Kresowa miłość. Wielkie Litery

„Kresowa miłość” to książka, którą polecam miłośnikom powieści obyczajowo-historycznych. Beata Agopsowicz zarysowała piękną historię, która porusza nasze czytelnicze serca. Autorka uświadamia nam jak bardzo historia potrafi namieszać w ludzkich losach. Jak bardzo wojenna zawierucha może zniszczyć marzenia i pragnienia każdego człowieka. Dzięki tej książce możemy przekonać się również jak decyzje naszych przodków wpływają na nasze życie.

Poznawanie historii zapisanej na kartach „Kresowej miłości” rozpoczynamy w 1924 roku. Wówczas młoda Marysia Amirowicz musi opuścić ukochane Kuty. Przeprowadza się do Stanisławowa. Po kilku latach rozpoczyna studia we Lwowie. Poznaje studenta chemii. Między Antonim i Marysią rodzi się miłość. Niestety wojenna zawierucha burzy ich szczęście.

Losy Marysi nie są jedynymi, które poznajemy na kartach powieści. Historia przedstawiona jest z trzech perspektyw czasowych. Rok 1924, następnie 1982 oraz wydarzenia z 2013 roku składają się na pełen obraz historii stworzonej przez Beatę Agopsowicz.

Autorka bardzo ciekawie i sprawnie poprowadziła wszystkie wątki, sprawiając, że „Kresowa miłość” dotyka naszych najczulszych emocjonalnych strun. Powieść obyczajowo-historyczna napisaną przez Panią Beatę to doskonała lektura dla miłośników tego gatunku. To bez wątpienia wielowątkowa historia. I choć historia ta jest wynikiem kreatywności twórczej autorki, nie jest wykluczone, że podobne wydarzyły się w prawdziwym życiu. Burzliwe losy Marysi poruszyły moje czytelnicze serce. Dlatego też zdecydowanie polecam Wam lekturę tej książki.

Autorka zadbała nie tylko o każdy szczegół. Nie tylko poruszyła mnie niełatwą miłosną historią. Swym stylem i sposobem przelania jej na papier, sprawiła, że tak bardzo doceniam fakt, że moje życie nie jest dyktowane wojennym realiami, lecz żyję w czasach, w których mogę stanowić sam o sobie. Oby sytuacja ta nie uległa zmianie.

„Kresowa miłość” to bez wątpienia książka, w której zakocha się każdy miłośnik powieści obyczajowo-historycznych. Zdecydowanie polecam!

Za egzemplarz książki serdecznie dziękuję Wydawnictwu Replika [Adres usunięty]

[Adres usunięty]

„Czasem nie potrzeba żadnych słów, by doskonale się zrozumieć.”

Trzy ramy czasowe. Mamy rok 1924, 1982 i 2013 ludzie i ich życie utkane nierównym, poplątanym ściegiem. Jest rok 1924 poznajemy małą Marysię Amirowicz, rezolutną, bystrą, wygadaną dziewczynkę. Razem z rodzicami przeprowadzają się, mają opuścić jej ukochane Kuty, by zamieszkać w Stanisławowie. Lata płyną Marysia wyrosła na piękną młodą panienkę, marzy o studiowaniu farmacji. Już wkrótce jej marzenie się spełnia, wyjeżdża do Lwowa, aby tam kontynuować naukę. Na jej drodze staje Antoni, przystojny student chemii, który całkowicie zawrócił jej w głowie. Młodzi, za zgodą rodziców planują się pobrać. Ich plany krzyżuje wybuch wojny. Czterdzieści lat później w życie starej, schorowanej Marii wkracza jej siostrzenica Dorota. Obydwie kobiety, chociaż dzieli duża różnica wieku bardzo dobrze się dogadują i rozumieją. Maria traktuje Dorotę jak córkę, której nigdy nie miała. Opowiada jej historię swojego życia, w którym nie brakowało bólu, smutku i rozgoryczenia. Przychodzi rok 2013 poznajemy Dagmarę, młodą dziewczynę, która bardzo pragnie się usamodzielnić, uciec od nadopiekuńczej, wiecznie niezadowolonej matki. Wyprowadza się, podejmuje pracę nauczycielki matematyki, wiedzie samotne, spokojne życie. Do czasu, aż na jej drodze staje Adam, młodzi szybko zakochują się w sobie. I wszystko byłoby dobrze, gdyby nie upiorne głosy przeszłości…

Z prostotą, dużą naturalnością i łatwością, autorka przenosi nas do czasów dawno minionych, na Kresy. Barwnie i naturalni oddaje piękno i urok miejsc, do których przenosimy się razem z bohaterami. Podejmuje trudne złożone tematy. Duma, upór, zazdrość, które mają ogromny wpływ i konsekwencje na dalsze życie. Ciągłe rozpamiętywanie przeszłości, rozdrapywanie dawnych ran, mają wpływ na nasze i bliskich życie. Różne oblicza miłości, ból, strach, niemoc, rozgoryczenie, samotność. Bezpodstawne obarczanie winą, przenoszenie jej na nowe niewinne pokolenia. Trudna sztuka wybaczenia, pogodzenia się z losem, zapomnienie, które nie zawsze są możliwe.

Słodko-gorzka, mądra, intrygująca, barwnie opowiedziana historia. Czytanie od początku do końca było ogromną przyjemnością. Powieść skłania do zadumy nad ulotnością losu i konsekwencjami podjętych decyzji, od których nie ma odwrotu. Polecam, Tatiasza i jej książki :)

Piękna historia o mendrach ludzkich losów, skutków podejmowanych decyzji i umiejętności wybaczania. Trzymanie w sobie złości, zawiści, urażonej dumy czy uprzedzeń nie przynosi niczego dobrego nikomu a jedynie nie pozwala żyć pełnią szczęścia. Jest w niej gorycz, smutek, radość ale i nadzieja, że młode pokolenie nie będzie popełniać błędów swoich przodków. Powieść uświadamia, że życie ma zawsze swoje plany i nie zawsze to, o co prosimy jest nam dane, ale to rozumiemy po czasie.

Bardzo emocjonalna wzruszająca i wielowarstwowa opowieść, od której trudno się oderwać. Mnie ujęła pod każdym względem.

Recenzja na moim blogu: [Adres usunięty]

Czasem w naszym życiu pojawiają się takie książki, które wprawiają nas w melancholijny nastrój, sprawiają, że nasze myśli przenoszą się do wspomnień z dawnych lat. Czytanie takich pozycji staje się dla nas drogą ku wielu refleksjom. I taka właśnie jest ta książka.

Rok 1924, poznajemy małą Marysię Amirowicz, która zmuszona zostaje opuścić ukochane Kuty. Przenosi się z rodziną do Stanisławowa, w późniejszym czasie rozpoczyna studia we Lwowie. To właśnie tam poznaje miłość swego życia Antoniego. Ich życie jednak weryfikuje wojna, na którą wyrusza jej ukochany. Po jego powrocie nic nie jest już takie jak było wcześniej…

Mija czterdzieści lat od tamtych wydarzeń, w życiu Marii często pojawia się bratanica Dorota, która uwielbia słuchać opowieści staruszki z przeszłości.

Rok 2013, Dagmara poznaje przystojnego Adama i się w nim zakochuje. Oboje planują wspólną przyszłość, ale właśnie wtedy odzywa się przeszłość…

„Tęsknota za Antonim odzywała się teraz jeszcze mocniej. Częściowo zaspokajały ją listy, przychodzące od czasu do czasu z Francji, a potem Wielkiej Brytanii, w których zapewniał ją o swojej miłości. O sobie pisał niewiele… Snuł za to plany, jak będzie wyglądało ich życie po wojnie. Marzenia pewnie pomagały mu przetrwać koszmar.”

Beata Agopsowicz przeniosła mnie do świata Kresów, w którym naszych bohaterów spotkało wiele przeciwności losów, żalu i smutku oraz miłości. Czytając tę książkę miałam wrażenie jakbym sama siedziała u Marysi, a to ona snuła mi całą opowieść. I muszę przyznać, że ta opowieść mnie wciągnęła, a do tego wywołała we mnie wiele wspomnień dotyczących życia moich przodków. Niejednokrotnie fragmenty książki przenosiłam na własne wspomnienia.

Życia nie da się zaplanować. Nie ważne jak bardzo byśmy chcieli, by coś potoczyło się po naszej myśli, nie zawsze tak się właśnie dzieje. Życie naprawdę potrafi nas zaskakiwać i to w najmniej spodziewanym momencie. Mentalność ludzi starych pokoleń pozostaje niezmienna. Bardzo często zdarza się tak, że to co spotkało ich w przeszłości, rzutuje się na teraźniejszość. Mianowicie chodzi mi o to, że jeśli spotkało ich coś przykrego w danych czasach, oni często nie mogą się z tym pogodzić do dnia dzisiejszego, wciąż obarczając za te winy niejednokrotnie osoby, które tak naprawdę nie mają z tym nic wspólnego. Bo czy można obwiniać kogoś za to co się stało, jeśli ich nie było wtedy na świecie? Czy dzisiejsze młode pokolenia muszą brać na swoje barki odpowiedzialność za coś, na co wpływu nie miały? Znam to z autopsji i doskonale wiem, że takich ludzi już się nie da zmienić. Moja babcia wciąż obwinia za dramatyczne wydarzenia, które dotknęły ją i jej rodzinę, dzisiejsze pokolenia, które tak naprawdę nie mają z tym nic wspólnego. Myślę, że dzieje się tak, gdyż takie osoby nie mogą pogodzić się z tym, co je spotkało, nie potrafią przebaczyć i zapomnieć. Poniekąd rozumiem takie osoby, jednak nie mogę przyjąć tego, iż często winą obarczają właśnie dzisiejsze pokolenia.

Autorka niewątpliwie zabrała mnie w podróż do przeszłości. To było niezwykłe doświadczenie, móc przenieść się w tamte czasy, dryfować wśród tamtych bohaterów, przemieszać się pięknymi ulicami Krosna, odwiedzać Odrzykoń i inne miejscowości. Wszystkie te miejsca zostały bowiem przedstawione w rzeczywisty sposób, autorka zadbała o wszelkie szczegóły. Zostałam zabrana do świata, w którym rządziły całkiem inne prawa, jednak jedno pozostało niezmienne – uczucie miłości. Jak się sami przekonamy, miłość potrafi być trudna, ale wymaga również dużo kompromisów. Kiedy kochamy, powinniśmy walczyć o to uczucie bez względu na to, co mówią inni. Nikt przecież nie przeżyje tego życia za nas, dlaczego więc miałby dyktować nam jak mamy żyć? Dawne krzywdy pozostaną z nami na zawsze, ale tylko i wyłącznie od nas zależy czy nauczymy się z nimi żyć.

„Przed dzisiejszym wyjściem Marysia musiała stoczyć kolejny bój. Należała jednak do osób, które uparcie dążą do celu oraz nie załamują się przeciwnościami. Jak niegdyś walczyła o to, by mogła studiować, tak teraz wojowała o możliwość spotykania się z tym, którego pokochała miłością żarliwą, gorącą oraz szczerą, taką na śmierć i życie. Pierwszy raz w życiu jej serce zapałało gorącym uczuciem do mężczyzny.”

Wykreowane postacie są barwne, wyraziste, a co się tego tyczy, niezwykle realne. Opowieści Marysi pochłonęły mnie w każdym calu, z wielką niecierpliwością oczekiwałam każdej kolejnej historii. Czytanie tej pozycji wprowadza nas w niezwykły klimat, a sama historia pozwala nam spojrzeć na wiele spraw z nowej perspektywy. Czasem trzeba schować własną dumę do kieszeni, by później nie żałować podjętych pod wpływem emocji decyzji, które mogą zmienić bieg całego naszego życia.

"Kresowa miłość" to historia z tych o których nie sposób szybko zapomnieć. Zaparzcie filiżankę dobrej herbaty, usiądźcie w fotelu i całkowicie dajcie porwać się tej historii. Gwarantuję wam, że nie pożałujecie. Polecam.