Nigdy, trochę, do szaleństwa

Dave i Julia są najlepszymi przyjaciółmi, każdą wolną chwilę spędzają razem, ludzie patrzący na nich z boku uważają nawet, że są wręcz nierozłączni. Chcąc pozostać odmiennymi od pozostałych uczniów, sporządzają listę rzeczy, których zdecydowanie nie chcą zrobić. Znajduje się na niej między innymi farbowanie włosów na tęczowy kolor oraz tytuł króla balu. W pewnym momencie decydują się jednak ją zrealizować i nawet nie przypuszczają, jak wielki wpływ na ich życie będzie miała ta lista.

Bardzo lubię literaturę młodzieżową, może dlatego, że nie wymaga zbyt dużego skupienia, jest miłą odskocznią od bardziej wymagających lektur, a jej tematyka jest zazwyczaj lekka oraz miła w odbiorze. Cóż mogę powiedzieć o ”Nigdy, trochę, do szaleństwa”? Na pewno to, że jest to powieść bardzo przewidywalna, już na samym początku można domyślić się, jak się skończy. Bohaterowie są infantylni, beztroscy, pogodni, ale czy właśnie takie nie powinny być nastolatki? Nie było to dla mnie minusem, ponieważ tak jak napisałam wcześniej, literatura młodzieżowa rządzi się swoimi prawami. Jedyną, ale za to dużą wadą była dla mnie nuda, która wdzierała się niekiedy do książki. Miałam ochotę przewijać nużące mnie fragmenty i przechodzić do części, która bardziej by mnie zaciekawiła.

Podoba mi się poczucie humoru Dava I Julii, ich ciągłe przekomarzanie się wywoływało uśmiech na mojej twarzy. W tej przyjaźni nie ma miejsca na nudę, ich głowy bez przerwy wypełnione są najróżniejszymi pomysłami. Zamiast zajmować się typowymi dla nastolatków dramatami, oni wolą patrzeć na świat przez różowe okulary. Ich relacja nieco się zmienia, kiedy oboje zaczynają dostrzegać, że czują do siebie coś więcej niż tylko przyjaźń. Tylko jak wyjść z friendzone i wyjawić swoje uczucia tak, by nie stracić łączącej ich więzi?

Myślałam, że Adi Alsaid jako mężczyzna będzie miał inne spojrzenie oraz pomysł na stworzenie fabuły z gatunku new adult, tymczasem niczym ona się nie różni od książek napisanych przez kobiety. W zasadzie nie wiedziałam, że jest mężczyzną, aż do czasu, gdy sprawdziłam tę informację w Internecie. Trochę rozczarowało mnie powielanie schematów, które nieustannie pojawiają się w tego typu powieściach. Nie liczyłam na wiele, ale jednak miałam nadzieję, że uda mu się mnie lekko zaskoczyć, wyprowadzić na manowce lub po prostu pokazać coś, czego jeszcze nie czytałam. Niestety tym razem muszę zaznaczyć, że „Nigdy, trochę, do szaleństwa”, jest przeciętną pozycją, która nie zapadnie mi długo w pamięci i jestem przekonana, że „utonie” gdzieś w morzu tego typu powieści.

Jeśli szukacie czegoś lekkiego, co zajmie Wam wieczór lub dwa, a nie będziecie mieli akurat niczego innego pod ręką, to śmiało sięgnijcie po tę książkę, choć szału nie ma, to można umilić sobie przy niej chwilę czasu.

DLA KOGO?

Brzmi jak stereotypowa powieść dla nastolatków i o ile do pewnego momentu mogę przytaknąć temu stwierdzeniu, zrobiłabym jej krzywdę, gdybym nie wspomniała o jednej rzeczy. O zupełnie nieprzewidywalnym zakończeniu. Ale do tego wrócę za moment. „Nigdy, trochę, do szaleństwa” to historia dotycząca życia ludzi dopiero co stających u progu dorosłego życia. Bywają takie książki, które pomimo etykietki „Young adult” nadają się także do poczytania przez starszego czytelnika, tutaj jednak ograniczyłabym grono odbiorców do młodzieży. Książka skupia się bowiem w większości na nastoletnich problemach i choć nie brakuje w niej emocji, mogą one nie dotknąć czytelnika będącego już w fazie dojrzałości.

PRZYJACIELE NA ZAWSZE

Głównymi bohaterami zostają Julia i Dave, przyjaciele na dobre i na złe. Wyróżniający się na tle innych, zawsze razem, w każdej chwili gotowi podać sobie pomocną dłoń. Ona żyje w podziwie kierowanym w stronę matki, która najzwyczajniej w świecie realizując swoje marzenia zapomniała, że ma córkę, i próbuje doścignąć marzenia o poderwaniu przystojnego nauczyciela. Z dziwacznymi planami na zaloty. On towarzyszy jej w knuciu planów, dostrzegając piękno tkwiące w jej osobie. Sympatyczni, delikatnie zwariowani, ambitni. W obliczu ukończenia liceum, postanawiający zaszaleć i złamać wszystkie dotychczasowe zakazy. Jednym z nich jest jednak randka z przyjacielem. A przecież poza sobą nie mają innych.

ŚWIAT MŁODZIEŻY

W tle przewija się nastoletni świat. Nakrapiane imprezy, pierwsze miłości, król i królowa balu – czyli tytuł, o który wielu usilnie zabiega. Szkolne prestiże, uczniowie popularni i ci, którzy chcieliby im dorównać. Jednym słowem środowisko młodych dorosłych, delikatnie szalone i rządzące się swoimi prawami.

ZASKAKUJĄCE ZAKOŃCZENIE

Powieść o wielkiej więzi łączącej młodych ludzi, o przyjaźni, wsparciu, próbach zakosztowania życia. O planach, marzeniach, ale także o złamanych sercach. Nie ma tutaj pojawiających się co rusz wybuchów namiętności, jest lekka treść i prozaiczne problemy przy jednoczesnym zachowaniu emocji zarezerwowanych dla młodzieży będącej w wieku podobnym, co bohaterowie powieści. Historia przez długi czas mogłaby wydawać się prosta, wręcz przeciętna pod względem świeżości pomysłu (choć na pewno przystępnie napisana), gdyby nie zakończenie, które mówi STOP wszelakim schematom. No przyznam, że tego się nie spodziewałam, wręcz przypuszczałam, że powstanie drugi tom. Wszystko jednak wskazuje na to, że to już koniec. I choć może nie tak wyobrażałam sobie wielki finał, jestem z zapodanej wersji zadowolona.

[Adres usunięty]

Powiem Wam, że na kilka dni przed premierą tej książki, było jej pełno na polskim bookstagramie. Widziałam tę okładkę średnio dziesięć razy dziennie (nie moja wina, że tak często tam przesiaduję), aż kompletnie wbiła mi się ona w pamięć. Pewnego dnia dotarł do mnie i mój egzemplarz, który przeczytałam i chętnie opowiem Wam o tej historii coś więcej.

Julia to jedna z dwójki głównych bohaterów. Jest to dziewczyna o specyficznym poczuciu humoru, używająca dużo sarkazmu oraz za wszelką cenę unikająca licealnych banałów. Nie chodzi na imprezy, nie flirtuje z nauczycielami, ani nie farbuje swoich włosów na wszystkie kolory tęczy. Jeśli mam być szczera, to ta bohaterka dość często mnie denerwowała. Widziałam, że na siłę próbuje ona być "oryginalna" na swój sposób, unikając tych wszystkich rzeczy. Irytowało mnie również to, jak często bywała wredna używając swojego sarkazmu. Oceniała innych, bez poprzedniego zapoznania się z nimi, co dla mnie było na maksa słabe.

Dave'a z kolei polubiłam już bardziej. Choć uczestniczy w tym wszystkim, co zorganizowała jego przyjaciółka, to wykazuje się ON własnym rozumem i nie zawsze podąża ślepo za Julią. Nie jest ON również taki, że nie ważne co zrobi dziewczyna, ON tego nie skomentuje. Wręcz przeciwnie, robi to bardzo często. Mają podobne poczucie humoru, a niektóre ich żarciki naprawdę mnie bawiły. Dave wzbudził moją sympatię i dla mnie jest to najbardziej pozytywna postać w tej książce.

Fabuła tej powieści jest bardzo prosta i chwilami schematyczna, ale jednocześnie wprowadza ona coś nowego. Wiadomo, że będziemy mieli tutaj do czynienia z licealną miłością, która nie wiadomo czy przetrwa, ale jest to na tyle ciekawe, że przykładowo mnie ten schemat w żadnym wypadku nie przeszkadzał. Autor ma przyjemny styl pisania, bardzo dobrze wykreował bohaterów. Przecież, żeby Julia była tak irytująca, trzeba mieć po prostu talent (absolutnie nie są to słowa złośliwe).

Choć jest to historia schematyczna, to niesie ona za sobą pewne wartości. Między innymi to, żebyśmy byli po prostu sobą. Nie starajmy się o czyjąś uwagę poprzez nasze zachowanie i rzeczy, które robimy. Tutaj to Julia usilnie chciała zwrócić uwagę swojej mamy i właśnie dlatego stworzyła ona listę Nigdy. Adi Alsaid pokazuje, żebyśmy tak nie robili, bo jeżeli ktoś będzie chciał, to na nas tę uwagę zwróci.

Jest to z pewnością idealna pozycja dla wszystkich tych, którzy aktualnie są w szkole średniej, bo mogą w jakiś sposób utożsamić się z bohaterami tej powieści. Ja wprawdzie szkołę już skończyłam, ale z dużą przyjemnością pochłaniałam kolejne strony tej powieści.

Cieszę się, że mogłam przeczytać Nigdy, trochę, do szaleństwa i wrócić, choć na te kilka godzin myślami do szkolnych czasów, kiedy wszystkie banały potrafiły mnie wówczas przerosnąć. Jeżeli lubicie książki właśnie w takim klimacie, to jak najbardziej powinniście sięgnąć po tę pozycję.

Jeżeli szukacie książki idealnej na lato, to koniecznie musicie sięgnąć po "Nigdy, trochę, do szaleństwa"! Na pierwszy rzut oka może się wydawać, że jest to jedna z tych książek, w których łatwo jest przewidzieć fabułę i występują w niej same schematy. W tym wypadku nie macie się czego obawiać, bo autorka naprawdę dobrze zaplanowała sobie całą historię.

Główni bohaterowie nigdy nie robili tego, co normalni uczniowie. Julia i Dave stworzyli listę rzeczy, których nigdy nie zrobią w liceum, jednak w pewnym momencie doszli do wniosku, że warto byłoby spróbować takiego życia. I chociaż wydaje się, że autorka poszła w ten najbardziej oklepany schemat, to wcale tak nie jest. Gdy pojawiają się sceny schematyczne, bohaterowie wyróżniają się swoim zachowaniem i nie jest ono oklepane. Dodatkowo same zakończenie daleko odchodzi od schematów. Jednego może zadowolić, innego zasmucić. Osobiście jestem w tej drugiej grupie, jednak nie czuję się zawiedziona. Ta historia naprawdę mi się spodobała i spokojnie mogę wam ją polecić.