Może pora z tym skończyć

Jeśli jesteście gotowi na powieść bardziej skomplikowaną niż się wydaje, pokręconą, zagmatwaną i zmuszającą szare komórki do ciężkiej pracy - "Może pora z tym skończyć" jest właśnie dla Was. Co w niej takiego, że mimo ciężkiej atmosfery czyta się ją od początku do końca? Przekonajcie się sami.

Decydując się na lekturę nie byłam do końca pewna co mnie czeka. Liczyłam, że znajdę w książce dużo akcji, jak na thriller przystało. Miałam nadzieję, że czeka mnie zaskoczenie i pełna nieoczekiwanych zwrotów historia od której ciężko będzie mi się oderwać. Ale na pewno nie sądziłam, że autor zajrzy w głąb mnie i zagra na moich emocjach. Zapowiedź książki głosiła, że czytając ją będę się bała - nawet nie wiedząc dlaczego. I przyznaję, że nie dawałam w to wiary. Jednak po skończonej lekturze muszę cofnąć te słowa: naprawdę odczuwałam lęk i niepokój śledząc wydarzenia opisane przez Iaina Reida. Dlaczego? Nie mam pojęcia.

To nietypowa historia od początku do końca. Nie jestem nawet pewna, czy można nazwać ją thrillerem. To niepokojące wejście prosto do podświadomości czytelnika poprzez krótkie zdania i oszczędne w słowa dialogi. Misternie utkana sieć zawiłych zwrotów akcji i nietypowość fabuły od pierwszych stron sprawia, że czytelnik nie jest świadomy rozgrywanej akcji bowiem trudno jednoznacznie stwierdzić o czym tak naprawdę jest ta historia. Czy jest to może romans, horror albo dreszczowiec? Czy powieść opowiada o parze kochanków a może relacjonuje podróż ku wyznaczonemu celowi? Nie jest prosto odpowiedzieć na te pytania i nawet po skończonej lekturze chaos w głowie nie wyjaśnia od razu wielu kwestii. Najlepszym rozwiązaniem byłoby przeczytać ostatnią kartkę, zamknąć książkę, odwrócić i... zacząć czytać ją na nowo.

Jedno jest pewne - to nie jest książka dla każdego. Tylko odważny i otwarty na nowe doświadczenia czytelnik dostrzeże urok i wykorzystany potencjał. taki już urok powieści psychologicznych a ta zdecydowanie należy do najlepszych swojego gatunku. Autor sprawnie manewruje pośród wszechobecnej tajemniczości w fabule i niemal boleśnie dawkuje wiedze na temat rozgrywanych wydarzeń jedynie przedstawiając nad wyraz bogate portrety psychologiczne głównych bohaterów. Tym sposobem czytelnik przez całą fabułę zagryza paznokcie z niepewności a jego umysł pracuje na najwyższych obrotach, by - mimo wszystko - w finale przeżyć największe zaskoczenie.

Takiej książki jeszcze nie czytałam, ale zdecydowanie poproszę o więcej. "Może pora z tym skończyć" to książka, która budzi lęk nie samymi wydarzeniami a prawdą skrywaną głęboko w człowieku. Potrzeba czasu by zrozumieć tę historię i zdecydowanie dużo pokory, ale możecie mi wierzyć na słowo: wytrwałym wszystko się opłaci. Jestem pozytywnie zaskoczona lekturą i myślę, że jeszcze kiedyś do niej wrócę.

Młoda para wyrusza samochodem na pierwsze spotkanie rodziców chłopaka. Co może pójść nie tak? Oczywiście oprócz tego, że dziewczyna może im nie przypaść do gustu. Jake mieszka na farmie, daleko od miasta, a podróż, można by pomyśleć, trwa godzinami, przez całkowite pustkowia. Podczas drogi słuchają muzyki, rozmawiają o trywialnych rzeczach, jednak z czasem tematy są poważniejsze, filozoficzne niemalże.

Główna bohaterka zatapia się we własnych myślach, rozważając czy uczucie Jake’a do niej jest trwałe, a jego plany poważne. Zastanawia się też, czy powinna dalej tkwić w tym związku, skoro od dawna wie, że do niczego ON nie prowadzi… Ale jednak daje mu nadzieję, siedząc obok niego w samochodzie, chcąc poznać jego rodziców. To przecież duży krok w związku. Dlaczego właściwie nie powiedziała swoim rodzicom o chłopaku? Nie wiedzą nawet, że zaczęła się z kimś spotykać.

Dziewczyna zastanawia się również nad tajemniczymi telefonami, które dostaje od jakiegoś czasu z własnego numeru. Dlaczego ten ktoś ciągle zostawia jej nagrania na poczcie głosowej? Co one właściwie oznaczają? Tak, zdecydowanie po powrocie do domu musi z kimś o tym porozmawiać.

Dawno nie czytałam książki, od której myśli aż buzują mi w głowie. Przedziwna fabuła, choć niesamowicie inteligentna i wciągająca. Intryguje i zmusza do myślenia… Jest to jedyna w swoim rodzaju podróż w głąb ludzkiego umysłu, ukazująca psychikę bohaterów. Pozostawia wiele niedokończonych kwestii, niedomówień, a każdy Czytelnik może je interpretować na swój sposób.

Naszpikowana emocjami i pomimo iż obejmuje niewielki okres czasu, wiele się w niej dzieje.

Na całość recenzji zapraszam na blog: [Adres usunięty]

"Czasami myśl bywa bliższa prawdy, bliższa rzeczywistości niż działanie. Potwierdzić możesz cokolwiek, możesz cokolwiek zrobić, ale myśli nie sfałszujesz."

Przypadkowo skrzyżowały się ścieżki moje i książki, ale cieszę się, że jednak dane mi było się z nią zapoznać, bo to wyjątkowo intrygująca i nietypowa przygoda czytelnicza. Thriller dla wytrawnego czytelnika, szukającego nie tylko mieszanki napięcia i zaskoczenia, czy pokrętnej fabuły, ale również lubiącego wychodzić poza dosłowność, swobodnie traktującego przypięte emocjom barwy, uciekającego od utartych szlaków, a przy tym delikatnie balansującego między jawą a snem.

Mamy wrażenie, że po początkowym pobycie w książce, nagle zmieniają się role przypisane czytelnikowi i opowiadanej historii. Thriller zaprasza w swój świat, wciąga do dyskusji i analiz, ale też coś wymyka się mentalnie z jego stron, atakuje nasze zmysły, odwołuje się do życiowych doświadczeń i koncepcji, aby na koniec zagościć w wyobraźni na dłużej. Wyborna gra, pozornie znamy reguły, lecz w finalnej odsłonie dowiadujemy się, że tak naprawdę nic o nich nie wiemy. Niepostrzeżenie łapie w sidła standardowych wzorców, by w ostatnich stronach ukazać ich fałszywość. I wbrew sobie, przyznajemy, że ma to ujmujący i zastanawiający wydźwięk, acz mocno osobliwy, niemal ekscentryczny, a może nawet wpływający na tory szaleństwa.

Niebanalne i fałszywie niejednoznaczne zakończenie, jakby każdy czytelnik, w zależności od oczekiwań, nastawienia, przemyśleń kształtowanych podczas lektury, otrzymuje przywilej pełnego jego dopowiedzenia. Bo czyż to nie my sami, indywidualnie, mamy do rozwiązania własną łamigłówkę życia, tworzymy obrazy prawdy, realności i zdarzeń umiejscowionych w czasie? Naginamy rzeczywistość do własnych potrzeb i przeświadczeń, przygotowujemy do nadziei i pragnień, wspieramy się ulotnymi pamiątkami i przemontowanymi wspomnieniami. Co cenne i kluczowe, natychmiast chce się powrócić do początku opowieści, aby tym razem przeżyć ją z alternatywnej perspektywy, w innym świetle i brzmieniu. Uwielbiam wychodzenie poza sferę komfortu bazującego na wpojonych ideach i logicznych interpretacjach.

To także zanurzanie się w psychologiczne gąszcze dwoistości ludzkiej psychiki, relacji międzyludzkich, źródeł samotności, wolnej woli i oszukańczej tożsamości. Jest duszno, niepewnie, trwożnie, złowieszczo, zwodniczo, nieprzyjemnie, często tracimy orientację, czasem czujemy się niewygodnie i zdezorientowani, napięcie plącze się z ulgą, smutek ze szczęściem, starość z młodością, a wszystkie odczucia zostały celowo wywołane, inteligentnie poprowadzone w oryginalnym zamieszaniu i mrocznych tajemnicach. Wyśmienicie się przy tym bawimy, pierwszorzędnie odbieramy strach w czystej postaci, odwołujący się do pierwotnych instynktów. A fabuła? Można tylko zdradzić, że bezimienna główna bohaterka podróżuje z partnerem, aby poznać jego rodziców mieszkających na farmie. Zaczynają się dziać osobliwe rzeczy... i pora na tym skończyć, aby nie psuć przyjemności czytania.

[Adres usunięty]