Rytuał łowcy

"Rytuał łowcy" to powieść, która miała mnie mocno zaskoczyć i zostać moim ulubieńcem. Niestety, ale tak się nie stało. Na początku totalnie nie mogłam się wgryźć w fabułę, nie ciagnęło mnie do czytania, a jak już zaczęłam to nie czułam żadnych emocji. Ta książka jest dobra, poprawna i poukładana. A ja chciałam dreszczu ekscytacji, zaskoczenia i poczucia, że każda czynność odciaga mnie od przyjemności taplania się w chorym umyśle mordercy. Mimo braku tego przyciagania, nie sposób nie docenić, z jaką precyzją autor przedstawił postać zabójcy. Wątki są spójne, wydarzenia tworzą całość, a styl autora, chociaż specyficzny, jest przyzwoity. Myślę, że jest to powieść, która może podzielić czytelników, ale każdy powinien sam ocenić po której stronie stanie.

Początkująca pani Prokurat zmienia miejsce zamieszkania, a pierwszą sprawą, która zostaje jej przydzielona jest morderstwo. Pozornie sprawa nie jest skomplikowana, jednak w trakcie śledztwa zaczynaj ginąć kolejne ofiary, a ich śmierć jest coraz bardziej brutalna. Czy młoda kobieta bez zawodowego doświadczenia poradzi sobie z coraz większymi komplikacjami w sprawie? Czy zdąży złapać mordercę na czas?

Mężczyzna jest śmiertelnie chory i zdaje sobie z tego sprawę. Jednak za wszelką cenę stara się przedłużyć swoje życie i znaleźć sposób na uleczenie. Czy krew innych przywróci mu dawne życie? Do jakich czynów zdolny jest człowiek w obliczu własnej śmierci?

***

Intrygująca historia pełna nagłych i nieprzewidywalnych zwrotów akcji. Winnego wcale nie jest łatwo wskazać palcem, a i czasu na rozwiązanie śmiertelnej zagadki jest coraz mniej. Autor w niezwykły sposób prowadzi czytelnika przez fabułę pozwalając mu zniknąć w głąb umysłu mordercy, co jednocześnie jest fascynujące, ale także na swój sposób przerażające.

Znajdziemy tutaj krwawe opisy morderstw, ale także analizę ludzkiego umysłu, a to, do czego autor doszedł niejednego może przerazić, a z pewnością skłoni do przemyśleń – jak wiele człowiek zrobi, aby ratować własne życie? Odpowiedź, jaką znajdziemy w tej historii wzbudzi dreszcz przerażenia w niejednej osobie.

Autor wspaniale rozbudował fabułę sprawiając, że przez cały czas coś się dzieje. Czytelnik nawet przez chwilę nie może odetchnąć, a niejednokrotnie zostanie zaskoczony nagłym zwrotem akcji. Od tej historii nie da się łatwo oderwać, ale na długo zostaje w pamięci wzbudzając przerażenie. Coś niesamowitego!

„Rytuał łowcy” to moje pierwsze spotkanie z twórczością Przemyslawa Borkowskiego, który tą historią zrobił na mnie bardzo dobre wrażenie. To pełnokrwisty kryminał, w którym śledzimy losy mordercy popadającego w coraz większy obłęd. Prokurator i komisarz, którzy chcą go dorwać mierzą się nie tylko z uciekającym czasem i nowymi morderstwami, ale też z osobistymi problemami. Czy w końcu uda im się wymierzyć sprawiedliwość łowcy?

 

Bardzo lubię, gdy w tego typu książkach, zostaję wtajemniczona w mroczny umysł mordercy. W tym przypadku autor stworzył mordercę, który zabijając innych, czerpie siłę i energię, których coraz bardziej mu brakuje. Mierzy się z gniewem i ze strachem o swoją własną śmierć, która w jego przypadku jest już nieunikniona. I właśnie to gniew i strach prowadzą go do pierwszego morderstwa, które wyzwala w nim przypływ energii i dobrego samopoczucia. To sprawia, że posuwa się do kolejnych, coraz brutalniejszych i zaplanowanych z większą precyzją, morderstw. Zabijanie staje się rytuałem, z którego czerpie energię do dalszych działań. W tym co robi jest bardzo brutalny i bezwzględny.

 

Młoda prokurator Seredyńska i starszy komisarz Aleksanderski próbują namierzyć psychopatycznego mordercę, co nie jest łatwe. Morderca niby działa chaotycznie i bez planu, pozostawiając na miejscach zbrodni wiele śladów, jednak nie prowadzą one do żadnej konkretnej osoby. Morderca nie daje im chwili wytchnienia, dokonując nowych, krwawych i chorych zbrodni. Poza tym każde z nich stawia czoło swoim własnym prywatnym problemom. A kiedy łowca zastawia na nich sidła, sytuacja robi się coraz bardziej niebezpieczna.

 

Autor świetnie wprowadza w chore myśli mordercy, którego szaleństwo przybiera coraz bardziej nieobliczalną formę. Towarzyszymy mu w jego codziennym życiu, w którym mierzy się z bólem i chorobą, która trawi nie tylko jego ciało, ale i umysł. Do tego przyglądamy się pracy prokuratury i policji, które ścigają mordercę, nie mającego już nic do stracenia. Klimat powieści utrzymany jest w mrocznej atmosferze. Fabuła okazała się być ciekawa i wciągająca, a zakończenie trzymające w napięciu. Jeśli szukacie porządnego kryminału, to ten tytuł jest idealny.

Książka „Rytuał łowcy” to opowieść o mordercy, morderstwach oraz sposobach dochodzenia do jego złapania, i wymierzenia sprawiedliwości.

Młoda pani prokurator prowadzi śledztwo w sprawie dość nietypowego morderstwa. Jak się później okazuje jednego z wielu. Jest to jej pierwsza, poważna sprawa dlatego chce wypaść jak najlepiej. Natomiast sprawca początkowo zabija pod wpływem emocji, wewnętrznej potrzeby i niezrozumiałych głosów, aby po czasie swoje zbrodnie planować coraz dokładniej i zabijać z większym rozmysłem. Łudzi się bowiem, że energia i życie poświęconych ofiar uleczą jego śmiertelnie chore ciało, które z każdym dniem opada z sił.

Autor od samego początku dość drobiazgowo wprowadza nas w umysł sprawcy. Pozwala zrozumieć jego potrzebę zabijania i to na nim głównie się skupia. Mamy tu oczywiście również innych bohaterów – czyli młodą panią prokurator, która zajmuje się śledztwem oraz innych przedstawicieli organów ścigania, jednak to zabójca wiedzie prym przez całą historię.

Bardzo zafascynowało mnie przestawienie motywu rytuałów afrykańskich w czasie morderstw. Same opisy dokonywanych obrażeń i sposobów zabijania, które były bardzo dokładne i krwawe pozwalały mi wczuć się w dość poplątany umysł zabójcy oraz wyobrazić sobie dokładnie przedstawiane sceny. Ciekawy był również rozwój zabijania – od przypadkowego po przemyślane i zaplanowane.

Jedynym minusem tej powieści kryminalnej było bardzo powolne śledztwo, mimo coraz większej ilości ofiar. Przyznam szczerze, że momentami męczyło mnie, że tak długo nie było żadnych poszlak i śladów, że tak późno pani prokurator zorientowała się z kim ma do czynienia, że cała fabuła była mocno rozciągnięta.

Jednak samo zakończenie zdecydowanie wynagrodziło czas oczekiwania na akcję. Niejednoznaczne, nieprzewidywalne – dla mnie morderca okazał się wielkim szokiem, gdyż przez całą lekturę nie domyśliłam się, kto zabija.

Pozycję uznaję za bardzo dobrą i z czystym sumieniem polecam wszystkim sympatykom tego gatunku oraz tego autora, bo z pewnością nie będą zawiedzeni.

„Rytuał łowcy” to moje pierwsze spotkanie z twórczością Przemyslawa Borkowskiego, który tą historią zrobił na mnie bardzo dobre wrażenie. To pełnokrwisty kryminał, w którym śledzimy losy mordercy popadającego w coraz większy obłęd. Prokurator i komisarz, którzy chcą go dorwać mierzą się nie tylko z uciekającym czasem i nowymi morderstwami, ale też z osobistymi problemami. Czy w końcu uda im się wymierzyć sprawiedliwość łowcy?

Bardzo lubię, gdy w tego typu książkach, zostaję wtajemniczona w mroczny umysł mordercy. W tym przypadku autor stworzył mordercę, który zabijając innych, czerpie siłę i energię, których coraz bardziej mu brakuje. Mierzy się z gniewem i ze strachem o swoją własną śmierć, która w jego przypadku jest już nieunikniona. I właśnie to gniew i strach prowadzą go do pierwszego morderstwa, które wyzwala w nim przypływ energii i dobrego samopoczucia. To sprawia, że posuwa się do kolejnych, coraz brutalniejszych i zaplanowanych z większą precyzją, morderstw. Zabijanie staje się rytuałem, z którego czerpie energię do dalszych działań. W tym co robi jest bardzo brutalny i bezwzględny.

Młoda prokurator Seredyńska i starszy komisarz Aleksanderski próbują namierzyć psychopatycznego mordercę, co nie jest łatwe. Morderca niby działa chaotycznie i bez planu, pozostawiając na miejscach zbrodni wiele śladów, jednak nie prowadzą one do żadnej konkretnej osoby. Morderca nie daje im chwili wytchnienia, dokonując nowych, krwawych i chorych zbrodni. Poza tym każde z nich stawia czoło swoim własnym prywatnym problemom. A kiedy łowca zastawia na nich sidła, sytuacja robi się coraz bardziej niebezpieczna.

Autor świetnie wprowadza w chore myśli mordercy, którego szaleństwo przybiera coraz bardziej nieobliczalną formę. Towarzyszymy mu w jego codziennym życiu, w którym mierzy się z bólem i chorobą, która trawi nie tylko jego ciało, ale i umysł. Do tego przyglądamy się pracy prokuratury i policji, które ścigają mordercę, nie mającego już nic do stracenia. Klimat powieści utrzymany jest w mrocznej atmosferze. Fabuła okazała się być ciekawa i wciągająca, a zakończenie trzymające w napięciu. Jeśli szukacie porządnego kryminału, to ten tytuł jest idealny.

Jeśli lubicie brutalne sceny, gdzie krew leje się strumieniami,gdzie zabójca czerpie przyjemność ze znęcania się nad ofiarą, gdzie narratorem w powieści jest psychopata, to będziecie usatysfakcjonowani. Książka ta,to świetny thriller psychologiczny, podczas czytania włosy stawały mi na głowie...

Dla czytelników o mocnych nerwach! fani mrocznych, czysto-krwistych kryminałów z pewnością będą mile ucieszeni. Oto książka ,która ma wszystkie cechy idealnego kryminału: kreacje bohaterów, interesująca i trzymająca w napięciu fabuła, świetna kompozycja podzielona na krótkie rozdziały. Rytuał łowcy to studium szaleństwa, psychika mordercy zostaje tu rozebrana na czynniki pierwsze. Autor zadbał o każdy detal - idealnie dobrał napięcie, narracja prowadzona jest z perspektywy mordercy, a przed czytelnikami wciąż stawiane są kolejne pytania . Wiele scen jest tu przedstawionych w dość brutalny sposób, ale ich cel został jasno określony - mają zszokować, zwrócić naszą uwagę i wzbudzić jeszcze większe zainteresowanie. jesteście ciekawi jak rodzi się bestia? Polecam.

Jest to moje pierwsze spotkanie z twórczością Przemysława Borkowskiego. Nie wiedziałam co mnie tutaj może czekać. Po samych dobrych opiniach w wirtualnym świecie liczyłam na bardzo dużo. Wszędzie tylko opisy, że to książka z TEJ półki - półki must read! Początkowo, muszę przyznać, że ta książka mnie nie kupiła. Zastanawiałam się skąd nad nią tyle zachwytów, o co tyle szumu. Pierwsze sto stron niemiłosiernie mi się dłużyło. Czekałam na coś (sama nawet nie wiem na co, bo przecież trupy były), a może czytałam tę książkę w złym momencie - momencie choroby i nie mogłam się przełączyć na to co się działo w powieści. Aż w końcu rozdziały zaczęły czytać się same...

Od samego początku zapoznajemy się z mordercą. Nie wiemy kim ON jest, jedyne co mamy za pewnik to to, że jest ON osobą chorą, której kończy się życie na ziemi. W szaleństwie rozpoczyna mordować ludzi. Robi to w sposób godny podziwu. A dlaczego? Bo jest to mężczyzna, który nie miał nigdy problemów z prawem. To zwykły Kowalski, który w ostatnich chwilach swojego życia zapragnął zabawić się w mordercę. Obrał sobie za cel uzdrowienie siebie za wszelką cenę, nawet cenę życia zwykłych ludzi. Liczyło się to, co ON sobie ubzdurał. Sprawa morderstw trafiła się młodej pani prokurator - Gabrieli Seredyńskiej. Niestety sprawa od samego początku zapowiada się na długą przygodę z seryjnym zabójcą. W końcu nasz morderca zaczyna zostawiać zbyt wiele śladów. Można go nawet uznać za totalnego przygłupa, bo w końcu go złapią i będzie po ptokach. Szczerze to nawet na to liczyłam, bo zaczął mi ON ciążyć. Aż nagle na celownik zostaje obrana pani prokurator. Wtedy to już nie wiem co się zadziało, ale książka się skończyła. I cholera jasna, w życiu bym nie zgadła kto jest mordercą. W życiu! A to znaczy, że książka ta zyskuje miano rewelacyjnej!

Wchłonęłam się całkowicie w mordercę. W jego poczynania, w jego myśli. To była niezła przygoda. Jego szaleństwo pociągnęło mnie do samego końca. Reszta mogła nie istnieć. Naprawdę fascynujące w tej książce było to, że można było wejść w umysł rodzącego się psychopaty. Samo śledztwo toczyło się bardzo wolno, tak w tempie klatka stop, klatka stop, dzieje się dużo, impas - nie wiedzą nic - dzieje się. I tak w kółko. Tak długo być wodzonym za nos, nie dziwię się, że morderca za cel obrał sobie tych, którzy go mieli schwytać. To było bardzo zacne!

"Rytuał łowcy" to świetnie napisana powieść. Wykreowani bohaterzy są stworzeni w sposób bardzo przemyślany. Zwłaszcza morderca. Jego postępujące szaleństwo bardzo pociąga. Można zauważyć, że nie ma ON hamulców - został ich pozbawiony. Mężczyzna z pozoru normalny przestawił się na tryb morderca, bo wierzył, że pomaga mu to w przetrwaniu choroby. Do tego mroczne miejsca Warszawy. Pustostany, dzielnice zapomniane przez ludzi. To również nadaje tej powieści smaku. Dzięki tej książce można poczuć gęsią skórkę.

Rytuał łowcy to powieść kryminalna, która bardzo trzyma w napięciu i wzbudza wiele emocji.

Główny bohater jest nieobliczalny, każde dokonane przez niego zabójstwo jest inne, choć można doszukać się ukrytych powiązań. Jednak czy będą one znane tylko mordercy czy również śledczym dowiemy się w trakcie czytania. Jego postać czasami przeraża i wzbudzić może w czytelniku strach. Sposób myślenia łączy się z szaleństwem i ogromnym okrucieństwem. Wszystko ma swoje odzwierciedlenie w jego przeszłości i teraźniejszości. To co dzieję się w jego umyśle przeraża, a zarazem pozwala poznać jego portret psychologiczny.

Pani prokurator chciała mieć poważniejszą sprawę niż dotychczas. Sprawa jaką otrzymała przerosła jej najśmielsze oczekiwania. Przez dług czas trudno znaleźć trop, który zbliży ich do mordercy. Cała ekipa prowadząca śledztwo pracuje w coraz większym stresie. Nie ułatwia to śledztwa tyko jeszcze bardziej komplikuje. Czas się kurczy, coraz więcej ofiar. Dowiemy się czy pomagający jej komisarz wesprze ją w najtrudniejszych momentach, czy będzie sama musiała sobie poradzić w najgorszych chwilach swojego życia.

Ogólnie czytając ten kryminał, przeżyłam momenty zdenerwowania, stresu, strachu. Mroczna atmosfera potęguje wydarzenia, a opisy zbrodni wywołują ciarki na plecach. Oczywiście nie przeszkodziło mi to przeczytać powieści do końca i ocenić ją jako dobry kryminał.

To pierwsza książka Przemysława Borkowskiego, którą przeczytałam dosłownie na raz, nie odkładając jej nawet na chwilę. Myślę, że to już wystarcza aby określić czy mi się podobała czy nie, prawda?

Otóż, jestem nią zachwycona. Istne studium umysłu szaleńca, a jednocześnie niezwykle ciekawe śledztwo.

A najbardziej podobała mi się narracja z poziomu właśnie mordercy. Powiem szczerze, że czytało się to świetnie.

Uczta czytelnicza, ot co!

Polecam, zwłaszcza jeśli lubicie takie dość mocne powieści kryminalne.

Jak rodzi się zło? Czy jest oczywiste? A może raczej latami ukrywa się w cieniu, rosnąc w siłę, przeobrażając, nabierając rozmiarów, by wreszcie pokazać swoje oblicze? Czy człowiek rodzi się zły czy raczej takim się staje? Wszystkie te pytania nurtują naukowców już od lat, stanowią bowiem sedno badań nad naturą zła, a także nadzieję na to, że jego powstanie pozwoli go nieco okiełznać. Czy to jednak w ogóle jest możliwe?

Wszystkie te pytania rodzą się w trakcie lektury kolejnej już i równie znakomitej co poprzednie, książki Przemysława Borkowskiego pt. „Rytuał łowcy”. Opublikowany nakładem Wydawnictwa Czwarta Strona kryminał to nie tylko prawdziwa gratka dla miłośników gatunku, ale i dla wszystkich lubiących wyrazistych bohaterów i mroczne klimaty. To również prawdziwa pożywka dla wszystkich tych, którzy czerpią przyjemność z zanurzania się w ludzką psychikę, z rozkładania jej na czynniki pierwsze.

Rytualne morderstwa kojarzą się raczej z innymi niż polskie klimatami, z filmami pełnymi mroku, z voodoo czy też różnego rodzaju religijnymi sektami. Czy to możliwe, że jedno z nich zostało popełnione w Warszawie? Niezależnie od tego, czy to rzeczywiście morderstwo rytualne pewne jest, że znalezione na skwerze pomiędzy blokami ciało mężczyzny zostało ucharakteryzowane tak, jakby skądś uciekało, zaś twarz denata pokryta była dziwnymi znakami. Skóra twarzy nacięta była jednak po śmierci, a na dodatek głębokość nacięć i ich precyzja wskazywałyby, że ktoś zajmował się tym raczej w skupieniu. Czy to oznacza, ze morderstwa dokonały dwie osoby – jedna zadawała ciosy nożem, doprowadzając mężczyznę do śmierci, a druga zajęła się tym później? A może to dwa oblicza szaleństwa, który niczym doktor Jekyll i pan Hyde doskonale ze sobą współpracują?

Na te pytania odpowiedzieć będą musieli prokurator Gabriela Seredyńska, a także komisarz Aleksanderski. Sprawa jest tym bardziej zagadkowa, że pod murem zlokalizowanego w pobliżu zwłok cmentarza została znaleziona kartka z wierszem, zatytułowanym „Odrobina nicości”. Czy to morderca lub mordercy pozostawili wiersz? Czy morderca znów uderzy? Przynajmniej na to ostatnie pytanie śledczy niemal od razu uzyskują odpowiedź, bowiem pojawia się następna ofiara, i kolejna…

Lektura „Rytuału łowcy” przynosi nam niesłabnące emocje, szczególnie, że od pierwszych stron zostajemy wciągnięci nie tylko w trudne śledztwo, ale mamy możliwość zajrzeć w umysł człowieka, który z dnia na dzień zmienia się w potwora i robi to świadomie, delektując się tym procesem. Co więcej, dzięki doskonale skonstruowanym bohaterom angażujemy się w pełni w ich życie, ich dylematy stają się naszymi. Mamy zatem piękną i młodą panią prokurator, nieco osamotnioną w Stolicy, do której się właśnie przeprowadziła. Kobietę na tyle silną i pewną siebie, że nie waha się przyznać do niewiedzy, a jednocześnie ambitną i zdeterminowaną. Niestety, jej zalety, jej młodość, piękną i fakt, że wkracza na niebezpieczny grunt, dostrzega także morderca. Czy będzie zatem jego następną ofiarą?

Powieść, o niezwykle wciągającej fabule i mistrzowsko poprowadzonej akcji przykuwa naszą uwagę i nie pozwala się od lektury oderwać. To swego rodzaju studium zła, świadczy o doskonałej znajomości przez autora mechanizmów psychologicznych, a także doskonałym zmyśle obserwacji. Co więcej, plastyczny język i obrazowe opisy poruszają wyobraźnię i sprawiają, że niejako patrzymy na rzeczywistość oczami mordercy. Czy każdy z nas może się nim stać?

Książki autora biorę w ciemno, jeszcze się nie zawiodłam. W tym przypadku wszystko idzie w parze: tytuł, opis i okładka. Czy całość okazała się równie dobra?

'Chciał, żeby cierpieli, błagali go o litość, pełzali w pyle u jego stóp; by zrozumieli w ostatnim przedśmiertnym przebłysku myśli, ile naprawdę jest wart.'

W pobliżu warszawskiego cmentarza znalezione zostają zwłoki mężczyzny. Sprawa zostaje przydzielona młodej pani prokurator, która dopiero zaczyna pracę w Warszawie. Czy kobiecie uda się odnaleźć mordercę, który nie zakończył swojego dzieła na tym jednym zabójstwie? Czy seryjny morderca sprawi, że Gabriela zwątpi w swoje umiejętności?

Świetnie prowadzona historia. Poznajemy ją zarówno z perspektywy śledczych, jak i samego mordercy. Każdy wie, w jaki sposób działają policjanci, czy prokuratura. Tego typu historii jest wiele. Ale czy ktoś wie, co siedzi w głowie seryjnego mordercy? Tego chyba nikt nie potrafi sobie wyobrazić. W tym przypadku otrzymujemy dawkę myśli i zdarzeń, które kierują bohaterem i prowadzą go do popełnienia zabójstw. Czy jest psychopatą? Prawdopodobnie tak. Ale czy nie jest tak, że każdy człowiek w mniejszym lub większym stopniu zmaga się z problemami natury psychicznej? Dlaczego zatem dochodzi do brutalnych zabójstw?

'Ta myśl - że może przejmować energię życiową swoich ofiar - myśl, którą od początku w zasadzie się bawił, która była rodzajem nie do końca poważnie traktowanej fantazji - zaczynał coraz bardziej wierzyć.'

Jeśli jesteście ciekawi, co kryje się za tytułem to bardzo polecam! Poznajemy historię, którą niełatwo rozwiązać. Trzymająca w napięciu i wciągająca fabuła sprawia, że trudno się od niej oderwać. Czym jest tytułowy rytuał? Koniecznie musicie to sprawdzić!

'Każda historia kończy się źle, wystarczy tylko ją odpowiednio długo opowiadać.'

To pierwsza poważna sprawa prokurator Gabrieli Seredyńskiej. Komisarz pierwszy przybył na miejsce zbrodni i zobaczył zwłoki okaleczone w charakterystyczny sposób. Wkrótce śledczy dowiadują się o kolejnych ofiarach, które posiadają niecodzienne obrażenia. Trudno wpaść na trop zbrodniarza, tym bardziej, jeżeli okazuje się, że mamy do czynienia z prawdziwym drapieżnikiem.

Główny bohater to rewelacyjnie wykreowana postać. Rozdziały, które były pisane z perspektywy mordercy okazały się być okazją do poznania umysłu łowcy. Czytelnik może obserwować zmiany, jakie w nim zachodzą, przyglądać się drodze, którą wybrał ten na pozór zwyczajny człowiek, jak postępuje szaleństwo i dlaczego w ogóle się zaczęło. Ta postać fascynuje i przeraża czytelnika jednocześnie. Oprócz mordercy, w książce poznajemy śledczych, którzy starają się podążać śladami psychopaty, ale nie jest to łatwe, gdy w grę wchodzą niesprzyjające okoliczności.

Z „Rytuałem łowcy” spędziłam miło czas (o ile można nazwać miłym odkrywanie tego, co kryje się w umyśle mordercy), dodaję ją do listy moich ulubionych powieści kryminalnych. Jeżeli lubicie książki, w których możecie zapoznać się z perspektywą śledczych, ale także mordercy, to trafiliście idealnie. Ja nadal jestem pod wrażeniem tak realistycznego portretu łowcy, stworzonego przez autora. Nie było w tej książce elementów, które mogłyby mi się nie spodobać, wszystko było przemyślane i dopracowane.

Drugie i jakże udane spotkanie z twórczością Przemysława Borkowskiego za mną. Polubiłam autora przy okazji "Zakładnika", którego miałam okazję czytać jakiś czas temu i wiedziałam, że przeczytam kolejne jego powieści. "Rytuał łowcy" na pewno znajdzie się wysoko w moim podsumowaniu października.

Warszawa. W pobliżu cmentarza odnalezione zostają mocno okaleczone zwłoki mężczyzny. Jedynym śladem pozostawionym przez sprawcę jest kartka z wierszem. Sprawę poprowadzić ma młoda, ambitna pani prokurator Seredyńska, a pomagać jej będzie komisarz Aleksanderski. Morderca nie daje o sobie zapomnieć i szybko pojawiają się kolejne ciała, które łączą niecodzienne obrażenia zadawane ofiarom po śmierci. Czy uda im się powstrzymać sprawcę?

Takie kryminały lubię! "Rytuał łowcy" to książka, od której trudno było mi się oderwać. Główną i najważniejszą rolę gra w niej sam morderca, a zdecydowanie jest to nieszablonowa postać. Każdy kolejny rozdział pisany z jego perspektywy to było niezwykle realne studium postępującego szaleństwa. Autor pozwolił nam dogłębnie zajrzeć w psychikę sprawcy i poznać motywy jego postępowania. Z fascynacją obserwowałam zmianę na pozór normalnego człowieka w bestię w ludzkiej skórze. Coś niesamowitego! Generalnie warto zwrócić uwagę na kreację bohaterów w "Rytuale łowcy". Są intrygujący i niebanalni. Mają swoje troski i problemy. Ja najbardziej polubiłam komisarza Aleksanderskiego. Trochę mniej przypadła mi do gustu pani prokurator, ale mimo to kibicowałam jej na każdym etapie śledztwa.

Przemysław Borkowski wie jak stopniować napięcie i wodzić czytelnika za nos. Nie ma tu może akcji pędzącej na złamanie karku, jednak autor stworzył taki klimat, że od lektury naprawdę trudno się oderwać. Dzięki krótkim rozdziałom czyta się ją, a wręcz pochłania błyskawicznie. I na koniec zakończenie, które tylko dopełniło mój zachwyt nad tą książką. Przyznaję, że tego się nie spodziewałam! Dla mnie "Rytuał łowcy" to było ponad 500 stron kryminalnej uczty. Polecam bardzo!

Książkę odebrałam za punkty w portalu Czytam Pierwszy.

Był zwyczajnym człowiekiem, jak ty, czy ja, do momentu, aż dał dojść do głosu swoim najniższym instynktom. Spodobało mu się to uczucie, rozsmakował się w nim i nie potrafił już przestać...

W naprzemiennie występujących rozdziałach obserwujemy postępujące szaleństwo sprawcy oraz toczące się śledztwo, którym zajmują się prokurator Gabriela Seredyńska i komisarz Aleksanderski.

Nie ma tu zagadki jako takiej, czytelnik zna mordercę i właśnie to nadmierne odkrycie kart spowodowało mój gwałtowny spadek zainteresowania. Początkowe działania policji, w oczach wszechwiedzącego czytelnika, wydają się być błądzeniem po omacku i nie budzą żadnych emocji, prócz lekkiego znudzenia. Miałam szczerą ochotę pominąć te wszystkie przesłuchania szefów, byłych żon czy kochanek, bowiem wiedziałam, że są bezcelowe, i do niczego nie prowadzą. Na szczęście był to tylko etap przejściowy, a ja, z niejakim pobłażaniem, obserwowałam ich dążenia do odkrycia prawdy. Choć nie da się ukryć, że najbardziej wyczekiwałam rozdziałów, gdzie pierwsze skrzypce grał On – Łowca.

"Mówi się, że orgazm jest małą śmiercią. Co to za bzdura. To sen jest małą śmiercią, a śmierć jest wielkim snem. Czasami pragniemy jednego, bo tęsknimy za tym drugim".

Mamy tu do czynienia z dogłębną analizą działań mordercy, który w swych krwawych poczynaniach posuwa się coraz dalej. Trup ściele się gęsto, a sposoby na zadawanie śmierci są coraz bardziej okrutne i wyrafinowane. Zmienia się też sposób dobru kolejnych ofiar. Totalne skupienie się na myślach i emocjach sprawcy, dają jego niezwykle drobiazgowy portret. To od najmłodszych lat typ ofiary, w którym po latach upokorzeń coś pęka. To człowiek na krawędzi, który niewiele ma już do stracenia. Daje się ponieść i ku własnemu zdziwieniu odkrywa, że smakuje mu krew, przemoc i sprawczość. Lubi taką wersję samego siebie.

W tego typu kryminałach to zazwyczaj śledczy wiedli prym, lecz tutaj, mimo że są dość wyraźnie nakreśleni, to jednak zdają się być postaciami drugoplanowymi, tłem dla coraz śmielej poczynającego sobie zabójcy. Ta historia spodoba się tym, którzy oczekują krwi, przemocy i brutalności, sprawi zawód lubiącym zagadki i tajemnice.

Bramy szaleństwa

„(…)sen jest małą śmiercią, a śmierć wielkim snem. Czasami pragniemy jednego, bo tęsknimy za tym drugim”.

Przemysław Borkowski autor znakomicie przyjętej trylogii kryminalnej o psychologu Rozłuckim napisał wyśmienitą powieść kryminalną. Jestem świeżo po lekturze jego najnowszej powieści „Rytuał łowcy”, która niedawno miała swoją premierę. Już w tej chwili żałuję, że nie przeczytałam innych książek autora, ale przecież łatwo to nadrobić. Nie przypuszczałam, że człowiek związany z kabaretem jest w stanie napisać tak dobry kryminał. W tej książce wszystko przypadło mi do gustu. Treść, forma, kreacje bohaterów. Borkowski świetnie rozłożył na czynniki pierwsze mroczny umysł mordercy. Podobało mi się, że autor jako powód tak dramatycznej przemiany antagonisty ze zwykłego obywatela w nieobliczalnego mordercę, nie podaje, jak to ostatnio jest modne, molestowania seksualnego w dzieciństwie, które zaczyna mi się trochę przejadać. Dobremu, poukładanemu dotąd człowiekowi, któremu, gdy dowiaduje się, że jest śmiertelnie chory, pękają tamy tłumionego przez lata żalu, z powodu upokorzeń, traktowania go jak nieudacznika. Jedna chwila, okazja zadziałała niczym zapalnik i ów nieudacznik zamienia się w potwora, który wieloletnie w swoim mniemaniu krzywdy i złe traktowanie, wetuje sobie, szukając kolejnych ofiar, by się odegrać. Poluje niczym myśliwy na zwierzynę, ale z tą różnicą, że zwierzyną są ludzie, młodzi, piękni i u szczytu kariery. Potem okazuje się, że motyw odegrania się, to tylko pretekst do krwawej jatki, gdyż wypływają jeszcze inne powody, dla których te zbrodnie są popełniane. Na przeciwległym biegunie znajduje się stary pies policyjny, doświadczony śledczy Aleksandrowski, któremu życie prywatne niezbyt się ułożyło i młoda, ambitna pani prokurator, która po niepowodzeniach w życiu osobistym przenosi się do Warszawy i na starcie dostaje skomplikowaną sprawę morderstw, które trudno połączyć i wyjaśnić. Seredyńskiej przyjdzie zweryfikować swoje umiejętności, musi stawić czoła nie tylko trudnej sprawie, ale także swoim kompleksom.

Mocnym punktem powieści jest fakt, że autor poświęcił czas na analizę, tego, co działo się w głowie szaleńca. Stopniowanie napięcia, budowanie relacji na linii morderca czytelnik. Borkowski umiejętnie przeplata opowieść o śledztwie i prywatnych relacjach w policji, CBO-ś, prokuraturze z opisami narastającego szaleństwa w umyśle mordercy, który wierząc w nadprzyrodzone moce, stopniowo władzę nad swoim rozumem oddaje demonom. Autor krok po kroku rozwija wątek mordercy i fascynuje czytelnika wnikaniem w jego obłęd. Był taki moment, że nawet współczułam antagoniście i było mi go żal. Powieść jest skonstruowana tak, że nie było szans, by choć w przybliżeniu wytropić mordercę, czytelnik snuje różne przypuszczenia, podobnie jak doświadczeni śledczy.

Ta powieść, moim zdaniem to perełka rodzimego autora, który napisał wyjątkowy kryminał. Mogłam zobaczyć świat oczami mordercy, który nie ma twarzy ani nazwiska, ale wcale tego nie potrzebowałam, o tym, kim jest, świadczą jego myśli, czyny i coraz bardziej okrutne zbrodnie. Sam jest przerażony tym, w co się powoli przemienia, że jest zdolny do takiego okrucieństwa. Ten obraz był dla mnie przerażający. Polecam. Ta książka to nie tylko bardzo dobry kryminał, ale także genialna podróż po ciemnych zakamarkach ludzkiego umysłu. Czy każdy z nas w sprzyjających okolicznościach może odkryć swoja drugą mroczną uśpioną naturę ?

„Dawne obrzędy nie umierają, przekształcają się tylko, a ich forma trwa dłużej niż zapominana treść”.

Jeszcze jeden rozdział i kończę. Znacie to? A potem jest drugi, dziesiąty i ani się spostrzeżemy, a tu druga nad ranem? W „Rytuale łowcy” dałam się omamić krótkim rozdziałom i mało mnie świt nie zastał na lekturze. Ale wierzcie mi, nie sposób było oderwać się od śledzenia procesu przemiany zwykłego człowieka w bestię w ludzkiej skórze. To było fascynujące!

Ale zacznę od początku. A na początku był oczywiście trup. Sprawę śmierci bestialsko okaleczonego mężczyzny prowadzi młoda, ambitna prokuratorka i stary doświadczony śledczy (notabene moja ulubiona postać). Trudno jednak znaleźć zabójcę, który nie pozostawia śladów, a ofiara wydaje się być przypadkowa. Czy będą musieli czekać na kolejne uderzenie szaleńca i liczyć, że popełni błąd? Morderca szybko zaspokoi te oczekiwania, przynajmniej w punkcie pierwszym.

Prowadzone śledztwo wydaje się być jedynie tłem do tego, co jest tu prawdziwym kąskiem, czyli wglądu w umysł naszego czarnego charakteru. Poznajemy jego motywy, możemy śledzić jak ewoluuje jego postrzeganie rzeczywistości i sposób działania, rodzące się szaleństwo i uzależniające wręcz poczucie władzy.

Widzimy jak niewiele trzeba, by w chwili gdy wydaje się, że nie mamy już nic do stracenia, narastająca frustracja, poczucie niesprawiedliwości i nienawiść uaktywniły najniższe instynkty, zwolniły wszelkie hamulce.

Krótkie rozdziały nadają książce rytmu staccato, który hipnotyzuje i stopniuje napięcie, by przy zakończeniu uderzyć głośnym i niespodziewanym forte. Jeśli, podobnie jak ja, znaliście dotychczas Przemysława Borkowskiego jedynie jako artystę kabaretowego, to koniecznie to zmieńcie. Okazuje się, że również jako autor ma naprawdę wiele do zaoferowania.

"Rytuał łowcy" autorstwa Przemysława Borkowskiego, to historia mężczyzny, który pewnego razu zaczyna zabijać ludzi. Z początku jego przestępstwa są nieco chaotyczne, lecz z biegiem czasu, wszystko to zaczyna się łączyć a tytułowy łowca staje się bardziej rozważny i ostrożniejszy. Całej sprawie przygląda się młoda Pani prokurator Gabriela Seredyńska. Kobieta jednak nie daje rady sobie ze sprawą, gdyż nie ma żadnego punktu zaczepienia a morderca wciąga grasuje i wciąż poluje.

.

Jest to moje pierwsze zetknięcie z twórczością Pana Borkowskiego i z pewnością sięgnę po inne jego książki, ponieważ "Rytuał łowcy" bardzo mi się spodobał. Jedną z mocniejszych stron tej książki, jest to, że autor dał nam możliwość zapoznania się z mordercą. Ukazane są tutaj jego uczucia, emocje oraz sama psychika, która jest szalenie interesująca. Jak dla mnie Pan Przemysław świetnie to ograł, przez co książka zyska z pewnością wielu fanów. Inną mocną stroną tej historii, są bohaterowie oraz ich portrety psychologiczne, które zostały bardzo dobrze i dokładnie nakreślone. Osobiście, ja sie z bohaterami bardzo zżyłam i ze strony, na stronę coraz bardziej im kibicowałam w odkryciu prawdy i schwytaniu szaleńca.

Książka jest trochę długa i wydawać by się mogło, że szybką lekturą, to, to nie będzie, jednak nic bardziej mylnego. "Rytuał łowcy" czyta się w bardzo szybkim tempie a to za sprawą wartkiej akcji oraz napięcia budowanego przez autora w sposób bardzo umiejętny. Już od pierwszych stron zostajemy rzucenie w wir wydarzeń, które z rozdziału na rozdział stają się bardziej interesujące.

Podsumowując, "Rytuał łowcy" to świetna lektura, właśnie na takie jesienne dni.

Jeśli jesteś fanem książek owianych mrokiem, tajemnicą i interesuje Cię ludzka psychika a zwłaszcza u morderców, to książka jest idealna dla Ciebie. Może i rzadko czytam takie książki ale bardzo lubię mroczniejsze klimaty, zatem książka z pewnością zostanie ze mną na bardzo długo.

Przemysław Borkowski pisze doskonałe kryminały. I to nie są żarty. Przeczytałem wszystkie i z pełną świadomością mogę stwierdzić, że autor na mej liście jest czołowym kryminalistą. „Rytuał łowcy” to kolejna książka, która mocno utrzymuje go na tej liście. Ciekawie poprowadzona konstrukcja fabularna, scala nas z tą historią już od pierwszych chwil poznawania. I to połączenie czytelnika z historią trwa na dobre, aż do ostatniej kropki postawionej przez Przemysława Borkowskiego. A trzeba przyznać, że autor w kryminale stawia na zbrodnie przez duże Z. Nie jest ona stricte książkową definicją zbrodni. Jest ona kunsztownie dopracowana, dzięki czemu jej poznawanie do prawdziwa czytelnicza uczta.

Wraz z Gabrielą Seredyńską, młodą prokurator będziemy tropić mordercę. Kobieta po przeprowadzce do Warszawy, zostaje rzucona na głęboką wodę. Sprawa, którą otrzymuje może zatopić jej karierę bądź też może sprawić, że wypłynie na szerokie wody w świecie prokuratorskim. Jak się okazuje brak doświadczenia nie jest dla niej przeszkodą. Jej zadaniem jest złapać mordercę, który w makabryczny sposób okalecza swoje ofiary. Pierwsza znaleziona została nieopodal muru cmentarza. Jej twarz została mocno okaleczona. Przybyły na miejsce zbrodni komisarz Aleksanderski znajduje pod murem cmentarza kartę z wierszem. Czy jest ona wskazówką dla śledczych? Jaki sygnał próbuje przekazać im morderca?

Zwłaszcza, że wkrótce dochodzi do kolejnych morderstw. Ich cechą wspólną są obrażenia zadawane po śmierci. Seredyńska w toku prowadzonego postępowania wpada na trop szaleńca. Jest już coraz bliżej rozwiązania tej zagadki. Jednak każdy krok do jej rozwikłania, sprawia, że ona sama nie może czuć się bezpiecznie. Morderca zwraca na nią uwagę. Czy również ona jest na jego celowniku? Czy padnie jego ofiarą? Czy z łowcy stanie się zwierzyną?! Przekonajcie się sami i sięgnijcie po „Rytuał łowcy” kryminał, który śmiało możecie wpisać na listę Najlepszych Interesujących Książek.

Przemysław Borkowski stworzył nie tylko wyjątkowy kryminał, lecz ciekawy obraz psychopaty wierzącego w różnego rodzaju rytuały zbrodni, które misternie realizuje. To, co charakterystyczne dla stylu autora, to nieśpieszne prowadzenie historii. Jest to również duży plus świadczący o umiejętności przykuwania czytelniczej uwagi. Nie możemy narazić się na nudę, lecz skrupulatnie śledzić poczynania mordercy oraz pani prokurator i komisarza Aleksanderskiego.

Panie Przemysławie dziękuję za kolejną dawkę emocji. Nie zawiódł Pan moich oczekiwań. A ja oczekuje kolejnej książki Pana autorstwa.

Za egzemplarz książki dziękuję Wydawnictwu Czwarta Strona Kryminału [Adres usunięty]

[Adres usunięty]

Budowanie czytelniczej świadomości można chyba porównać do wspinaczki górskiej. Setki przeczytanych książek, wściekłość, gdy treść jest zbyt trudna, lub brakuje nam kompetencji, by właściwie ją zinterpretować, mylenie ścieżek, kiedy szczyt już wydaje się bliski. Nikt przed wyprawą nie myśli o tym, że spadnie w dół boleśnie gruchocąc sobie kości, bo gdyby tak było, żaden ze śmiałków nigdy nie sięgnąłby po swoją pierwszą powieść. Anglicy mówią o „begginer's luck”, co znaczy mniej więcej tyle, że im mniej świadomy jesteś zagrożenia, tym chętniej dajesz się ponieść emocjom i przesz bezmyślnie do przodu. Ci, którzy zaczynają są najodważniejsi i najchętniej szafują wyroki. Nie wiedzą jeszcze, jak różnie można odebrać tę samą lekturę i że z perspektywy czasu zmieni się ich ocena w stosunku do wielu z nich. Tym, którzy są już w drodze, obarczeni znaczącym bagażem przeżyć i doświadczeń, przychodzi to dużo, dużo trudniej. Dlatego tak bardzo cenne są chwile, kiedy zauważamy coś naprawę wyjątkowego, co zgodne jest nie tylko z naszym własnym gustem, ale i obiektywnym stwierdzeniem: oto autentycznie dobra historia. Zapraszam Państwa w podróż pełną pasji, odniesień do przeszłości i jasnego spojrzenia przed siebie. Liczę bowiem, że ta rewelacyjna powieść będzie miała swą kontynuację.

Będąc na studiach zachwyciłam się „Baśniami braci Grimm”. Ten dwutomowy zbiór czerpiący z podań ludowych i baśni, przez wielu mylnie interpretowany jako krwawy i jednoznacznie nieodpowiedni dla młodszego czytelnika, stał się początkiem wielu fantastycznych publikacji. Pamiętajmy o tym, że dzieło słynnych językoznawców po raz pierwszy ukazało się chwilkę po 1800 roku i do naszych czasów doczekało się wielu interpretacji.

„Kuma Śmierć” (1812, tom 1, numer 44) mówi wyraźnie o tym, że każdy z nas ma swoją świecę. Jasno płonący las istnień zmienia się z minuty na minutę. Jedne gasną, inne dopiero zaczynają się tlić. Czy istnieje sposób, by odzyskać chociaż jedną utraconą chwilę, gdy koniec jest już bliski? Ależ oczywiście, dlaczego nie? W swojej zachłanności można skraść czyjś jeszcze długi knot życia, a następnie nałożyć go na swój dogasający ogarek. Asystująca śmierć tylko dyskretnie się uśmiechnie. To dopiero początek.

„Choć może bał się nie tyle tego, co tam jest, ile tej przemiany, której to coś w nim dokonywało. Chciał się zmienić, jasne. Gdy rozpoczynał to wszystko, to był jeden z jego głównych celów. (…) Chciał nowej, lepszej wersji swojego własnego ja, a tam, za tamtą granicą, już tego ja nie było”

Gra o życie ma wiele scenariuszy. Jedni poddają się już po pierwszej potyczce, inni nie podejmują nawet rękawicy. Uchodzi z nich werwa i stopniowo zanikają wszelkie soki. W takich chwilach może narodzić się zupełnie nowa jakość - typ wojownika, gotowego na każde starcie. Bez względu na ból i złe rokowania taki człowiek dąży do obranego celu - przetrwania mimo wszystko. Determinacja zdaje się być tym większa, im większa świadomość, że dotychczasowe postępowanie było tylko „na niby”. Druzgocąca wiadomość o nieuchronnie zbliżającym się końcu drogi może sprawić, że ktoś wreszcie uniesie kurtynę obnażając pierwotne instynkty. Wskaże, że na mapie grzecznego bytu całkowicie zgodnego z regułami cywilizowanego społeczeństwa zabrakło czegoś najistotniejszego- smaku i koloru. Wizja bliskiej śmierci staje się motywacją do radykalnej weryfikacji. Na wierzch wypełzają nieznane dotąd emocje i pragnienia, które szczelnie oblepiają dotychczasową osobowość. Rozum milknie. Czas gotować się do ostatecznego starcia o wszystko.

„Rytuał łowcy” to studium głębokiej, destrukcyjnej przemiany. Przemysław Borkowski przeprowadził analizę powolnego pogrążania się w obłędzie tak precyzyjnie i wiarygodnie, że nie sposób przerwać lekturę w połowie. Wychodzenie z kokonu dotychczasowego „ja” zostało rozłożone na czynniki pierwsze w pasjonujący i mroczny sposób. Autor nawiązuje do najlepszych tradycji literackich, bawi się konwencją powszechnego rozumienia zła. Czy psychicznie chorego człowieka można jednoznacznie wtłoczyć w jakiekolwiek ramy?

Mocną stroną tej powieści jest zachowanie balansu pomiędzy światem osób tropiących zbrodnię, a mordercą. Wyraźne, niebanalne sylwetki dwóch głównych bohaterów - starszego policjanta i młodej prokurator Seredyńskiej sprawiają, że ciężar okrucieństwa i przerażenia nie przytłacza czytelnika w miażdżący sposób. Jedna z lepszych powieści sezonu. Kompromis między dobrem, a złem nie istnieje. Jest za to Przemysław Borkowski i Jego „Rytuał łowcy”.

Kasia z Bloga Pod Małym Aniołem

Przyznaję szczerze, że początek mi nie podszedł. Bałam się, że nie dam rady przejść przez tę książkę. Klimaty niby moje, ale jakoś się mało dla mnie działo. Nie umiałam wkręcić się w fabułę. Ale potem przepadłam. To nic, że parę razy mi żołądek do gardła podjechał, było warto.

To oryginalna książka, nie umiem jej porównać z żadną inną, choć komisarz Aleksanderski trochę mi Klementynę Kopp przypominał pewnym swoim zachowaniem. Kto czytał cykl Katarzyny Puzyńskiej o policjantach w Lipowie i tę powieść, pewnie będzie wiedział, o co chodzi.

W pewien sposób zafascynowało mnie to, co działo się w głowie mordercy, ale jednocześnie też mnie to przerażało. To była jedna z tych książek, które czytałam, choć bałam się tego, co będzie dalej. Jednak chęć poznania zakończenia była silniejsza. I uważam, że autor poradził sobie całkiem nieźle z zamknięciem tej opowieści.

To nie jest powieść, w której akcja mknie na złamanie karku, napięcie jest budowane stopniowo. Można momentami odnieść nawet wrażenie, że dzieje się niewiele. Sporo miejsca poświęcono na analizę tego, co działo się w głowie szaleńca. Co spowodowało, że stał się tym, kim jest. To był mocny punkt tej powieści. Dzięki krótkim rozdziałom książkę czyta się bardzo szybko.

Książka dla czytelników o mocnych żołądkach, zwłaszcza jak akcja się już rozkręci. Pamiętajcie o tym, sięgając po książkę.

Pewien człowiek zaczyna zabijać. Początkowo bardzo chaotycznie, później z większą rozwagą. Gabriela Seredyńska, młoda pani prokurator, która całkiem niedawno osiadła w stolicy, dostaje tę trudną sprawę w swoje ręce i rozpoczyna śledztwo. Niestety, działania nie przynoszą efektów, śledczy nie mają żadnego punktu zaczepienia, a morderca wciąż zabija.

Mimo znacznej objętości (ponad 500 stron), książkę czyta się bardzo dobrze i bardzo szybko. Mamy ukazane wydarzenia z kilku różnych perspektyw - pani prokurator, komisarza Aleksanderskiego oraz samego zabójcy. O ile policjant ujął mnie swoim tatuśkowatym charakterem, o tyle młoda prokurator jest taka niepewna siebie, niedoświadczona, widać, że rzuca się na głęboką wodę, liczy się dla niej kariera. Z drugiej strony pragnie się uczyć, dowodzić, stawia na swoim, wydaje rozkazy, nie boi się przewodzić, mimo, że jest jedną z nielicznych kobiet w zespole. Cień na jej życie rzuca nieudane dzieciństwo, brak ojca, który nie interesował się nią praktycznie w ogóle. Sprawia to, że w dorosłym życiu, mając ponad 30 lat, cieszy się z dość głupiej pochwały.

Przechodząc do postaci samego mordercy - pokłony dla autora. Wykreował chorego na ciele i umyśle człowieka, który zaczyna wierzyć w różne rytuały, zabija, bo czuje nieposkromioną siłę, chce się zmienić, zakończyć swoje życie z godnością. Jest to rewelacyjna postać, mimo, że tak negatywna. Świetnie jest czytać i poznawać od środka tak niebezpieczną postać, śledzić jego ruchy krok po kroku, czytać o tym, co dzieje się w jego głowie.

Co do samej akcji - płynie dosyć umiarkowanie. Początkowe morderstwa, wszczęcie śledztwa, ślepe tropy - to wszystko pozwoliło nieźle wkręcić się w książkę. Dopiero koło 300 strony akcja przyspieszyła, zaczęło dziać się dużo więcej, a moja ciekawość się wzmagała. Rozwiązanie zagadki oraz odkrycie tożsamości mordercy było dość zaskakujące i zadowalające.

Jedynym minusem całej książki jest jej opis na okładce. Zbyt rozbudowany, dający zbyt dużo wiedzy na temat fabuły. Co mi się nie spodobało, to fakt, że umieszczona została tam informacja, która występuje dopiero 100 stron od zakończenia. Jest to bardzo słabe zagranie, dlatego lepiej nie czytajcie opisu przed rozpoczęciem lektury. Poza tym - polecam ze szczerego serca!

Kiedy rodzi się chęć popełnienia zbrodni? O czym myśli morderca, kiedy zamierza zaatakować?

Niedaleko cmentarza zostają znalezione zwłoki. Twarz ofiary została bardzo okaleczona. Dodatkowo niedaleko zwłok pozostawiono wiadomość w formie wiersza... Niedługo później pojawiają się kolejne ofiary a policja dowiaduje się że ma styczność z seryjnym mordercą! Co na to Pani prokurator Seredyńska która dostaje sprawę mordercy jako swoją pierwszą sprawę w karierze? Zapewne nie będzie dla niej łatwa gdyż morderca obrał sobie Ją na kolejną ofiarę!

Rytuał łowcy to pierwsza książka Przemysława Borkowskiego po jaką sięgnęłam. W momencie kiedy ją otrzymałam, od razu zaczęłam ją czytać. Fabuła wydała mi się bardzo intrygująca. Seryjny morderca, tajemnicze wierszyki, w zasadzie brak tropu i podejrzanego. Lubię kiedy w książkach jest tak wiele niewiadomych, które w danym momęcie się pojawiają i zaskakują! Także było i w tej książce. Fakty dozowane były bardzo powoli, dzięki czemu coraz bardziej budowałam swoją ciekawość. Akcja rozgrywała się swoim tokiem, nie była zbyt wolna ani za wartka. Dało mi to dużo czasu na przemyślenie tego czego przeczytałam.

Głównie skupiłam się na profilu psychologicznym samego mordercy. Autor odkrył przede mną tajniki umysłu zbrodniarza. Byłam zaskoczona tym co tak naprawdę zapoczątkowało narodziny łowcy! Byłam tym nawet troszkę zdruzgotana. Następnie każdy kolejny etap, planowania zbrodni, specyfiki jej dokonywania, wyboru ofiar, stal się dla mnie głównym elementem tej książki! Chyba to najbardziej podobało mi się w całej powieści! To że ja także mogłam "pobawić" się w psychopatycznego mordercę ( dzięki możliwości wyniknięcia do jego umysłu).

Całość opisana jest dość szczegółowo, natomiast każdy z tych szczegółów, pozwolił mi idealnie odwzorować historie w mojej wyobraźni.

Co do emocji zawartych w powieści, mogę śmiało przyznać, że wiele razy towarzyszyło mi napięcie, związane z samym mordercą, ale często także i zdenerwowanie. Zdarzały się momenty kiedy przeczytałam dany fragment i musiałam na chwilę odłożyć książkę, gdyż wydawał mi się zbyt drastyczny. Głównie wpłynęło to na moje samopoczucie ale i na strach potęgujący się we mnie samej.

Uważam że książka nie należy do łatwych książek. Czasem wymagała przemyśleń i to tych głębokich, związanych z samym rozumowaniem ale także naturalnych ludzkich zachowań. Zapewne jest to książka, gdzie człowiek zmienia się w "zwierzę" głodne krwi! I właśnie na tym głównie się skupiłam. Jak człowiek może stać się takim potworem? Byłam w szoku czytając niektóre opisy. Ale także same opisy śledztwa, przypominały mi pewnie niestandardowe procedury. Ogólnie książka bardzo mi się podobała. Była dla mnie ciekawym doświadczeniem ale także impulsem do przemyśleń. Dobra robota! Polecam!

Pewnego dnia zostają znalezione zwłoki mężczyzny z okropnie zmasakrowaną twarzą.Do sprawy zostaje przydzielona młoda prokurator Gabriela Seredyńska oraz komisarz Aleksanderski,który w pobliżu miejsca zbrodni znajduje kartkę z dziwnym wierszem.Chociaż wydaje się być niezwiązany ze sprawą,to jednak nie daje spokoju naszemu komisarzowi.

Wkrótce pojawia się kolejna ofiara i następne,a wszystkie trupy łączą te same obrażenia zadane po śmierci,które mogą świadczyć,że morderca praktykuje na nich jakieś dziwne rytuały...

Śledztwo toczy się coraz żwawiej i w końcu pani prokurator udaje się trafić na trop psychopaty.Nie wie tylko,że z łowcy stanie się zwierzyną,albowiem to właśnie ją upatrzył sobie zabójca na kolejną ofiarę.

Jest młoda,piękna i pełna życia...

Pytanie brzmi-czy zdoła je ocalić???

Nie czytałam żadnej wcześniejszej książki autora i teraz już wiem,że to był błąd.

Albowiem autor zaserwował nam w ,,Rytuale" przepyszny,psychopatyczny tort, gdzie z każdym ugryzionym kawałkiem rozsmakowujemy się w coraz większym szaleństwie.

Akcja toczy się na dwóch płaszczyznach:

-toczącego się śledztwa,gdzie krok po kroku rozpracowujemy mordercę i tropimy go niczym myśliwi,potykając się po drodze o gałęzie

-oraz w umyśle zabójcy,który z każdym dniem popada w coraz większy mrok i niczym szaman próbuje przywołać duchy istnienia

To było niesamowite,poprzez wewnętrzne dialogi, móc stać się każdym z bohaterów,zadawać pytania,oszaleć,poczuć strach i ekscytację.

Mogłam dobitnie uświadomić sobie,że człowiek,aby żyć jest w stanie zrobić naprawdę wiele.

Ale żeby aż tyle i aż tak???

Ta książka jest jedną z najlepszych,które czytałam i ogromnie ją Wam polecam.

"Rytuał łowcy" to książka, która szokuje. Która swoimi zwrotami akcji - wprawia czytelnika w osłupienie. Wyróżnia się na tle innych tym, że poznajemy zabójcę od strony psychologicznej. Tak naprawdę towarzyszymy mu podczas narodzin łowcy. Cóż, tego co wydarzyło się w powieści, nie mogłam przewidzieć do samego końca! Świetna historia z dreszczykiem emocji. Zabójstwa, które się łączą, sprawca, który obserwuje z ukrycia i policjanci, którzy nie zdają sobie sprawy, jak blisko odkrycia prawdy są.

Mężczyzna, który zabija nie robi tego od tak. Co go do tego pchnęło? Jednym z czynników jest kres życia. Jedno morderstwo popycha go do kolejnego, a kolejne do następnego. Czy są to zwykle, bez szczegółowe zabójstwa? Nie, ponieważ ON ma swój rytuał. Jaki? Tego dowiecie się sięgając po tę książkę. Polecam! 🖤