"Szklany klosz" to kanoniczna powieść Sylvii Plath. Wstrząsająca wiwisekcja choroby psychicznej.
Esther Greenwood ma dziewiętnaście lat. Jest piękna, wrażliwa, zdolna, diabelnie inteligentna, gdy jednak przyjeżdża do Nowego Jorku, zupełnie nie radzi sobie z nową dla niej rzeczywistością. Dorastała na zabitej dechami prowincji, a jej rodziny nie było stać nawet na abonowanie czasopism. Esther postanowiła wyrwać się z biedy, w szkole zawsze miała najlepsze oceny, a teraz otrzymała stypendium i staż w redakcji magazynu dla kobiet. W Nowym Jorku czas spędza w hotelu, w redakcji, na luksusowych przyjęciach. Ma poznać miasto i dobrze się bawić. Szybko jednak orientuje się, że nie rozumie nic z tego, co dzieje się wokół, że miasto ją przytłacza, a ludzie są jej kompletnie obcy.
Ta bezradność w otaczającym ją świecie sprawia, że Esther stopniowo się wycofuje. Obojętnieje nawet na prozaiczne czynności dnia codziennego. Za niepotrzebne uznaje zmianę ubrania czy nawet mycie. Powoli zamyka się w szklanej bańce, gdzie jest tylko ona i jej własne, małe piekło.
"Szklany klosz" to opowieść o rodzącym się szaleństwie: o procesie rozwijającej się choroby psychicznej, która stopniowo odbiera bohaterce możliwość normalnego funkcjonowania. Wiadomo, że tworząc postać Esther i opisując jej losy, Sylvia Plath bazowała na swoich własnych doświadczeniach. I dlatego właśnie, a i ze względu na ogromną wrażliwość autorki, opowieść ta jest tak bardzo sugestywna.
O autorce
Sylvia Plath to jedna z najważniejszych amerykańskich poetek XX wieku. Żyła w latach 1932-1963. Zaliczana jest do grona tak zwanych Konfesjonalistów. Sławę przyniosły jej tomy poetyckie "Kolos" (1960) oraz wydany pośmiertnie "Ariel" (1965), a także prezentowana tu właśnie, na wpół autobiograficzna powieść "Szklany klosz". Była żoną poety Teda Hughesa, a wkrótce po rozstaniu z nim cierpiąca na chorobę afektywną dwubiegunową poetka popełniła samobójstwo.
