Piękne Istoty

"Szesnaście księżyców, szesnaście lat

Szesnaście razy trwoga ma trwa

Szesnaście razy rozpacz się śni

Spadam, spadam przez wszystkie te dni..."

Na początku chcę powiedzieć, że to najpiękniejsza książka, jaką ostatnio mogłam przeczytać. Naprawdę, ma w sobie taki swój własny, niesamowity klimat, jakiego w żadnej książce jeszcze nie spotkałam. Cała książka przesiąknięta jest tajemnicą, magią i miłością. Dominuje w niej wiele uczyć... Smutek, strach, tęsknota... no i miłość oczywiście. Czyta się bardzo, bardzo przyjemnie i bardzo szybko. Niektórych może przerazić mrówcza czcionka, ale dla mnie to zbawienie, bo wydaje się, że jest więcej tekstu do czytania. W każdym bądź razie jest to naprawdę świetna książka, z naprawdę cudownymi bohaterami, naprawdę niesamowitą fabułą i naprawdę niezwykłym, wzruszającym zakończeniem. No, tak... jak już wspomniałam, bohaterowie są naprawdę barwni. Ethan to taki całkiem niezwyczajnie zwyczajny chłopak. Podobało mi się w nim to, że nie zrażał się opinią innych osób, nie dbał o ich zdanie. Postanowił spotykać się z Leną mimo przeciwieństwa innych. To fajne, bo rzadko można spotkać chłopaka, który nie dbałby o zdanie innych i o własną "reputację". Jak przychodzi co do czego, to nagle "Oho, ja jej nie znam!". Lena też jest fajną bohaterką, bardzo zamkniętą w sobie. Polubiłam ją. Ach, no i Macon. Moja najukochańsza postać z całej książki. Tak strasznie go pokochałam, a to dlatego, że bardzo przypominał mi Syriusza Blacka z Harrego Pottera . Koniec oczywiście cudowny i wzruszający. Dobra, przyznaję, poryczałam się trochę. Trochę bardzo. Wielkim plusem tej książki jest to, że jest nieprzewidywalna. Naprawdę ciężko przewidzieć pewne sytuacje, a już szczególnie koniec. Mnie końcówka tej książki poraziła, zaskoczyła, zasmuciła i doprowadziła do łez. Super, tego właśnie oczekuję po dobrych książkach.

Warto przeczytać !! :D

Chyba każdy już wie, że film jest klapą. Ale ja się wcale nie dziwie. Książka jest jeszcze gorsza. Jak ja się zawiodłam.

Kto to chciał wydać? Dla mnie to jest bardzo nie udany start. A powstała trylogia.

2/3 powieści można by wyrzucić. Nie wnoszą nic ciekawego. Była jedna sytuacja, która mnie rozbroiła. I wtedy po raz pierwszy się zaśmiałam. Ale to było chwilowe. Główni bohaterowie są jacyś rozpłaszczeni i pomiętoszeni... Żadnego mocnego charakteru. Takie jest bo jest. A wątek wojny secesyjnej jest nieudany. Chyba tylko dla tego, żeby zachęcić. Od bardzo dawna nie czytałam takiego smalcu. Porażka.