Ostatnia walka

Ostatnia walka - Jan Zumbach przelany na papier.

Co za książka, co za człowiek... Polski Indiana Jones, awanturnik, przemytnik, ryzykant, legenda dywizjonu 303, odważny do granic, człowiek z charakterem.

Ciekawa pozycja. Nie jest to może arcydzieło literatury ale czyta się fajnie. Całkowicie odmieniło moje spojrzenie na bohaterów Bitwy o Anglię (wychowałem się na "Dywizjonie 303"). Okazuje się, że byli to zwykli ludzie, którzy po wojnie musieli dalej żyć. Musieli znaleźć swój sposób na życie. Zumbach opisuje swoje życie, jak je przeżył. A było bardzo ciekawe. Nie spodziewałem się takich zwrotów akcji, można było by nakręcić całkiem, całkiem spoko film.

Jan Zumbach, jeden z największych asów polskiego lotnictwa Jan Zumbach i jego losy. Opisuje zarówno swoje perypetie w czasie 2 wojny światowej jak i swoje pełne przygód życie jakie wiódł po jej zakończeniu. Ciekawa pozycja oddająca trochę inne realia powojennej Europy niż są powszechnie znane. Dużo też jest w niej o Afryce gdzie autor wykorzystywał swoje talenty lotnicze u lokalnych dyktatorów.

Jak by to określiła młodzież - człowiek przypał. Życiorys dobry na scenariusz filmu. Polecam !!!!!

Ksiazka ktorej sie nie zapomina :)

Wspomnienia legendarnego dowódcy Dywizjonu 303 przenoszą nas w inną epokę, kiedy świat był trochę normalniejszy i znacznie więcej było wolno. Atoli jedną gwiazdkę odebrałem za nazbyt swobodny stosunek Bohatera do prawa. Chodzi mi o czasy notorycznego parania się przez niego przemytem między Anglią, Francją, Belgią, Marokiem, Włochami i może o jakimś kraju jeszcze zapomniałem. Całość procederu opisana jest jednak w na tyle sympatyczny sposób, że trzymamy kciuki za jego sukces i zgrzytamy zębami, gdy mu nie idzie. Nie z tego jednak zasłynął Zumbach zanim napisał wspomnienia. Miał za sobą heroiczną walkę o przyjęcie do Wojska Polskiego - a potem do wymarzonego lotnictwa. Był obywatelem Szwajcarii, podobnie jak Eugeniusz Bodo. W odróżnieniu od aktora nie miał paszportu polskiego. Do wojska dostał się dzięki sfałszowanej zgodzie matki. O obywatelstwo nikt go nie pytał... Podobnie później został pułkownikiem brytyjskim bez obywatelstwa brytyjskiego. Walki lotnicze w okresie Bitwy o Anglię to zasadnicza część wspomnień, dobrze udokumentowana. Lecz nie mniej ciekawie było po wojnie, kiedy to po okresie prowadzenia firmy lotniczej, paryskiej kawiarni i wspomnianego już procederu przemytniczego został... najemnikiem.

Najpierw organizował lotnictwo walczącej o oderwanie się od Konga (Leopoldville - dzisiejszej DR Konga) Katangi, później zaś został dowódcą lotnictwa Biafry walczącej o oderwanie się od Nigerii. Nie był typowym najemnikiem. No, może w okresie katangijskim, gdy ironicznie i z niewielką sympatią patrzył na walki w buszu (często pozorowane) i na totalną korupcję władz Katangi. Natomiast Biafrańczykom sprzyjał z całego serca, kupił samolot i uzbrojenie do niego (oddzielnie - tego wymagały przepisy), szkolił pilotów i obsługę naziemną, no i robił naloty na nigeryjskie lotnisko. Niestety, Nigerię popierali Sowieci a Biafrę nikt, więc w końcu zmienił się stosunek sił. A w dodatku "przedstawiciele handlowi" nowej republiki w Paryżu i Lizbonie, miast realizować zamówienia na uzbrojenie, prowadzili życie typowe dla "złotej młodzieży" (byli reprezentantami najważniejszych rodów biafryjskich). Klęska była więc nieunikniona. Zumbach uważa, że racja moralna była po stronie Biafry zamieszkałej przez chrześcijański lud Ibo, który w całej Nigerii był mniejszością i narodową i religijną. Za to byli najlepiej wykształceni. Ale na terenie Biafry znajdowały się złoża ropy naftowej. To chyba zadecydowało, że niepodległości nie udało się utrzymać.

Jan Zumbach to - archetypiczny wręcz - prawdziwie polski mężczyzna. Do wypitki, do wybitki i do kobitki. Waleczny, szarmancki i umiejący sobie poradzić w każdej sytuacji. Do tego wszystkiego niezłomny patriota i antykomunista. Jego życie godne jest co najmniej kilkusezonowego serialu