Zakochać się

Powieść Cecelia Ahern 'Zakochać się' jest nie tylko cudowną historią o miłości, ale przede wszystkim o życiu. Historie Christine i Adama są tak różne, a jednak tak podobne. Dają nam sporo do myślenia i pokazują, że w pewien sposób jesteśmy szczęśliwcami choć nie zdajemy sobie z tego sprawy. Na przykład oni oboje wychowywali się bez matki, co dało im trudny start w życiu. Jeśli chodzi o charaktery-są całkowicie odmienne.

Ona wiedzie życie pomagając innym i mając obsesje na punkcie poradników. Ma ich dziesiątki i w trakcie jakiegoś problemu, zawsze po jakiś sięga. Niestety jej biznes upada z powodu trudności finansowych. Nie może liczyć na pomoc ojca, bo wie, że jej nie pomoże. Musi zwolnić jedną z najlepszych pracownic, ale nie wie jak mogłaby to zrobić. Więc co robi? Sięga po poradnik. Ma też niesamowity talent do pojawiania się w nieodpowiednich miejscach i czasie.

On ma teoretycznie wszystko, ze względu na bogatego ojca, po którym wkrótce ma przejąć firmę. W praktyce wygląda to zupełnie inaczej. Może i ma wszystko co związane z pieniędzmi. Nie ma jednak szczęścia w miłości. Rok przed tym kiedy toczy się akcja, jego dziewczyna zdradziła go z jego najlepszym przyjacielem. Jego życie wtedy całkowicie straciło sens. Załamał się.

Z Christine, pierwszy raz spotykają się na moście, kiedy ON chce skoczyć i odebrać sobie tym życie. Przechodni traktują tą sytuację tak jakby była całkowicie normalna. Jedynie ona reaguje i przytula go. Trzymając go w żelaznym uścisku błaga go aby zszedł z mostu. Adam po wielu namowach postanawia przejść na dobrą stronę mostu. Dostrzega to policja i podejrzewa, że Christine ma coś wspólnego z jego próbą samobójczą. Dlaczego? Tego dowiecie się czytając tą książkę. Przed zabraniem Adama do psychologa, aby dowiedzieć się dlaczego chciał to zrobić, Christine zawiera z nim szaloną umowę. Jeśli przed trzydziestymi piątymi urodzinami zdoła przekonać go, że warto żyć, ON na zawsze zrezygnuje z myśli i prób samobójczych.

Historia jest pełna humoru, ale również skłania do refleksji i ma pełno cudownych cytatów, które warto zastosować w życiu. Jest słodko-gorzka i nie jest zwykłą powieścią romantyczną. To historia o prawdziwym życiu. Autorka nie okazuje w niej żadnej litości.

Jeśli ktoś dalej nie jest przekonany czy warto po nią sięgnąć, to wiedzcie, że robicie wielki błąd. Będziecie żałować. Tą historie powinien przeczytać każdy. Jest tego całkowicie warta.

Czy można napisać optymistyczną powieść o samobójcy? Tak, jeżeli jest to niedoszły samobójca, a pisze ją Cecelia Ahern. Zaczynam wierzyć w to, że ta autorka potrafi wyprostować wszystkie życiowe zakręty.

Czytałam kiedyś o ludziach uzależnionych od poradników. Pochłaniają je nałogowo w nadziei, że odmienią one ich życie. Nie stosują się do wskazówek, po prostu je kolekcjonują. Główna bohaterka „Zakochać się” szuka w takich książkach rozwiązania swoich problemów. Przykładowo całymi nocami czyta o tym, jak pokonać bezsenność. Choć Christine nienajlepiej radzi sobie z własnym życiem, całkiem nieźle wychodzi jej naprawianie sytuacji innych ludzi. Angażuje się w problemy klientów swojej agencji pośrednictwa pracy i wykracza poza zawodowe obowiązki. Pomaga im rzucić palenie i pokonać lęk przed użytkowaniem komunikacji miejskiej. To szczęście trafić na osobę, której tak bardzo zależy.

Pewnego wieczoru los rzuca Christine wyzwanie. Po raz kolejny czyni ją świadkiem próby samobójczej. Tym razem dziewczyna ma zamiar stanąć na wysokości zadania. Przekonuje Adama do zejścia z mostu, ale to jeszcze nie koniec. Najtrudniejsze zadanie Christine ma dopiero przed sobą.

Adam nie chce żyć. Po prostu wszystko zaczęło mu się w życiu sypać i uznał, że nie da się poskładać tego do kupy. Nie mógł liczyć na wsparcie rodziny ani przyjaciół, więc postanowił, że najlepiej ze sobą skończyć. Na szczęście w porę pojawiła się Christine. Dziewczyna za pomocą swoich poradników robiła wszystko, żeby przekonać Adama, że życie jest piękne. Jak to u Cecelii Ahern zwykle bywa, im bardziej się starała, tym więcej kłopotów ściągała na swojego podopiecznego.

Powieści Cecelii Ahern zazwyczaj (a może nawet zawsze) mają w sobie przesłanie. Myślę, że przez tą powieść autorka chciała nam powiedzieć, że nie pokochamy swojego życia dopóki nie pokochamy samych siebie. Czasem warto spojrzeć na świat z dystansem i przestać traktować wszystko tak śmiertelnie poważnie.

Cecelia Ahern posiada niezwykły talent do kreślenia nieszablonowych bohaterów, z którymi aż chce się zaprzyjaźnić. Taką osobą jest Christine Rose, młoda Dublinianka, która swoje życie uzależnia od tego, co podpowiadają jej stojące na półce poradniki. Choć takie osoby na ogół kojarzą mi się z życiowo niezdolnymi niezgułami, Christine zaliczam do kobiet niezwykle odważnych. W chwili, kiedy ją poznajemy właśnie rozstaje się z mężem, z którym była nieszczęśliwa. Wierzy, że odnajdzie szczęście. Mimo to nie jest zapatrzona w czubek własnego nosa i kiedy napotyka mężczyznę, który zamierza rzucić się z mostu, bez wahania rusza mu na ratunek. Podaje mu pomocną dłoń? Bardziej obrazowe będzie określenie: przywiera do niego całym ciałem. Obiecuje, że pokaże mu, jakie piękne jest życie, udowodni, że warto walczyć o utracone uczucie. Czyż nie jest odważna? Która z nas, by się na to zdecydowała?

Autorka kolejny raz zabiera nas w świat romantycznej miłości, udowodniając, że ten maglowany na różne sposoby temat wciąż może zaskakiwać i tchnąć świeżością. Wystarczy tylko znaleźć nieco inne spojrzenie na fabułę i ożywić ją ciekawym tematem, niekoniecznie łatwym. W wypadku Ahern tematem tym stała się próba samobójcza. Każdego roku wiele osób decyduje się na ten desperacki krok, ponieważ nie ma osoby, która okazałaby im wsparcie. Nie napotykają na swojej drodze Christine Rose. Zastanawiam się, co też chciała nam przekazać w swojej powieści Cecelia. Czy powinniśmy baczniej rozglądać się na boki, by nie przeoczyć potrzebującej duszyczki? Czy może chodzi o to, że miłość jest lekarstwem na wszystkie problemy?

Powieść "Zakochać się" jest jedną z tych książek, od których trudno się oderwać choćby na chwilę. Losy bohaterów - i to nie tylko tych głównych - stają się dla czytelnika ważne, utożsamia się z nimi, jakby sam uczestniczył w toczących się wydarzeniach. Być może na tym polega niezwykłość irlandzkiej pisarki? Nie można zaprzeczyć, że potrafi ona tworzyć wyjątkowo interesujące tło dla swoich powieści. W przypadku Zakochać się zachwycił mnie obraz rodziny Christine, wesołych, pełnych energii ludzi, którzy posiadają niezwykłe poczucie humoru, choć ich życie także naznacza tragedia z przeszłości. Spotykając ich na kartach powieści, czuje się rodzinne ciepło i wzajemną miłość, choć zdają się ją przykrywać dość specyficznymi żarcikami i przekomarzaniami.

Pochylając się nad charakterem relacji między Christine a Adamem, należy przyznać, że wyjątkowo łatwo przewidzieć zakończenie tej książki. Taki już urok tego typu historii. Niektórych czytelników może to zachęcać, innych wprost przeciwnie. To jednak fascynujące obserwować przemianę zachodzącą w dwóch tak różnych osobach jak bohaterowie Ahern i być może wcale zakończenie z happy endem nie jest tutaj najważniejsze?

Cieszę się, że jest na rynku pisarka, która potrafi uchwycić lekkim piórem istotne tematy i nie boi się użyć przy tym dobrego poczucia humoru. Dzięki temu jej historie poznaje się z czystą przyjemnością i ... cóż, kolejny raz mam ochotę powiedzieć: na ekranizację tej książki chętnie poszłabym do kina!

"Co by było, gdyby zabrakło jutra? Gdyby zostało nam tylko dzisiaj? Jeśli przydarzyłoby się to właśnie nam, liczyłabym na najdłuższy dzień spędzony w twoim towarzystwie. Wypełniłabym ten dzień tobą i robiłabym wszystko, co uwielbiam: śmiałabym się, rozmawiała, słuchała, poznawała i kochała, kochała, kochała. Każdy dzień uczyniłabym tym dzisiejszym i spędziła go tylko z tobą (...)".

To jest właśnie typowe dla Ahern: wzbudzić moc emocji; wzruszyć serce, wzniecić płomień poruszenia, skruszyć dystans do wielu spraw, pochwalić życie i uświadomić jak wiele ono jest warte, rozpętać wojnę w głowie, nie mogącą oddzielić codzienności od danej lektury. Zatracasz się w książce; śledzisz uważnie losy bohaterów, dzielnie się z nimi utożsamiając, kibicujesz ich działaniom, czujesz wręcz, że mogliby być Twoimi sąsiadami z naprzeciwka, są tak Ci bliscy, że aż możesz ich dotknąć. Trafiasz do magicznej krainy, gdzie kompletnie WSZYSTKO jest możliwe; nie ma wymówek od codziennych zmagań z rzeczywistością, ludzie są tylko ludźmi, jednak tkwi w nich niewyobrażalna moc do podejmowania działań, walczą, bo chcą. Chcą, bo walczą.

Adam Basil uznał, że nie ma po co żyć. Firmowa fortuna, która niedługo ma przejść w jego ręce, ogrom odpowiedzialności mający na niego spłynąć, ukochana dziewczyna, która zdradza go z jego najlepszym przyjacielem - to powody, dla których Adam chce skoczyć z dublińskiego mostu. Niestety (stety, stety!) przeszkadza mu w tym Christine Rose, która w jednej chwili obiera sobie za cel uratowanie mężczyzny. Wciągnięty z powrotem za odpowiednią stronę barierki, Adam zawiera z Christine umowę, pakt: jeśli w ciągu dwóch tygodni ona nie przekona go, że jednak warto żyć, ON ponownie spróbuje się zabić. Christine, jako altruistyczna dusza przystaje na ów warunek; czasu jednak jest bardzo mało, a do zrobienia dużo więcej.

Jeśli myślicie, że motyw samobójstwa to u Ahern temat nie do przejścia, to jesteście w błędzie. Tylko ta autorka umie w taki sposób przedstawić przewrotność ludzkiego życia, by od nienawiści przejść znów do zakochania się w nim! Pierwsza moja myśl: kolejny ckliwy romans. Nic bardziej mylnego. PRZEDE WSZYSTKIM: afirmacja życia. Doceń to, co masz. Spójrz z innej perspektywy na to, co dostałeś/aś od losu. Zobacz, ilu masz wkoło ludzi, którzy naprawdę Cię kochają, i którym na Tobie prawdziwie zależy. Dostrzeż, że wyjście można znaleźć z każdej niekomfortowej sytuacji, a problemy, które sobie czasem sam/a stwarzasz, mogą bardzo łatwo zniknąć, jeśli tylko tego będziesz chcieć. Rozejrzyj się dookoła siebie; zwróć uwagę nawet na najmniejsze szczegóły: zachodzące słońce, możliwość spaceru wieczorową porą, bliskość drugiej osoby czekającej na Ciebie w domu, szansę przeczytania ulubionej książki po raz setny. Małe rzeczy, których na co dzień nie dostrzegamy, tak naprawdę kształtują naszą rzeczywistość i wyobrażenie o reszcie świata. To fakt zobaczenia tego, czego codziennie nie widzimy, gruntuje nasz charakter, podejście do życia, szanse, które z niego wyciągamy, lekcje, które pobieramy, wnioski, które wyciągamy. Akcja książki zostaje poprowadzona w formie poradnika; każdy z rozdziałów zaczyna się wstępem "Jak..." - nawiązuje to do głównej bohaterki, której życie na poradnikach się właśnie opiera. Najpierw nie byłam przekonana do podobnej formy, jednak z każdym kolejnym rozdziałem zmieniałam zdanie. Udany zabieg. Celnie. W punkt. Wyraziście skonstruowane postaci, pełne dystansu i ironii poczucie humoru, które rozbroi niejednego ponuraka, sympatia bohaterów drugoplanowych, których nie sposób nie polubić, lekkość w opisywaniu mających miejsce zdarzeń - autorka po prostu płynie, a my wraz z nią. Lektura tak wciągająca, iż nawet się nie obejrzysz, jak ją skończysz. Historia niby przewidywalna, jednak do samego końca tak naprawdę nie wiadomo, jak się ona skończy - do ostatnich stron łudzisz się, masz nadzieję, nie pragniesz rozczarowania. I mogę Cię zapewnić, że Ahern Cię nie rozczaruje. Umiejętnie wzrusza, wyzwala pozytywne uczucia, rozpala serce, czaruje swoim ciepłem, zostawia ślad w duszy, kierunek, według którego dalej będziesz kroczył swoją życiową ścieżką. Ja uległam temu urokowi i nie żałuję; wręcz przeciwnie - chcę więcej i więcej. Więcej Ahern! :)

Stawiam tę książkę w gronie tych moich najulubieńszych, najwspanialszych; tych, które na długo zostaną w mojej pamięci, a jeśli ta okaże się zbyt słaba - na pewno do tej lektury wrócę. I będę ją polecać moim znajomym, bo wierzę, że takie książki są w stanie zmienić podejście niejednego z nich do życia. Na lepsze!

[Adres usunięty]