Łemkowie. Losy zaginionego narodu

Łemkowie losy zaginionego narodu autor Marek A. Koprowski

Łemkowie, jedna z czterech mniejszości etnicznych, samookreślających się jako Rusini, zamieszkałych na obszarach południowo-wschodniej Polski i południowo-zachodniej Ukrainy. Jak sami przyznają są mylnie utożsamiani z Ukraińcami, byc moze dlatego ze ich wyznanie i jezyk przypomina jezyk ukrainski. A byc moze dlatego ze wielu Łemkow wstapilo w szeregi UPA - UON. Ale nalezy tez pamietac ze wielu Łemkow nie wspieralo UPA.i nigdy tak naprawde nie wyjasniono jak bylo duze poparcie dla nich. Bardzo ciekawa, napisana w prosty i przystępny sposób historia Łemków poparta również prywatnymi wspomnieniami kilku osób.

Kim są? Jakie mają polityczne i religijne poglądy? Dlaczego byli prześladowani przez Austriaków, Niemców i Rosjan-komunistow? Dlaczego padli ofiarą akcji pacyfikacyjnej „Wisła” i wysiedleń do Ukraińskiej SRR tuż po zakończeniu II wojny światowej? Na te i inne pytania odpowiada najnowsza książka ........

Warto siegnac po te ksiazke.

Łemkowie to wschodniosłowiańska grupa etniczna, należąca do części narodu Rusińskiego, do czasu wysiedleń zamieszkiwała obszar Beskidu Niskiego oraz części Bieszczadów i Beskidu Sądeckiego. Część z nich czuje przynależność do Ukrainy, a część nie chce być z nią utożsamiana, uważa, że są odrębnym narodem.

Na ogół nie sięgam po książki historyczne. Ten temat mnie jednak fascynuje i niejako dotyczy, ponieważ w moich żyłach płynie łemkowska krew, gdyż mój dziadek nim był. Dziadek był cudowną, kochaną osobą, która w życiu przeszła wiele. Opowiadał ciekawe historie, a w domu mówiło się zarówno po polsku, jak i po ukraińsku. Dzięki temu, choć nie umiem mówić w tym języku, to dużo rozumiem. Brakuje mi tego, tak, jak brakuje mi dziadka.

Co do samej książki, to wydaje mi się, że może ona się spodobać osobom, które lubią czytać pozycje historyczne, albo tak jak mnie, interesuje ich temat Łemków. Nie jest to lekka pozycja, którą czyta się wygodnie. Jest dużo dat, dużo nazwisk, opiera się głównie na dziejach tego narodu, a liczyłam na więcej ciekawostek. Nie do końca zatem się zgodzę ze słowami na okładce, jakoby pozycja ta była przystępna. Gdyby dotyczyła innej tematyki, szybko bym się zniechęciła, ponieważ czułam się, jakbym miała przed sobą podręcznik szkolny.

Druga połowa tej pozycji jest zdecydowanie ciekawsza, ponieważ zamiast suchych faktów zawiera wspomnienia Teodora Gocza, który był łemkowskim działaczem kulturalnym oraz twórcą Skansenu Kultury Łemkowskiej w Zyndranowej, jego żony oraz Bogdana Gambala, łemkowskiego intelektualisty, wizjonera i polityka.

Nie da się ukryć, że naród ten jest fascynujący, przywiązany do tradycji oraz języka. W większości należeli (tak, jak mój dziadek), do kościoła grekokatolickiego, choć część z nich jest również prawosławna. Jako ciekawostkę dodam, że 19 sierpnia przypada święto Przemienienia Pańskiego, jest to również dzień urodzin mojej mamy. Co roku wraz z rodziną idziemy wtedy do cerkwi, gdzie sprawowana jest msza w intencji mojego dziadka, a potem idziemy na urodzinowy obiad.