W domu

Jak mi brakowało Myrona i Wina. Ich rozmów, docinki - no uwielbiam tą dwójkę! Coben po raz kolejny dowiódł, że moja miłość do niego jest uzasadniona. "W domu" to genialna powieść, która na pewno się spodoba każdemu! Autor zawsze mnie czymś zaskakuje. Akcję prowadzi w idealnym tempie, przez co nie sposób się nudzić przy książce! Wciągająca, pełna napięcia i powiem wam, że bardzo emocjonująca lektura. Na koniec się popłakałam i tym autor jeszcze bardziej mnie kupił. Do tego każda jego książka zawiera fantastyczne morały i przesłania. "Jeśli chcesz zaznać miłości, musisz być przygotowany na ból. Jedno nie istnieje bez drugiego. Gdybym cię nie kochała, nie martwiłabym się, że mogę cię stracić. Chcesz śmiechu, spodziewaj się łez." Jakie to prawdziwe i życiowe.

Jestem oczywiście zachwycona - nie mogło być inaczej. Polecam ogromnie każdą książkę autora. Co tu dużo mówić - to genialny pisarz, który zawsze staje na wysokości zadania. Moja miłość do niego z każdą kolejną książką rośnie. :D

Nie będę opisywać treści książki, ponieważ uważam, że to PETARDA i warto wziąść ją do ręki i samemu się przekonać. Wciąga od pierwszej strony. POLECAM, POLECAM, POLECAM

Książka wciąga od początku do końca. Nie wszystko jest tak oczywiste jakby się mogło wydawać... Rewelacyjny thriller z udziałem niezapomnianego Mayrona Bolitara. Polecam!

"Trzeba żyć niebezpiecznie, przyjacielu. Dopiero wtedy jest co smakować."

Cała istota wciągającego zaczytania podczas tej przygody tkwi w specyficznym poczuciu humoru autora, jeśli tylko wpasuje się w nasz nastrój, powieść zyskuje na atrakcyjności i efektowności. Lekki i przyjazny styl ułatwia zanurzanie się w przybliżanej historii, ciekawe sylwetki bohaterów powodują, że chętnie śledzimy scenariusz zdarzeń, zaś dynamiczne rytmy czynią wszystko frapującym. Intryga ekscytująco rozwija się, wiele się dzieje, nagłe zmiany w kierunku akcji, zaskakujące incydenty, naturalnie nakręcająca się spirala niepewności i niepokoju.

Podobało mi się przedzieranie przez tajemnice i sekrety, odtwarzanie zagadkowych zależności, interpretowanie usłyszanych słów, poznawanie coraz bardziej zatrważającej i przerażającej prawdy. Zwłaszcza druga część powieści zrobiła na mnie spore wrażenie, nie przypuszczałam, że właśnie w ten sposób wszystko się potoczy, autor wykazał się sporą kreatywnością, sprytem w angażowaniu czytelnika i umiejętnością pozostawienia z dobrym wydźwiękiem.

Dziesięć lat temu doszło do zuchwałego porwania dwójki sześcioletnich chłopców wywodzących się z bardzo zamożnych rodów. Prowadzone śledztwo nie przyniosło oczekiwanych rezultatów, jednak obie zaprzyjaźnione rodziny wciąż wyczekują swoich bliskich. Poszukiwania prowadzi także jeden z wujków dzieci, Windsor Horne Lockwood III, człowiek o mrocznej przeszłości, przyjaciel Myrona Bolitara, głównej postaci serii. Windsor trafia na obiecujący trop w Londynie, jednak nie wszystko układa się zgodnie z jego zamierzeniami, stąd zwrócenie się o pomoc do Myrona. Od tego momentu mocno skomplikowana i pogmatwana sprawa zaczyna odsłaniać słabości i defekty. Wydaje się, że szybko uda się doprowadzić do jej rozwiązania, ale wyłania się kolejna mieszanka pozorów, zafałszowań i kłamstw. Dokąd zdoła dotrzeć prywatne śledztwo?

W powieści wiele nawiązań do trójki siedemnastoletnich bohaterów, których losy zostały opisane w trylogii "Mickey Bolitar" ("Schronienie", "Kilka sekund od śmierci", "Odnaleziony"), ale nawet jeśli ktoś jej nie czytał, i tak świetnie odnajdzie się w jedenastym tomie serii, autor wszystko wyjaśnia i uzupełnia w razie konieczności. Zerknijcie także na moje wrażenia po przeczytaniu książki "Już mnie nie oszukasz", fascynującej lektury na odprężenie w barwach thriller przygody.

[Adres usunięty]

Nie czytałam żadnej części tej serii, przy czytaniu tej- czuć, że jest to część jakiejś całości, są poruszane wcześniejsze wątki, ale na szczęście nie zaburza to histori. Czytało się przyjemnie, fabuła ma sens. Chętnie sięgne po inne książki Cobena

Książka rewelacyjna, i zaskakujący koniec. Polecam

Myron i Win podejmują się odnalezienia dwóch nastolatków zaginionych 10 lat wcześniej. Im bardziej zagłębiają się w tę sprawę, tym bardziej okazuje się ona przepełniona niewygodnymi sekretami i przemilczanymi szczegółami. Gdzie byli chłopcy przez te lata? Co im się przytrafiło?

Na każdą kolejną powieść Cobena czekam z wielką niecierpliwością, także i tym razem nie mogło być inaczej. To jeden z tych pisarzy, po książki których mogę sięgać w ciemno, nie zdarzyło się jeszcze, by nadwyrężył ON moje zaufanie. Uwielbiam kreowanych przez niego bohaterów, niebanalne kryminalne zagadki, kolejne tajemnice, a przede wszystkim lekką narrację, pochłaniającą bez reszty uwagę czytelnika.

Coben to jeden z tych powieściopisarzy, którzy nigdy mnie nie zawiedli, a tytuł „W domu” pozwolił mi przypomnieć sobie, dlaczego tak jest. W dużej mierze cenię go za nietracącą prędkości akcję, przykuwającą nas do powieści od początku i nie pozwalającą stracić zainteresowania do samego końca. Dokładnie tak było w przypadku najnowszej powieści jego autorstwa. Zagłębiając się w codzienność Myrona i Wina zupełnie przepadłam. Kolejne strony pokonywałam z zaskakującą prędkością, w czym oprócz intrygującej fabuły, pomógł mi lekki i niezwykle przyjazny styl Cobena.

Nie jest żadną tajemnicą, że uwielbiam thrillery i kryminały i zawsze sięgam po nie z wielkim zaciekawieniem, ale również z dużymi wymaganiami. „W domu” szczególnie zapunktowała u mnie za sprawą wspaniałej, napiętej atmosfery. Autor zaprasza nas do świata, w którym nic nie jest takie, jakim się wydaje, a poszczególne rozdziały przez długi czas dostarczają nam więcej zagadek, niż ich rozwiązań. Nie jest łatwo zrozumieć, na czym polega powieściowa intryga i zbliżyć się samodzielnie do jej rozwiązania.

Książka przesycona została klimatem rodzinnych sekretów, głęboko skrytych tajemnic, pominiętych przed laty szczegółów. Stajemy się świadkami emocjonalnie niezwykłego spektaklu, w którym kolejne elementy kolejne wskakują na swoje miejsce, prowadząc do momentu bez odwrotu i bez przebaczenia. Coben jest mistrzem w budowaniu pełnej napięcia atmosfery, a wykorzystane przez niego w powieści elementy- szybka i pełna zwrotów akcja, charyzmatyczni bohaterzy, zaskakujący finał- sprawiają, że pisarz oferuje nam thriller w najlepszym wydaniu, z którego biją autorska dojrzałość, głęboka fantazja i duże doświadczenie.

Thrillerów i kryminałów nie sposób zbudować pomijając wątki obyczajowe i ważne tematy. O tym również autor zdaje się świetnie pamiętać. Umiejętnie wplata w swą fabułę tematy uzupełniające tę opowieść, opierając się na wątkach znanych, aktualnych i lubianych, jak zaginięcie dziecka, prostytucja czy handel ludźmi. Kwestie te świetnie wpisują się w mroczne i klimatyczne historie, ponadto jednak skłaniają czytelników do refleksji i zapadają w pamięć.

„W domu” to także powrót do ulubionych bohaterów, z którymi mamy szansę spotkać się kolejny raz. Autor przypomina nam, dlaczego tak cenimy Myrona i Wina, stawiając obok nich szereg interesujących kobiet. Świetnie kontrastuje charaktery, dbając jednak o to, by każdy z bohaterów otrzymał szansę wykazania się. Wszyscy zaskakują odwagą, charyzmą i lojalnością.

Jak już wspomniałam, Cobenowi można, a nawet trzeba, ufać w ciemno. On nie zawodzi. Najlepiej przekonać się o tym samemu.

Bardzo lubię twórczość Harlana Cobena, dlatego z przyjemnością sięgnęłam po jego najnowszą książkę.

W powieści “W domu” po dłuższej przerwie znów spotykamy Wina Lockwooda i Myrona Bolitaira. Nie widzieli się oni od roku, trochę się pozmieniało w ich życiach, ale mimo to kolejny raz obaj bawią się w detektywów. Jednak tym razem sprawa jest bardziej osobista, szukają bowiem dwóch porwanych przed dziesięcioma laty dzieci: syna kuzynki Wina i jego kolegi. Lockwood jest więc bardzo zaangażowany w tę sprawę, zwłaszcza, że dostał ON informację od tajemniczej osoby, że jeden z chłopców widziany był w Londynie. Udaje się więc tam jak najszybciej może i tym razem to ON potrzebuje pomocy przyjaciela...

Na początku chcę zauważyć, że to taka typowa "cobenowa" książka. Mamy bowiem to, do czego jesteśmy przyzwyczajeni - Myron i Win, przyjaciele, którzy wychodzą nawet z największych problemów, potrafią rozwiązać różne zagadki, nie tylko dzięki pieniądzom Lockwooda, własnej inteligencji i umiejętności dedukcji, ale też z pomocą różnych, ciekawych współpracowników. W powieści pojawiają się więc doskonale nam znana Esperanza i Duża Cyndi, jak również bratanek Myrona i jego kumple: Ema i Łyżka, których poznaliśmy w trylogii młodzieżowej - “Mickey Bolitair”. Mamy też specyficzny humor, który nie każdemu może przypaść do gustu, proste, momentami nieco prymitywne dialogi, a także liczne nawiązania do tak naprawdę nawet nierozpoczętej profesjonalnej kariery sportowej Myrona.

Swoją drogą wątek niedoszłej kariery Myrona Bolitaira jest moim zdaniem już za bardzo naciągany. O ile w pierwszych częściach cyklu był ciekawy i pasował do akcji, o tyle w tej książce był niepotrzebny. Dziwne i śmieszne jest to, że według autora wszyscy w USA kojarzą koszykarza, który przed rozpoczęciem pierwszego sezony miał tragiczną kontuzję, więc tak naprawdę nie zaczął grać zawodowo. A już ten film dokumentalny na temat Myrona i jego “kariery” to żenada, w tej kwestii pan Coben przesadził. Ileż można rozpamiętywać kontuzję sprzed kilkudziesięciu lat?

Ta część wyróżnia się jednak czymś spośród całego cyklu, pojawia się w niej bowiem całkiem nowy narrator. Po raz pierwszy możemy poznać historię nie tylko z punktu widzenia Myrona, ale również z perspektywy Wina. Jak wspomniałam wyżej, tajemniczy, nieco ekscentryczny i twardy typ, jakim jest Lockwood był zawsze moim ulubieńcem, więc z jednej strony byłam zadowolona, że wreszcie mogę więcej przeczytać o nim i o jego postrzeganiu niektórych spraw. Z drugiej strony przez to, że możemy poznać jego przemyślenia, stracił ON trochę swojej tajemniczości i nie wiem czy mi się to podoba...

Tak naprawdę dla mnie cała historia o porwanych chłopcach i ich poszukiwaniu była niezbyt ciekawa i trochę przewidywalna. Bardziej mnie interesował Win i te jego przemyślenia. Postępowanie bohaterów było momentami trochę nielogiczne, jakby błądzili we mgle. Zakończeniu z kolei czegoś zabrakło, nie zaskoczyło mnie zupełnie, podobnie zresztą jak epilog.

Fanom przygód Myrona i Wina polecam tę książkę, znajdą w niej to, co lubią i co znają. Ja jestem mimo niektórych niedoróbek jestem zadowolona. Z kolei myślę, że osoby, które stykają się pierwszy raz z twórczością tego pisarza, mogą niekoniecznie dobrze odebrać tę powieść. Nie oszukujmy się, to thriller znanego pisarze, część dłuższej serii, nie arcydzieła literatury, tak więc nie do każdego może to trafić. Ale jeśli ktoś szuka czegoś lekkiego, niekoniecznie wymagającego głębszych przemysleń, to polecam ;).

[Adres usunięty]

W domu to kolejny 11. już tom serii przygód byłego sportowca obecnie hmmm...detektywa i nie tylko Myrona Bolitara.

Serię lubię, choć nie ukrywam, Bolitar nie jest na liście moich Top 3 najbardziej lubianych bohaterów literackich. Wole poza seryjne książki Cobena.

Zaczyna się, jak u Hitchcocka, mocno, ostro.

Dziesięć lat temu nieznani sprawcy porwali dwóch chłopców z zamożnych rodzin. Zażądali okupu, a potem zamilkli. Nie odnaleziono żadnego śladu po porwanych. I nagle przyjaciel Myrona, Win trafia na jednego z chłopców. Nastolatek ucieka. Ale to on. Teraz pozostaje tylko znaleźć jego i tego drugiego zaginionego.

Perypetiom Myrona, Wina, ich przyjaciół i rodziny, jak zwykle nie ma końca. Akcja szybka, z każdą kolejną stroną coraz prężniejsza, momentami niczym torpeda.

Samo śledztwo w sprawie porwanych chłopców prowadzone z humorem jest jednak w stu procentach poważne, na serio, z pełnym winowym i myronowym zaangażowaniem.

Coben ma dar pokazania okrutnego, brutalnego, brudnego świata w ironiczny choć momentami bardzo gorzki sposób.

Krótkie rozdziały przypominające migawki flesza wiadomości. Do tego zwroty akcji, spora porcja humoru i choć umiarkowanie zaskakujące zakończenie, to i tak niezłe w porównaniu z wieloma innymi autorami.

No i te odzywki Myrona i Wina :)

-A propos słów: musimy ustalić hasło alarmowe.

-Może... "Na pomoc"?

Win spojrzał na niego beznamiętnie.

-Brakowało mi twojego poczucia humoru. (...)

Książka posiada w swojej treści wszystko, czego oczekuję od tego typu literatury i skutecznie na kilka godzin przykuła moją uwagę. Czyta się doskonale, chociaż jeżeli za kilkanaście dni zapytacie mnie o czym jest W domu, najprawdopodobniej nie będę potrafiła powiedzieć. Ale polecam, czyta się świetnie.Harlan Coben, jak zawsze nie zawiódł.

I jak zawsze nie zawiódł duet Bolitar i Lockwood, Win i Myron.

Za udawaną brawurą zawsze kryje się podszyta strachem uległość.

Przed dziesięciu laty sześcioletni Patrick Moore bawił się w domu swojego kolegi Rhysa Baldwina. Chłopcami opiekowała się Vada Linna, osiemnastoletnia au pair z Finlandii. Kiedy do domu Rhysa, przyszła matka Patrick'a – Nancy Moore, nikt jej nie otworzył. Sytuacja, wzbudziła w kobiecie lekką dezorientacje i zaniepokojenie, jednak pomyślała, iż z pewnością opiekunka, zabrała chłopców na spacer. Kiedy po dwóch godzinach, po raz kolejny przyszła do domu Baldwinów i po raz kolejny nikt jej nie otworzył, lekko poddenerwowana Nancy, zadzwoniła do matki Rhysa – Brooke Lockwood. Kobiety wkroczyły do domu i tam znalazły przywiązaną do krzesła i zakneblowaną opiekunkę, a chłopców nigdzie nie było... Według zeznań opiekunki, zostali zabrani przez uzbrojonych i zamaskowanych mężczyzn. Czyżby to było porwanie dla okupu? Na początku wszystko na to wskazywało, bowiem z czasem przestępcy skontaktowali się z rodziną i zażądali pieniędzy. Niemniej jednak nigdy nikt ich nie odebrał, a chłopcy zniknęli bez śladu... Przez dziesięć lat, nikt ich nie widział, nikt nic nie słyszał, aż pewnego dnia Win Lockwood odnajduje jednego z chłopców w Londynie, w bardzo dziwnych okolicznościach. Patrick jest już nastolatkiem i grozi mu niebezpieczeństwo. Win wkracza do akcji, pragnąc uratować chłopaka z opresji, jednak podczas zamieszania Patrick ucieka... Do akcji wkracza Myron Bolitar, na prośbę swojego przyjaciela Win'a. Myron, przyjeżdża do Londynu, aby rozwikłać tę zawiłą zagadkę i odnaleźć obu chłopców. Pojawia się całą gama pytań, które domagają się odpowiedzi. Co się stało z chłopcami? Gdzie byli przez tyle lat? A kiedy wydaje się już, iż śledztwo zmierza ku końcowi, okazuje się, bowiem, iż to dopiero początek tajemnic, kłamstw, niedomówień...

Blokujemy myśli, inaczej nie wstalibyśmy z łóżka.

To dopiero moje drugie spotkanie z twórczością Harlan'a Coben'a. Fabuła wzbudziła we mnie ogromne zainteresowania i zafrapowała mnie do tego stopnia, iż byłam bardzo ciekawa, w jaki sposób Autor poprowadzi akcję i co za tym idzie jaki będzie finał.

Od pierwszych stron, akcja jest wartka, podobnie jak, już od pierwszych stron, możemy wyraźnie zaobserwować, iż Coben posiada bardzo charakterystyczny, lekki i sugestywny styl, który powoduje, iż książkę czyta się z entuzjazmem i nieustającym zaciekawienie. Coben buduje zgrabne i dynamiczne dialogi (których w niniejszej publikacji jest dość sporo), wodzi czytelnika za nos, stopniuje akcje i w najmniej odpowiednim momencie, rzuca czytelnika na głęboką wodę.

Pomysł na fabułę bardzo oryginalny. Dwójka porwanych chłopców i z dnia na dzień ślad po nich znika. Gdzie byli przez dziesięć lat? Co się z nimi działo? Tragedia dotyka rodzinę chłopców, targają nimi ogromne emocje - zagubienie, strach, niepewność, które z czasem również udzielają się odbiorcy.

Dużym plusem niniejszej publikacji (w moim subiektywnym odczuciu), jest to, iż historia jest pozbawiona rozbudowanych opisów, a także nadprogramowej treści, która mogłaby zniechęcić czytelnika do dalszego zagłębiania się w rozwój wydarzeń. Tak jak wcześniej nadmieniałam, dominuje tutaj spora liczba dynamicznych dialogów, w których przeplata się również humor (w szczególności podczas wymiany zdań Win'a z Myron'em).

Już na początku dużym zaskoczeniem, było dla mnie to, w jakiej sytuacji Win, odnalazł chłopca (Patrick'a) i czym ten się trudnił, a raczej do czego był zmuszany...

Przez całą historię, przewija się wiele różnorodnych postaci, które nadają historii niepowtarzalności, wzbudzają emocje i co najważniejsze zostały wykreowane bardzo wyraziście i autentycznie.

Historia nie jest przerysowana, nie znajdziemy tutaj również przypadkowych wątków. Całość jest spójna, logiczna i wyrazista. Rozwikłanie zagadki, było dla mnie lekkim zaskoczeniem, bowiem kompletnie nie spodziewałam się, iż Autor w taki sposób zakończy te historię.

Myślę, że fani książek Autora będą usatysfakcjonowani, a nowi czytelnicy, również zostaną zaskoczenie. Serdecznie polecam.

Tytuł: W domu

Autor: Harlan Coben

Wydawnictwo: Albatros

Ilość stron: 413

Oprawa: Miękka

Harlan Coben to popularny amerykański pisarz thrillerów i powieści sensacyjnych. Swoim czytelnikom kazał czekać aż pięć lat na kolejną część przygód z Myronem Bolitarem.

„W domu” opowiada o śledztwie w sprawie zaginięcia dwóch 6-letnich chłopców. Od tragedii mijają lata, jednak nikt nie wpada na sensowny trop. Nagle odnajduje się, po dziesięciu latach jeden z chłopców. Czy drugi też się odnajdzie? Co się z nimi działo przez ten czas? I czy na pewno odnaleziony nastolatek jest tym, za kogo się podaje? Myron i Win mają nie lada zagadkę do rozwiązania...

Mamy tutaj powrót do bohaterów nie tylko z serii o Myronie, ale i też o Mickey Bolitar, bo Myron prosi o pomoc swojego bratanka i jego przyjaciół. Może więc dowiedzieć się, co słychać nie tylko u Wina, Esperanzy, Dużej Cyndi, ale i u Mickeya, Emy i Łyżki.

Myślę jednak, że osoba sięgająca po raz pierwszy po powieść Cobena nie powinna mieć problemu, ze zorientowaniem się kto jest kim. Mamy tu trochę powtórzeń i tłumaczeń dotyczących poprzednich wątków z obu serii.

Choć książka liczy ponad 400 stron, pochłonęłam ją w jeden dzień. Czyta się szybko przez dużą ilość dialogów, łatwy i dowcipny język oraz ciekawą akcję. Powieść mnie wciągnęła. Dawno nie sięgałam po książki tego autora i miło mi było do jego świata wrócić. Mogę więc szczerze polecić zarówno fanom twórczości Cobena, jak i osobą nieznającym jeszcze tego autora, a lubiących książki z ciekawą historią i wartką akcją.

MJ

źródło: [Adres usunięty]

Długo przyszło nam czekać na kontynuację przygód Myrona i Wina. Harlan Cobena rozkochał nas w zawrotnym tempie, zaskakujących zwrotach akcji, nieprzewidzianych wydarzeniach i bohaterach tak osobliwych, że uwielbianych na całym świecie. Postawił sobie poprzeczkę naprawdę wysoko, a oczekiwania wobec najnowszej powieści "W domu" również nie były małe. Czy i tym razem autor stanął na wysokości zadania?

Harlan Coben to jeden z tych autorów, który zasłużenie zdobył miano najlepszego w swoim fachu. Jak mało kto potrafi dosłownie każdym rozdziałem przyszpilić czytelnika do fotela i nie pozwolić mu odejść do ostatniej przeczytanej strony. Pisze lekko i jednocześnie obrazowo, tworzy dojrzałe postacie i wielowymiarowych bohaterów, których raz za razem prowadzi na tory przeciwności losu i wydarzeń tajemniczych oraz niebezpiecznych. To wielki atut w przypadku tego gatunku, bo chociaż często powtarza się, że Coben jest mistrzem kryminału - moim zdaniem jego powieści znacznie lepiej wpasują się w gatunek thrillera. Niezbędne napięcie, które śmiało możemy kroić nożem, przewrotność akcji i sporadyczna obecność krwawych zbrodni przechyla szalę na stronę tajemnicy i zagadki, co potwierdza najnowsza część przygód Myrona. "W domu" to akcja, tempo, dynamika - pasja poszukiwania odpowiedzi w śledztwie, które zawsze zaskakuje.

Dziesięć lat temu porwano dwóch chłopców z zamożnych rodzin. Najpierw żądano okupu, ale tuż po tym żądania umilkły. Nie odnaleziono śladów prowadzących do porywaczy ani samych chłopców, którzy po dekadzie zmienili się tylko we wspomnienie. Do czasu, gdy jednego z nich odnajduje niezawodny duet Myron kontra Win. Jeszcze nie wiedzą co wydarzyło się w dniu porwania, ale to tylko kwestia czasu. Dla nich bowiem nie ma rzeczy niemożliwych. Fani autora doskonale wiedzą, że przez wszystkie tomy Myron i Win rośli w potęgę, ich postacie dynamicznie rozwijały się naprzód, jednocześnie pozostając tymi samymi niepodważalnie wyjątkowymi bohaterami - sarkastycznymi, pewnymi siebie, odważnymi i zdystansowanymi mężczyznami, którzy uwielbiają wychodzić naprzeciw trudności losu. Wiele razy zmuszali mnie do przeżywania skrajnych emocji: od śmiechu po łzy, za co darze ich ogromną sympatią.

Długo zastanawiałam się co napisać na temat najnowszej, jedenastej już książki w serii, by przekazać Wam jak wiele cykl o Myronie dla mnie znaczy. I - przede wszystkim - jak dobrze jest napisany. Czasami słowa takie jak najlepszy, wyjątkowy, niezastąpiony powtarzane w kółko tracą na znaczeniu i stają się włącznie pustymi frazesami. A w przypadku książek Harlana Cobena nie ma miejsca na niedopowiedzenia. Jego książka po raz kolejny utwierdziła mnie w przekonaniu, że można napisać prostą historię z charakterem i przytupem, w której pierwszoplanową rolę odgrywa tajemnica tak misternie utkana z sieci niedopowiedzeń i kłamstw, że niemal niemożliwa do rozwiązania.

"W domu" to idealne dopełnienie serii o przygodach Myrona i Wina. Po raz kolejny autor zabrał mnie do świata pełnego niegasnącej akcji i niezachwianej dynamiki, w której każde zakończenie rozdziału budzi niemy zachwyt i przywołuje jedne jedyne słowo: niemożliwe! A jednak - w przypadku książek Harlana Cobena niemożliwe staje się możliwe, co potwierdza ciągłość serii, która z tomu na tom staje się co raz lepsza i smaczniejsza. Tylko bohaterowie pozostają ci sami - dumni choć serdeczni, pewni siebie choć mający chwile zawahania, z wisielczym humorem, który czasami tylko oni rozumieją. Oto mistrz jakiego znam i kocham - klasa sama w sobie!

Dziesięć lat temu z bogatej dzielnicy w New Jersey zostali porwani dwaj sześcioletni chłopcy. Słuch o nich zaginął, nikt nie wie kto, ani dlaczego zniknęli. Sprawa została nagłośniona na cały kraj, jednak poszukiwania nie przyniosły skutku. Po upływie dekady, Win, krewny jednego z porwanych chłopców oraz chyba jedyny człowiek, który nadal ich poszukuje, otrzymuje anonimowego maila, w którym wskazane jest, gdzie znajduje się jeden z porwanych. Wszelkie tropy prowadzą go do dość nieciekawej dzielnicy Londynu, w której handel żywym towarem i prostytucja są na porządku dziennym. Gdy mężczyzna rozpoznaje w jednym z nastolatków porwanego chłopca, prosi o pomoc swojego przyjaciela – Myrona Bolitara. Ten, bez większego zastanowienia, wsiada w samolot do Londynu, gdzie wraz z Winem podejmuje stare śledztwo.

Harlan Coben to jeden z najbardziej rozpoznawanych autorów na świecie. Amerykanin zadebiutował na rynku w 1995 roku powieścią „Bez skrupułów” i od tamtego czasu jego nazwisko nie znika z listy bestsellerów. Międzynarodową sławę przyniosła mu książka „Nie mów nikomu”. Harlan Coben jest jedynym autorem, który może pochwalić się trzema prestiżowymi nagrodami, które przyznawane są książkom z gatunku kryminał/thriller - mowa oczywiście o Edgar Award, Shamus Award oraz Anthony Award.

„W domu” to jedenasta część serii o Myronie Bolitarze i jednocześnie druga powieść Cobena, którą udało mi się przeczytać. Autor po raz kolejny oczarował mnie swoim stylem, który w połączeniu z czarnym humorem daje prawdziwą mieszankę wybuchową. Sam pomysł na fabułę ciekawy. Akcja bardzo dobrze poprowadzona, przez co czytelnika praktycznie przez całą powieść nie opuszcza napięcie i ciekawość, co tak naprawdę wydarzyło się z chłopcami. Fałszywe tropy, ślepe uliczki i niezwykła dynamika wydarzeń powodują, że trudno oderwać się od historii. Co prawda do połowy, mimo wielu wydarzeń, jest trochę nudnawo, ale potem, gdy historia coraz bardziej się komplikuje, robi się coraz bardziej interesująco.

Co prawda nie czytałam wcześniejszych powieści z Myronem Bolitarem i Winem w roli głównej, jednak już po jednej części mogę przyznać, że obaj mają coś w sobie. Bolitar jest zdecydowanie spokojniejszy z tej dwójki, ale to jego partner od razu został moim ulubieńcem. Nieważne, że jego kreacja jest bardziej pokręcona i makabryczna. Po prostu ma coś w sobie, a dzięki temu, że autor dał czytelnikowi wgląd do myśli tego bohatera, miałam możliwość bliżej go poznać. Tak przerażającej postaci dawno już nie spotkałam.

Podsumowanie: Harlan Coben po raz kolejny mnie nie zawiódł. Co prawda nie czytałam wcześniejszych powieści z serii o Myronie Bolitarze, ale sprawił, że zapragnęłam poznać losy jego i Wina Lockwooda. Intrygująca fabuła, spójna akcja i nieustanne napięcie powodują, że kartki powieści same się przewracają, a zakończenie wprawiło mnie w osłupienie. Myślę, że fani twórczości Cobena nie będą zawiedzeni.

_______

[Adres usunięty]