Nauczycielka z getta. Tom 1

Odkąd pierwszy raz przeczytałam powieść z motywem obozowym poczułam, że to jeden z najważniejszych dla mnie tematów. Od tego czasu wypatruję podobnych historii i chociaż częściej sięgam po beletrystykę to nie uciekają mi również reportaże. Nie mniej najlepiej odpowiadają mi sfabularyzowane opowieści oparte na faktach dlatego "Nauczycielka z getta" to był mój strzał w dziesiątkę.

Chociaż powieść jest typowo fabularna to autorka pokusiła się o mocne oparcie na prawdziwych wydarzeniach co idealnie dopełnia historię i bardziej trafia do umysłu czytelnika. Śledząc bowiem rozgrywane wydarzenia rozumiemy lepiej ogrom poświęcenia ze strony bohaterów a także ich zaangażowanie w walkę o lepsze jutro. Nie zawsze wszystko to było udane z ich strony, ale to wina losu a nie ich waleczności dlatego występujące tutaj postacie z miejsca obdarzamy sympatią oraz trzymamy kciuki, by uciekli przed przeznaczeniem.

Przenosimy się do Łodzi w okresie II wojny światowej. Laura, młoda nauczycielka zakochana po uszy w mężu dobrowolnie wraz z jego rodziną przenosi się do getta. Nie wie jednak dokładnie co czeka ją w tym miejscu. Walka o przetrwanie zacznie konkurować z miłością do ukochanego a dziewczyna otoczona biedą, śmiercią i wyniszczeniem zacznie realizować swoją prywatną misję: jako nauczycielka bowiem zrobi wszystko, by zapewnić dzieciom pozory normalności. Niestety pieniądze na naukę szybko się skończą o mąż Laury trafi do więzienia. Czy w obliczu tak trudnej rzeczywistości dziewczyna znajdzie siłę by walczyć?

Książka bardzo trudna w odbiorze, ale jednocześnie pięknie napisana. Dojrzała, szczera, w pełni wiarygodna. Niesie ze sobą piętno przeszłości, ale to bardzo ważne, żebyśmy nigdy nie zapomnieli o tych tragicznych w skutkach czasach. Autorka podejmuje temat życia w gettcie bez upiększeń, bez lirycznych momentów - w detalach podejmuje trudną rzeczywistość przez co czasami serce pęka, ale widać jednocześnie nieśmiały promyk nadziei w postaci głównej bohaterki, który udowadnia, że mimo tragedii nie możemy nigdy tracić hartu ducha.

"Nauczycielka z getta" wyciska z oczu łzy. Od razu uprzedzam, że warto przygotować sobie wcześniej zapas chusteczek, ponieważ losy Laury ani przez moment nie są nam obojętne. To cudownie wykreowana silna dziewczyna, która reprezentuje sobą wszystkie najważniejsze wartości: niezachwianą miłość oraz walkę z zasadami. Aneta Krasińska składa więc na nasze ręce dopracowaną, emocjonalną oraz opartą na prawdziwych wydarzeniach powieść, która pozostaje w naszej głowie długi, długi czas.

Temat Wojny nigdy nie był, nie jest i nie będzie czymś co miło się wspomina, ale nasza pamięć może uchronić przyszłe pokolenie przed tym co złe, przed tym czego człowiek nie powinien zrobić innemu człowiekowi.

Dziś spotkaliśmy się przy książce, na której pociekły mi łzy, ale jeszcze przez ten cały ból jaki panuje na Ukrainie. Gratuluje autorce, bo historia jaka zawarta jest w środku powinna być przedstawiana wszędzie i każdemu. Nie tylko książki do historii mogą uczyć, ale i takie książki jak obecny tytuł. Historia oparta na prawdziwych losach ludzkich jakie miały miejsce podczas II Wojny Światowej.

Przedstawiam wam Laurę młodą nauczycielkę, która według mnie jest prawdziwą nauczycielką, która powinna być wzorem dla innych dzisiejszych nauczycieli, bo coraz mniej jest takich z powołania z chęcią bycia z dziećmi i przekazania im nie tylko wiedzę jaką ma w programie, ale coś więcej.

Nasza bohaterka dla miłości, dla bycia z mężem gotowa była skłamać o swoim pochodzeniu, żeby tylko dostać się do obozu i być blisko z nim, z rodziną. Sama zadałam sobie pytanie, ile ja byłabym gotowa poświecić dla bliskich? Oczywiście, że wszystko, ale odpowiadam w chwili, w której mam ciepło w domu, zdrową rodzinę, i każdy jest najedzony, wolny.

Przeczytasz to co spotkało Laure w Gettcie i to co poświęciła dla ratowania życia nie tylko swojego. Temat trudny i nie ma co kolorować więc, jeżeli jesteś osobą o słabych nerwach to może poczekaj na inny moment. To nie jest łatwy temat do pisania i tego nie muszę tłumaczyć, bo mając rok 2022 widzę, ile krzywdy spotkało Ukrainę, widzę kto pomaga, a kto udaje, że nie widzi i sama mam swoje przemyślenia na temat całości.

Kochani ja będę polecała książkę, bo moje łzy na końcu to najlepsza recenzja. Byłam „wściekła” ale dumna jestem, że mam ją na półce. Kiedyś przekażę córce dla podtrzymania pamięci. Za swój egzemplarz dziękuję Wydawnictwu Jaguar.

A jakie jest wasze zdanie?

Laura jest młodą nauczycielką, która uczy dzieci z wielką pasją. Mieszka z rodzicami, szykuje się do ślubu z ukochanym. Kobieta jest szczęśliwa i z radością patrzy w przyszłość, na którą ma swoje plany. Niestety nadchodzi pierwszy września 1939 roku, dzień, w którym wszystko zaczyna się zmieniać, dzień, który jest początkiem wielu ludzkich traum. Dawid jest z pochodzenia żydem i chociaż udaje im się wziąć potajemnie ślub, a on przechodzi na wiarę Laury, niewiele to zmienia. Jej miłość jest na tyle silna, że nie wyobraża sobie życia bez niego i dlatego zamiast wolności wybiera getto, do którego on trafia. Czy to była dobra decyzja? Jak wpłynie wojna na młode małżeństwo? Jak potoczą się ich losy w getcie?

Są książki z historiami, o których nie zapomina się jeszcze długo po przeczytaniu ostatniej strony i „Nauczycielka z getta” jest jedną z takich książek. Historia pełna cierpienia, śmierci, niesprawiedliwości, a jednocześnie miłości, wiary, nadziei. To, co działo się, w czasie II wojny światowej było straszne, ludzie przechodzili niewyobrażalne cierpienia, byli głodzeni, bici, poniżani, zabijani i to bez powodu (no bo jaki to powód, że ktoś jest żydem, moim zdaniem żaden). To książka, która wywołała we mnie bardzo dużo emocji, podczas czytania, której niejednokrotnie miałam świeczki w oczach.

Główną bohaterką jest Laura, młoda kobieta, nauczycielka. Przyznam szczerze, że jest jedną z nielicznych bohaterek, którą bardzo podziwiałam, za to, jak się zachowywała, jak walczyła o miłość, jak pomagała innym, za odwagę.

„Nauczycielka z getta” to książka, którą według mnie warto przeczytać i z przyjemnością polecam.

Recenzja pojawiła się również na moim blogu - Mama, żona - KOBIETA

Miłość ma różne oblicza. Jest platoniczna, szczera, partnerska, rodzicielska, narcystyczna, toksyczna. Ma swoje cienie i blaski. Przynosi wiele radości, szczęścia, ale również dużo smutku, łez, bólu, gorzkich słów. Nieraz wystawiana jest na próbę, pojawiają się przed nią trudne wybory, decyzje. Często na szali stają czyjeś marzenia, pasje, a nawet życie. Czy dla prawdziwego uczucia warto wszystko poświęcić, nawet jeśli nasza rzeczywistość, przyszłość jest zagrożona? W ekstremalnych sytuacjach każdy zachowuje się inaczej. Czy wtedy myśli się o sobie, czy raczej o tej drugiej osobie, bez której wcześniej nie widzieliśmy sensu istnienia?

Są takie książki, które potrafią przeczołgać emocjonalnie. Uderzają mocno obuchem w głowę, wdzierają się do serca i umysłu, wywołują szereg uczuć od radości, po żal i cierpienie. Sięgając po ,,Nauczycielkę z getta'' nie sądziłam, że tak zawładnie moją duszą. Dotąd czuje jej macki, którymi mnie oplotła. Bardzo mocno potrafię się wczuć w czytaną historię. Stać się jej częścią, cichym obserwatorem. Przy czytaniu tej konkretnej pozycji, widziałam tragedię ludzi, powoli gasnącą nadzieję na wyzwolenie, chęć czerpania niewielkiej radości w tych niełatwych chwilach, czułam strach, obawę, a po policzkach spływały łzy bezradności i bólu przy myśli, że człowiek człowiekowi zgotował taki trudny los.

Autorka wzięła na warsztat prawdziwe miejsce, jakim było łódzkie getto. Nigdy o nim nie słyszałam, a jeśli już, to ta informacja szybko wyleciała mi z pamięci. Dlatego jestem wdzięczna autorce za przybliżenie tego kawałka historii. Doskonały warsztat i bardzo idealnie oddane tło, które rysuje się przed oczami czytelnika. Mimo że uczucia i bohaterowie są stworzone przez wyobraźnię, to czytając, ma się wrażenie, że to wszystko, co tam zostało opisane, mogło mieć możliwość istnieć w rzeczywistości. Pojawiają się żywe postacie, charakterne, z którymi można się utożsamić, przeżywać razem z nimi wydarzenia, w jakich się znaleźli. Pokochałam Laurę, dziewczynę, która swoją odwagą, siłą i niegasnącą nadzieją, potrafiła trzymać wszystkich w ryzach i mimo licznych kłód pod nogami, zawsze po tragicznych przeżyciach potrafiła się podnieść, otrzepać i walczyć o swoich bliskich. Słyszy się wiele o super bohaterach, którzy mogą góry przenosić, a wystarczy spojrzeć wokół nas, by dostrzec bohaterów, którzy żyją w naszej codzienności, walczą o bliźnich, bliskich narażając codziennie swoje życie, zdrowie. Laura w moich oczach była właśnie taką bohaterką i myślę, że gdzieś tam żyła w rzeczywistości. Tylko jak poradzi sobie, gdy zostanie całkowicie pozbawiona nadziei? Odarta z szat, godności? Autorka pozostawia czytelnika z niewyjaśnionymi sprawami, w głowie klarują się różne scenariusze, jak przebiegnie fabuła. Wiadomo, że w sercach pozostawi wiele bólu, blizn i cierpienia, bo wojna pozostawia za sobą jedynie zgliszcza.

Sięgnijcie po książkę, dajcie się porwać losom Laury i jej bliskim. Mocno trafi do waszego serca, wywoła szereg emocji i na długo zapadnie w pamięć. Nie mogę się doczekać drugiego tomu. Gorąco polecam!

Recenzja

Nauczycielka z Getta @aneta_krasinska_autorka

Początek II wojny światowej. Łódź. Młoda nauczycielka Laura, z miłości do męża pochodzenia żydowskiego, podejmuje drastyczną decyzję i dobrowolnie zamieszkuje z rodziną swojego męża w łódzkim getcie. Kobieta nie jest świadoma co ją czeka. Wie jedno nie potrafi żyć bez ukochanego.

Powieść jest fikcją literacką, opartą na prawdziwych wydarzeniach.

Trudne życie tysięcy ludzi tylko dlatego, że z pochodzenia są Żydami. Odizolowanie od świata drutem. Na ulicach mnóstwo niemieckich żołnierzy, którzy nie mieli litości. Głód dzieci, ciężka niewolnicza praca. Jednak nawet w takim piekle na ziemi miłość istnieje i niesie nadzieje, że jeszcze będzie jak dawniej.

Niesamowita, wzruszająca do łez historia. Nie jestem w stanie wyobrazić sobie co przeszli wszyscy Ci ludzie. Niewyobrażalne jest również to jak okrutny człowiek potrafi być wobec drugiego człowieka.

Jak najbardziej zachęcam do przeczytania tej książki.

Zanim się wezmę za recenzję to od razu zadam pytanie autorce - dlaczego to się kończy w takim miejscu!? I kiedy drugi tom, bo nie wyobrażam sobie żeby nie było w planach kontynuacji! Ee prawda? Bo inaczej będę zmuszona dręczyć Panią o informację o dalszych losach bohaterów 🤪

__

Jak możecie się domyślić po wcześniejszym akapicie, książka bardzo mi się podobała. Choć jest to jedynie fikcja literacka (której tłem są prawdziwe wydarzenia historyczne i miejsca) to emocje przelane na papier, kreacja bohaterów i zdarzeń sprawia, że Ci wszyscy ludzie stają się prawdziwi, a ich bol dotkliwszy dla czytelnika. Jestem pewna, że historia tu opisana mogła się zdarzyć w czasie drugiej wojny światowej, zdarzenia jakie miały tu miejsce na pewno były udziałem wielu, dzieci, kobiet, mężczyzn czy ludzi starszych.

__

Laura to zakochana po uszy młoda nauczycielka, która planuje ślub z mężczyzną żydowskiego pochodzenia. Nim dochodzi do ślubu, wybucha wojna - Niemcy napadają na Polskę. Gdy Dawid wraz z rodziną zostają zamknięci w Getcie, Laura z własnej woli udaje się w to straszne miejsce..

__

"Wolę być w tej paszczy z wami, niż patrzeć przez druty i udawać, że żyję".

__

Tak jak i w znanej nam rzeczywistości II wojny światowej trudno było o optymizm i szczęście tak i na kartach tej powieści często spotkamy się ze śmiercią, bólem, niesprawiedliwoscią i krzywdą niewinnych. Autorka nas nie oszczędza, a jednak tak plecie losy, że wciąż tli się w czytelniku iskierka nadziei. Tak jak w tych ludziach, mieszkańcach łódzkiego getta głodzonych i poniżanych, ale próbujących cieszyć się z choć najmniejszych drobnostek, mających nadzieję na lepsze jutro. Codziennie.

__

Emocjonalnie kładzie na łopatki, momentami wyciska łzy, i pokazuje, jak straszni potrafią być ludzie dla ludzi. Ale też jak ludzcy potrafią być inni i że nadzieja pozostaje w nas do końca, a najważniejsi są dla nas Ci których kochamy.

__

[Adres usunięty]

Mijają lata, a temat wojny nie milknie w literaturze. I dobrze, gdyż jej echa rozbrzmiewają do dziś budząc w czytelniku chwile refleksji i zadumy nad światem, który się zatrzymał. Nie przesadzę chyba twierdząc, iż nie ma osoby, która przeszłaby obojętnie nad ówczesną ludzką tragedią, nad śmiercią, strachem, głodem, lękiem o najbliższych, upokorzeniem i niekończącą się walką o przeżycie każdego kolejnego dnia. Jak kurczowo w tych czasach beznadziei ludzie chwytali się życia! Jak wiele potrafili się wyrzec. Jak wiele ofiarować. „Nauczycielka z getta” to jedna z tych powieści, dzięki którym otwierają się oczy czytelnika i chociaż czasem jego serce zamiera, to dobrze. To właśnie niekwestionowana moc literatury. Z tej literackiej podróży nikt nie wróci już taki sam. Bohaterką powieści jest Laura, świeżo upieczona nauczycielka do szaleństwa zakochana w Dawidzie. W ich miłość i początek małżeństwa brutalnie wkracza wojna, ale choć Dawid robi wszystko, aby zapewnić ukochanej bezpieczeństwo, szybko okazuje się, jak bardzo sam jest zagrożony i jak wielkie ryzyko podejmie Laura, aby być przy nim. Codzienność w łódzkim getcie przedstawiona jest bardzo sugestywnie; praca, nauka, głód, choroby, niemieccy żołnierze bawiący się ludzkim życiem i odzierający społeczeństwo żydowskie z resztek godności. Autorka jakimś magicznym sposobem i niebywałą intuicją sprawia, że czytelnik na kilka godzin zamiera ze ściskiem serca nad losem pozbawionych złudzeń żydów, jednocześnie po stokroć doceniając proste, dobre gesty, takie jak ukradkowy pocałunek czy ofiarowanie dziecku ostatniej kromki chleba. To historia o odwadze i desperacji, które popychają do, dziś wydawać by się mogło, wariackich czynów, ale także o chwilach załamania i zwątpienia w zetknięciu z odgłosami spadających bomb, ciągłymi rewizjami, przesiedleniami i całym bezmiarem wojennego okrucieństwa. To również przepiękna, wzruszająca historia o miłości silniejszej niż śmierć i o próbach zachowania człowieczeństwa, które nadaje życiu sens. Dzięki Wydawnictwu Jaguar wydanie jest piękne i eleganckie! Miękka okładka ze skrzydełkami, standardowej wielkości czcionka i podział na rozdziały sprawiają, że choć lektura do najlżejszych nie należy, czyta się komfortowo. Wywołuje mnóstwo emocji, które po odłożeniu książki jeszcze długo towarzyszą czytelnikowi. Polecam bardzo zapowiadając jednocześnie, że jest kolejna część.

Współpraca: Wydawnictwo Jaguar

Na rynku jest wiele książek opisujących los ludzi w czasie II Wojny Światowej. Byli to ludzie z różnych miast w Polsce, ale mało jest powieści, które opisują życie mieszkańców Getta w Łodzi.

Pani Aneta Krasińska przenosi nas do Łodzi, do roku 1939. Poznajemy młodą nauczycielkę Laurę, która kocha soją pracę z dziećmi i swojego narzeczonego – Dawida. Jest bardzo szczęśliwa, bo już za cztery miesiące mają się pobrać. Kończy się lat i czas wracać do szkolnych ław. Jednak zamiast radosnego dzwonka, dzieci i Laura słyszą wycie syren i komunikat o wkroczeniu wojsk niemieckich do Polski. Lekcje zostają odwołane a zaczyna się piekło. Ci, którzy przeżyli I Wojnę Światową mówili, ze „to niemożliwe by Europa dopuściła się kolejnej wojny”. Rozpoczyna się walka o przetrwanie i zachowanie resztek człowieczeństwa. Bombardowania, ucieczki, wyprawy na wieś po żywność, strach, przemoc, okrucieństwo tak teraz wygląda każdy dzień Laury. Pewnego dnia znika ojciec Dawida, później on sam. Dopiero teraz młoda kobieta dowiaduje się, jak wiele granic przekroczyli okupanci i jak wygląda piekło na ziemi.

Laura to kobieta, która była w stanie poświęcić wszystko byle tylko móc być ze swoim ukochanym. Udała się do miejsca, z którego każdy pragnął się wydostać. Nie jest do końca świadoma tego co ja czeka za kolczastymi murami. Wie jedno – nie potrafi żyć bez Dawida. W getcie postanawia uczyć dzieci, by chociaż trochę dać im normalności. Głód, zimno, ciężka praca… to teraz jej życie. Pomimo wszystko ma nadzieję, że ten horror skończy się i jeszcze zaznają szczęścia. Jak dalej potoczą się losy Laury u Dawida? Czy możliwa jest miłość nazisty do Żydówki? Przekonajcie się sami.

Książka należy do tych, które ciężko odłożyć. Wciąga od pierwszych stron i zapada w pamięci na dłużej. Czuje się wiosenny klimat i marzenia młodych zakochanych, a następnie ból, strach i grozę, która nadchodzi wraz z rozpoczęciem roku szkolnego. Jest to powieść o miłości, oddaniu, marzeniach, ale również, wojnie i stracie. O tęsknocie za normalnością. Uczucia Laury do męża są tak silne, że czytelnik sam ich doznaje.

Książkę bardzo polecam każdemu, kto lubi powieści łączące historię i romans. Książki o wojennym okrucieństwie i pięknej miłości, która przetrwa wszystko.

Getto w Łodzi było jedynym na ziemiach polskich, które funkcjonowało niemal do końca niemieckiej okupacji. Mieszkający na jego terenie Żydzi byli zmuszani do niewolniczej pracy, a podobnie jak w innych gettach większość z nich nie doczekała końca II wojny światowej. Utworzone w mieście getto miało obejmować najbiedniejszą część Starego Miasta i Bałut – wyznaczony teren został otoczone zasiekami z drutu kolczastego, a 30 kwietnia 1940 roku ostatecznie zamknięty i odizolowany do reszty miasta. Na obszarze wynoszącym niewiele ponad 400 hektarów zamieszkało ponad 160 tysięcy osób, zaś jesienią 1941 roku liczba ta powiększyła się o ponad 30 tysięcy, kiedy przybyły transporty Żydów z okolicznych miast oraz z krajów Europy Zachodniej. Szacuje się, że w szczytowym momencie getto zamieszkiwało blisko 180 tysięcy osób, w tym wielu polskich i zagranicznych intelektualistów – większość z nich nie przeżyło, umierając z głodu i choroby tak w getcie, jak i w nazistowskich obozach zagłady w Auschwitz i Kulmhof.

Wydawać by się mogło, że nikt dobrowolnie nie chciałby do tego getta się dostać, że nikt dobrowolnie nie szedł by na pewną śmierć. Tyle tylko, że niekiedy miłość jest od tej śmierci i strachu przed nią silniejsza. Taką właśnie sytuację opisuje Aneta Krasińska w swojej książce pr. „Nauczycielka z getta”, opublikowanej nakładem Wydawnictwa Jaguar. Ta inspirowana prawdziwą historią książka nie tylko jest jedną z niewielu pozycji beletrystycznych poruszających temat łódzkiego getta (zwykle koncentrują się one na getcie warszawskim), ale i jest piękną historią o miłości i oddaniu. A choć zabrakło mi tu szerszego kontekstu i bardziej plastycznych, rozbudowanych opisów tła wydarzeń, to i tak książka zapada w pamięć i stanowi dowód na to, że niektórzy nie poddali się agresorowi i nie stali się zwierzętami…

Poznajemy młodą nauczycielkę Laurę Kozłowską, Polkę, która wiedzie szczęśliwe życie w inteligenckim domu. Spotykamy ją w 1939 roku, choć jeszcze przed najazdem Niemiec na Polskę, kiedy jej życie wydaje się być pasmem szczęścia. Jest bowiem zakochana w Żydzie, Dawidzie Lewiatan, z którym jest zaręczona, za kilka miesięcy ma odbyć się ich ślub. Młodzi zrobiliby dla siebie wszystko, darzą siebie taką miłością i oddaniem, że możemy tylko cieszyć się ich szczęściem. Niestety wrzesień 1939 roku zmienia sytuacje, a ich miłość odtąd rozwija się w cieniu lęku o życie własne i bliskich. Ostatecznie pobierają się w tajemnicy, a przejście Dawida na katolicyzm pozwala im czuć złudne poczucie bezpieczeństwa wówczas, kiedy jasny staje się cel Niemców- eksterminacja narodu Dawidowego.

Życie w okupowanym mieście staje się jednak ciężkie nie tylko dla Żydów, wszyscy borykają się z brakiem podstawowych produktów żywnościowych, pieniądze tracą na wartości. Dawid zatrudnia się u piekarza, dokładając do domowego budżetu, Laura natomiast udziela prywatnych lekcji języka polskiego, choć tak naprawdę każde wyjście z domu staje się zagrożeniem. Wszyscy coraz mocniej odczuwają bestialstwo okupantów, zabijających dla zabawy. Aresztowany zostaje ojciec Dawida, szanowany profesor Uniwersytetu, znika coraz więcej osób z otoczenia Laury i Dawida. Mimo wszystko młodzi cieszą się sobą oraz tym, że w ciele Laury rozwija się owoc ich wspólnej miłości.

Niestety pewnego dnia, kiedy Laura wraca do domu, zastaje tam rozstrzelanych rodziców, okazało się też, że Dawid został zabrany przez żołnierzy. Oszalała z rozpaczy kobieta traci dziecko i gdyby nie pomoc gospodyni, zapewne popadłaby w odmęty szaleństwa. Bez Dawida bowiem jej życie straciło sens i tylko informacja, że on żyje w getcie podtrzymuje ją na duchu i daje jej siłę do tego, by wstawać z łóżka. Teraz ma bowiem nowy cel – chce się dostać do getta, by połączyć się z Dawidem. Czy uda jej się to brawurowe posunięcie? Czy to rozsądne iść tak, skąd wszyscy chcą się wydostać?

Lektura książki Krasińskiej udowadnia nam, że miłość powinna być ponad wszystko, bowiem tylko ona daje nam szansę na szczęśliwe życie, bowiem tylko wówczas nie zatracimy swojego człowieczeństwa. Działania Laury oraz rodziny Dawida pokazują, że nawet w obliczu szalejącej wojny można nieść pomoc i okazać komuś serce. Tylko wówczas bowiem życie ma sens. I to niezależnie od tego, ile trwa…

Wielka miłość, oczekiwanie na ślub, radość, szczęście...nagły wybuch wojny zmienia plany dwójki młodych ludzi, Laury i Dawida. On dla niej porzuca swoją żydowską religię, biorą cichy ślub i mimo tego co się dzieje wokół postanawiają być szczęśliwi. Niestety ich szczęście nie trwa długo, Dawid jest Żydem, zmiana wiary nie ma tu żadnego znaczenia. Wraz z matką i braćmi zostaje zesłany do łódzkiego getta. Miłość Laury jest tak wielka że postanawia dołączyć do męża, jako nauczycielce łatwo jest jej przekroczyć mury getta. Do końca nie zdaje sobie sprawy do jakiego piekła chce trafić na własne życzenie.

Czytając tę historię cały czas zastanawiałam się czy bohaterka przekroczyłaby bramę getta, gdyby wiedziała o panującym głodzie, strzelaniu do niewinnych dzieci, wywózkach do obozów. Jednocześnie zrobiła dla ludzi, a szczególnie dzieci w Gettcie tak wiele, po prostu była tam potrzebna.

"Nauczycielka z Getta" to fikcja literacka ale wzrusza, oburza i daje do myślenia. Pokazuje że miłość jest silniejsza niż cierpienie i nigdy się nie poddaje. Byłam pod wrażeniem głównej bohaterki. Ubolewam tylko że historia kończy się tak nagle, po prostu się urywa, więc liczę na dalszy ciąg.

"Wybrała miłość i poszła tam, skąd każdy pragnął się wydostać..."

~ Rok 1939 - Łódź. Początek || wojny światowej.

Dla Laury Kozłowskiej młodej nauczycielki dzień zaręczyn, a potem dzień ślubu z Dawidem Lewiatanem, miał być jak spełnienie marzeń wraz z pięknymi planami na przyszłość.Jednak nikt z młodych nie spodziewał się wybuchu wojny, która pokiereszowała wspólne plany na szczęście, powodując codzienną walkę o przeżycie.

I tak pewnego dnia Dawid z powodu swojego pochodzenia (żydowskiego) wraz z rodziną tafia do getta łódzkiego stworzonego przez Niemców.Miejsca, gdzie każdego dnia z wycieńczenia i głodu umierają ludzie ...

Laura z miłości do Dawida podejmuje decyzję o zamieszaniu z nim i jego rodziną w getcie.Kobieta nie ma pojęcia co czeka ją tuż za wrotami piekła.Sama będzie doświadczać ludzkiego poniżenia, cierpienia, biedy, głodu a nawet będzie świadkiem codziennej śmierci wielu niewinnych istnień ludzkich.

"Będąc na miejscu" Laura, podejmuje się pracy nauczycielki aby podarować dzieciom chodź namiastkę normalności...Jest to dla niej misja która pragnie realizować bez względu na okoliczności.

~"NAUCZYCIELKA Z GETTA" to kolejny tytuł po który sięgnęłam z waszego polecania, dlatego będąc już jakiś czas po lekturze muszę przyznać, że i tym razem mieliście 100% rację polecając mi ten książkę.

~Pani Aneta Krasińska za sprawą niezwykle przyjemnego, plastycznego pióra, realnych postaci i ich przeżyć oraz ogromu ludzkiej bezsilności, wylewającej się pomiędzy kartami powieści, stworzyła specjalnie dla nas, historię obezwładniająca, okraszoną całą paletę emocji przez co opowieść staje się wręcz niedokładna.Jak dla mnie to właśnie uczucia i towarzyszący im ciągły niepokój stały się głównym kluczem w odbiorze bestialskich wydarzeń z którymi każdego dnia musieli zmierzyć się nasi bohaterowie wraz z niewinnymi dziećmi.

~"Nauczycielka z Getta" to tak naprawdę niezwykle poruszająca, wstrząsająca, a zarazem trudna historia, która w bardzo realistyczny sposób wraz z autentycznymi wydarzeniami i postaciami historycznymi stworzyła idealne tło do poznania sadystycznego łódzkiego getta. Pełnego bezduszności, barbarzyństwa, tyrani i bestialstwa, którego dopuścił się sam człowiek!

Reasumując. Jeśli tak jak ja kochacie książki o tematyce historycznej to koniecznie sięgnijcie po ten tytuł.A gwarantuje wam, że prezentowana powieść to tak naprawdę coś wyjątkowego dla osób "lubiących" od czasu do czasu, namacalnie wręcz towarzyszyć czasom || wojny światowej, gdzie realizm brutalności przepełnia nasze dusze i ciało nie pozwalając zapomnieć o sobie na długo!

Polecam J.K

"Nauczycielka z getta" Aneta Krasińska

Bez wątpienia Aneta Krasińska jest autorką, która w każdej swojej książce chce być blisko ludzi, ich problemów i emocji. Zawsze, kiedy sięgam po kolejne literackie dziecko tej pisarki, wiem, że jego lektura pozostawi we mnie swój ślad. A to dlatego, że bohaterowie, których spotykamy na kartach każdej powieści, są tacy, jak my. Mają swoje plany i marzenia. Pragną wieść spokojne i ustabilizowane życie, ale jednocześnie niezmiennie mam świadomość tego, że czytając jej książki, będę musiała zmierzyć się z wieloma bardzo trudnymi ich przeżyciami, gdyż pani Aneta nie boi się sięgać po trudne tematy w konfrontacji, z którymi my czytelnicy bardzo często się utożsamiamy, a już na pewno zadajemy sobie pytanie, jak my sami zachowalibyśmy się, będąc w podobnej, jak ta opisywana w danej książce sytuacja?

Dziś chcę wam opowiedzieć kilka słów o najnowszym utworze literackim, który powieściopisarka oddała w ręce swoich czytelników. Już na wstępnie chcę wspomnieć, że „Nauczycielka z getta”, bo to o tym tytule właśnie mowa, w moim odczuciu jest najtrudniejszą pod względem tematyki, jak również ładunku emocjonalnego książką, która wyszła spod pióra tej autorki, a którą ja miałam możliwość przeczytać. Dlaczego? Dowiecie się już za chwilę.

Przystępując do lektury książki, trafiamy do mieszkania w jednej z łódzkich kamienic, którego mieszkańcami są Anna i Leopold Kozłowscy wraz ze swoją jedyną córką Laurą. W momencie, kiedy my czytelnicy stajemy się obserwatorami życia tej rodziny, jesteśmy świadkami bardzo ważnego wydarzenia w życiu Laury. Młoda kobieta właśnie się zaręczyła i tylko cztery miesiące dzielą ją od upragnionego ślubu z ukochanym Dawidem. Młodzi są w sobie bardzo zakochani, ale nie wiedzą jeszcze, że już zaledwie za kilka godzin będą zmuszeni żyć w zupełnie nowej dla siebie rzeczywistości, gdzie słowa przysięgi małżeńskiej o miłości na dobre i na złe nabiorą zupełnie nowego i nader wyrazistego znaczenia.

Poranek pierwszego września 1939 roku, kiedy Laura, będąc nauczycielką, jak co roku po wakacyjnej przerwie z radością miała spotkać się ze swoimi uczniami, przyniósł niepokojące wieści o wybuchu wojny. Choć początkowo nie chciano w takie doniesienia uwierzyć, niestety ta przerażająca prawda potwierdziła się bardzo szybko. Musicie wiedzieć, że Dawid jest Żydem, który z miłości do przyszłej żony zmienił wyznanie. Młodym udaje się wziąć ślub i choć nie jest on taki, jak sobie wymarzyli, to dla nich najważniejsze jest, że mogą być razem. Nie mogą jednak czerpać siły do przetrwania z wzajemnej bliskości, gdyż Dawid wspólne z rodziną trafia do wydzielonego na niewielkim obszarze ziemi łódzkiego getta, w którym Żydzi postrzegani przez Niemców jako gorszy gatunek niewart istnienia i godnego życia, zostają oddzieleni od reszty społeczeństwa. Laura, dla której mąż i jego miłość niezbędna jest do życia niczym tlen, decyduje się dobrowolnie przekroczyć mury getta i zamieszkać z rodziną Dawida. Nie jest jednak do końca świadoma tego, co ją tam czeka.

Tak oto wspólnie z nią trafiamy do miejsca, w którym każdy przeżyty kolejny dzień jest zarówno szczęściem, jak i przekleństwem. Szczęściem, bo, żyjesz, a przekleństwem, ponieważ każdego dnia na własnej skórze doświadczasz głodu, strachu i upodlania ze strony nazistów, których okrucieństwo jest wszechobecne i nie ma granic. Obiektem nienawiści okupanta stały się również dzieci, dlatego nasza bohaterka, chcąc zapewnić im choć namiastkę normalności i nadziei na to, że to piekło kiedyś się skończy, postanawia, że będzie je uczyła. Nie jest to łatwe. Każdego dnia giną niewinni ludzie, wszyscy drżą o życie swoje i swoich bliskich. Laura obiecuje sobie, że zrobi wszystko, by uratować bliskich męża, a teraz także i swoich, ale zdradzę wam, że będzie to bardzo trudne, o ile w ogóle możliwe, gdyż wydarzenia rozgrywające się w ostatnich rozdziałach książki są dla rodziny Lewiatan bardzo dramatyczne. O tym jednak musicie przeczytać już sami, do czego gorąco was zachęcam. Ja z niecierpliwością czekam na kontynuację.

Tytuł ten to przejmująca opowieść o miłości oraz poświęceniu w dramatycznych i bezwzględnych realiach okrucieństwa wojny, w której wróg robi wszystko, aby odrzeć mieszkańców getta z wszelkich przejawów człowieczeństwa. Niemcy dążą do zabicia w Żydach najmniejszej nawet iskry nadziei, będąc przekonanymi, że nie są oni zdolni do najmniejszych nawet przejawów walki. Potrafią tylko biernie godzić się ze swoim losem i podporządkowywać się nowym realiom, w jakich są zmuszeni żyć. Ale, czy na pewno? Sprawdźcie sami.

Muszę przyznać, że w obliczu tego, co teraz dzieje się na Ukrainie wszystko, co przeczytałam w tej książce, trafiło do mnie jeszcze mocniej. Nie mogę zrozumieć, jak jeden człowiek, owładnięty rządzą władzy, może bez żadnych skrupułów dopuszczać się tak niewyobrażalnego okrucieństwa. Poznając historię Laury, jej bliskich oraz innych osób pozbawionych wolności za murami getta bezustannie niczym bumerang wracało do mnie pytanie. Czy ja potrafiłabym dążyć do normalności mimo wszechogarniającej mnie krzywdy, łez, cierpienia, lęku i niepewnej przyszłości? Czy potrafiłabym pielęgnować w sobie nadzieję mimo gorzkiego smaku śmierci, która stałaby się moją codziennością? Jednocześnie cały czas modlę się o to, bym nigdy nie musiała poznać na te pytania odpowiedzi.

Myślę, że nie muszę nikogo z Was przekonywać o wartości tej książki i zachęcać do jej przeczytania. Możecie mi wierzyć, że jej lektura wzbudzi w was wiele emocji i wzruszeń. Choć wszystko, o czym przeczytacie w powieści, jest fikcją literacką opartą na wydarzeniach historycznych, to nie zmieni to faktu, że los bohaterów tej powieści mocno odciśnie się na waszym sercu. Wspólnie z nimi będziecie cierpieć, płakać. Poczujecie ich obawy, ale także będziecie czerpać radość z najkrótszych nawet chwil szczęścia. Ja czekam na więcej, bo zaczęło się naprawdę bardzo obiecująco.

Po przeczytaniu tej książki, długo musiałem składać myśli, aby nakreślić emocje, które mną targały podczas lektury. „Nauczycielka z getta” to powieść poruszająca, wyciskająca łzy oraz uświadamiająca nam jak ogromna siła drzemie w miłości. Tytuł mej recenzji oraz to, co w niej zawarte nie odda w pełni ducha zawartego na kartach książki Anety Krasińskiej. Bez wątpienia jest to historia mocno wdzierająca się do naszego serca, do naszego umysłu. Pozostawia w nas emocje, które budują obraz kobiety, dla której miłość nie znała granic.

Autorka kreśli historię Laury, młodej nauczycielki, która w imię miłości do swojego męża pochodzenia żydowskiego dobrowolnie, chcąc być razem z nim przekracza bramy łódzkiego getta. Kobieta nie jest świadoma piekła, które na nią czeka. Jednak miłość do Dawida jest silniejsza. Cierpienia, którego doświadczyła jest niewyobrażalne. Chcąc zmniejszyć ból cierpienia wśród dzieci postanawia zachęcić je do nauki.

Historia opisana przez Anetę Krasińska porusza, pozostaje z nami na zawsze. Dziś trafia ona do nas jeszcze mocniej. Pokazuje nam, że miłość jest w stanie nieść ukojenie, siłę. Siła tej powieści jest jej autentyczność. Autorka w piękny sposób ukazała trudną historię, sprawiając, że łzy same cisną się do oczu.

Bez wątpienia „Nauczycielka z getta” jest powieścią jakże dziś potrzebną. Aktualną, a zarazem dającą nadzieję, że miłość zwycięży. I z taką nadzieją pozostawiam każdego z Was. Zdecydowanie zachęcam Was do lektury tej książki. To piękna a zarazem smutna historia. Styl w jakim autorka ją przedstawiła zasługuje na uznanie. Ta historia pozostawia trwały ślad. Ta historia pozostanie ze mną już na zawsze.

Książka „Nauczycielka z getta” ukazała się nakładem Wydawnictwa Jaguar

"Nauczycielka z getta" to bardzo ciężka lektura, w szczególności teraz, kiedy Europa stoi w obliczu konfliktu zbrojnego. Jednak czasy wojenne to nasza historia i trzeba ją znać.

Laurę i Dawida łączy wielka miłość, a dzieli pochodzenie. Mężczyzna jest Żydem. Mimo to, tych dwoje postanawia być razem. Kiedy Dawida przenoszą do getta. Laura podąża za ukochanym i dobrowolnie przekracza bramy getta, miejsca gdzie każdy dzień to walka o przetrwanie. Gdzie panuje niewyobrażalny głód.

Akcja książki rozgrywa się podczas II wojny światowej. Historia opisana w książce pokazuje ile w stanie jest znieść człowiek dla miłości. Bohaterowie książki mimo ogromnej tragedii potrafią się zjednoczyć, dzielą się ostatnim kawałkiem chleba.

Laura, młodziutka nauczycielka szaleńczo zakochana w Dawidzie, mężczyźnie żydowskiego pochodzenia, planują ślub. To z miłości do niej Dawid zmienił wyznanie. Wojna jednak pokrzyżowała im plany i już nic nie jest takie oczywiste jak było. Gdy Dawid trafia wraz z matką i braćmi do łódzkiego getta, kobieta niewiele się zastanawia i również zgłasza się tam. Czy mimo wojny ich miłość przetrwa? Z czym będą musieli się zmagać?

NAUCZYCIELKA Z GETTA to ujmująca i emocjonalna powieść o sile miłości oraz poświeceniu, a to wszystko przedstawione w trudnych czasach podczas trwania II wojny światowej.

Twórczość pani Anety znam, poprzez jej serię Smak Marzeń (recenzje u mnie na profilu). Tym razem autorka zabiera nas do łódzkiego getta, gdzie okrucieństwo i przemoc to chleb powszechny.

Polubiłam się z Laurą i Dawidem, świetnie zostali przedstawieni, a ich historię śledziłam z zapałem. Podziwiałam tę dziewczynę za siłę, mimo, że los tak okrutnie ją doświadczał, nie poddawała się i szła naprzód. Nawet w tym niebezpiecznym czasie starała się wprowadzić normalność dla dzieci z getta, poprzez prowadzenie lekcje w szkole.

Dawid również wzbudzał sympatię, wspierał jak mogł ukochaną oraz rodzinę.

Znajdziemy też tutaj wiele drugoplanowych postaci, których los obserwowałam z zapartym tchem. Razem z nimi odczuwałam emocje, lęki, ból straty i wszechobecny głód.

iedy na początku lutego zobaczyłam okładkę "Nauczycielki z getta", pomyślałam sobie, że dawno nie czytałam niczego z literatury wojennej, ale nawet przez myśl mi nie przeszło, że za kilka tygodni temat wojny stanie się tak bardzo aktualny.

Powieść Anety Krasińskiej zabiera czytelnika do Łodzi z czasów II WŚ. Tytułową nauczycielką jest Laura, młoda dziewczyna, która z własnego wyboru, z miłości do męża, pochodzącego z żydowskiej rodziny, dołącza do niego i jego krewnych w łódzkim getcie i realizuje swoje powołanie bycia nauczycielem i opiekunem najbardziej bezbronnych, czyli dzieci.

I choć czasy II WŚ to dla mnie nie tylko podręcznik historii, to również przejmujące opowieści mojej babci, której wojna zabrała dzieciństwo, a tzw. wyzwoleńcy próbowali zabrać tożsamość, to nigdy nie odbierałam opowieści wojennych tak emocjonalnie jak teraz. Bo historia zatoczyła koło i wojna znowu dotknęła moją rodzinę... Myślę, że moja babcia nawet przez chwilę nie pomyślała, że w XXI wieku jej wnuczka (moja kuzynka) będzie chować się w piwnicy codziennie bojąc się o życie swojego partnera, który poszedł walczyć o swój kraj, o wolność, o lepszą przyszłość dla nich...

Każde zdanie przeczytane w powieści Anety Krasińskiej odnosiłam do obecnych wydarzeń na Ukrainie. To działo się samoistnie. Te podobieństwa były tak oczywiste, że aż przerażające. Zaczynając od tego, że osiemdziesiąt lat temu mając za sobą doświadczenie I WŚ nikt się nie spodziewał, że świat dopuści do kolejnej zagłady. Obecnie też wielu nie dopuszczało do siebie takiej myśli.

Zawiłe losy bohaterów różnych narodowości opisanych przez autorkę przypominały mi obecną sytuację w Europie, gdzie często brat walczy przeciwko bratu, a przecież jeszcze trzydzieści parę lat temu ci bracia stali po jednej stronie barykady.

Czytając o ludziach zamkniętych w getcie, miałam przed oczami okupowany Mariupol, a Laura skojarzyła mi się z dzielną nauczycielką z tego miasta, która uratowała czwórkę dzieci.

Więc chyba nikogo nie zdziwi, że całą książkę przepłakałam. Bo słowa napisane przez autorkę okazały się uniwersalne: żadne dziecko nie powinno patrzeć na zabitych rodziców i nikt nie powinien cierpieć przez obłąkańca, który trzyma władze w swoich rękach. Brzmi jak proroctwo, jak ostrzeżenie, i dlatego tak mocno uderza.

"Nauczycielka z getta" to opowieść o miłości i człowieczeństwie, o okrucieństwie i trudnych wyborach, o tym, że bez względu na okoliczności, największą wartością pozostaje człowiek.

Aneta Krasińska zostawiła historię Laury otwartą, dającą nadzieję, że wszystko będzie dobrze. Mam też nadzieję, że historia naszych wschodnich sąsiadów stanie się inspiracją dla wielu autorów i będą to powieści tylko ze szczęśliwym zakończeniem.

„Ludzie powinni sobie pomagać w chwilach, gdy cały świat o nich zapomniał.”

Lato 1939 roku, Łódź, Laura i Dawid wyznaczają datę ślubu. Z ufnością i radością spoglądają w przyszłość, bardzo się kochają. Laura jest pełną pasji nauczycielką, a przed Dawidem, który z pochodzenia jest Żydem, kariera stoi otworem. Niestety wybuch II wojny światowej staje się początkiem końca, nic już nigdy w ich życiu nie będzie takie samo. Rodzina Dawida – matka i bracia zostają zamknięci na terenie łódzkiego getta, Dawid wkrótce też tam trafia. Zrozpaczona Laura, po śmierci rodziców, nie potrafi żyć z dala od ukochanego, podejmuje drastyczną, odważną decyzję. Dobrowolnie podąża za mężem i zamieszkuje w maleńkim pokoju z jego rodziną. Z dnia na dzień ich codzienność staje się coraz bardziej dramatyczna…

Wielowątkowa, a przy tym bardzo spójna opowieść, której akcja toczy się swoim rytmem i wywołuje ogromne emocje. Fabuła ciekawie poprowadzona, dopracowana w każdym szczególe, ukazuje okrutny wojenny czas, codzienność ludzi, którzy zostali skazani na zagładę. Pani Aneta pisze z pasją i ogromną energią, czuć zaangażowanie i ogromną wiedzę historyczną. Niepodważalnym atutem powieści są bohaterowie. Autentycznie wykreowane osobowości, ich siła, odwaga, niezłomność charakteru zadziwiają i wzbudzają szacunek. Laura to niesamowita dziewczyna, w getcie podejmuje pracę nauczycielki. Ze wszystkich sił stara się choć na chwilę odciągnąć myśli dzieci od strasznej rzeczywistości i wciąż pustych brzuszków. Na uwagę zasługują bracia Dawida, niesamowicie rezolutni, ciągle sprzeczający się chłopcy. W przyspieszonym tempie, tak jak wiele żydowskich dzieci musieli dorosnąć.

Przerażający obraz życia w getcie, śmierć czająca się na każdym kroku, wszechobecny głód, nędza, ciasnota, choroby. Wycieńczająca, wielogodzinna codzienna praca za okruchy jedzenia, cierpienie, niepewność, strach. Ile jest w stanie wytrzymać człowiek? Piekło na ziemi, które człowiek zgotował człowiekowi. Nieludzcy, brutalni, ogarnięci fanatyzmem prześladowcy. Nie cofną się przed niczym, aby krok po kroku zrealizować plan szaleńca.

Na tle tego przerażającego i bezdusznego okrucieństwa, Autorka ukazuje różne odcienie i odsłony miłości. Wbrew wszystkiemu i wszystkim Laura i Dawid kochają się, wspierają, rozumieją, niezmiennie chcą być razem i mają nadzieję… na szczęśliwy koniec. Ogromna, bezinteresowna pomoc sąsiedzka, dzielenie się ostatnią kromką chleba. Ludzie, którzy do samego końca zachowali swoje człowieczeństwo.

Wstrząsająca, trudna, mądra opowieść, w której wciągająca obyczajowość miesza się z prawdą historyczną. Nadzieja, która tli się coraz słabszym płomieniem. Tutaj nie może być dobrego zakończenia. Obok tej przejmującej powieści nie da się przejść obojętnie, wnika w umysł i serce, łzy płyną… Każdy ją powinien ją przeczytać! Ludzkie bestialstwo nie ma granic. Bardzo, bardzo polecam, Tatiasza i jej książki :)

Młoda nauczycielka Laura, z miłości do męża żydowskiego pochodzenia, podejmuje drastyczną decyzje i zamieszkuje z jego rodziną w łódzkim getcie. Nie do końca jest świadoma i nie wie jak bardzo ta decyzja zmieni jej życie...

„Nauczycielka z getta” to pełna emocji ale i bardzo smutna historia którą nie do końca jest fikcją literacką. To opowieść o ludziach gdzie walka o przetrwanie, złość i bezradność jest na porządku dziennych. Autorka w niezwykle obrazowy sposób ukazała dramat i brutalność tamtych czasów. Ukazuje ogrom cierpienia i bestialstwo dopuszczających się tej zbrodni. Plastyczne opisy powodują, iż wraz z bohaterami czujemy strach, doświadczamy ubóstwa i skrajnej nędzy ale i miłości. Postacie pomimo tego nie poddają się, są pełni uporu, determinacji i w tych niezwykle ciężkich czasach nie zapomnieli o miłości do bliźniego czy pomocy potrzebującym. Mając tak niewiele potrafili pomóc innym zostając przy tym ludźmi. To opowieść gdzie lęk i niepewność miesza się z chwilami radości i miłości, a otwarte zakończenie daje nadzieję. Ta niełatwa lektura zdecydowanie warta jest uwagi, łamie serce i dzięki temu pozostaje z czytelnikiem na dłużej.

"Wybrała miłość i poszła tam, skąd każdy pragnął się wydostać."

Książka przypomniała mi film "Życie jest piękne " Roberto Benigni za który otrzymał Oscara.

Pamiętam, oglądałam relację z rozdania nagród, skaczącego po fotelach artystę🙂

Zaczęło się spokojnie, niewinnie. Trochę infantylne. Myślałam, kolejna z cudnymi zbiegami okoliczności, ale czyta się dobrze, więc do brzegu.

Na kolejnych stronach było coraz mocniej, trudniej. Szczęśliwe zakończenia się ulotniły. Kończyło się śmiercią, łzami tęsknotą.

Moc emocji, wzruszeń, smutku.

Granice człowieczeństwa zostały przekroczone. Walka o przetrwanie, ale nie za cenę życia innych ludzi.

Zakończenie otwarte, mam nadzieję.

Wszystko we mnie prosi by jednak tym którzy pozostali się udało.

Okładka książki krzyczała do mnie od pierwszego wejrzenia. Czytaj.

Stanowczo mój typ literatury. Twardy, sugestywny.

To nie miało prawa się zdarzyć...

Mam nadzieję, że nigdy się nie powtórzy.

Pani Aneto dziękuję.

Czuję pustkę w sercu i zmagam się z obijającymi się o siebie myślami, gdy ostatnia strona „Nauczycielki z getta” przemyka mi pod palcami. Jestem emocjonalnie rozstrojona, poruszona do głębi i zrozpaczona, że ta powieść nie jest od początku do końca fikcją literacką. Spokojny początek stopniowo nasiąka smutkiem, a wraz z rozwojem fabuły historia nabiera znamion wielu tragedii o rozmiarach, które trudno wyrazić słowami. Wydaje się to wręcz niewiarygodne, ale nikt jednak nie może nas zapewnić, że ta historia nie dotknęła prawdziwych osób. Złość i bezradność mieszają się z żalem i rozpaczą czytelnika, a połączenie tylu ciężkich emocji wywołuje dławiącą gulę w gardle. „Nauczycielka z getta” to obraz uporu, determinacji i walki o każdy kolejny dzień w samym środku piekła osnutego na ziemi – w imię miłości, oddania i przyjaźni. Nie jestem w stanie pojąć tej niebywałej odwagi i siły, ciężko mi wyobrazić sobie niepewność i lęk, które spowijały bohaterów w każdej minucie. Piękno i wzruszający wydźwięk tej historii splatają się z goryczą, odczuwalną wszystkimi zmysłami, rozchodzącą się po całym ciele na skutek rozczarowania drugim człowiekiem. Chcę tę powieść przytulić mocno do serca, otoczyć bezpiecznie w ramionach, by przelać na jej karty spokój, ciszę i radość. To, że nie mogę wpłynąć na emocje i losy bohaterów, napawa mnie przeszywającym rozgoryczeniem. Ta książka tak mocno wrasta w pamięć czytelnika, tak dotkliwie tatuuje pod powiekami okrutne obrazy, że żadne inne tytuły z tego gatunku nie zdołają zamazać tych wizji w naszej głowie. „Nauczycielka z getta” to niezwykła historia pełna bólu, o wszystkich odcieniach miłości, rozgrywająca się na tle bezlitosnej wojny, podczas której utrata człowieczeństwa nie jest czymś niespotykanym. Zakończenie kruszy serce i duszę na milion małych kawałków, które nie tak łatwo jest posklejać ponownie w całość. Ta powieść pozostawia bowiem w czytelniku trwały ślad, który tkwi pod skórą jak bolesna zadra.

Zastanawialiście się kiedyś ile byście byli w stanie poświęcić w imię miłości?

Główna bohaterka książki „Nauczycielka z Getta” Anny Krasińskiej poświęciła całą siebie, by tylko móc być przy swoim ukochanym. II wojna światowa, Niemcy zajmują Łódź i tworzą getta. Trafia do niego Dawid, Żyd, który wziął ślub z polską nauczycielką Laurą. Nie dane im jednak było długo cieszyć się szczęściem. Kobieta po tym jak Niemcy bestialsko mordują jej rodziców, postanawia z własnej woli zamieszkać w getcie, by być blisko męża. Zatrudnia się w szkole, gdzie próbuje dać namiastkę normalności biednym, wychudzonym i wystraszonym dzieciom, a sama przetrwać kolejny dzień, bowiem w żadnym, najgorszym nawet koszmarze nie spodziewałaby się tego, jak człowiek człowiekowi może zgotować taki los.

Ciężko mi wyrazić słowem, jakich emocji dostarczyła mi ta lektura. Napisana na podstawie autentycznych wydarzeń odcisnęła się głęboko w moim sercu. Nigdy też nie przypuszczałam, iż czytając lekturę o wojennej tematyce, sama będę „świadkiem” okrucieństwa, jakie niesie ze sobą wojna.

Autorka w dobitny sposób ukazuje, jak nieludzko zachowywali się Niemieccy żołnierze, dopuszczając się najgorszych zbrodni, traktując Żydów jak robactwo, które trzeba wytępić. Obrazy, które wyłoniła nam pisarka, wstrząsnęły mną do głębi. Brud, ubóstwo, skrajna nędza, ciężka fizyczna praca w zamian za niewielką ilość jedzenia, ciągły strach przed oprawcami to codzienność, która towarzyszyła ludziom w getcie.

W tym całym kieracie pojawia się jednak promień słońca. Miłość, która jest silniejsza niż wszystko. Dwoje ludzi dosłownie skoczyłoby za sobą w ogień, byleby tylko móc być razem. Piękna i wyjątkowa jest ta miłość, dająca wiarę i nadzieję na lepsze jutro. Autorka ukazała także miłość wielowymiarową, matki do dzieci, żony do męża, do bliźnich, ukazała to, że nawet w tak trudnych i ciężkich czasach byli ludzie, którzy nie zapominali jakie wartości są w życiu ważne i przekładali je ponad wszystko, niekiedy nawet ponad swoje własne życie.

Nie umiem podsumować tej książki, bo czy można podsumować zło i krzywdy, które zostały wyrządzone ludziom podczas wojny? Tematyka ciężka, historia i losy bohaterów trudne i bez happy endu, ale nie wyobrażam sobie, żeby było inaczej. Rozdarte serce, żal i smutek pozostawiła we mnie ta powieść. Na pewno zostanie w moim sercu na długo. Dziękuję pani Annie Krasińskiej za takie piękne opowiedzenie tej historii.

Współpraca: Wydawnictwo Jaguar

Laura jest nauczycielką, wiedzie spokojne życie wraz z rodzicami i narzeczonym Dawidem, który jest żydowskiego pochodzenia. Kiedy wybucha wojna, młodzi postanawiają się jak najszybciej pobrać, później mężczyzna zostaje zatrzymany i wraz z rodzinom zamknięty w łódzkim gettcie. Laura nie mogąc żyć bez męża postanawia dobrowolnie przekroczyc bramy getta, szybko jednak przekonuje się, że dzieją się tam straszne rzeczy. Kobieta podejmuje pracę nauczycielki, by chociaż dzieci mogły zaznać normalności. Co dokładnie działo się za murami getta? Czy Laura i Dawid zaznają jeszcze szczęścia?

To już moje kolejne spotkanie z twórczością autorki i wiedziałam, że "Nauczycielka z Getta", podobnie jak wcześniejsze jej książki przeze mnie przeczytanie będzie poruszała trudne, wręcz bolesne tematy. Książki pisane przez autorkę są ogromnie życiowe, bije z nich realizm, ukazują życie prawdziwych ludzi, borykających się z problemami dnia codziennego, a przy tym za każdym razem niosą za sobą jakiś przekaz. Tym razem @anetakrasinska postanowiła zabrać nas razem z bohaterami w niezwykle przerażającą, poruszająca i wzruszająca podróż, a mowa tutaj o czasach II Wojny Światowej i tego co działo się za murami łódzkiego getta. Ta książka jest mi szczególnie bliska, ponieważ mieszkam niedaleko Łodzi, studiowałam tam, niejednokrotnie przemierzałam ulice na których znajdowało się łódzkie getto, a w liceum byłam tam na wycieczce. Autorka w genialny sposób oddała panujący w tamtym czasie "klimat" panujący w Łodzi, a ja oczami wyobraźni widziałam Plac Wolności, ulice Franciszkańską, czy Źródłową.

@anetakrasinska w dobitny sposób pokazuje jak wyglądało życie Żydów w łódzkim gettcie - głód, wycieńczenie, strach, cierpienie, tęsknota, to przeżywali na porządku dziennym zamknięci za murami getta, te zatrważające sceny przedstawione w książce niejednokrotnie sprawiały, że przegrywałam na chwilę czytanie i dziękowałam Bogu, że nie przyszło mi żyć w takich czasach.

Laura pragnęła dać chociaż namiastkę normalności żydowskim dzieciom, by oderwać je od bestialstwa, które działo się tam w każdej z chwil. Kobieta była naprawdę mocno zdeterminowana, by pomóc ludziom przetrwać, zobaczyć radość w oczach dzieci. Jestem z niej naprawdę dumna!

Gdzieś w tle tych strasznych wydarzeń jest również ukazana piękna, prawdziwa i taka ponad wszystko miłość, zarówno ta pomiędzy Laura i Dawidem, którzy naprawdę wiele złego doświadczyli na przełomie kilku lat, jak i ta rodzicielska, siostrzano/braterska, która kazała za wszelką cenę chronić najbliższych.

Od początku wiedziałam, że nie ma tutaj miejsca na szczęśliwe zakończenia, nie kiedy "człowiek człowiekowi wilkiem", dlatego też uważam, że finał tej historii, mimo iż łamie serca, jest wręcz idealnym zwieńczeniem tej historii. Ta powieść z pewnością na długo zostanie w moich myślach i sercu. Ogromnie polecam! Moja ocena to oczywiście 10/10.

Mówi się, że miłość nie zna granic. A co jeśli balansuje na cienkiej granicy pomiędzy życiem a śmiercią…?

Wojna jest złem. A co jeśli po przeciwnej stronie barykady stoi ktoś, kogo kochamy? Mimo wszystko…

Jakim potworem trzeba być, aby patrzeć na śmierć dziecka i nie uczynić nic, aby mu pomóc…?

„Nauczycielka z getta” nie jest łatwą lekturą, ale na pewno powieścią, którą trzeba przeczytać. Inspirowaną prawdziwymi wydarzeniami historią, w której to miłość gra pierwsze skrzypce. Uczucie, które zdaje się wzlatywać ponad zgliszcza tego, co przyniosła ze sobą wojna. Autorka gra na najdelikatniejszych strunach naszej wrażliwości, kreśląc opowieść tak prawdziwą, że nie sposób nie zaangażować się w nią emocjonalnie. Nie mam na myśli tutaj wyłącznie tła akcji, ale przede wszystkim ludzkie losy, które mogłyby odnaleźć odzwierciedlenie w rzeczywistości. W historiach wielu przedstawicieli żydowskiego narodu, którzy w czasie wojny stali się obiektem bestialskiego traktowania ze strony niemieckich oprawców.

Ta opowieść odziera ze złudzeń. Przekonania, że nawet coś tak pięknego, jak miłość, mogło bez przeszkód rozkwitnąć na skażonej ziemi wojennego piekła. Tutaj nie ma miejsca na niczym niezmącone szczęście. Za bramami getta ludzka podłość i bezduszność niczym nad skazańcem, zdaje się pastwić nad uczuciem dwojga ludzi. Bezlitośnie z niego szydzi i gardzi. Autorka drobiazgowo przedstawiła codzienność w łódzkim getcie. Ta dbałość o szczegóły, brak jakiegokolwiek koloryzowania ówczesnych wydarzeń, sprawia, że naturalizm przedstawionej prawdy jest jeszcze bardziej namacalny. A fakt, iż ta opowieść została utkana na kanwie prawdziwych wydarzeń, powoduje, iż staje się trójwymiarowa.

W powieści autorka zwraca uwagę na różne oblicza miłości. Mamy miłość romantyczną, która zrodziła się między dwójką głównych bohaterów, która pchnęła Laurę w kierunku bram getta. Uczucie kobiety – nauczycielki, która każdego dnia oddawała całe serce swoim małym podopiecznym, walcząc o ich przetrwanie z równie wielką determinacją, jak o swoje własne. A także miłość między kobietą i mężczyzną, którzy znaleźli się po przeciwnych stronach barykady, którzy próbowali ochronić ją przed światem pełnym nienawiści.

Choć w trakcie lektury były momenty, w których czułam się zbita z tropu, przekonana o tym, że oto autorka w najmniej spodziewanym momencie zmieniła bieg fabuły, początkowa złość ustępowała miejsca wielkiej uldze. Wypuszczałam z płuc nagromadzone powietrze, aby dopuścić do siebie myśl, że to jeszcze nie koniec, a wątły płomień nadziei, dopóty będzie płonął, dopóki trwa życie…

Podsumowując:

„Nauczycielka z getta” jest przejmującym świadectwem ludzkiego bestialstwa, ale i symbolem walki o zachowanie człowieczeństwa w sytuacji, w której już niczego nie można było być pewnym, kiedy zostało się odartym z godności, pozbawionym nawet… nadziei. Wyróżnia ją na pewno fakt, iż jej akcja toczy się na terenie „łódzkiej dzielnicy zamkniętej”, w miejscu, które stało się tłem dla nielicznych powieści z gatunku literatury obyczajowej. Poruszająca powieść o wielkiej miłości, która nawet śmierci nie bała się zajrzeć prosto w oczy. Polecam!

Historia oparta na autentycznych ludzkich losach. Początek II wojny światowej w Łodzi. Młoda nauczycielka Laura, z miłości do męża żydowskiego pochodzenia, dobrowolnie zamieszkuje z jego rodziną w łódzkim getcie. Początkowo nie wie jak bardzo ta decyzja odbije się na jej życiu.

Czytanie książek tego typu, podczas gdy u sąsiadów trwają walki, jest podwójnie bolesne i emocjonujące (nie mylić z tanią sensacją!). Może to i dobrze, niech boli, niech daje do myślenia, niech każdy z nas zapamięta i ma świadomość czym jest wojna.

To była wyjątkowa powieść, tak jak niezwykła potrafi być miłość między dwojgiem ludzi. Muszę jednak ostrzec, że nie znajdziecie tutaj przyjemnego romansu, happy endu czy nadziei na lepsze jutro. Autorka postawiła na realizm, na bycie „tu i teraz” w środku getta w Łodzi. Kiedy bili Żydów, mnie bolał każdy raz. Kiedy więźniowie (myślę, że to adekwatna nazwa) głodowali, mnie ssało w żołądku. Kiedy oni się bali, mną wstrząsały dreszcze i serce biło jak szalone. Na koniec jednak siedziałam oniemiała z podziwu, bo bohaterowie powieści byli dzielni, odważni i mocno zdeterminowani, żeby zachować choć częściowo pozory normalności.

Zakończenie książki prawie złamało mi serce. Nie tego się spodziewałam, ale chyba lepiej tego nie dało się wymyślić. Czapki z głów Pani Aneto.

Gdybym miała określić tę książkę jednym zdaniem, to powiedziałabym, że „Nauczycielka z getta” to niezwykła, bardzo poruszająca historia o byciu człowiekiem, a to nie zawsze oznacza człowieczeństwo. Przeczytajcie.

Aneta Krasińska w swoich powieściach zawsze porusza ważne tematy. Tym razem ukazuje nam życie ludzi zamkniętych w łódzkim getcie, które porusza do głębi i pozwala nam lepiej przyjrzeć się temu, co działo się w tamtych czasach. Mamy tutaj również obraz prawdziwej i wielkiej miłości, która jest w stanie poświęcić wszystko, by być z ukochanym.

Laura jest nauczycielką, kocha pracę z dziećmi. Planuje ślub z ukochanym, kiedy wybucha wojna. Jej wybranek jest Żydem, a Żydzi wkrótce po wybuchu wojny zostają zamknięci w łódzkim getcie, gdzie każdy kolejny dzień okazuje się walką o przeżycie. Laura traci rodziców, i nie może pogodzić się z myślą, że jej ukochany jest tam, a ona tu. Dlatego też z wielkim uporem robi wszystko, aby się do niego dostać. Udaje nawet żydówkę. W końcu jej się udaje. Teraz wspólnie z mężem i jego rodziną żyje w miejscu, które każdego dnia przynosi niepewność. Tutaj każdego dnia giną niewinni ludzie oraz dzieci. Czy uda jej się uratować wszystkich tych, których kocha?

"Dawid przytulił jej wątłe ciało, w którym tliła się wielka dusza. Ta kobieta zaskakiwała go swoją siłą i wolą życia. Nie miał wyjścia, wiedział, że nie zdoła jej powstrzymać. Czasem nienawidził tego jej uporu, ale jednocześnie miał świadomość, że gdyby nie ta nieustępliwość, dzisiaj nie byliby razem. Pomógł więc żonie włożyć ciepłą marynarkę, bo choć zbliżał się początek marca, to mróz wciąż nie odpuszczał."

Od początku wiedziałam, że ta powieść będzie wyjątkowa, ale również bardzo bolesna. Wystarczy spojrzeć na zjawiskową okładkę i tytuł, by domyślić się, że ta historia nie będzie łatwa i przyjemna. Aneta Krasińska bowiem zagłębia się w czasy wojenne, które dla niezliczonej ilości narodowości żydowskiej okazały się tragiczne w skutkach. Tak naprawdę wcześniej nie czytałam chyba żadnej książki, w której miałabym styczność z łódzkim gettem, dlatego z wielki przejęciem przystąpiłam do czytania tej pozycji.

Autorka zabiera nas w całkiem inny świat. W świat ludzkich dramatów, niepewnego jutra i walki o byt. Przerażające jest to, że człowiek człowiekowi potrafi zgotować taki okrutny los i to w imię czego? Tego, że ktoś jest innej narodowości? Co komu taki człowiek przeszkadza?

Laura to niezwykła młoda kobieta, która jest wrażliwa na krzywdę innych. Ponad wszystko kocha Dawida i to przy nim chce wieść życie, bez względu na okoliczności. Na dobre i na złe. Los nieludzko doświadcza ją i to niejednokrotnie. Przechodzi piekło, ale pomimo tego cieszy się, że ma blisko tych, których kocha najbardziej. Nie może patrzeć na krzywdę dzieci żyjących w ludzkim getcie, dlatego postanawia je uczyć w szkole. A kiedy w końcu zamykają szkołę, uczy u siebie w domu. Nie traci nadziei, nawet wtedy kiedy jej ukochany trafia do więzienia.

Autorka przedstawia nam siłę ogromnej i prawdziwej miłości, która jest w stanie dążyć do wszelkich poświęceń. Miłości, która jest tak silna, że nie patrzy na otaczającą ją rzeczywistość, tylko robi wszystko, aby w niej wytrwać. Miłości, która może być przykładem dla nas wszystkich. Tak naprawdę to obraz pięknej miłości w obliczach trudnych wojennych czasów.

Aneta Krasińska doprecyzowała swoją powieść pod każdym względem. Realne postacie z ludzkimi uczuciami (oprócz oprawców), fabuła powieści oparta na autentycznych wydarzeniach historycznych. Mamy obraz ludzi żyjących podczas wojny, dostających się do getta, w którym każdego dnia muszą walczyć o swój byt, o to, by mieli co włożyć do ust i by nie umarli z głodu. Niemieccy oprawy mordowali bez skrupułów z byle powodu. Później wywozili ludzi do obozów pracy. Cała powieść naszpikowana jest emocjami, w większości tymi przykrymi, bo czytając o tym, jak wyglądało życie tamtych ludzi, serce się kraje. Wspólnie z Laurą, Dawidem i ich bliskimi mocno przeżywałam każde wydarzenie, które miało miejsce. Byłam zła, wściekła, ale przede wszystkim bezbronna na to nieludzkie traktowanie ludzi. Nie do pomyślenia, że to człowiek człowiekowi zgotował taki los.

"Zapadła cisza. Każda z kobiet pogrążyła się we własnych myślach. Krążące po getcie plotki i niedomówienia malowały wypaczony obraz. Jedni twierdzili, że poza murami toczy się normalne życie, a Niemcy trzymają ich tu po to, by funkcjonowała ich gospodarka. Inni upierali się, że wszędzie lepiej, byle nie tutaj, ale bywali też tacy, którzy szeptali, że za drutami czeka tylko śmierć. Trudno było ustalić, jak jest naprawdę."

"Nauczycielka z getta" to niezwykle poruszająca historia oparta na prawdziwych ludzkich losach, która wywołuje u czytelnika wiele sprzecznych emocji. Z całą pewnością to również historia, która nie pozwoli o sobie długo zapomnieć, a także skłoni do większych refleksji. Polecam.