Krucha jak lód

Każdy rodzic chciałby, by jego dziecko było uosobieniem tego, co najlepsze. Pragnie, by było błyskotliwe i mądre, odznaczało się chwytającą za serce urodą, było w czymś lepsze od wszystkich innych dzieci. Nie ma w tym nic złego - to normalne, że posiada się podobne życzenie. Lecz dla wszystkich najważniejszym darem jest to, że ich dziecko jest zdrowe jak rybka.

Willow O'Keefe to sześciolatka, która w niektórych kwestiach jest podobna do swoich rówieśników, lecz jedna kluczowa sprawa nigdy nie pozwoli jej być taką, jak inni. Ostreogenesis imperfecta. Ta choroba sprawiła, że Willow nigdy nie będzie w stanie robić takich rzeczy, jak inne dzieciaki. Jej kości są niezwykle wrażliwe i najzwyczajniejsze kichnięcie może sprawić, że któraś z nich się połamie. Rodzice i siostra Willow nie mogą mieć żadnych planów, bo nie mają pewności, czy nagle coś się dziewczynce nie stanie. Sprawy nie ułatwia im trudna sytuacja materialna, bo wszystkie koszty związane z chorobą małej są bardzo wysokie, a niska pensja ojca nie jest w stanie ich pokryć. Nagle jednak przed rodzicami pojawia się ogromna możliwość - mogą zdobyć pieniądze, dzięki którym małej nie brakowałoby niczego. Haczyk? Pozwanie w sądzie położnej - najlepszej przyjaciółki matki Willow i mówienie, że mając możliwość aborcji, dokonałaby jej...

Nie będę kolejny raz mówiła, jak urzeczona jestem Picoult (a jednak mówię). Jej książki wciągają jak narkotyk i najchętniej to czytałoby się je ciągle , z małymi przerwami, by nie było przesytu. Zastanawiając się nad tym, po którą książki autorki teraz sięgnąć, zdecydowałam się tym razem kierować okładką - w tej książce jest to twarz małej dziewczynki - delikatnej i smutnej, być może cierpiącej. To, czego dowiedziałam się czytając tę książkę sprawiło, że nie mogłam zebrać do kupy swoich myśli i uczyć, taki chaos w nich panował.

Pierwszym zaskoczeniem był dla mnie sposób narracji - do tego, że Jodi opowiada historie w książkach z perspektywy kilku bohaterów, byłam przyzwyczajona, bo to często-gęsto występowało. Nowością była narracja drugoosobowa - jeszcze nigdy nie spotkałam się z czymś takim w żadnej dotychczasowo czytanej książce, dlatego teraz początkowo ciężko było mi się z tym oswoić, choć uważam to za świetny pomysł - oryginalny, a na dodatek pozwalający lepiej wczuć się w wydarzenia.

Sam problem, którego dotyka autorka, również może wzbudzać kontrowersje. Tym razem wszystko toczy się wokół "niedobrego urodzenia" i aborcji, która ma zarówno wielu przeciwników, jak i zwolenników. Do tego dochodzi kwestia sumienia - czy Charlotte odważy się wprost zeznawać w sądzie, że mając wybór, uśmierciłaby swoje dziecko, wiedząc, jak mocno kocha Willow i posiadając świadomość, że to może mocno dotknąć córkę? Czy ośmieli się walczyć o lepszą przyszłość dla niej, gdy zrozumie, jak wiele może stracić?

Bohaterowie to standardowo perełka książki. Każdy inny, każdy na swój sposób niesamowity i odmienny od siebie. Najbardziej polubiłam właśnie Willow - nie tylko dlatego, że było mi jej szkoda, ale z powodu, że miała w sobie mnóstwo energii, uroku i radości z życia, które nie było dla niej łaskawe. Żal natomiast było mi Piper - przyjaciółki Charlotte i położnej, która została oskarżona o błąd w sztuce medycznej - było to dla niej ogromnym ciosem, a tym bardziej dotkliwszym, bo wcale niespodziewanym.

Ile razy w ciągu całego życia coś sobie złamałaś? Raz, dwa, trzy? Może wcale? Wyobraź sobie, że mała bohaterka tej książki doświadczyła tego na samym początku książki już 52 razy (mając 6 lat)! Narzekamy na nasze problemy, robimy z igły widły, nie myśląc o tym, że ktoś ma o wiele trudniej w życiu - a mimo tego bez skargi to znosi. Jedyne, o co mogę mieć żal do autorki tej przecudownej książki to zakończenie - no kurczę, Jodi, tak się nie robi!