Ogród Kamili. Seria kwiatowa. Tom 1

Uwielbiam ksiazki pani Kasi czyta sie je lekko i szybko . Każda w inny sposob porusza.

Skończyłam czytać kolejną książkę Katarzyny Michalak - z serii kwiatowej - "Ogród Kamili". I cóż...

Muszę przyznać, że ta pisarka naprawdę przypadła mi do gustu, i znów się na niej nie zwiodłam,bo czytałam tę powieść jednym tchem!

Autorka bardzo pomysłowo rozwiązała sprawę wprowadzenia w rozdziały ( myślę, że nie tylko dla wielbicieli

tych kwiatów), każdy rozdział zaczyna się opisem jakiegoś gatunku róż - i tak jak są 22 rozdziały - to na początku każdego

możemy poznać charakterystykę tych pięknych kwiatów, nawet jest ich więcej - gdyż cała książka kończy się opisem róży Peace.

Z noty wydawcy wiemy, że książka opowiada o Kamili, która "marzy o prawdziwej miłości, własnym domu i różanym

ogrodzie. Jednak los nie jest dla niej łaskawy..."

Ja jako czytelniczka odbieram bohaterkę za niepoprawną romantyczkę z niedzisiejszego świata. Dziewczyna żyje w swoim

świecie, która chciałaby już "stanąć na własnych nogach", ale prześladuje ją przeszłość. Niespełniona miłość i niespełnione marzenia.

A jednak - marzenia się spełniają - i tego doświadcza młoda 24 latka. Ale jest też tajemnica, która dla czytającego wydaje

się być oczywista, choć niestety nie została wyjaśniona w "Ogrodzie..." pewnie będzie w następnej części i ciekawa jestem czy moje podejrzenia się sprawdzą?...

A tak na koniec - "Ogród Kamili" to książka, która mimo wszystko (spotkałam się z opiniami, że prawie wszystkie elementy

już były w innych książkach autorki) jest bardzo dobrym oderwaniem się od rzeczywistości i "przełączeniu się" na fale, tam gdzie jest ciepło i może bardziej ciekawie...!

Katarzyna Michalak jak nikt potrafi wykreować świat, w którym akcja z każdym rozdziałem nabiera rumieńców, a pozornie przypadkowe spotkania całkowicie odwracają bieg zdarzeń. Lekkość pióra łączy z wyrazistością bohaterów, z którymi łatwo się zaprzyjaźnić lub z całego serca znienawidzić.

„Ogród Kamili” czytałam z dużą przyjemnością. Jest tu nutka naiwności, tajemnica z przeszłości i to co lubię najbardziej – symfonia rodzących się uczuć wśród pięknie kwitnących róż.

Tytułowa bohaterka – Kamila Nowodworska – przez lata była chroniona przez matkę od wszelkiego zła świata. Dorastała pod kloszem, pielęgnując swe marzenia i romantyczną naturę. Musiało jednak kiedyś nadejść brutalne zderzenie z rzeczywistością…i nadeszło, gdy miała 16 lat. Jednego dnia straciła wszystko to, na czym jej zależało: matkę i ukochanego mężczyznę, dużo starszego od niej Jakuba, do którego przez kolejne osiem lat regularnie wysyła maile, pomimo braku jakiekolwiek odpowiedzi. Trafiła pod opiekę ciotki Łucji. Lata mijają, ale blizny przeszłości wciąż dają o sobie znać. Dziewczyna chce się usamodzielnić, znaleźć pracę i zacząć nowe życie…tyle że brakuje jej odwagi. W końcu jednak los sam otwiera przed nią magiczne drzwi…drzwi do ogrodu jej marzeń. Otrzymuje wspaniałą propozycję pracy w firmie deweloperskiej, która przydziela jej za zadanie wyremontowanie willi Sasanki. Do tego na horyzoncie pojawia się przystojny i szarmancki Łukasz, jej szef. Czy można pragnąć czegoś więcej? Czy uda jej się wreszcie zapomnieć o Jakubie Kilińskim? Czy w realnym świecie w ogóle takie historie mogą się wydarzyć?

No właśnie…historia jest raczej mało życiowa. Niestety nikt nie walczy o mnie, aby pozyskać za wszelką ceną tak dobrze zapowiadającą się pracownicę. Nie daje mi kluczyków do nowiutkiego samochodu i „puchatego” konta, z którego mogę korzystać ile dusza zapragnie. Do tego szef okazuje się zwykle starszym panem o dużych wymaganiach i surowym podejściu, a nie młodym i wysportowanym mężczyzną, na którego widok traci się zdrowy rozsądek. No cóż, fakty faktami, ale jak miło jest się rozmarzyć i z błogością podążać śladami bohaterów książki, wierząc że w ich świecie wszystko jest możliwe. Historia naprawdę wciąga i nie sposób się od niej oderwać. Zwłaszcza że zakończenie tylko zaostrza apetyt na kolejną część kwiatowej serii!

Każdy rozdział rozpoczyna opis gatunku róży, co bardzo przypadło mi do gustu, bo choć w sprawie pielęgnacji kwiatów jestem zupełnym laikiem, to potrafiłam sobie wyobrazić piękno i upajający zapach tych majestatycznych roślin. Chyba pokuszę się o własny krzaczek Erotyki lub Lady Emmy Hamilton…niech i mnie zachwycą :)

„Ogród Kamili” to poruszająca powieść o marzeniach, o pragnieniu miłości, o wierze w lepsze jutro, pomimo wielu przeciwności losu. Warto po nią sięgnąć i przypomnieć sobie własne romantyczne wspomnienia w otoczeniu tajemniczego ogrodu i niezwykłych mieszkańców ulicy Leśnych Dzwonków!

Rewelacyjna książka. Super szybko się czyta. Piękna opowieść o miłości, życiu. Czytasz i nie możesz się dowiedzieć co dalej . Poleciłam znajomym koleżankom- są zachwycona, nawet dwudziestoletnie dziewczyna mojego syna przeczytała i również z zachwytem. Gorąco polecam, Jest to trylogia. Właśnie weszłam na stronę zobaczyć czy są już kolejne części, bo nie mogę się doczekać dalszych losów bohaterów. W ogóle to czytam kolejna już książkę tej autorki- jest rewelacyjna. Ma lekkie pióro, piękny język i chyba duże doświadczenie życiowe bo pisze rewelacyjne historie.

Każdy z nas marzy - o rzeczach bardziej lub mniej prawdopodobnych, dużych i małych, ważnych i mniej istotnych. Marzenia są czymś pięknym, bardzo wartościowym i osładzającym życie, dlatego nie trzeba zbyt długo zwlekać z ich realizacją. Warto stawiać sobie różne cele, nawet jeśli początkowo wydają się nam niewyobrażalnie trudne do osiągnięcia. Nie wolno poddawać się, a wręcz przeciwnie - należy walczyć do samego końca, bo może właśnie tam znajdziemy swoje osobiste szczęście i spełnienie. A po spełnieniu jednego czy drugiego marzenia, warto mieć kolejne, bo czym byłoby życie bez nich?

Tytułowa bohaterka jest 24-letnią romantyczką zakochaną w książkach i różach. Młoda kobieta nie potrafi znaleźć pracy zgodnej ze swoim wykształceniem, dlatego cały czas mieszka z ciocią Łucją, która zajmuje się Kamilą po śmierci jej matki. Dziewczyna nieustannie wspomina swoją pierwszą miłość - dużo starszego Jakuba, który niegdyś zostawił ją bez słowa pożegnania i od tej pory nie daje znaku życia. Kiedy nagle do Kamili zaczyna uśmiechać się los, dziewczyna nie wie, że za wszystkim stoi właśnie Jakub, który za pomocą swoich współpracowników układa życie młodej dziewczynie. Przez długi czas tytułowa bohaterka jest nieświadoma tego, co dzieje się wokół niej - jednak prawda może okazać się gorzka...

"Marzenia to delikatna materia utkana z naszych snów, pragnień i wyobrażeń. Jeden gwałtowny ruch, jedno niespodziewane wydarzenie i rwą się na strzępki, które rozwiewa wiatr. Łap je! Chwytaj, póki możesz! Może zdołasz wpleść je z powrotem miedzy osnowy tęczowej tkaniny, ale obraz będzie już nie ten sam. Może podobny, nawet łudząco podobny, ale nie ten sam. Bywa też, że tkaninę utkaną ze snów ktoś zniszczy albo ukradnie, a ty resztę życia będziesz próbowała odtworzyć pierwotne piękno obrazu swych marzeń lub odzyskać je za wszelką cenę. W pogoni za porwanym marzeniem możesz coś utracić, możesz coś zyskać. Ruszając w taką podróż, nigdy nie wiesz, z czym wrócisz do domu. I jak wrócisz. Musisz liczyć się z tym, że... w ogóle nie wrócisz. Ale taka jest właśnie cena marzeń." *

Kamila to sympatyczna dziewczyna, jednak jej naiwność irytowała mnie na każdym kroku. Niby dorosła dziewczyna, a wierzyła wszystkim jak małe dziecko. Kto od razu godzi się na wyjazd za granicę (podobno na szkolenie), nie sprawdzając wiarygodności potencjalnego pracodawcy? Ponadto drażniło mnie jej podejście do pracy - z jednej strony dziewczyna pragnie usamodzielnić się i ciska gromy w stronę ciotki, która przyjęła ją pod swój dach i jest gotowa łożyć na jej utrzymanie (!), a jednocześnie ciągle marudzi, doszukując się wszelkich bzdetów w oferowanych stanowiskach, aby móc je odrzucić. Nie umknęło mi także jej narzucanie się i wypisywanie e-maili do mężczyzny, który zostawił ją bez słowa i przez lata nie raczył odpowiedzieć na żadną wiadomość. Nie rozumiem również dlaczego każdy e-mail wysyłany do Jakuba zaczynał się od "dear", jakby nie można było po prostu napisać "drogi" - poza tym, jak można zwracać się tak do człowieka, który zachował się jak ostatnia świnia? Doskonale wiem, że zachowanie Kamili da się w miarę sensownie wytłumaczyć, czego dokonała autorka, ale to i tak nie zmienia faktu, iż nie wytrzymałabym zbyt długo z taką osobą w pobliżu.

"Nawet najczarniejsza noc kiedyś się kończy, trzeba tylko doczekać świtu." **

Katarzyna Michalak zadbała o piękne opisy, pobudzające wyobraźnię, oraz gamę atrakcyjnych postaci, których życie wzbudza ekscytację i zachęca do poznania ich dalszych losów. "Ogród Kamili" to lektura przepełniona tajemnicami oraz problemami, które spotykają bohaterów na każdym kroku. Powieść wywołała we mnie masę emocji - zarówno tych pozytywnych, jak i negatywnych. Podczas lektury śmiałam się, cieszyłam się z sukcesów bohaterów i dopingowałam im, a czasami smuciłam się, a nawet czułam żal i rozgoryczenie. Nie ukrywam, że zakończenie powieści zaskoczyło mnie i wzbudziło konsternację, ponieważ Katarzyna Michalak stworzyła otwarte zakończenie, nie zaspokajając mojej ciekawości, a tylko ją pobudzając oraz zostawiają masę pytań... Ten zabieg sprawił, że z niecierpliwością czekam na kontynuację serii kwiatowej, w której ukażą się "Zacisze Gosi", a następnie "Przystań Julii".

"Ogród Kamili" jest przyjemną lekturą na chłodne, jesienno-zimowe wieczory, kiedy człowiek ma tylko ochotę na siedzenie w fotelu z gorącą herbatą i powieścią w dłoniach. Z tego względu, iż za oknem aura zupełnie niepodobna do zimowej (co akurat nie martwi mnie), a wręcz przeciwnie - wydaje się, jakby zbliżającym się świętem była Wielkanoc, a nie Boże Narodzenie, uważam, że miłym akcentem jest sięgnięcie po "Ogród Kamili" - powieść z przecudownie delikatną i wiosenną okładką, zawierającą całkiem niezłe i intrygujące wnętrze.

* cytat ze str. 27-28

** cytat ze str. 201

[Adres usunięty]