Namaluj mi słońce

"Namaluj mi słońce" to książka, która skłania do refleksji, która pozwala na chwilę się zatrzymać i zastanowić się nad tym, co naprawdę ważne.

Obyczaj, z lekką nutką romantyzmu, rozgrzewa serca niczym tytułowe słońce.

Jeśli jeszcze nie czytaliście tej książki, zachęcam Was do jej lektury 💙

Całkiem niedawno ukazało się wznowienie ,,Namaluj mi słońce" Gabrieli Gargaś. Czy jedna z nowości zasługuje na uwagę?

Sabina zawodowo zajmowała się umilaniem czasu osobom samotnym, chodziła do hospicjum, spotykała się z tymi, którzy potrzebowali wysłuchania. Pewnego dnia trafiła na Marysię, która poprosiła, by kobieta namalowała jej słońce.

Mimo tego, że autorka wydała już kilkanaście powieści i wszystkie znajdują się w domowej biblioteczce, zapoznałam się tylko z kilkoma jej pozycjami. ,,Namaluj mi słońce" dość długo czekała na swoją kolej, aż w końcu nadszedł odpowiedni czas na jej lekturę.

W moim odczuciu wznowienie nie jest taką powieścią, którą da się pochłonąć na jeden raz. Zapoznawałam się z nią aż trzy dni, choć nie jest aż tak obszerna, by nie można przeczytać jej w jeden. Nie jest to publikacja z gatunku tych, które da się pochłonąć momentalnie. Sporo tutaj życiowych mądrości, którymi należy się delektować.

Gabriela Gargaś pisze naprawdę piękne, mądre i życiowe historie o bohaterkach, którymi mogłybyśmy być my same lub nasze sąsiadki. Ze stron wyziera życiowa mądrość, którą warto przekazywać kolejnym pokoleniom.

,,Namaluj mi słońce" Gabrieli Gargaś to książka, której warto dać szansę w te jesienne wieczory. Nie powinniście czuć się nią zawiedzeni.

Powieść przenosi czytelnika do dużego miasta gdzie w starej kamienicy mieszka Sabina. Kobieta jest singielką. Po części jest tak z jej wyboru, a po części z faktu iż nigdy dotąd nie spotkała mężczyzny, którego widziałaby w roli swojego męża. Nie czuje też potrzeby zakładania rodziny czy posiadania gromadki dzieci. Instynkt macierzyński to dla niej pojęcie zupełnie abstrakcyjne i dalekie. Sabina ma przy tym oryginalną pracę. Otworzyła Stowarzyszenie Ludzi Samotnych i zarabia na życie spotykając się i wysłuchując innych. Są to samotni zapracowani często ludzie, którzy nie mają przyjaciół, nie mają z kim porozmawiać, pójść do restauracji czy kina. Wynajmują więc Sabinę, która na krótki czas staje się ich przyjaciółką. Kobieta ma więc bardzo poukładane życie i zdaje się jej, że nic nie jest w stanie tego zmienić. A jednak los chce inaczej. Sabina pewnego dnia poznaje siedmioletnią Marysię, która prosi ją o namalowanie słońca. Choć początkowo kobieta niespecjalnie ma ochotę na znajomość z dziewczynką ta nie daje za wygraną i szybko zdobywa serce kobiety. Przyjaźń kobiety z małą dziewczynką bardzo ją odmienia. Lecz to nie koniec niespodzianek w jej życiu. Nieoczekiwanie pojawia się ojciec Marysi Maks. Jest ON w oczach Sabiny aroganckim i pewnym siebie choć jednocześnie przystojnym mężczyzną, który w dodatku uważa iż dla dobra dziecka pod pretekstem stworzenia dla Marysi choćby namiastki rodziny powinni spotykać się wspólnie co jakiś czas. Sabina początkowo nie znosi Maksa lecz z czasem zaczyna przekonywać się do mężczyzny, który ma za sobą niełatwą przeszłość. Co wyniknie więc z tej znajomości i czy miłość do przesympatycznej Marysi połączy dwoje samotnych ludzi?

Książka jest bardzo emocjonująca, ciepła i optymistyczna choć w dużej mierze jej fabuła kręci się wokół samotności. Czytelnik poznaje wiele historii ludzi odwiedzających stowarzyszenie Sabiny, a każda z nich jest inna i wywołuje wiele emocji. Niektóre mają swój happy end inne niestety nie. Wszystkim Sabina próbuje jednak na swój sposób pomóc. Wysłuchuje tych samotnych ludzi, poświęca im czas a to sprawia, ze wychodząc od niej czują się lepiej.

Powieść ta nie jest więc w najmniejszym kawałku ponura. Wiele razy się przy niej uśmiechnęłam kibicując Sabinie i Maksowi w ich drodze do szczęścia. Napisana jest lekkim, porywającym czytelnika językiem. Okraszona natomiast humorem, wiarą w marzenia, które urzeczywistniają się na oczach czytelnika, szczyptą miłości i siłą rodzących się przyjaźni oraz mnóstwem optymizmu i pozytywnej energii. Autorka opowiada o potrzebie bliskości drugiego człowieka, co nie pozwala oderwać się od lektury. Naprawdę sporo w niej mądrych słów i wartości bliskich sercu każdego z nas bez względu na wiek i płeć.

Jeżeli potrzebujecie więc przeczytać jakąś fajną, prostą historię o zwyczajnych ludziach to na pewno warto skusić się na tę książkę. Autorka wykreowała w niej ciekawych bohaterów i osadziła ich w równie interesującej fabule. Ja jestem książką oczarowana, dlatego polecam.