Koniec warty

"Koniec wart" to idealny tytuł do kończącej trzyczęściową mistrzowską trylogię Kinga! Opowiada ona o dalszych losach dzielnej trójki z Bill'em Hodges'em na czele oraz o narodzinach czegoś dziwnego w pokoju 217 Kliniki Traumatycznych Uszkodzeń Mózgu. Bardzo zaskakujący początek i .....w zasadzie cała książka. Nie zabrakło oczywiście typowego Kinga i jego paranormalnych "wstawek" w rzeczywistość. Trzecia część moim zadanie nie trzyma, aż tak w napięciu jak jej dwie poprzedniczki, ale jest też dobra. Zakończenie z ulgą, ale też niestety ze smutkiem. Bardzo polecam książkę, jeżeli przeczytaliście dwie poprzednie części.

"Koniec warty" to III część trylogii z detektywem Billem Hodgesem. Różni się ona od pozostałych części tym, iż w tej fabule King zawarł elementy paranormalne. Książkę czytało się przyjemnie i lekko, chociaż u mnie ostatnio z czasem na czytanie to jakoś kiepsko.

Twórczość Kinga bardzo lubię, mam już trochę jego powieści w swojej biblioteczce, no ale ta pozycja mnie nie porwała. Nie tego się spodziewałam po "królu grozy". No ale nie wszystkie jego książki muszą być świetne, musi się trafić i jakiś gniotek. ✏✏✏✏✏✏✏✏✏✏

Brady Hartsfield zwany "Zabójcą z Mercedesa" leży w szpitalu sparaliżowany i niezdolny do kontaktu ze światem. W ten stan mordercy nie wierzy emerytowany gliniarz Bill Hodges, który obecnie jest detektywem. Podejrzenia jego jeszcze bardziej się nasilają, gdy dochodzi do kilku samobójstw ludzi, którzy ucierpieli podczas masakry z Mercedesem. Poza tym Hartsfield zaczyna ukazywać zaskakujące zdolności parapsychiczne. Odkrył że może wnikać w umysły innych ludzi i nimi sterować.

Oprócz tego dochodzi również do samobójstw głównie wśród nastolatków. Powiązane są one z tajemniczą konsolą do gier o nazwie zappit. Konsola stworzona została mając na celu przejąć kontrolę nad umysłami młodych ludzi kierując ich do popełnienia samobójstwa.

KONIEC WARTY PRZECZYTANIA?

Stephen King, jak na Króla Horroru przystało, w trakcie swojej trwającej już ponad czterdzieści lat kariery, zgłębił chyba wszystkie możliwe aspekty grozy, od klasycznych straszaków i makabrycznych rzezi, przez na straszące odmiany science fiction i fantasy skończywszy, na horrorach psychologicznych i thrillera skończywszy. Trylogią „Pan Mercedes” zboczył jednak w inne rejony, starając się stworzyć właściwie pierwsze rasowe kryminały w swoim życiu. Ale czy to wielka zmiana, skoro przecież niemalże od samego początku serwował nam wiele powieści policyjnych, z tym, że traktujących o paranormalnych wydarzeniach? W właśnie „Końcem warty” powraca do tego typu dzieł, wrzucając do historii detektywistycznej elementy nadprzyrodzone i otwierając furtkę dla dalszego eksplorowania tematu (czego podjął się ostatnio w udanym „Outsiderze”). Jak jednak wychodzi mu to pożegnanie z mordercą z mercedesa?

Brady Hartsfield przed laty urządził masakrę, wjeżdżając w tłum skradzionym mercedesem, a potem próbował wysadzić się na koncercie pełnym dzieci. Nie udało mu się, powstrzymali go Bill Hodges i jego pomocnicy i od tamtej pory morderca pozostaje warzywem, z którym nie ma kontaktu. Jedynymi śladami jego aktywności zdają się być tylko mimowolne gesty i dziwne, nadprzyrodzone epizody, które zdarzają się w jego obecności. Nikt nie wie jednak, że Brady jest świadomy, potrafi wyrwać się ze swojego ciała i na dodatek planuje zemstę. Owładnięty myślą o nakłonieniu ludzi do samobójstw, powoli zaczyna uśmiercać kolejne osoby. Najbardziej jednak pragnie dokończyć to, co zaczął przed laty.

Tymczasem Hodges zmaga się z problemami zdrowotnymi. Nie zapomina jednak o Panu Mercedesie i wkrótce wpada na trop tego, co się dzieje. Nie umie jeszcze wszystkiego dopasować, nie umie wyjaśnić tego, co się dzieje, ale wie jedno: Brady’ego trzeba powstrzymać i musi zrobić to on. Boi się jednak, że choroba pozbawi go czasu i sił potrzebnych do wykonania tego zadania i zagwarantuje mu ostateczny koniec warty…

„Koniec warty” jest jak dwa pozostałe tomy trylogii. Zaczyna się rewelacyjnie, a potem poziom spada. Całość jest też przewidywalna i nie zaskakuje właściwie niczym. To sprawne poprowadzenie wydarzeń od jednego oczywistego punktu do drugiego, poprzez serię równie oczywistych podpunktów, zachowując przy tym zasady trylogii, że ostatni tom musi wrócić do początku. Jednocześnie to dobrze napisana, ale jednak tylko i wyłącznie rzemieślnicza robota, która ma domknąć cykl. Na szczęście i tak King to swoje rzemiosło uprawia z taką wprawą i talentem, że w porównaniu z trylogią „Mercedesa” większość współczesnych kryminałów może się schować.

To, co wyróżnia „Koniec warty” to na pewno znakomity styl: lekki, prosty, ale udany, literacko znakomity i potrafiący budować świetny klimat. King pisze tu co prawda w czasie teraźniejszym, a to nie jest łatwa sztuka – najczęściej tego teksty brzmią osobliwie, szczególnie w polskim języku i tylko największym autorom udaje się wyjść z podobnych prac obronną ręką. Mistrz z Maine nie robi tego co prawda w takim stylu, jak choćby Chuck Palahniuk, niemniej cała trylogia „Pana Mercedesa” jest świetnie napisana i czas teraźniejszy nic tu nie zmienia.

I chociaż zabrakło większego wdzięku, świeżości i nowości, King po raz kolejny dał radę. Spod jego ręki wyszła udana powieść i dobre domknięcie dobrej opowieści, a fakt, że Holy, najciekawsza postać całej trylogii jeszcze powróci, naprawdę cieszy. W skrócie: jak zwykle polecam, bo to koniec warty przeczytania.