Niedokończony eliksir nieśmiertelności

Lubicie się bać? Dziś prezentujemy przezabawną historię o duchach i chociaż więcej w niej śmiechu niż strachu – zabawa podczas czytania jest przednia. Nawet moje wrażliwe dziecko połknęło ją w kilka wieczorów i zawiedzione było okropnie, że „to już koniec?”. Straszny temat przedstawiony w zupełnie niestraszny sposób – oto myśl przewodnia tej książki i jej główna zaleta. Cała akcja toczy się w starym, zapuszczonym domu, który „wygląda jak bardzo wysoki i chudy ktoś w brudnym płaszczu aż do ziemi i w wysokim, spiczastym kapeluszu, bardzo zakurzonym”. To właśnie tam, w skrytce pod podłogą, ukryta zostaje butelka z płynem, którą sto lat później przypadkiem odnajduje pewien mały chłopiec. Kosztując eliksiru uruchamia cały bieg wydarzeń porywając czytelnika w niesamowitą podróż, pełną niespodziewanych zwrotów akcji i sytuacji, które na długo zostaną w pamięci. Mały Artur, jego daleka kuzynka Serafina, rodzice i wuj po kolei nieświadomie znajdują się pod wpływem eliksiru i zmieniają się w duchy. Ale nie takie zwyczajne duchy, ponieważ eliksir ciągle pozostaje niedokończony. Cała rodzina robi się przezroczysta i w takiej właśnie postaci zamieszkuje stary dom, wokół którego z biegiem czasu okoliczni mieszkańcy tworzą nieprawdopodobne historie. Co nie przeszkadza bynajmniej pewnemu nowobogackiemu małżeństwu, które powodowane modą i chwilowym kaprysem postanawia ów dom kupić. Państwo $ nie wierzą w duchy, a ich maleńka córeczka rodzinę Artura traktuje jak domowników nie zwracając uwagi na ich inność i ograniczenia.

Dwie jakże różne pod każdym względem rodziny pod jednym dachem fundują czytelnikowi przygodę nad przygodami. I mimo że styl opisywanej historii jest wyważony a akcja raczej spokojna, sam pomysł na fabułę i chęć jak najszybszego odkrycia zawartości kolejnej strony wbijają w fotel. Oprócz ciekawego pomysłu z lektury płynie również nauka o tym, że dojrzewanie do zmian w życiu to świadomy proces wymagający otwartości, odwagi i mnóstwa cierpliwości. A kiedy już to nastąpi, otwierają się nowe możliwości. Postacie są barwne i jedyne w swoim rodzaju; każda występująca w powieści osoba jest charakterystyczna i niezapomniana.

„Niedokończony eliksir nieśmiertelności” to także książka w nieco cyniczny sposób przedstawiająca współczesnych nowobogackich, dla których moda i pieniądz stanowią największą wartość. Karty do znanych klubów? Dom na przedmieściach? Najnowsze marki samochodów i ubrania od najlepszych projektantów? Dziecko, którym gdzieś tam zajmują się kolejne opiekunki i którego nieaktualnym zdjęciem można się pochwalić przed partnerami spotkania biznesowego? Hmm… jak to się wszystko skończy? Co mimo mody, zwyczajów, oczekiwań i sztuki - pozostaje niezmienne? Doczytajcie sami.

Dzięki Wydawnictwu Literatura mamy ciekawe wydanie książki, która została nagrodzona w IV Konkursie im. Astrid Lindgren na współczesną książkę dla dzieci i młodzieży. I bardzo słusznie! Twarda okładka z ilustracją głównych bohaterów, a w środku mnóstwo tekstu drukowanego średniej wielkości czcionką i podzielonego na niedługie rozdziały oraz kilka dobranych kolorystycznie rysunków. Wszystko to, plus oczywiście niebagatelna fabuła jest gwarantem ogromnej literackiej satysfakcji. Polecamy bardzo dzieciom 10+.

CzytaMy8+

Nie tylko w wielu bajkach, lecz również na przestrzeni dziejów, cudowny eliksir powodujący nieśmiertelność, był rzeczą, o której wielu marzyło. I nie była to tylko domena czarownic czy też alchemików, przede wszystkim dążyli do sporządzenia takiej mikstury rządzący królowie. Co jednak może wydarzyć się, kiedy do niepowołanych rąk trafi taki specyfik, nie do końca idealny? Na pewno dużo mógłby o tym opowiedzieć stary dom, który wyglądał jak bardzo wysoki człowiek w spiczastym kapeluszu i brudnym płaszczu do ziemi. Dom, którego widoku nie mógł zapomnieć mały chłopiec, i śnił o nim koszmary nawet w dorosłym życiu. I tak naprawdę nie miał pojęcia, że to przez ciekawość dziecka rozpoczęła się historia, trwająca prawie 200 lat. Bo przecież jak coś jest schowane, to aż samo prosi się aby je znaleźć, a na dodatek, jeśli jest w buteleczce, to czyż nie po to, aby to wypić ?

Katarzyna Majgier napisała powieść, która przede wszystkim ma przypomnieć nam dorosłym, że to co my sądzimy i oceniamy z naszego punku widzenia, czy też racji wieku, niekoniecznie musi być takie, jak nam się wydaje. Może zdarzyć się, że właśnie odbiór dziecka i jego wrażenia będą zarówno poprawniejsze, jak i po prostu bliższe prawdy. Autorka przypomina, że na to jakie będzie nasze życie, największy wpływ mamy my sami. Każdy z nas ma jakieś wady ale warto popracować nad tym, by stały się naszymi atutami. I wcale nie trzeba starać się być niewidzialnym czy choćby wpół przejrzystym, by materializm przestał mieć tak ogromne znaczenie.

Warto wspomnieć o tym, że książka ta otrzymała I nagrodę w kategorii 6-10 lat, w IV Konkursie Literackim im. Astrid Lindgren na współczesną książkę dla dzieci i młodzieży. Myślę, że i starszym dzieciom powinna przypaść do gustu. Dużym plusem tego wydania jest również to, że jej ilustratorem jest Anita Graboś. W jej autorskiej książce „Wyspy” wraz z synem, jesteśmy po prostu zakochani i również tutaj jej rysunki ogromnie przyciągają uwagę. Bardziej w mrocznych klimatach, czarno- białe, świetnie odzwierciedlają nastrój powieści.

Jeśli jesteście ciekawi, co wydarzyło się w tajemniczym domu i dlaczego mieszkały tam myszy bardzo stare, zapraszam do zapoznania się z historią, która choć nieprawdziwa, porusza dużo ważnych i aktualnych problemów dręczących zarówno młodego jak i dorosłego człowieka. Pełna humoru i lekkiej ironii powinna przypaść do gustu. Polecam!

KSIĄŻKOWY ELIKSIR NA PONURE DNI

Katarzyna Majgier, znana i cieniona polska autorka powieści dla młodych czytelników (chociażby serii „Dzienniki Ani Szuch”), powraca z kolejną dziecięcą propozycją. „Niedokończony eliksir nieśmiertelności”, bo o nim mowa, to nagrodzona w IV Konkursie Literackim im. Astrid Lindgren ciepła historia z nutką fantastyki, której akcja rozgrywa się na przestrzeni dwóch wieków.

Pewien mężczyzna, kiedy był jeszcze chłopcem, przejeżdżając z rodziną obok zaniedbanego domostwa zaczął mieć koszmary związane z tym miejscem. Koszmary, które nie minęły nawet, kiedy dorósł. Nie miał jednak pojęcia, jaką tajemnicę skrywało owo dziwne miejsce.

Wiele lat wcześniej mieszkał w nim chłopiec. Pewnego dnia jego bliscy pomogli wędrowcowi, jednakże wkrótce zjawili się żołnierze twierdząc, że przybysz jest groźnym przestępcą i pojmali go. Zanim jednak tego dokonali mężczyzna przekazał chłopcu buteleczkę z pewną niedokończoną substancją, błagając go by jej nie otwierał. Kiedy z czasem chłopiec dorósł, przekonał się, że wędrowiec był znanym alchemikiem, a zawartość flaszki to nic innego, jak eliksir nieśmiertelności. Niedokończony jednak, przez co jego działanie pozostawiało wiele do życzenia. Nim zdołał go udoskonalić, zmarł, a sto lat potem buteleczka trafia w ręce kolejnego mieszkańca domostwa, Artura. Chłopiec wypija trochę jej zawartości i tak zaczyna się niezwykła opowieść o jego losach…

Po autorce, która w swojej karierze była nominowana do nagrody literackiej Polskiej Sekcji IBBY w kategorii książka roku oraz zdobyła Nagrodę im. Kornela Makuszyńskiego spodziewałem się nieco lepszej powieści. Szczególnie, że „Eliksir…” dostał pierwszą nagrodę w swojej kategorii (powieść dla grupy wiekowej 6-10 lat). Nie mniej najnowsze dzieło Majgier to naprawdę udana, ciekawa, mądra i wciągająca opowieść o przyjaźni i tym, że każdy może się zmienić. Wystarczy tylko, że będzie tego chciał.

Okres dwustu lat to dobry pretekst by pokazać, jak wiele zmieniło się przez ten czas (szczególnie w zachowaniu dorosłych względem dzieci), a zarazem jak niewiele uległo zmianie. Bo obyczaje i tendencje to jedno, a ludzka natura wciąż pozostaje sobą. Co nie znaczy, że nie mamy wyboru. Majgier w prosty i lekki sposób zabiera dziecięcych czytelników w podróż przez czas i przestrzeń, ale także i w głąb nas samych.

Całość zaś w bardzo uroczy sposób zilustrowała Anita Graboś. Jej rysunki utrzymane w nieco muminkowej stylistyce pasują do historii i wpadają w oko – mnie osobiście szczególnie urzekły jej ilustracje bawiące się mrokiem i światłem w sposób podobny do obrazów Van Gogha.

Podsumowując pomimo kilku minusów (zbyt prosty styl i zbyt wiele powtórzeń na początku) to naprawdę wartościowa lektura. Eliksir na ponure dni, w które nie ma sensu wychodzić z domu. Dlatego też polecam ją Waszej uwadze.