Śmierć pięknych saren

Piękna i dobra to książka, dotykająca relacji samego ze sobą, rodzinnych, społecznych, ale i związku człowieka z przyrodą i jego w niej miejsca. "Śmierć pięknych saren" to zbiór opowiadań plecionych przez pryzmat syna o ojcu, a później o sobie. Głównym bohaterem, oprócz wcześniej wymienionych, są Ryby, Rzeka, Pasja, Wolność, którą daje wędkowanie i Walka samego ze sobą. Przychodzi też i Wojna, ale ona nie jest tu główną bohaterką i tym bardziej budzi grozę, bo nie wiadomo kiedy, czym i dlaczego nas swoją nienawiścią zaskoczy. A robi to w każdym prawie rozdziale, burząc, jak spadająca bomba na miasto, jego cudowną historię.

Wojna przychodzi zawsze niespodziewanie, choć wcześniej wszystkie znaki ją przecież tak wyraźnie zapowiadały. I pomimo niej i w niej, życie nadal trwa, toczy się, chce być smakowane, aby móc płynąć dalej. I choć, jak ono, ta książka dotyka trudnych i ważnych spraw, czyta się ją z ogromną przyjemnością. To literacka uczta zostawiająca nas z uczuciem sytości, ale i chęci dalszego jej smakowania. Wrócę.

Dygresja:pamiętam tę książkę na półce u ciotki, cudownie, że została wznowiona.

"Aż wreszcie pewnego dnia (brzmi to niemal jak w bajce) szczęście się do nas uśmiechnęło. Nadeszło dziwne, niespodziewane, tak to już że szczęściem bywa".

"Kochałem rzekę bardziej niż cokolwiek innego na świecie i wówczas się tego wstydziłem".

Katarzyna Kopka ukłon w twoją stronę.

"Śmierć pięknych saren" to moje pierwsze spotkanie z czeskim autorem, Ota Pavlem, i jestem pewna, że nie ostatnie, okazuje się bowiem, że świat z opowieści przez niego snutych, ma więcej ładu, spokoju i życiodajnego humoru, niż otaczająca mnie rzeczywistość. U Pavla nawet traumatyczne historie rodzinne spisane są lekko kpiącym piórem, przez co ich ciężar nie przytłacza, bo i po co? W życiu i tak najważniejsi są Ci, co przeżyli, i to te relacje międzyludzkie powinno się pielęgnować. Ota pokazuje, jak to się robi po czesku i to sprawia, że jeszcze bardziej lubię ten kraj.

 "Śmierć pięknych saren" ma mocno autobiograficzny wydźwięk, więc dla większego zrozumienia treści dobrze jest zapoznać się z notą biograficzną autora lub zacząć czytać tę książkę od końca, od epilogu, który wiele wyjaśnia, wówczas pewna groteskowość, którą nie każdy jest w stanie strawić, będzie w pełni zrozumiała. Mam wrażenie, że choroba, która doświadczyła autora, oprócz bólu nie tylko fizycznego, obdarowała go też szczególną wrażliwością, którą obdziela ON również swoich czytelników. Wskazuje jasno i wyraźnie, co nas męczy i uwiera, a co daje chwile wytchnienia i upragnionej wolności. Wszystkie spisane tu historie są też pewnego rodzaju rozliczeniem z przeszłością, ulepioną z liter rzeźbą, która ocala od zapomnienia świat dawno miniony. To książka, do której się wraca, czyta od nowa i odkrywa nowe przestrzenie utkane ze słów i emocji. Gorąco polecam!

IG @angelkubrick

Ota Pavel pisał swoje opowiadania mierząc się z ciężką chorobą psychiczną. Czytając, miałam nieodparte wrażenie, że „Śmierć pięknych saren” miała być czymś w rodzaju plastra na rany. Na mnie tak zadziałała.

Nie chcę za bardzo się rozpisywać, bo nie do końca potrafię dobrać słowa tak, żeby oddać klimat i piękno tej książki. Dla jednych to może być książka o niczym, dla innych o życiu, dla jeszcze innych o pasji, dla kolejnych o szczęściu… i tak bez końca. Każdy tu siebie odnajdzie.

Dla mnie to było jak wiersz pisany prozą. Rytm wyznaczała natura, wersy przejęła rodzina Oty, refreny zagarnął dla siebie sam Ota. Było w tym coś kojącego i przerażającego zarazem. Co mnie przeraziło? Prostota i szczerość wypowiedzi. Autor o sprawach trudnych i niewyobrażalnych dla mnie, mówi jak o wyjściu do sklepu po pieczywo - tak było, taki był stan rzeczy, oczywista oczywistość. To mnie mocno poruszyło.

Przeczytajcie, bo ta niewielka książeczka ma dużo do zaoferowania. Zatrzymajcie się przy niej. Jeśli nie wiecie jak, to ona Wam podpowie.

Ps. Czytałam tę książkę przy dość długim i bolesnym zabiegu. Mogę powiedzieć więc, że rzeczywiście działa jak plaster. W świecie pięknych saren i stawów z karpiami ból pozostaje jakby za grubą ścianą szkła, daleko od nas.