Szepty drewnianych papug

Michalina bardzo szybko decyduje się wejść w dorosłe życie. Jeszcze na studiach postanawia zamieszkać z Robertem, a od razu po zakończeniu edukacji wziąć z nim ślub. Niestety wizja idealnego małżeństwa rozpada się jak domek z kart. Robert już jako mąż odsłania drugą twarz. Ma obsesję na punkcie kontrolowania swojej żony, co zaczyna ją przerażać, ale dalej w tym trwa. Jedno wydarzenie przelewa czarę goryczy i postanawia od niego uciec. Zatrzymuje się u babci, z którą dotąd nie utrzymywała kontaktu. Wynikało to z trudnych relacji pomiędzy mamą a babcią. Michalina z upływem czasu zapomina o przeszłości i próbuje ułożyć swoje życie na nowo. Czy uda się jej zakończyć toksyczną relację i uwolnić od męża? Czy trzy pokolenia kobiet wyjaśnią sobie wszystkie niesnaski i wybaczą nawzajem?

“Szepty drewnianych papug” to powieść obyczajowa, która wywołała we mnie dużo emocji. Słyszałam głosy, że dla niektórych ta historia jest kiepska. Mam inne zdanie. Osoba z mojego otoczenia przeżyła coś podobnego jak Michalina. Gdyby podmienić imię to pomyślałabym, że to jest fabuła napisana przez nią, szczególnie pierwsza część. Autorka poruszyła bardzo trudny temat, który jest niestety coraz częściej spotykanym zjawiskiem. Przemoc psychiczna w małżeństwie, toksyczny związek, który niszczy, obniża poczucie własnej wartości i niezależności. W książce między głównym wątkiem odkrywamy relacje w rodzinie Michaliny, co stanowi dobre tło i uzupełnienie całości. Historia podzielona jest na trzy części, w których obserwujemy poszczególne etapy przemiany dziewczyny. Bohaterka robi w życiu krok w tył, wraca tak naprawdę do czego od dziecka chciała uniknąć. Jednak dzięki temu odzyskuje równowagę i szczęście. Osobiście nie jestem zwolenniczką uciekania od problemów, a ich rozwiązywania. Mimo to polubiłam postać Michaliny, chociaż niektóre jej zachowania mnie denerwowały. Prosty język, do tego przyjemne w odbiorze pióro autorki spowodowało, że książkę przeczytałam w kilka godzin. Pojawiło się trochę mało logicznych wydarzeń, ale jestem w stanie przymknąć na nie oko. Czy polecam? Tak, przede wszystkim ze względu na poruszone przez autorkę problemy.

Szukacie książki, która pokazuje, że zawsze można zacząć od nowa i nigdy nie jest za późno, by wyprostować niewyprostowane sprawy? To ta będzie idealna.

“Szepty drewnianych papug” to powieść Anny Szczęsnej, której fabułę ciężko określić kilkoma słowami. Mamy tu bowiem historię toksycznego związku, z którego udaje się uciec, powrót do przeszłości, odkrycie dawnych konfliktów rodzinnych i budowanie nowej relacji na linii babcia- mama- córka. Książka jest podzielona na trzy części- pierwsza to dzieciństwo i małżeństwo, druga to historia ucieczki od męża i zmiany jakie się dokonują w życiu i głowie bohaterki, trzecia to walka.

Pierwsza część niesie najwięcej dynamicznych wydarzeń. Michalina młodo wychodzi za mąż za Roberta. Już jako nastolatka była zdana sama na siebie, szuka więc mocnego oparcia i stabilizacji. Jest pewna, że Robert da jej to, czego nie dali rodzice artyści. Rodzina nie jest szczęśliwa z wyboru córki, jednak zakochana kobieta podejmuje różne nietrafione decyzje… Michalina jest młoda, zakochana i wierzy w wielką miłość z happy endem. Ślub, który Michalina i Robert wzięli po studiach, niestety tym happy endem nie był. Robert po ślubie okazał się tyranem i okropnym zazdrośnikiem. Obsesyjne kontrole, wszczynanie kłótni, chorobliwe podejrzenia- to wszystko sprawia, że Michalina postanawia uciec od swojego męża.

Początkowo dziewczyna nie za bardzo wie gdzie mogłaby się udać. Wybiera dom swojej babci. Możliwość schronienia się w jej domu, daje Michalinie czas na przemyślenie swojego życia i podjęcie decyzji co dalej. Z każdą kolejną stronę obserwujemy jak dziewczyna dojrzewa emocjonalnie i buduje poczucie własnej wartości, które brutalnie zostało zniszczone przez jej męża.

Przy okazji coraz bardziej poznajemy historię jej rodziny, dowiadujemy się o konflikcie na linii babcia- mama. Michalina próbuje odkryć zagmatwaną historię łączącą obie te kobiety, chce jednocześnie pogodzić je ze sobą, ponieważ sama praktycznie popełniła te same błędy i nie ma zbyt dobrych relacji z mamą. Relacje w rodzinie bohaterki są dobrym uzupełnieniem całości historii. One pokazują nam przyczynę jej niektórych decyzji i poszerzają ogląd sytuacji.

Akcja książki jest zróżnicowana. Są momenty bardzo spokojne, a są i takie w których serce przyśpiesza. Ale tak musi być, gdy autorka porusza trudne tematy, którymi jest toksyczny związek, przemoc psychiczna czy brak stabilizacji. Cudownie jest obserwować przemianę Michaliny. Z zastraszonej szarej myszki zamienia się w silną, niezależną kobietę. Warto wspomnieć również o dość zaskakującym zakończeniu. Ale o tym ciii… sami sobie przeczytajcie!

Michalina młodo wychodzi za Roberta. Małżeńska sielanka kończy się jednak bardzo szybko. Robert zaczyna kontrolować swoją żonę. Jest zazdrosny, nie pozwala jej się z nikim spotykać i próbuje uwięzić ją w domu. Kobieta w końcu nie wytrzymuje i ucieka. Trafia do swojej babci z którą od wielu lat nie utrzymywała kontaktu. Relacje jej matki z babcią są bardzo napięte. Michalina ma jednak nadzieję, że wszystko się wkrótce ułoży, a ona sama zacznie żyć na nowo bez strachu. Czy Michalina odważy się na konfrontacje z Robertem i definitywne rozstanie?

Zakochałam się w okładce tej książki. Jest przepiękna i doszłam do wniosku, że muszę ją mieć na swojej półce. Kiedy jednak zaczęłam czytać ... mój zachwyt malał z każdą stroną, aby na końcu zniknąć. Okropnie wynudziła mnie ta historia. Jestem naprawdę bardzo rozczarowana. Książka podzielona jest na trzy części. I tylko w pierwszej działo się coś konkretnego. Michalina nie miała łatwego życia z Robertem. Wiele przez niego przeszła, ale po jej ucieczce nie działo się kompletnie nic. Rozumiem, że bała się wrócić, nawiązać kontakt z rodziną. Autorka chciała nam pokazać, że warto walczyć o siebie, nie uciekać od problemów i stawiać im czoła. Niestety szkoda, że nastąpiło to dopiero na samym końcu. Przez większą część po prostu wiało nudą. Nie lubię odkładać książek choć nie wiadomo jak by mi się nie podobały. Zawsze staram się dobrnąć do końca. Tak również było w tym przypadku. Męczyłam się, ale przeczytałam. Zdecydowanie zabrakło mi tutaj czegoś więcej. Gdyby tylko Michalina podjęła jakieś działania, cokolwiek, albo chociaż gdyby Robert jej szukał. Trochę akcji nadałoby tej historii zupełnie innego charakteru. Niestety nie doczekałam się tego. Relacje jej matki i babci również były dość dziwne. Ciężko było polubić którąkolwiek z postaci. Tytuł książki niewiele ma wspólnego z fabułą. Owszem, drewniane papugi przewijają się w trakcie czytania, ale kompletnie niczego nie wnoszą do tej historii. Szkoda, bo miałam nadzieję na świetną historię.

Pierwsze, na co należy zwrócić uwagę, to przepiękna, naprawdę przepiękna okładka. Nawet, jeżeli zawartość tej książki nie byłaby ciekawa, to "pudełko", w które autorka zapakowała fabułę jest po prostu przepiękne. Nie wiem, czy kupiłabym, ale na pewno książka ta w księgarni przyciągnęłaby moją uwagę.

Czy zawartość jest równie piękna jak pudełko? Nie dorównuje mu, ale nie jest źle. „Szepty drewnianych papug” to lekka i ciepła powieść o tym, że należy brać sprawy w swoje ręce. Ciepło tej powieści nie wynika z fabuły, bo ta zawiera zarówno dobre jak i złe chwile, ale z pióra autorki, które jest wyjątkowo przyjazne i takie... obyczajowe.

Nasza bohaterka, Michalina, od dzieciństwa ma zaburzoną wizję tego, jak powinna funkcjonować rodzina. Jej własna nie bardzo radziła sobie ze stworzeniem właściwych relacji. Matka wróżyła z kart, a ojciec – poeta, raczej w życiu bujał w chmurach niż twardo chodził po ziemi. Trudno tu więc mówić o prawdziwej rodzinie. Kiedy Michalina poznaje Roberta wydaje się, że nareszcie będzie mogła stworzyć prawdziwą, kochającą się rodzinę. Nic bardziej mylnego. Okazuje się, że Robert jest tyranem, który nadmiernie kontroluje dziewczynę. Michalina nie wytrzymuje w małżeństwie zbyt długo. Ucieka do babci, szukając spokoju i oddechu. Szybko jednak orientuje się, że nie tylko ona ma problemy, a relacje pomiędzy jej matką, a babcią również są bardzo zachwiane. Postanawia zrobić wszystko, aby zawrócić życie bliskich sercu kobiet na właściwie tory. Czy jej się uda?

Ta powieść jest istnym tyglem. Mamy tu trochę kryminału, troszkę romansu, odrobinę powieści psychologicznej. Z drugiej strony mamy poruszoną trudną tematykę przemocy domowej. Wszystkie te tematy składają się na dużo wątków pobocznych i niestety sporo bohaterów i wydarzeń, które niewiele do podstawowej fabuły wnoszą. To jedyny szkopuł tej powieści - autorka nie umiała stworzyć wątku głównego, który byłby osią całej powieści. Ważne jest wszystko i nic. To powoduje wrażenie takiego bałaganu i roztrzepania. Nie przeszkadza to jednak w śledzeniu losów Michaliny i kibicowaniu jej w poczynaniach.

Jako taki porządek i ład w powieści buduje podzielenie jej na trzy części widziane z perspektywy Michaliny, Miśki i Misi. To oczywiście jedna i ta sama osoba, ale na różnych etapach życia. Pierwsza część to szara myszka podporządkowana mężowi, sfrustrowana i zastraszona. Druga to Miśka szukająca swojej ścieżki życiowej. Z jej zachowania można wywnioskować, że wszystko jest na najlepszej drodze, ale widzimy też, że wewnętrznie dziewczyna nadal jest zagubiona. Trzecia część to Misia, która wie, czego chce i konsekwentnie dąży do raz obranego celu.

Szepty drewnianych papug to nie jest żadna wielka literatura. To po prostu ciekawa powieść na długie deszczowe popołudnie. I jako taką właśnie – polecam Wam serdecznie.