Nad Niemnem

„Dzień był letni i świąteczny…”. Kocham „Nad Niemnem”. To moja ulubiona (razem z Ludzmi bezdomymi) polska lektura szkolna. Nawet mnie nie przerażają opisy przyrody. A bohaterowie – mogę o każdym napisać rozprawkę. Bo każdy ma swoją osobowość. Mocną, wyraźną, zapamiętywalną. Justyna – piękna na zewnątrz i od wewnątrz, uczuciowa, cierpliwa, Jan – nie boi się ciężkiej pracy i jak kocha to na zawsze, Benedykt – dobry gospodarz, Emilia – od lat cierpi na migreny i użala się nad sobą, Marta – tytania pracy, Teresa – marząca o księciu z bajki, Anzelm – dziś powiedziałabym że padł ofiarą chronicznej depresji, Andrzejowa – żyjąca w przeszłości, Zygmunt – niepokorny i rozpieszczony jej syn, Maria Kirłowa – ciężko pracująca żona i matka, Witold – ogarnięty nowymi pozytywistycznymi cechami, Teofil – cyniczny malkonent i tak dalej. I jeszcze jeden jest bohater tej powieści – rzeka Niemen. Rozłożysta, karmiąca ludzi, piękna, groźna, łagodna, boska i piekielna. Ma w sobie i urok i niebezpieczeństwo. Nad Niemnem żyją ludzie. Którzy pracują, tworzą, chcą więcej. Choć żyją z dala od wielkich miast tu znaleźli swoje miejsce. Kocham tę powieść więc ucieszyłam się z tej powtórki. Absolutnie polecam „Nad Niemnem” Elizy Orzeszkowej więc czytaj.

Klasyka literatury polskiej . Książka idealna na wiosenne zaczytanie się przy herbacie .

Kto z was lubi klasyki polskiej literatury? Dzisiejsza recenzja dotyczy jednej z nich. To wydanie „Nad Niemnem” od Wydawnictwa MG. Prawdziwa uczta dla kogoś, kto kocha piękne książki. Już sam kontakt z tą edycją sprawia, że człowiek ma ochotę zaparzyć dobrą herbatę, odłożyć telefon i po prostu zniknąć w świecie, który Eliza Orzeszkowa wykreowała z tak niesamowitą czułością. Jeśli kojarzycie tę powieść tylko jako „tę grubą lekturę o opisach przyrody”, to czas najwyższy wyrzucić te uprzedzenia do kosza. Według mnie to wydanie udowadnia, że klasyka nie tylko się nie starzeje, ale w dzisiejszym pędzącym świecie jest nam potrzebna bardziej niż kiedykolwiek.

Czytając tę książkę teraz, byłam absolutnie oczarowana tym, jak Orzeszkowa operuje słowem. To nie są nudne opisy, to jest malowanie obrazów. Kiedy autorka opisuje nadniemeńskie krajobrazy, niemal czuje się zapach ziół, słońce na twarzy i ten specyficzny, błogi spokój, który daje tylko natura. Wydawnictwo MG stanęło na wysokości zadania, bo jakość wydania idzie w parze z majestatem tej prozy. To książka, którą chce się mieć na półce, bo samo patrzenie na nią przypomina o tym, że literatura może być po prostu piękna i szlachetna. Jestem za tym, żeby wznawiać klasyki literatury, żeby dzisiejsza młodzież mogła sama odkryć to coś, co kryje się pod danym tytułem.

Najbardziej urzekła mnie warstwa miłosna i społeczna, która wcale nie jest tak odległa od naszych czasów, jak mogłoby się wydawać. Relacja Justyny Orzelskiej i Jana Bohatyrowicza to nie jest jakaś ckliwa historyjka. To opowieść o odwadze pójścia za głosem serca wbrew konwenansom i o tym, że prawdziwe szczęście często leży tam, gdzie jest szczerość i wspólna praca, a nie tam, gdzie są tylko puste salony i pozory. Justyna to postać, którą polubiłam od pierwszych stron jest mądra poszukująca sensu i nie boi się zmian. Jej przemiana z nieco zagubionej dziewczyny w kobietę, która bierze życie w swoje ręce, jest niesamowicie inspirująca.

Co możemy wyciągnąć z tej historii dzisiaj? Przede wszystkim lekcję uważności. Żyjemy w czasach, w których wszystko jest „na wczoraj”, a nasze oczy rzadko odrywają się od ekranów. Orzeszkowa uczy nas patrzeć na świat wokół nas. Pokazuje, że natura nie jest tylko tłem, ale źródłem siły i ukojenia. Kolejna rzecz to wartość pracy nie tej korporacyjnej, nastawionej tylko na zysk, ale pracy, która buduje wspólnotę i daje poczucie sensu. Historia rodu Bohatyrowiczów i legenda o Janie i Cecylii to piękny dowód na to, że to, co zbudujemy własnymi rękami i. W co włożymy serce, przetrwa pokolenia.

Ta książka uczy też szacunku do korzeni. W dobie globalizacji łatwo zapomnieć o tym, skąd pochodzimy, a Orzeszkowa przypomina nam, że pamięć o przodkach i o ziemi, na której żyjemy, buduje naszą tożsamość. Robi to jednak w sposób nienachalny, pełny ciepła i autentycznego wzruszenia. Czytając „Nad Niemnem”, miałam poczucie, że uczestniczę w czymś ważnym, co porządkuje moje własne myśli i priorytety. To lektura, która wycisza, daje nadzieję i przypomina, że proste życie oparte na wartościach ma ogromną moc.

Nie bójcie się opisów przyrody potraktujcie je jak literackie SPA dla Waszej wyobraźni. To powieść o miłości, o godności i o szukaniu swojego miejsca na ziemi, a to są tematy, które nigdy nie stracą na aktualności. Dajcie się zaprosić nad Niemen, obiecuję, że wrócicie stamtąd inni, spokojniejsi i bardziej wdzięczni za to, co macie wokół siebie. To po prostu arcydzieło, które warto przeżyć na nowo.