Spowiedź Stalina. Szczera rozmowa ze starym bolszewikiem

„Spowiedź Stalina„ Christopher Macht

Rok temu przeczytałam „Spowiedź Hitlera” Christophera Machta. Wbrew pozorom nie jest to literatura faktu, lecz fikcja literacka oparta jednakowoż na historycznych faktach. To szokująca, ale niewątpliwie ciekawa książka. Kiedy ujrzałam zapowiedź „Spowiedzi Stalina”, wiedziałam, że również i tę pozycję przeczytam. Osoba Stalina nie jest mi tak dobrze znana, jak osoba Hitlera, dlatego tą książką chciałam poszerzyć swoją wiedzę o nim. Czego zatem można dowiedzieć się z lektury „Spowiedzi Stalina”?

Jak poprzednia publikacja, książka ma formę fikcyjnego wywiadu, jaki ze Stalinem przeprowadza Walentin Mongołow, stary bolszewik z podtytułu. Za jego sprawą poznacie koleje losu Stalina, od jego narodzin w 1878 r. w Gori do śmierci w 1953 r. w Kuncewie. Autor przeprowadza czytelnika przez lata jego dzieciństwa, młodości, krótkiego pobytu w seminarium, okresu zsyłki na Syberię, działalności partyjnej, dojścia do władzy i przywództwa nad ZSRR. W swojej opowieści Stalin wspomina rodziców, żony, dzieci, pracowników, sojuszników, przeciwników i wrogów. Przeczytacie m.in. o wielkim głodzie na Ukrainie, pakcie Ribbetrop-Mołotow, operacji Barbarossa czy konferencji w Jałcie. Dowiecie się, jak wyglądało życie w łagrze, przekonacie się, z jaką łatwością Stalin wydawał wyroki śmierci i jak pozbywał się swoich przeciwników, poznacie skalę jego strachu przed zdradą, a nawet dowiecie się, jakimi trunkami uwielbiał się raczyć i z kim sypiał.

Książka szokuje i porusza. Stalin wykreowany na jej stronach budzi postrach. Mongołow wie, że jedno złe pytanie może kosztować go życie. Chcąc uczynić wywiad z przywódcą rzetelnym, wie, że będzie musiał poruszyć niewygodne dla niego kwestie. Stalina czasami ponoszą nerwy, nieraz wprost grozi Mongołowowi, innym razem zaś groźby ubiera w śmieszne tylko dla siebie żarty. Ma także chwile „dobroci”, kiedy to hojnie częstuje go alkoholem. Mongołow nigdy nie wie, na jaki humor przywódcy trafi i czego może się po nim spodziewać. Stalin jest nieprzewidywalny. Kreuje się na człowieka przesadnie skromnego, wiecznie zapracowanego i niezwykle przezornego. W mojej ocenie jego zachowanie zostało opisane bardzo wiarygodnie.

Jaki wizerunek Stalina wyłania się z książki? Z jednej strony człowiek kochający dzieci, który uwielbiał spędzać czas w ich towarzystwie, a z drugiej despota, który bez mrugnięcia okiem potrafił jednym podpisem wysłać tysiące ludzi na śmierć. Bezwzględny tyran przekonany o swojej nieomylności i słuszności podejmowanych decyzji. Bestia, dla której życie ludzkie ma niewielką wartość. Nikczemnik traktujący swoich przeciwników jak karaluchy, które należy zgnieść. Paranoik wszędzie wietrzący spiski i zdradę, przeświadczony o tym, że każdy nastaje na jego życie. Wielbiciel pięknych kobiet i mocnych trunków, który jednak nigdy nie upijał się tak, by być bardziej pijanym od swoich towarzyszy, którym alkohol rozwiązywał języki. To bardzo złożona postać.

Książka napisana jest współczesnym językiem, dlatego też jej lektura z pewnością nie nastręczy problemów w zrozumieniu jej. W książce znajdziecie zdjęcia z różnych okresów życia Stalina, obrazy, plakaty propagandowe oraz fragmenty tekstów zapożyczonych z różnych pozycji literatury faktu. W „Spowiedzi Stalina” autor dopuścił do głosu także inne osoby – są tutaj krótkie wywiady np. z więźniem przebywającym w łagrze czy z jedną z kochanek Stalina. Co zaskakujące, w tej odsłonie spowiedzi pojawiły się wiersze i dowcipy oraz opinie historyków oraz postaci historycznych o Stalinie.

„Spowiedź Stalina” to książka niewątpliwie szokująca. To zatrważające, do czego zdolny był ten potwór. Przeraża ogrom śmierci, jaki za jego sprawą został zadany narodowi rosyjskiemu. Na stronach książki niejednokrotnie przewija się zdanie, że śmierć jednostki do tragedia, a śmierć milionów to statystyka. Przeraża także rozmiar kłamstw, jakie propaganda stalinowska zbudowała wokół jego osoby.

Zdaję sobie sprawę, że pewnie niektóre z rzeczy, jakie pojawiły się w książce, pozostawały w sferze plotek i na te najbardziej sensacyjne fragmenty trzeba patrzeć z pewną rezerwą, niemniej jednak „Spowiedź Stalina” to bardzo interesująca pozycja. Jeśli chcecie ujrzeć twarz jednego z największych zbrodniarzy ludzkości i poznać wszelkie kontrowersje na jego temat, sięgnijcie po nią. Sądzę, że warto.

Christopher Macht - autor inspirujący się historią, uważający, że wszystkie wydarzenia czy myśli zawarte w jego książkach są oparte na prawdziwej i niepodważalnej historii. Napisał również „Spowiedź Hitlera”.

Książka "Spowiedź Stalina. Szczera rozmowa ze starym bolszewikiem" totalnie nie w moim stylu, wręcz bym powiedziała, że często uciekam od historycznych książek. Coś mnie tknęło do tego, aby sięgnąć po tę historię? Co to takiego było nie wiem, może chęć od skoczni od dramatów i historii miłosnych, a może pragnienie poznania zdania na temat tego, co było kiedyś i to, że prawdopodobnie skutki tego możemy zaobserwować w dzisiejszym codziennym życiu?

Christopher Macht opublikował tę historię w formie fikcyjnego wywiadu. Osobą rozmawiającą ze Stalinem jest Walentin Mongołow. To dzięki niemu możemy zagłębić się w historie tytułowego bohatera i poznać jego dzieciństwo, życie miłosne, seksualne, polityczne, epizody życiowe czy przywództwo nad ZSRR.

Zostaje ujawniony nam stosunek Stalina do swoich najbliższych: rodziców, dzieci, żony, a nawet pracowników. Poznajemy życie człowieka, który bez zawahania się wydawał rozkazy mordu na wielu czasami niewinnych obywatelach, a także swoich wrogach czy ludziach zagrażających jego pozycji.

Czy taki człowiek jak ON czegoś się bał? To pytanie chyba zadaje sobie każdy. Bał się. Bał się każdego, kto mógł wejść na jego miejsce lub miał większe poparcie od jego samego. Jak każdy mężczyzna „sukcesu” nie próżnował w kontaktach z kobietami, nie mówię tutaj o miłości, tylko najnormalniej w świecie o seksie. Był mężczyzną, który rozkoszował się trunkami. Zostaje nam też ukazane życie w łagrach, sytuacja na Ukrainie czy przede wszystkich znany pakt Ribbetrop-Mołotów lub konferencja w Jałcie.

Książka zaskakiwała mnie z każdym zdaniem coraz bardziej. Myślę, że nie raz czytałam ją z otwartymi ustami i wielkimi oczami ze zdumienia. Oprócz tej najważniejszej osoby Stalina, budzącego we mnie postrach i gęsią skórkę zauważam niesamowicie odważną osobę, jaką jest Mongołow. Poświęca życie dla kilku zdań wypowiedzianych przez Stalina, osobę, która zdaje sobie sprawę, że groźby rzucane przez mężczyznę, przy każdym niewygodnym pytaniu, nie są żartem, tylko ostrzeżeniem. Stalin próbuje zachować pozory, ale myślę, że jest ON do rozpracowania przez osobę rozmawiającą z nim.

Napisana dzisiejszym językiem, zrozumiałym dla współczesnych młodych ludzi, jak wzbogacona w zdjęcia, które pozwalają na zobrazowanie sobie tamtej historii. Zawiera ona również ciekawe dodatki takie jak wiersze, dowcipy czy opinie. Szokująca, przerażająca i trochę dołująca historia o człowieku, który był zdolny do wszystkiego.

Czasami warto jest się oderwać, od tego co znamy, co ulubione i chwycić za coś nieznanego i dziewiczego. Cóż ta książka sprawiła, że przeraził mnie jeszcze bardziej ogrom śmierci, wymiar kłamstw, fałszerstwa.

Ducky, lat 17

żródło: [Adres usunięty]