Kraina snów. Owoc granatu. Tom 2

Przeczytałam ,,połykając" tuż po zakupieniu.Ta poruszająca historia Polaków z Kresów i przymusowy ich wyjazd na Syberię ,tragiczność sytuacji w obliczu sowieckiego bata, pobyt w gościnnej i jakże innej Persji- czynią, że jesteśmy winni tysiącom rodaków pamięć i obowiązek przekazywania tej wiedzy następnym pokoleniom.Tę książkę, przez pamięć o cierpiących Polakach, TRZEBA MIEĆ w każdym domu. Książka napisana niezwykle ciekawie, szybko się czyta z wielkimi emocjami. Polecam.

Muszę przyznać,że lektura mnie trochę rozczarowała.Po pierwszej części "Dziewczęta wygnane",które rzuciły mnie na kolana z zachwytu w drugiej części nie odnalazłam już tak poruszającej i trzymającej za serce historii.

Tak jak w pierwszej części nie cierpiałam rozkapryszonej mimozy Stefanii tak w tej części z ulgą i większą ciekawością czytałam o jej losach.Historia Halszki w tej części mnie znudziła.Tak samo jak opisy przygotowywania potraw, co chwila mity i legendy Iranu.Za mało było zdarzeń ,które wywarły by na mnie jakieś emocje.Książka z mocnego ,przefantastycznego często brutalnego obyczaju stała się przewodnikiem po innych kulturach i powiało przeciętnym romansem.

Szkoda,ogromna szkoda :( Mimo to czytało mi sie szybko i dobrze.Autorka piszę pięknie,ale zbyt odbiega od tego co mnie jako czytelnika najbardziej interesowało.

Nie da się piekła zastąpić rajem

„Jesteś wybrana, a wybrańcy zawsze są napiętnowani. Są niewolnikami wyznaczonego losu. Muszą go udźwignąć albo zaleźć w sobie dość siły, by się poddać „

Pierwszy tom serii „ Owoc granatu” „ Dziewczęta wygnane „, wstrząsnął mną do głębi. Dramatyczne losy bliźniaczek Elżbiety i Stefanii zesłanych na Syberię wciąż jeszcze tkwią w mojej pamięci. Zakończenie książki pozostawiło wiele niedomówień, dlatego niezwłocznie sięgnęłam po kolejny tom. Maria Paszyńska w „ Krainie ze snów” opowiada dalsze dzieje sióstr, które podobnie jak wielu ocalałych Polaków, po ogłoszeniu amnestii w 1941 roku docierają do Iranu podążając za Armią Andersa. Elżbieta i Stefania znalazły schronienie wśród gościnnych Persów i próbują jakoś poukładać swoje życie. Wszystko wskazuje na to, że nareszcie szczęście się do nich uśmiechnęło i mogą w końcu normalnie żyć, ale koszmar wojny wcale ich nie opuścił i nadal daje o sobie znać. Egzotyczny kraj mógłby być dla nich rajem na ziemi, ale okropieństwa wojny pozostają wciąż żywe w ich pamięci, nadal dręczą je na jawie i we śnie nie pozwalając normalnie funkcjonować. Są takie rany w sercu, które nie chcą się zabliźnić. Szczególnie dotyczy to Halszki, która nie może pogodzić się z tym, co wojna z nią zrobiła i co sama musiała zrobić, aby przeżyć i ocalić swoją siostrę. Siostrę, która nadal nie ma ochoty utrzymywać z nią bliższych relacji, a na domiar złego uznaje ją za zmarłą.

Pogubioną i poranioną Halszką, która nie potrafi poradzić sobie z demonami przeszłości, opiekuje się rodzina dobrego Mehrdada. Stefania natomiast, która miała zawsze na celu tylko swoje dobro i wygodę, zapomina o siostrze, odcina się od środowiska polskich uchodźców i wychodzi za mąż za perskiego księcia Hamida, rzucając się w wir luksusowego życia. Punktem zwrotnym w życiu sióstr okaże się spotkanie z Jędrzejem, w którym obie były zakochane przed wojną. Wiadomość, że ukochany żyje stanie się powodem do dramatycznych wyborów bohaterek i kolejną kością niezgody.

Autorka z niezwykłą pasją opisuje Stefanię, tworząc postać wręcz odpychającą. Nie znalazłam w tej dziewczynie nic, co usprawiedliwiałoby jej zachowanie. Nic, co spowodowałoby abym ją polubiła i chociaż trochę współczuła. Zapatrzona w siebie egoistyczna, samolubna osoba, która potrafi myśleć tylko o sobie i swoich wygodach. Nawet los, jaki ją w końcu spotkał, wcale mnie nie wzruszył, a powinien. Zapracowała, bowiem sobie na niego sama. Natomiast Elżbieta, która nie może uporać się z traumą i nie umie odpędzić od siebie wspomnień, budzi we mnie empatię i szczery podziw. Mimo ogromu cierpienia, które stało się jej udziałem, nadal stara się postępować właściwie. Wciąż pragnie chronić swoją siostrę nawet kosztem własnego szczęścia, chociaż tamta ją odtrąciła i wymazała ze swojego życia.

Autorka w „ Krainie ze snów „ pokazuje, że przeżycie dramatycznych zdarzeń, wcale nie oznacza, że odtąd życie będzie beztroskie i bajkowe. Nie wszystko da się zostawić za sobą, a piętno koszmaru syberyjskiego będzie towarzyszyć bohaterkom do końca życia i niejednokrotnie da o sobie znać. Udało się im przeżyć, ale wspomnienia brutalnego i nieuzasadnionego okrucieństwa powodują, że cierpieniom nie ma końca.

Maria Paszyńska pokazała w swojej powieści mniej znaną kartę polskiej historii. Tworząc fikcyjną historię sióstr Łukowskich, opowiada o tym, że Polacy, którzy byli zesłani na Syberię a potem trafili na Bliski Wschód, otrzymali pomoc i wsparcie od tamtejszych mieszkańców. Poznałam świat muzułmański, zupełnie inny od tego, jaki dotąd sobie wyobrażałam. Zapewne za przyczyną obrazów, jakie przekazują współczesne media. Wspaniale było poznać rejony, których nie znam. Autorka w cudowny sposób i niezwykle sugestywnie pokazała zwyczaje, piękno i bogactwo kulturowe Iranu, kraju mało znanego dla nas Europejczyków. Nasuwa się wniosek, że Maria Paszyńska musi doskonale znać Iran, dlatego osadziła tam akcję swojej powieści. Bardzo sugestywnie opisała tamtejsze zwyczaje, miejsca oraz regionalne potrawy, dzięki czemu powieść dla mnie jest niezwykła i wartościowa. Jest to opowieść nie tylko o tragicznej miłości, trudnych relacjach rodzinnych, niełatwych wyborach i próbie budowania życia i szczęścia na nowo, ale także opowieść o kulturze, religii i kuchni tamtej części świata. Polecam gorąco to historia, którą warto poznać, czekam na ciąg dalszy.

„ Pamięć to najokrutniejsza pokuta „

Wiem, że wielu czytelników obawia się czytania powieści polskich autorów, albo obawiają się hejtu, albo z jakiegoś powodu uważają, że lepiej się czyta powieści zagraniczne. Od pewnego czasu jestem wolna od tego rodzaju uprzedzeń, ale jednak nie jestem w stanie ogarnąć wszystkich nowości dlatego chyba za znak losu muszę uznać, paczkę zawierającą Owoc granatu. Dziewczęta wygnane, pochłonęłam ongi tę powieść jednym tchem, dlatego gdy dotarł do mnie tom drugi Owoc granatu. Kraina snów wiedziałam, że będzie tak samo, czytałam do drugiej w nocy i cieszyłam się, że wzięłam sobie wolny dzień, bo mogłam bez skrępowania czytać dalej. Nie mogłam się oderwać. Ta seria dla mnie to odkrycie wydawnicze tego roku. Z wypiekami na twarzy czekam na tom trzeci.

Elżbieta i Stefcia przeżyły zsyłkę, są w Iranie a od końca tomu pierwszego tomu minęło parę lat. Halszka próbowała się zabić, ale pewien mężczyzna ocalił jej życie, Stefcia darząca siostrę nienawiścią i pogardą, wciąż czuje się jak panienka ze dworu, nieświadoma tego co siostra dla niej zrobiła. Stefcia jest tak egoistyczna i podła, że nawet gdy są momenty, że chcę jej współczuć, czy kibicować, to finalnie i tak wygrzmociłabym ją cepem. Zupełnie inna jest Elżbieta, ma niesamowitą siłę i wolę walki, o ile Stefcia musi się wiecznie na kimś wspierać jak powój, tak Elżbieta pomimo burz zachowuje samodzielność, płacąc za to straszną cenę bo wciąż musi się zmagać z demonami, ze wspomnieniami. Mam straszny głód kontynuacji, bardzo chcę wiedzieć co będzie dalej.

Jak dla mnie ta powieść jest tak emocjonująca, że nie sposób jej odłożyć, nim się nie przeczyta do ostatniego zdania, chociaż teraz jestem zła, że tak szybko mi poszło i będę musiała niewiadomo ile czekać na kolejny tom. Maria Paszyńska zabiera nas w podróż po Oriencie, pokazuje nam inny świat, inną kulturę, miejscowe wierzenia i tradycje. Z jednej strony pokazuje świat kobiet, które otwarcie poruszają tematy przez Polki uważane za tabu, ale z drugiej strony są spętane konwenansami. Dwie Polki, które przeżyły zsyłkę próbują odnaleźć spokój, bliźniaczki – zewnętrznie idealnie, mają zupełnie inne sposoby na radzenie sobie z życiem. Stefcia jest roszczeniowa, winny jest cały świat, a powinien jej się kłaniać. Elżbieta jest bohaterką, której kibicuję ze wszystkich sił i mam nadzieję, że znajdzie spokój i ukojenie, naprawdę mam ogromną nadzieję.

Maria Paszyńśka pisze tak, że momentalnie możecie się w czuć w klimat powieści i w perypetie bohaterów. Bardzo, bardzo polecam tę serię, każdy kto lubi powieści z historią w tle, z odrobiną fatum, walki z przeznaczeniem będzie zachwycony!

Pierwszy tom serii Owoc Granatu wstrząsnął mną do głębi, nie pozwalając wyrzucić z pamięci historii opowiedzianej przez Marię Paszyńską. Dzieje bliźniaczek, Elżbiety i Stefanii, bardzo mnie poruszyły i byłam niezmiernie ciekawa, jak dalej potoczą się ich losy. Czy zdołają zostawić za sobą koszmary z przeszłości i zaczną znowu żyć? A może okaże się, że wspomnienia z Syberii to ciężar, którego unieść po prostu się nie da...

Dramatyczna walka o przetrwanie w mroźnych i niebezpiecznych ostępach syberyjskiej tajgi nareszcie dobiegła końca. Siostry znalazły schronienie wśród gościnnych Persów, gdzie próbują jakoś poukładać sobie życie. Halszka powoli dochodzi do siebie pod czujnym okiem i troskliwą opieką rodziny Mehrdada. Stefania natomiast bardzo szybko rezygnuje ze służby w oddziale generała Andersa, wykorzystując pierwszą nadarzającą się okazję, by powrócić do Iranu. Podejmuje pracę w szkole jako nauczycielka muzyki, zgadza się również wystąpić podczas koncertu na balu w Isfahanie. Tam poznaje perskiego księcia Hamida Sarkuchiego.

Chociaż od dramatycznych wydarzeń z Syberii minęło już kilka lat, ten koszmar wcale nie opuścił sióstr Łukowskich. Okropieństwa wojny pozostają wciąż żywe w ich pamięci, nadal dręczą je w snach i na jawie, utrudniając normalne funkcjonowanie. Dotyczy to zwłaszcza Halszki, która nie potrafi pogodzić się nie tylko z przeszłością, ale także z tym, jak wojna wpłynęła na nią samą, kim się stała. Fakt, że zrobiła to, co musiała, aby przetrwać i ocalić siostrę, wcale nie pomaga. Doskonale wszystko pamięta i ma świadomość, że będzie ją to dręczyć do końca jej dni. Mimo ogromu cierpienia, jakie stało się jej udziałem, nadal stara się postępować właściwie, a dobro bliskich zawsze stawiać ponad swoim własnym. To właśnie jej los przejął mnie najbardziej i całym sercem życzyłam jej, by zdołała odnaleźć w końcu spokój, a może nawet szczęście.

Stefania ma natomiast do życia zupełnie inne podejście. Zdaje się, że pod tym względem wcale się nie zmieniła. Gdy tylko staje przed szansą na dostatnie życie, chwyta się jej kurczowo. Rzuca się w wir luksusowego życia, skupiając na swojej urodzie, eleganckich strojach i życiu towarzyskim wyższych sfer. Zapomina o siostrze i o przyjaciółce, odcina się od środowiska polskich uchodźców, uważając się za kogoś lepszego od nich. Już przy lekturze pierwszego tomu ta bohaterka dała się poznać jako osoba bezwzględna, okrutna, egoistyczna i pozbawiona empatii. Wywoływała we mnie same negatywne uczucia, a tutaj moja niechęć do niej jeszcze się pogłębiła.

Jeśli sądzicie, że po drodze przez piekło, jaką musiały przebyć bohaterki Owocu Granatu, Iran otworzył im drzwi do bajkowej, beztroskiej przyszłości, bardzo się mylicie. Autorka nie szczędzi im wcale trudnych wyborów, ukazując, że przetrwanie dramatycznych zdarzeń wcale nie oznacza zażegnania wszelkich problemów. Nie wszystko można zostawić za sobą. Pod tak trudnych przeżyciach, trauma pozostaje i na każdym odciska trwałe piętno. Chociaż w "Krainie snów" to skrajne okrucieństwo i brutalność, tak wszechobecne w pierwszym tomie serii, zostawiamy w pewnym sensie za sobą, ono nadal nie daje o sobie zapomnieć. W lekki styl opowieści i spokojną, niemal sielankową rzeczywistość co rusz wkradają się demony przeszłości. Po wielkich trudach szczęśliwe zakończenie może nie nastąpić nigdy. A jeśli nawet się zdarzy, droga do niego z pewnością nie będzie prosta.

Sięgając po kontynuację "Dziewcząt wygnanych", sądziłam, że najgorszą, najmroczniejszą część historii sióstr Łukowskich mam już za sobą. Była to prawda, ale tylko do pewnego stopnia. Owszem, udało im się ujść z życiem i opuścić niegościnne tereny Syberii, ale okazało się, że ich cierpienia wcale na tym się nie skończą. Opisy pełne brutalnego, nieuzasadnionego okrucieństwa zniknęły już w zasadzie z kart powieści, ale towarzyszące im emocje pozostały. Opowieść o doświadczeniach tak tragicznych i przerażających chyba nikogo nie pozostawiłaby obojętnym. Ale poruszyć czytelnika równie mocno tym, co działo się w sercach i umysłach bohaterów później, gdy zdawało się, że ich koszmar dobiegł już końca... to zadanie o wiele trudniejsze, wymagające nie lada umiejętności. Maria Paszyńska poradziła sobie z nim po mistrzowsku, z lekkością i wielką wprawą przelewając na papier targające nimi uczucia. Zrobiła to tak genialnie, że nie dało się od nich odciąć, zdystansować, mogłam jedynie przeżywać wszystko wraz z nimi. Ta historia wciągnęła mnie i oczarowała. Nie mogłam się od niej oderwać do tego stopnia, że przeczytałam ją w dwa dni i wciąż mam ochotę na więcej. Polecam!