Przeżyć. Moja tragedia na Nanga Parbat

"..To bóstwo albo cię akceptuje ,albo odrzuca. Jeśli zobaczysz oblicze Fairy we śnie, to znaczy, że umrzesz na górze "Tak powiadają mieszkańcy Nanga Parbat w którą Tomek wierzył... heroiczna walka w lodowym piekle... Co się stało na Nanga Parbat nie trzeba nikomu mówić... książka porusza od nowa historie tym razem wersji @elisabeth_revol . ❤

Pasja silniejsza niż lęk przed śmiercią " jak powiedział Adam Bielicki.

Książka bardzo ciekawa, wyjaśniająca dużo i wciągająca.

Polecam !

"Wolę iść na spotkanie z życiem, niż czekać, aż śmierć przyjdzie po mnie."

Cieszę się, że trafiłam na książkę, odpowiadała mi zawartość merytoryczna, a to, że niedawno czytałam "Czapkins. Historia Tomka Mackiewicza" Dominika Szczepańskiego, w pełniejszym wymiarze pozwoliło odnieść się do zaprezentowanego materiału. Każda tragedia wymaga przepracowania, nabrania dystansu do tego, co okazało się wielkim dramatem, przedefiniowania własnych myśli i spojrzenia na nieodwracalne skutki wydarzeń. Zwłaszcza, kiedy coś, co miało być niezwykłym i spektakularnym przeżyciem, okazało się mrocznym cieniem niemocy i wyrzutów sumienia. Świadomość, że dotyczyło ukochanej i uzależniającej pasji, wymarzonej istoty życia, nadającej intensywne brzmienie nieprzeciętnej namiętności, głęboko rani z wielu ujęć.

Wkraczając w wymagający świat wspinaczki wysokogórskiej należy liczyć się z ogromnym ryzykiem i skrajnym niebezpieczeństwem, a jednak i tak nie odstrasza prawdziwych pasjonatów. Podobnie jest z Élisabeth Revol, która od najmłodszych lat pozostaje w bliskim kontakcie z naturą, a najwyższe szczyty traktuje z należytym szacunkiem, ale i życiowym wyzwaniem. Książka ukazuje ciekawą perspektywę osoby, której silny wewnętrzny przymus pcha ku naznaczonej wielkimi zagrożeniami przygodzie. Właśnie ta sfera spodobała mi się najbardziej, dla takich przemyśleń i podsumowań sięgam po literaturę górską, chcę się dowiedzieć, co sprawia, że przybliżana pasja jest szczególna, zarówno w ujęciu ogólnym, jak i indywidualnym.

Narracja płynnie prowadzi po rozdziałach, zgrabnie powiązanych, uwzględniających szczegóły, ale nie przytłaczających informacjami. Głównym trzonem opowieści staje się emocjonalna relacja ze zdobywania Nanga Parbat, w styczniu dwa tysiące osiemnastego roku, zaś krążące wokół niego różne koloryty wspomnień, przekonań, przypuszczeń i wątpliwości, czynią z opowieści swoiste studium ludzkiej duszy, ale też niuansów procesu przyciągania przez góry. Autorka stara się zamknąć w słowach pewien etap życia, aby uwolnić się od ciężaru uniemożliwiającego dalsze funkcjonowanie, rozliczyć się z tym, co sprawiło mnóstwo krzywdy i bólu. Strata wspinaczkowego partnera i przyjaciela na zawsze pozostawia wyrwę w sercu, ale trzeba nauczyć się z tym żyć.

Ukazuje przepaść między tym, co wspinaczka przeżywała w kontakcie z górą, co ją spotkało, a nieprzemyślanymi wyobrażeniami, interpretacjami i osądami osób, które nie były uczestnikami zdarzeń. To także pragnienie pozostawienia w mocy prawa do eksperymentowania z własnym ciałem, sprawdzenia siły motywacji, przetrwania w nieprzyjaznym środowisku, poczucia pełnego szczęścia, wytężonej przygody duchowej, sięgania między gwiazdy. Niektórzy tylko wysoko w górach są w stanie posiąść sztukę zatrzymywania czasu i duchowego oczyszczenia się. Z zainteresowaniem wchodzę, za pośrednictwem literatury, w ten niecodzienny świat i porywającą pasję. Spotkanie z książką uważam za udane i wciągające, refleksyjne i inspirujące.

B[Adres usunięty]

Życie „na dole” go tłamsiło. W górach czuł wolność, natchnienie, spokój, pojednanie. Miał bzika na punkcie wspinaczki. To było jego uzależnienie.

„Był outsiderem, admirałem polskiego himalaisty Jerzego Kukuczki. Szedł w góry z plecakiem uszytym z marzeń (…), jego atutem była raczej żelazna wola niż dobre przygotowanie fizyczne i dyscyplina sportowca.”

Tomek Mackiewicz marzył, by zdobyć szczyt Nanga Parbat jako pierwszym w czasie zimy. Próbował bezskutecznie kilka razy. Kiedy udało się to innej ekipie w 2016 roku, zmienił się- zmarkotniał, wpadł w obsesję poszukiwania dowodów, że to jednak nie miało miejsca- opowiada Elisabeth Revol w swoim wydaniu literatury faktu ze wspólnej, tragicznej i ostatniej wyprawy z Czapkinsem.

Książka jest rodzajem terapii traumy, którą przeżyła, poradzenia sobie z emocjami, wspomnieniami, poczuciem winy. To bardzo osobisty i przejmujący zapis.

Sięgając po tę publikację nie szukałam sensacji z ludzkiej tragedii, lecz miałam nadzieję poznać prawdziwą historię wyprawy. Nie rozumiałam też po co niektórzy ludzie- w tym przypadku Revol i Mackiewicz- narażają życie swoje i swoich bliskich (mają przecież partnerów i dzieci) dla kilku chwil błogiej przyjemności na ponad ośmiu tysiącach metrów nad poziomem morza, w ekstremalnych warunkach. Dlaczego ci dwoje, jeszcze bardziej utrudnili sobie zadanie, wybierając wspinaczkę zimą, w stylu alpejskim, czyli bez butli tlenowej, bez poręczówek, bez wsparcia, bez jakiegokolwiek zabezpieczenia? Dzięki zwierzeniom himalaistki jestem w stanie to zrozumieć.

Nie do końca odpowiada mi styl, w jakim jest napisana „Przeżyć. Moja tragedia na Nanga Parbat”- może to wina tłumaczenia, może korekty, nie wiem, lecz nie ma to większego znaczenia. I tak warto było sięgnąć po tę książkę.

[Adres usunięty]

Cudowna książka, pełna emocji i zwrotów akcji. Opisujaca wielkie marzenia, a zarazem ból i cierpienie. Polecam każdemu górskiemu pasjonatowi.