Małe kłamczuchy aurora teagarden

Aurora Teagarden jest świeżo upieczoną szczęśliwą mężatką i już niedługo zostanie matką. Życie zdaje się raczyć ją samymi pozytywnymi wiadomościami. Jednak pewnego popołudnia znika bez śladu jej przyrodni brat, piętnastoletni Phillip. Chłopak razem ze swoimi przyjaciółmi bawił się na boisku do piłki nożnej i to właśnie tam, po raz ostatni, widziano dzieci. To wydarzenie spędza sen z powiek Aurorze i nie pozwala jej się cieszyć planowaniem wyprawki dla dziecka. Wkrótce na boisku zostają odnalezione zwłoki. Dochodzenie prowadzone przez policję nie przynosi żadnych rezultatów. Aurora, wraz ze swoim mężem Robinem, rozpoczyna własne śledztwo.

To moje pierwsze spotkanie z Charlaine Harris i szczerze mówiąc nie tego się spodziewałam, ale nie jestem zawiedziona. Liczyłam na jakiś bardziej emocjonujący kryminał, który aż ocieka nagromadzonym napięciem. „Małe kłamczuchy” okazała się być bardziej niewymagającą i spokojniejszą lekturą, przynajmniej pod względem wątku kryminalnego. Cała akcja w dużej mierze skupia się na głównej bohaterce i jej ciąży, sprawa zaginionych dzieciaków zeszła na bok. W sumie nawet na to nie narzekałam. Polubiłam Aurorę jest naprawdę ciekawą postacią. Taka postrzelona i pokręcona babeczka, która swoją odwagą oraz bohaterstwem totalnie mnie zadziwiała. Autorka posługuje się lekkim i przystępnym piórem, a jej opisy są obrazowe i pisane z dbałością o najmniejsze detale. To przyjemna lektura, w sam raz na wieczorny relaks.

„ – Phillip – powiedział z założenia uspokajającym głosem – mówi szeryf. Powiedz mi gdzie jesteście. Zapadła krótka chwila ciszy, przez telefon dobiegały słabe głosy.

– Nie mogę rozmawiać – powiedział Phillip. Głos miał stłumiony. – On trzyma jej przy głowie pistolet.

I połączenie zostało przerwane.” – fragment powieści.

Charlaine Harris – amerykańska pisarka kryminałów i thrillerów (to na podstawie stworzonej przez nią serii powstała kanwa popularnego serialu „Czysta krew”), której książki nie schodzą z list bestsellerów, była dla mnie autorką totalnie nieznaną do momentu sięgnięcia po „Małe kłamczuchy”. Mój głęboko zakorzeniony gen czytelnika kryminałów odezwał się i tym razem, zwłaszcza że bohaterką tej powieści, jak i całego wielotomowego cyklu, jest Aurora „Rou” Teagarden, sympatyczna bibliotekarka z niewielkiej miejscowości na przedmieściach Atlanty, rozpracowująca zagadki kryminalne. Możliwe, że już nasunął Wam się obraz wścibskiej starszej pani, zakurzonej równie mocno co książki, wśród których urzęduje, ale muszę Was rozczarować :)

Aurora to trzydziestoparoletnia, obdarzona zaufaniem mieszkańców Lawrenceton kobieta, o wyostrzonym zmyśle obserwacji oraz niecodziennym wsparciu swojego małżonka – poczytnego pisarza kryminałów. Gdyby nie fakt, że w tajemniczych okolicznościach znika przyrodni brat Aurory, zarówno ona jak i jej świeżo upieczony mąż mogliby cieszyć się z nadchodzącego rodzicielstwa i planować wyprawkę dla swojego potomka. Jednak splot różnorodnych wypadków sprawia, że Aurora zamiast zajmować się wiciem rodzinnego gniazda, wkracza na ścieżkę prywatnego śledztwa w sprawie zaginięcia piętnastoletniego Phillipa. Żeby tego mało wraz z nim słuch zaginął o dwójce jego rówieśników oraz jedenastoletniej dziewczynce. Sprawa jest na tyle niepokojąca, tym bardziej że wśród okolicznych nastolatków zaczyna ścielić się trup, że w poszukiwania zaangażowana jest nie tylko lokalna policja, ale i agenci FBI.

Muszę przyznać, że książkę przeczytałam bardzo szybko, chociaż momentami akcja wydawała mi się nieco rozwleczona, a sam wątek kryminalny bywał przyćmiony kwestami obyczajowo-społecznymi, a nawet religijnymi charakterystycznymi dla małomiasteczkowej społeczności. Trzeba jednak oddać Harris sprawiedliwość, że pod przykrywką powieści kryminalnej, a raczej obyczajowej z wątkiem kryminalnym, poruszyła szalenie istotny temat przemocy psychicznej wśród młodzieży, przejawiającej się w szykanowaniu osób słabszych, mądrzejszych, czy po prostu innych od większości dzieciaków. Bo tak naprawdę głównymi bohaterami tej historii są typowi amerykańscy nastolatkowie, których znamy z seriali – walczący o popularność i uznanie ze strony grupy rówieśniczej, co często przejawia się w okrutnych zachowaniach.

Narracja prowadzona jest w bardzo przystępny, wręcz swojski sposób, prezentowany z perspektywy Aurory. Nie będę ukrywać, że polubiłam tę bohaterkę, zwłaszcza za jej nieustępliwość i odwagę w ratowaniu brata. Ponadto akcja książki nabiera tempa dopiero wtedy, kiedy nasza bohaterka zaczyna tworzyć wszystkie możliwe scenariusze wydarzeń z udziałem grupy nastolatków, odrzucając metodą eliminacji te najmniej prawdopodobne. Jest przy tym taką lokalną superbohaterką, która nie zważając na swój stan, podąża tropem złoczyńcy i samodzielnie doprowadza go przed oblicze sprawiedliwości. Może to nieco oderwana od rzeczywistości postać, no bo kto będąc w ciąży biega za porywaczami, ustawiając się na pierwszej linii strzału, ale zapałałam do niej sympatią i Was również zachęcam do zapoznania się z jej perypetiami. Bo jeśli przymrużymy oko, mankamenty znikną, a zostanie ważne przesłanie.

Serdecznie dziękuję Wydawnictwu Replika za egzemplarz recenzencki i w wolnej chwili sięgnę po wcześniejsze tomy tej serii, a że jest ich już na polskim rynku dziewięć, z najnowszymi „Małymi kłamczuchami” włącznie, to mam co nadrabiać.

[Adres usunięty]

Ze szkolnego boiska w niewyjaśnionych okolicznościach znika czwórka nastolatków. Jednym z nich okazuje się Phillip – przybrany brat Roe. Wkrótce po tym zdarzaniu odkryte zostają zwłoki młodej osoby. Mimo pracy miejscowej policji Aurora wraz mężem rozpoczynają prywatne śledztwo. Czy za tajemniczym zniknięciem dzieci stoją młode dręczycielki? Czy mają z tym coś wspólnego hazardowe długi ojca Phillipa? A może to właśnie Phillip stoi za porwaniem swoich kolegów? Czas ucieka, a w głowach bohaterów rodzi się coraz więcej teorii.

Mam ogromny sentyment do serii o Aurorze Teagarden, dlatego pozytywnie się zaskoczyłam, gdy dowiedziałam się, że została wydana kolejna książka. Byłam święcie przekonana, że ósmy ton jest ostatnim, a tu spotkała mnie taka miła niespodzianka. Muszę przyznać, że cykl jest specyficzny i „Małe kłamczuchy” raczej polecałabym tym osobom, które czytały poprzednie tomy. Cały seria miewa lepsze i gorsze momenty, szczerze powiedziawszy, gdyby książka ta była odrębną historią, to raczej nie byłabym w pełni usatysfakcjonowana, ale jako kontynuacja jest traktowana przeze mnie na wyjątkowych zasadach.

Autorce mam do zarzucenia to, że w „Małych kłamczuchach” brakuje akcji. Zdecydowanie więcej miejsca poświeciła ona ciąży Aurory i jej złemu samopoczuciu niż budowaniu napięcia oraz śledztwu. Charlaine Harris dużą wagę przykłada do najdrobniejszych szczególików, o czym zdążyłam się przekonać już w poprzednich jej powieściach. Tym razem większą uwagę poświeciła jedzeniu, niż jak to miało do tej pory miejsce – ubraniom. Cieszę się, że Aurora wraca wspomnieniami do przeszłości, przypominając o tym, co działo się w poprzednich tomach, ponieważ nie czytając wszystkich pozycji po kolei, ciężko odnaleźć się w gąszczu zdarzeń i nazwisk.

Bardzo lubię główną bohaterkę, jest ona na swój sposób postrzelona i urocza. Niemożliwe jest, by jednego człowieka spotkało tak wiele nieszczęść, by przez przypadek wciąż pakował się w kłopoty oraz by nieustannie kogoś ratował ze stoickim spokojem, nawet jeśli w grę wchodzi rodzina, ale na tym chyba polega cały wdzięk tego cyklu. Żałuję tylko, że to już nie jest ta sama Autora co w „Prawdziwych morderstwach”, cóż może dojrzała z biegiem czasu i każdą kolejną książką. Cieszę się, że znów do łask wróciła postać Robina Crusoe, który okazał się przykładnym, godnym pozazdroszczenia mężem, dzielnie wspierającym swą kobietę, w trudnych dla niej chwilach.

Jeśli lubicie lekkie, kobiece kryminały w stylu retro oraz tak jak ja macie sentyment do tej serii, to zdecydowanie jest to pozycja dla Was!