. Akcja dzieje się w przedwojennej Japonii, ale poruszane problemy są uniwersalne. Główny bohater to postać, która na długo zapadnie mi w pamięci. Książka godna polecenia.

Zdecydowanie nie jest to lekka książka, ale na pewno warto po nią sięgnąć. Zanurzenie się w depresyjny świat autsajdera i towarzyszenie mu od trudnych lat młodzieńczych do jeszcze bardziej skomplikowanej dorosłości skłoniło mnie do wielu przemyśleń. Z kolei brutalne zakończenie książki sprawiło, że raczej szybko o niej nie zapomnę, zwłaszcza po poznaniu zbieżności losów bohatera z autorem. Na dodatek Osamu Dazai w bardzo interesujący sposób przedstawia japońskie społeczeństwo z pierwszej połowy XX wieku.

To z pewnością książka dosyć ciężka i poważna o głębokiej treści skłaniającej do wielu refleksji. Szczerze przebrnęłam przez nią z dużą trudnością mimo prostego języka, choć początkowo naprawdę byłam pełna nadziei co do tej lektury. Nie chcę mówić, że nie jest dobra, ale dla przeciętnego czytelnika to istny "twardy orzech do zgryzienia". Uważam ją mimo to za wartą przeczytania, jako że niepodważalnie niesie za sobą wartościowy przekaz oprawiony w artystyczną formę. Autor opisuje historię z artystyczną nutą bardzo widoczną w książce.

Niesamowita powieść, która momentami wzrusza do łez! Jedna z piękniejszych, jakie w ostatnim czasie było mi dane przeczytać. Yozo jest bohaterem, który jest niezwykle zagubiony w życiu. Często my także czujemy, że droga, którą zmierzamy, nie zawsze jest tą właściwą. Dlatego polecam “Zatracenie” każdemu! Z jednej strony zachwyca wrażliwość głównego bohatera, z drugiej fascynuje jego pogubienie. Niewątpliwie czytając książkę, można inaczej popatrzeć na siebie i swoje życie. Powieść czyta się lekko, trudno się od niej oderwać.

Twórczość Osamu Dazai wzbudza moje zainteresowanie od wielu lat. Moim zdaniem nie było zdolniejszego japońskiego autora ukazującego Kraj Kwitnącej Wiśni przed II wojną światową. "Zatracenie" opowiada właśnie o tym fascynującym okresie. Ta krótka powieść porusza wiele problemów, które nie straciły na aktualności. Dazai piszę o niemożności zaakceptowania samego siebie oraz trudnościach w znajdywaniu prawdziwych przyjaciół. W przypadku bohatera książki takie problemy doprowadziły do ucieczki w alkohol i narkotyki. Książkę polecam nie tylko miłośnikom Japonii, ale wszystkim fanom dobrej i mocnej literatury.

Bohaterem jest Yozo, który już od pierwszych kart książki mnie zachwycił. Właściwie można uznać, że każdy z czytelników odnajdzie siebie w tym młodzieńcu. Wyróżnia się nie tylko talentem, ale także wrażliwością. Przez wielu te cechy są tłumione, dlatego czytając książkę, ma się wrażenie, że wracamy do dzieciństwa, w którym czujemy się troszkę pogubieni. “Zatracenie” sprawdzi się zarówno dla dorosłych, jak i młodzieży. Często czujemy się zagubieni we własnym życiu, nie do końca wiemy, w którą drogę inwestować swój czas. Książka pozwala zajrzeć w głąb siebie, polecam! 

Niedawno skończyłam czytać tę książkę i mogę bez zarzutów przyznać - zrobiła na mnie ogromne wrażenie. Osamu Dazai przedstawia w niej historię głównego bohatera, Yozo Oba, który nie czuje się już godny by nazywać się człowiekiem. To zapis osobistej tragedii, wypełnionej wstydem, nieudanymi związkami i próbami samobójczymi. Czytając, bardzo ciężko było samemu nie odczuć tego bólu i przygnębienia, które niósł ze sobą Yozo Oba. To też pewnego rodzaju refleksja nad naszym życiem w społeczeństwie i rolą, jaką w nim odgrywamy. "Zatracenie" to trudna, ale i piękna książka, która z pewnością zostanie ze mną na długo.

Niezwykle wartościowa książka, przejmująca, wręcz wzbudziła kilkukrotnie we mnie poczucie przerażenia i zaskoczenia, spowodowanego niesamowitym podobieństwem z jakim ta książka ujęła tematy podobne do moich własnych przeżyć i doswiadczeń. Jest to zdecydowanie książka do której będę wracać i rozmyślać nad sensem poszczególnych elementów. Z całą pewnością mogę powiedzieć że jest to jedna z najlepszych książek jakie kiedykolwiek przeczytalam.

Lubię czytać takie wartościowe książki, które same w sobie są starsze ode mnie. Może i nie każda książka jest idealne, ale "Zatraceniu" nie jest daleko do ideału. Nie wszystko mi się może podoba, ale jest tego tak mało, że nie będę Wam o tym wspominał. Skupię się raczej na tym, że Dazai porusza tu wiele ciekawych tematów, dających bardzo mocno do myślenia. Śmiało powiem, że jest to książka na tyle dobra, iż powstała w czasach dalekich od cyfryzacji. Autor był więc w stanie dostrzec jeszcze więcej, bardziej dosadnie. Myślę, że przy tej książce powinna zatrzymać się nie jedna osoba, która zbyt mocno wierzy w erę cyfryzacji.