Ścieżka sztyletów. Koło Czasu. Tom 8

Robert Jordan jak zwykle stanął na wysokości zadania, kontynuując doskonale nam już znaną historię. Jeżeli ktoś myślał, że po siedmiu poprzednich tomach autor spuści z tonu, to teraz już może być pewny tego, iż z takimi rzeczami na pewno nie będzie się miało do czynienia. Musiałem jednak dobrze wczytać się w całość, bo w pewnych momentach pewne wątki zaczęły mi umykać i musiałem się cofać. Ale na szczęście wyszedłem na prostą i już doskonale wiem co i jak. Podsumowując - polecam książkę każdej osobie.

Przed Wami kolejna część bardzo rozbudowanego cyklu Koło Czasu autorstwa Roberta Jordana, nie mogłam przejść koło niej obojętnie zwłaszcza, że tyle wydarzeń, z którymi się zetknęłam zostałoby bez końca, bez echa i z ogromnym niedosytem. „Ścieżka Sztyletów” to kolejna książka, która przybliża czytelnika ku nieuniknionemu, czyli ostateczną walką. Ma ona się rozpętać między Smokiem Odrodzonym oraz Czarnym, który spędza sen z powiek wszystkim dookoła. Sama nie mogę w to uwierzyć, że to już ósmy tom sagi, tak pięknie wydanej. Nie umknęło to mojej uwadze, że ta część sposób tych, które posiadam jest najmniejsza objętościowo. Nie oznacza to, jednak, że nie dowiemy się czegoś nowego o magii, świecie, którym rozpościera się fabuła, czy też nie będzie wiele wydarzeń zbliżających nas ku bohaterom. Można dać się oczarować autorowi.

W „Ścieżce Sztyletów” udaje nam się dowiedzieć, że Elayne, Aviendhdzie i Nynaeve udało się po wielu perypetiach odszukać Czarę Wiatrów, co przechyli szalę w stronę Smoka Odrodzonego. Artefakt ten jest niezwykle przydatny, może, bowiem zniwelować wpływ Czarnego na pogodę, chociaż nie jest łatwo go użyć. Samodzielnie kobiety nie byłyby w stanie, są, więc zmuszone poprosić o pomoc dwóch grup, które nie mają ze sobą zbyt dobrych kontaktów. Trzeba się było nie lada natrudzić, aby dopiąć swego. Wojna nie czeka, wraz z upływem czasu jest oraz bardziej zażarta, Rand ma swoje problemy, stara się zapanować nad szerzącym szaleństwem wśród Ashamanów, czy to mu się powiedzie? Czy podjęte decyzje okażą się właściwe, czy wręcz przeciwnie, będą opłakane w skutkach?

„Ścieżka Sztyletów” nie okazała się z dotychczas wydanych części Koła Czasu najbardziej zawiła, czy bogata w akcję mimo to, nie uważam, aby była zbędna, czy żebym żałowała to, że po nią sięgnęłam. Nie mogłam się doczekać, kiedy zostanie użyta Czara Wiatrów, było to dość istotnym elementem fabularnym. Nie mogę nie zaznaczyć, że w dalszym ciągu książka ma wiele plusów, w końcu to Koło Czasu, fantastyczny świat pełen zagwozdek, z którymi muszą sobie poradzić główni bohaterowie. „Ścieżka Sztyletów” ma spore powiązania fabularne z poprzednimi tomami cyklu. Pomimo to nie można nie mieć przekonania, że główna akcja uległa rozciągnięciu w czasie. Na plus chciałabym zaznaczyć, że Robert Jordan ukazał, że świat, w którym się znajdujemy nie jest sztywny i niewielki, a wręcz przeciwnie, z każdą książką coraz bardziej się rozrasta.

To chyba jedyny tom z tej serii, którego czytanie maciupeńko mi się dłużyło. W ogóle co dziwne, to tutaj zdania bywały bardzo długie. Autor co prawda zawsze takie pisze, jednak tutaj naprawdę aż brakowało oddechu. W większości skupił się bardzo na opisach miejsc. Używa do tego ogromu porównań, podczas których chwilami można stracić orientację o czym się aktualnie czyta. Z reguły poprzednie tomy dzieliły się na połowę opisów i połowę treści, a tutaj treści jest nieco mniejszy obszar. Jak już zaczęłam sobie wyobrażać to, co aktualnie opisywał, potrafiłam wpadać w zachwyt, było mi miło, odbierałam jakby dobrą energię, która wręcz poprawiała mi humor, ale kiedy wracałam do scen, to jakoś tak oddalałam się od ich przekazu. Również imiona niektórych postaci były ciężkie do przeczytania w początkowej fazie, później już je zapamiętałam.

Niestety w książce nie będzie kolorowo. Najeźdźcy zaczną opanowywać Ebou Dar, a trzy postacie muszą wyjechać, gdyż jedna z nich ma zasiąść na tronie. Od samego początku ich trasy będzie odczuwalne napięcie, gdyż przeczuwałam, że ktoś na nich napadnie, tylko niekoniecznie spodziewałam się czegoś takiego. Rand już kiedyś przegnał najeźdźców, więc i tym razem chce to uczynić. I ponownie nie będzie to takie proste, autor coraz bardziej podnosi poprzeczkę bohaterom. Jak by nie spojrzeć na ich decyzje, to praktycznie każda nie będzie zbyt dobra. Będzie jeszcze wiele emocji, które za każdym razem wchodzą na piętro wyżej. Niektórym przyjdzie stawić czoło armii, inni będą się chcieli zjednoczyć i cokolwiek nie postanowią będzie okraszone dość solidnymi opisami. Bohaterów jest tutaj naprawdę sporo i każdy ma coś do opowiedzenia i zrobienia. Tak naprawdę ciężko ją jednoznacznie określić, gdyż wielowątkowość może jednych zniechęcić, a inni powiedzą, że autor w końcu przyspieszył. To najkrótszy dotychczas tom i chyba działo się w nim najwięcej. Ciekawi mnie końcowy wątek, który wskazuje, że w kolejnej części będzie jego kontynuowanie. Znając jednak autora, wszystko może się wydarzyć:-)

Ścieżka sztyletów nie jest najlepszym tomem z dotychczas wydanych z całego cyklu Koło Czasu. W książce z pozoru wiele rzeczy się dzieje i śledzimy wielu bohaterów, a jednak trudno mi było usiąść do niej i ją skończyć. Jordan opisuje wszystko bardzo dobrze i ciekawie, ale w ósmym tomie zdecydowanie widać, że wiele wydarzeń można było krócej opisać i nie potrzeba było do tego aż siedmiuset stron. Owszem, dowiadujemy się wielu nowych informacji o świecie, wydarzeniach, bohaterach, czy magii. W tym wszystkim jednak Jordan trochę za bardzo skupił się na przedstawianiu świata, a za mało na wydarzeniach, które popchnęłyby fabułę do przodu. Zdecydowanie można poczuć, że książka cierpi na syndrom środkowego tomu i na bardziej spektakularne wydarzenia trzeba jeszcze troszkę poczekać.

W ósmym tomie śledzimy zakończenie wątku związanego z Czarą Wiatrów, wojna z Seanchanami nabiera rozpędu, Egwene stara się odnaleźć w nowej roli jako Zasiadająca na Tronie Amyrlin, a Rand musi rozwiązać rosnący problem szaleństwa wśród Ashamanów. Jak zatem widać dzieje się dużo i to na różnych płaszczyznach. Jednak jak wspomniałem wcześniej, Ścieżka sztyletów chwilami się dłuży, akcja biegnie swoim nieśpiesznym tomem i w sumie po przeczytaniu książki ma się trochę wrażenie, że fabuła niewiele posunęła się do przodu. Nie oznacza to jednak, że jest to kiepska książka. Jest po prostu dobra i trzeba usiąść do jej lektury z nastawieniem, że tym razem czekają nas nieco mniej emocjonujące wydarzenia.

Ścieżka sztyletów jest tomem zdecydowanie słabszym od dotychczas wydanych z cyklu Koło Czasu Roberta Jordana. Śledzimy wiele różnych wydarzeń, dużo się dzieje, a jednak fabuła praktycznie nie zostaje popchnięta do przodu i na ciekawe wydarzenia przyjdzie nam jeszcze poczekać.

KOŁO TOCZY SIĘ NIESPIESZNIE

„Ścieżka sztyletów”, ósmy już tom „Koła czasu”, to bodajże najsłabsza z dotychczasowych części serii. Mimo całkiem sporej objętości, chociaż i tak mniejszej niż dotąd, dzieje się tu zadziwiająco mało. Nadal czyta się to dobrze, nie da się temu zaprzeczyć, jednak niniejsza pozycja sprawia wrażenie historii przejściowej, trochę na siłę rozciągniętej do formy epickiej powieści.

Udało się zatrzymać nienaturalny upał, ale to wcale nie koniec. Gdy Elayne ma zasiąść na tronie, nadchodzi pora pojawienia się nowego wroga. Tymczasem Rand musi po raz kolejny pokonać Seanchan i powstrzymać inwazję, a Egwene al'Vere, w drodze do Białej Wieży, musi zmierzyć się z wrogami, pragnąc zjednoczyć Aes Sedai. W tej plątaninie wydarzeń zdarzyć może się dosłownie wszystko…

Robert Jordan nigdy nie był autorem, który pisał w sposób oszczędny i ascetyczny. Nigdy też, a w „Kole czasu” w szczególności, nie stronił od dłużyzn. A im dłuższa seria, a ta rozrosła się do naprawdę imponujących rozdziałów, tym więcej takich rozwleczonych elementów. Co więcej, im dłuższa seria, tym trudniej utrzymać jej poziom, w końcu musi nadejść moment, gdy jakość spadnie. I tym momentem okazuje się tom ósmy właśnie. Nie będzie on jedynym w serii, ale nie uprzedzajmy faktów. Ale faktem jest też, że mimo wszystko każda część trzyma poziom i dostarcza rozrywki.

A jest to rozrywka naprawdę epicka. Co tu dużo mówić. Nawet w tym tomie, gdzie jak wspominałem, aż tak dużo się nie dzieje, rozpisanie akcji na ponad siedemset stron, a i to nie jakimś szczególnie dużym drukiem, sprawia, że dzieło ma rozmach. Owszem, czasem za dużo tu opisów, zbyt wiele zbędnych elementów wypełnia poszczególne rozdziały, ale taki już urok tej serii. Trochę czuć tu zmęczenie autora materią, widać też, że akurat na tę część pomysł był raczej wysilony, nadal jednak znajduje się w tym wszystkim coś, co się lubi, co intryguje i zachęca do dalszej lektury.

Tempa tu szybkiego nie ma. Akcja nie pędzi na złamanie karku. Nigdy zresztą żadnymi z tych elementów seria nie grzeszyła, bo i po co. Od początku Jordan stawiał na styl i opisy, leniwe budowanie świata i tym podobne rzeczy z rozwojem postaci włącznie, i to nadal robi w tym tomie. Wszystko tu jest podane w niespiesznej formie, rozbuchane opisami, pozornie nieistotnymi, ale lubię prozę autora właśnie dla nich. Dla tego pisarstwa, często uprawianego dla samej przyjemności z pisania, bez konieczności posuwania akcji do przodu. I to pisarstwa dobrego stylistycznie, krwistego i treściwego, jakie zdarza się coraz rzadziej.

I chociaż to najsłabszy z dotychczasowych tomów „Koła czasu”, wciąż to niezła, a momentami po prostu dobra powieść. Niesamodzielna, to kolejny rozdział wielkiej sagi, ale chyba nikt nie myślał, że będzie inaczej. Warto, mimo tego spadku formy, poznać i czekać na kolejną odsłonę.