Pan Lodowego Ogrodu, tom 2

Niedawno, bo na początku lipca, miałam przyjemność poznać początek najsławniejszej tetralogii Jarosława Grzędowicza, czyli pierwszą księgę "Pana Lodowego Ogrodu". I co tu mówić? Byłam nią totalnie oczarowana, dlatego sięgnięcie po kontynuację było zaledwie kwestią czasu. Jeśli jesteście ciekawi, czy mój zachwyt wzrósł, zmalał albo pozostał w identycznym miejscu, zapraszam do dalszej recenzji. :)

Księga druga zaczyna się idealnie tam, gdzie pierwsza kończy - Vuko jest drzewem. Zdaję sobie sprawę, jak komicznie to brzmi, zwłaszcza dla osób, które nie miały jeszcze przyjemności poznać serii, ale to prawda. Główny bohater został zamieniony w drzewo magicznym zaklęciem czy raczej za pomocą pieśni bogów, a wykaraskanie się z tych opałów graniczy z niemożliwym. Potrzeba wiele samozaparcia i woli walki, by na powrót stać się człowiekiem. Pytanie brzmi, czy Drakkainenowi się uda i czy będzie mógł dalej mierzyć się z postawionym odgórnie zadaniem, czyli z uratowaniem wysłanej niegdyś do Midgaardu ekspedycji naukowej? Choć w aktualnej sytuacji chodzi raczej o zabicie jednego z nich, a nie przywiezienie go na powrót na Ziemię...

W międzyczasie Grzędowicz uraczył czytelników odrębną historią tohimona, Filara, syna Oszczepnika, którą rozpoczął w poprzedniej części. Syn obalonego i zamordowanego cesarza Kirenenów oraz Amitrajów włóczy się po świecie wraz z przybocznym Brusem, synem Piołunnika. Ze wszystkich sił próbuje spełnić ostatnią wolę ojca, docierając we wskazane miejsce. Sęk w tym, że po drodze czeka ich tuzin niebezpiecznych przygód, szczególnie jeśli się wejdzie w środek gniazda Węży - zarówno w przenośni, jak i dosłownie.

Magia, Pieśniarze, Czyniący, potwory, smoki czy odkrywanie nieznanych, groźnych lądów to zaledwie garstka problemów czekających na głównych bohaterów drugiego tomu "Pana Lodowego Ogrodu". Autor skutecznie wzbogacił całą powieść w wydarzenia z kilkoma zwrotami akcji oraz przepełnione najróżniejszymi emocjami. Czytelnik wędruje po Midgaardzie razem z Vuko i Filarem, doznając krzywd, walcząc, śmiejąc się i płacząc, dzięki czemu lektura wydaje się wyjątkowa i sprawia ogromną przyjemność.

Nie ma co ukrywać, że historia całkowicie porywa. Mimo ponad sześciuset stron książkę pochłonęłam niemal na raz (no, może na trzy), ani razu się nie nudząc. Owszem, zdarzyło się kilka leniwych fragmentów, ale przydały się, bo pozwoliły odetchnąć po tych dynamicznych i mocnych. Akcja więc była idealnie wyważona, a pojawiające się co jakiś czas nowe wątki czy trafne bądź mylne spostrzeżenia bohaterów jedynie wzmagały zainteresowanie, testując cierpliwość czytelnika.

Księga II "Pana Lodowego Ogrodu" to doskonale przemyślana fabuła z ciekawymi, realistycznymi bohaterami. O kreacji Vuko wspominałam przy recenzji poprzedniego tomu, dlatego nie zamierzam się powtarzać i znów pisać o jego niezwykłym poczuciu humoru, o woli walki, a przede wszystkim o doskonale wyważonym charakterze, dzięki któremu Drakkainen był po prostu ludzki. :)

Zakończenie znów powaliło na kolana, więc z niecierpliwością wyczekuję kontynuacji. W tym tomie przeskakiwanie między narracją trzecio-, a pierwszoosobową aż tak nie rzuciło mi się w oczy, ale to pewnie dlatego, że zdążyłam się przyzwyczaić. Muszę jednak dodać, że mimo powyższych ochów i achów, w ostatecznym rozrachunku księga II podobała mi się odrobinę mniej od I. Dlaczego? Głównie przez wzgląd na ilość i jakość wydarzeń. W tym tomie momentami bywało za spokojnie, a przygody Vuko wydawały się nieco zbyt... zwyczajne. Jest to wyłącznie moje osobiste wrażenie wywołane najprawdopodobniej postawieniem za wysokich oczekiwań.

Podsumowując, oba tomy "Pana Lodowego Ogrodu" Jarosława Grzędowicza polecam z czystym sercem. To interesująca, wciągająca, pełna magicznych przygód oraz nietuzinkowych wątków książka, która znajdzie wielu zwolenników. Bohaterów wykreowano z najwyższą starannością, a fabułę dopięto na ostatni guzik, przez co cała historia jest dosłownie wyjątkowa.

Drugi tom Pana Lodowego Ogrodu trzyma poziom poprzedniego, choć jest trochę inny. Tym razem główni bohaterowie przez większa część powieści podróżują, dzięki czemu możemy lepiej poznać ten niesamowity świat. Po zaskakującym zakończeniu Księgi I nie byłam pewna jak dalej potoczą się losy Vuko, choć domyślałam się, że jakoś wybrnie ze swojego hm... problematycznego położenia.

Kibicowałam mu przez cały czas i bardzo chciałam, by udało mu się zrealizować przynajmniej jakąś cześć swojej misji.

Drugi z bohaterów - Tendżaruk - ucieka z kraju opanowanego przez fanatyków Podziemnej Matki. Ten wątek jest znacznie poważniejszy - można zobaczyć do czego doprowadzają nieprzemyślane zakazy i nakazy religijnej przywódczyni.

Na szczęście humor w wątku Vuko dodawał lekkości i był świetnym przerywnikiem tej przygnębiającej wizji. I choć surrealistyczne wymysły nowego boga, który zawładnął Ludźmi Wężami były dla mnie zbyt groteskowe, to jednak ten wątek bardziej przypadł mi do gustu.

Na plus jest też nowe wcielenie Cyfrala - przyznam, że nie spodziewałam się czegoś takiego :)

Trochę jednak zawiodło mnie zakończenie tego tomu... Myślałam, że będzie bardziej spektakularne. Liczę jednak na to, że kolejne tomy będą zawierały więcej akcji i może Vuko zbliży się do ukończenia swojej misji, a młody syn cesarza dowie się czegoś więcej o swoim losie.

Jako, że pierwszy tom bardzo mi się podobał, a jego zakończenie niezwykle zaciekawiło, to z wielką chęcią sięgnęłam po jego kontynuację. Muszę przyznać, że wciągnęłam się jeszcze bardziej z racji tego, że znałam i rozumiałam już trochę świat wykreowany przez autora i mogłam łatwiej zorientować się w wydarzeniach zawartych w książce.

Akcja jest wprawdzie trochę powolniejsza i bardziej rozwlekła, jednak nie przeszkadzało mi to i żadnym wypadku się nie nudziłam. Wręcz przeciwnie - byłam w stanie lepiej się skupić na tym o co chodzi w fabule i bardziej zrozumieć bohaterów, bo jednak w przypadku pierwszej części nie zawsze byłam w stanie wszystko wyłapać.

Bardzo podobało mi się również to jak został poprowadzony wątek z Cyfralem i uważam, że był to bardzo zabawny zabieg autora i dodał historii trochę lekkości.

Podsumowując, uważam, że jest to udana i ciekawa kontynuacja, z dobrze wykreowanym światem i bohaterami. Można się przy niej naprawdę dobrze bawić i z wielką przyjemnością i niecierpliwością będę sięgać po kolejne tomy 😄. Polecam!

Pewnie dużo książkoholików ma tak jak i ja dużo różnych planów czytelniczych. Jednym z takich planów było przeczytanie wszystkich książek Jarosława Grzędowicza. Nie jest to zbyt płodny pisarz i nie wydał zbyt dużo książek, więc myślałam, że szybko zrealizuję ten plan. Jednak jak to z planami bywa, tak i ten został odłożony na przyszłość. Fabryka Słów niedawno postanowiła wznowić książki pana Grzędowicza. To właśnie dzięki nowym wydaniom postanowiłam wrócić do swojego planu. Ostatnio, sięgnęłam po swoją trzecią książkę tego autora, czyli „Pan Lodowego Ogrodu 2”.

Pierwsza część serii „Pana Lodowego Ogrodu” zakończyła się w takim momencie, że od razu chciało się sięgnąć po kolejną część. Na szczęście nie musiałam długo czekać i po krótkim czasie zaczęłam czytać kontynuację. Druga część okazała się równie dobra co jej poprzedniczka. Od pierwszych stron zostałam wciągnięta przez historię i byłam ogromnie ciekawa jak potoczą się dalsze losy bohaterów. Nadal nie mam swojego ulubionego bohatera, gdyż obu głównych bohaterów spotykają ciekawe przygody przez co im bardzo kibicuję.

„Pan Lodowego Ogrodu 2” to genialna kontynuacja swojej poprzedniczki. Trzyma wysoki poziom i ciężko się od niej oderwać. Książka mnie tak pochłonęła, że przeczytałam ją w jeden dzień. Teraz czeka mnie trochę dłuższe czekanie na wznowienie trzeciej części, ale coś czuję, że będzie warta tego czekania.

Mistrzowie Polskiej Fantastyki to seria, która ma za zadanie przekonać takich niedowiarków jak ja, że polskie książki tego gatunku warte są przeczytania. Obecnie pojawił się drugi tom w serii, w którym Jarosław Grzędowicz kontynuuję swoją historię "Pan Lodowego Ogrodu". Pierwsza część miło mnie zaskoczyła, dlatego chętnie rozpoczęłam swoją przygodę z drugą częścią.

Fabuła podejmuje wątek w miejscu zakończenia wcześniejszych wydarzeń. To duży plus dla historii, bo dzieje się w niej dużo a autor niewiele wyjaśnia, więc jakikolwiek skok w fabule mógłby na nowo rozproszyć czytelnika. W dalszym ciągu zatem śledzimy wydarzenia Vukko Drakkainena na planecie Midgaard, miejscu w którym człowiek widziany jest z zupełnej perspektywy, gdzie trwa wojna bogów. To miejsce przyciąga i hipnotyzuje jednocześnie strasząc czytelnika - ukazuje świat pełen mroku i niebezpieczeństw a jego drobiazgowość i dopracowanie jedynie potęgują głębię i ujęcie wierzeń, przekonań i działań tamtejszych mieszkańców.

Autor pracując nad powieścią nie tylko przyłożył rękę do kreacji ciekawych, wielowymiarowych bohaterów czy bogatego świata przedstawionego, ale i postarał się o styl swojej historii dostosowany do rozgrywanych wydarzeń. Jarosław Grzędowicz pisze z pasją, co dostrzec można niemal od pierwszych stron powieści, ale najbardziej przypadła mi do gustu dosadność i bezpośredniość widoczna w opisach czy dialogach. Dzięki temu fabuła nie rozmyła się ani na moment, nie pojawiły się momenty nudy czy zbędnego przestoju w fabule - wszystko idealnie do siebie pasowało, tworząc kompletną całość.

Muszę Was jednak ostrzec, że czytanie bez zachowania odpowiedniej chronologii jest niemal niemożliwe. Jeśli chcecie rozeznać się w fabule i zrozumieć co dzieje się w poszczególnych motywach: nie ma szans by opuścić czytanie w kolejności. Myślę, że podzielenie serii "Pan Lodowego Ogrodu" został podzielony na części wyłącznie po to, by odciążyć umysł czytelnika i dać mu się zastanowić, bo dynamiczna akcja i wielowątkowość w połączeniu z fantastyką z krwi i kości przemawia na korzyść intensywnego odbioru powieści. I choć czyta się płynnie, z dużym zaangażowaniem i ciekawością kolejnych wydarzeń warto czasami odetchnąć.

Propozycja polskiej fantastyki obecnie do mnie przemawia a powieści Jarosława Grzędowicza zagościły na mojej półce pośród książek, które w mniejszym lub większym stopniu zdobyły moje uznanie. Drugi tom to nic innego jak czysta kontynuacja pierwszej części, satysfakcjonująca fanów i wyjaśniająca niedokończone wątki. Jestem ciekawa dalszych losów głównego bohatera i kierunku jakim podąży fabuła biorąc pod uwagę obecny finał. Dlatego nie pozostaje mi nic innego jak czekać na kolejne wydanie. Czy i Wy dacie się namówić?

"Pan Lodowego Ogrodu" odsłona nr 2 ;)

Część cyklu... dosyć chyba nierówna. Może nawet słabsza od części pierwszej... jeśli brać tom 2 "na tapetę" jako oderwaną od reszty całość. Szczerze? Nie lubię tak na to patrzeć. Wolę patrzeć na tę część jak na element większej całości. Poza tym... wciąż jest przecież ciekawie, prawda? ;)

Powracają nasze dwa główne wątki z tomu nr 1, a więc Vuko i - równolegle do niego - Filar, następca Tygrysiego Tronu. Vuko, po pewnych problemach, znów jest w formie ;) , choć jakby... nieco mniej sarkastyczny. I, być może, zdziwienie u czytelnika może budzić fakt, iż tak łatwo przeszedł do porządku dziennego nad faktem istnienia magii jako takiej... Do Vuko z pierwszego tomu ta łatwość troszeczkę nie pasuje. No ale cóż - to już tom 2 ;) ... Co u Filara? Zmężniał ;) ... Kroczy wciąż swoją drogą pokonując kolejne trudności, a na drodze tej sporo się uczy. Hm... ciężko powiedzieć, który z tych dwóch wątków jest ciekawszy. Po namyśle... stawiałbym na Vuko ;) ... Jednak obydwa wątki są szalenie istotne, pamiętajmy o tym :)

Jest coś takiego w tym cyklu, że po zakończeniu każdej kolejnej części ma się ochotę natychmiast sięgać po następną. Tak więc sięgać ładnie proszę ;) ... Będzie bowiem tylko lepiej, mocniej i ciekawiej...

... i o to chodzi ;) :)

Polecam!

Dziękuję Fabryce Słów za egzemplarz recenzencki.

Recenzja znajduje się także na moim blogu:

[Adres usunięty]