Kobieta w bieli

”Jak wielkich rzeczy może dokonać cierpliwość kobiety, odwaga i stałość mężczyzny-tego najwymowniejszym świadectwem jest ta powieść”.

Wilkie Collins to ojciec angielskiej powieści kryminalnej.

Akcja powieści to połowa XIX wieku.

Główny bohater to Walter Hartright podobnie jak jego ojciec, zostaje nauczycielem rysunku dwóch sióstr przyrodnich: Laury Fairlie i Marian Halcombe w dworze Limmeridge.

Walter przechadzając się spotyka kobietę w bieli, która jest łudząco podobna do Laury, w której się nauczyciel zakochuje bez pamięci.

Kobieta ta zaważy na całym przyszłym życiu Waltera ”Ta sama postawa, kształt głowy, włosy, wszystko jednym słowem, było jakby wiernym odbiciem kobiety w bieli”.

Laura i Walter szybko zakochują się w sobie lecz Laura przyrzekła ojcu przed śmiercią, że poślubi sir Parsivala Glaydea, czy więc będzie to nieszczęśliwa miłość?

Jest tu także podwójne dno.

Gdyby Laura wyszła za mąż dochody z majątku po śmierci ojca wynoszące trzy tysiące funtów rocznie miały jej przypaść w udziale.

Gdyby zaś umarła przed mężem wówczas ON miałby prawo do tych dochodów do końca życia.

Gdyby zaś miała syna -syn ten stałby się dziedzicem majątku.

Zatem sir Parsival Glyde poślubiając pannę Fairlie, osiągnąłby korzyść podwójną: po pierwsze trzy tysiące funtów rocznie i po wtóre dobra dziedziczne dla swojego syna (gdyby go miał).

Jak zatem potoczy się ta historia?

Czy inni też czyhają na ten majątek?

Książka ta to wymarzona pozycja dla miłośników starych książek.

Autor książki był tak dumny ze swojego dzieła, że kazał je sobie wyryć na nagrobku.

Powieść ta ma bardzo dużo zagadek i intryg.

Czyta się ją powoli, jest bowiem bardzo obszerna - zawiera 573 strony lecz pod koniec ostatnich rozdziałów wszystko się wyjaśnia.

Tak więc trzyma czytelnika w napięciu i niepewności do samego końca.

A do tego ta przepiękna szata graficzna.

Twarda oprawa i szycie sprawia, że czytelnik całkowicie zatraca się w tej lekturze, tracąc poczucie rzeczywistości.

Książka jak również opisy w niej zawarte zabierają czytelnika w inny świat- XIX wiecznej Anglii, opisy społeczeństwa i oddany klimat tamtych dni.

Jeśli lubicie XIX wieczną Anglię to serdecznie zachęcam.

Książka godna polecenia.

Na pewno warto ją przeczytać.

Z pewnością jest to klasyk literatury kryminalnej.

Zachęcam więc do lektury.

Nie jestem obiektywny w stosunku do Wilkiego Collinsa, ponieważ każda jego powieść mnie zachwyca i nie mam nigdy prawie żadnych zastrzeżeń. Ten dziewiętnastowieczny twórca umiał jak nikt inny sprawić, że czytelnik miał wrażenie uczestnictwa w wydarzeniach przedstawionych w publikacji, a nie jest to zbyt częste. Twórca ten był równocześnie najbliższym przyjacielem Dickensa, a ten pisarz także należy do moich ulubionych. Collins jest autorem takich dzieł jak „”Armadale”, „Prawo i dama” czy „Córki niczyje”. A w moje ręce trafiła niedawno opowieść „Kobieta w bieli”.

O książce możemy dowiedzieć się że:

Walter Hartright, młody nauczyciel rysunku, podczas wędrówki z Hampstead do Londynu późnym letnim wieczorem spotyka tajemniczą kobietę ubraną w biel, najwidoczniej w tragicznym położeniu. Pomaga jej dotrzeć do Londynu, ale później dowiaduje się, że uciekła ona ze szpitala psychiatrycznego. Następnego dnia Hartright podróżuje na północ do Limmeridge House, ponieważ został zatrudniony jako mistrz rysunku dla mieszkańców tego domu, czyli Laury Fairlie, bratanicy gospodarza domu, i Marianny Halcombe, jej oddanej przyrodniej siostry. Kilka dni po swym przybyciu Hartright uświadamia sobie, że Laura jest zadziwiająco podobna do kobiety w bieli. Ta w dzieciństwie mieszkała przez jakiś czas w Cumberland i bardzo przywiązała się do matki Laury, która zawsze ubierała ją na biało. Walter i Laura szybko zakochują się w sobie. Jednakże Laura obiecała ojcu na łożu śmierci, że poślubi sir Parsivala Glyde’a, więc Marianna – wiedząc, że Laura, mimo uczucia, spełni wcześniejsze przyrzeczenie – doradza nauczycielowi, by opuścił Limmeridge…

Powieść ta uważana jest za pierwszą książkę, w której intryga kryminalna odgrywa bardzo dużą rolę, a jednocześnie jest to jedna z najwcześniejszych powieści detektywistycznych. A sama intryga, jak to u Collinsa rozwija się powoli. To nie tylko pyszna zagadka, ale i ciekawi bohaterowie, którym się kibicuje. A także – co widać w innych jego dziełach – pisarz ten wykazuje zrozumienie dla nizin społecznych i nie zgadza się na faworyzowanie osób z tak zwanych - wyższych sfer. Tym bardziej polecam każdą jego powieść. Szczególnie, że wydawnictwo MG rozpieszcza nas i wydaje co rusz nowe opowieści Collinsa, a większość nie została nigdy opublikowana w Polsce.

"Kobieta w bieli" to najpopularniejsza powieść Wilkiego Collinsa. Przyjęło się, że jest to jedna z pierwszych powieści kryminalno - sensacyjnych. W tym punkcie można się spierać, ponieważ jest mnóstwo twórców, którzy pisali o różnych zagadkach, przyczyniając się do rozwoju gatunku, jakim jest kryminał. Sprawdźmy, czym może nas zachwycić "Kobieta w bieli".

Na "Kobietę w bieli" czekałam długo i niecierpliwie. Wiedziałam, że jest to powieść, która spotkała się z wielkim entuzjazmem ze strony czytelników, a jednocześnie bałam się, że nie spełni moich oczekiwań. Kilka powieści Collinsa mam już za sobą, w związku z tym mogę się do nich odnieść oceniając "Kobietę w bieli". Od razu powiem, że nie wiem, czy akurat ta powieść jest moim zdaniem najlepsza z tych, które do tej pory poznałam. Owszem, bardzo mi się podobała, ale nie chciałabym w jakikolwiek sposób gloryfikować "Kobiety w bieli", żeby przypadkiem nie zniechęcić do innych pozycji tego autora.

Nie mam wątpliwości co do tego, że intryga, jaka ma miejsce w XIX - wiecznej Anglii, jest głównym powodem, dla którego warto sięgnąć po tę książkę. Akcja jest bardzo skomplikowana, nieoczywista i wciągająca! Wilkie Collins to chyba jedyny pisarz, jakiego znam, który tak subtelnie pisze o okrutnych rzeczach. Gdyby ktoś przełożył jego powieści na brutalniejszy język, nie wiem, czy ktokolwiek czerpałby przyjemność z takiej lektury... To właśnie ten powściągliwy, a zarazem bardzo "malowniczy" styl Collinsa sprawia, że jego powieści można połykać, jedna za drugą.

Wspaniałe postacie, jak zwykle w prozie Collinsa, zachęcają czytelnika do dalszej lektury. Warto bliżej przyjrzeć się postaciom drugoplanowym, które odgrywają w całej intrydze znaczną rolę, jednak oprócz tego są świetnie wykreowane i stanowią pretekst do rozważań na różne tematy. To, co powtarzam zawsze w recenzjach książek Collinsa, sprawdza się również teraz. Ten człowiek musiał być bardzo wnikliwym obserwatorem, który rozumiał ludzkie emocje i potrafił to wszystko przelać na papier. Oczywiście, na pewno są w "Kobiecie w bieli" szczegóły, które mogą komuś przeszkadzać. Sama intryga, choć wspaniale poprowadzona, jest na tyle specyficzna, że po prostu nie każdy to "kupi". Wszystko zależy od gustu i podejścia, ale ja mogę jednoznacznie stwierdzić, że "Kobieta w bieli" bardzo mi się podobała i być może sięgnę po nią ponownie, za jakiś czas. :)

Gdy tylko zaczęłam czytać Kobietę w bieli, przepadłam bez reszty. Historia była niesamowicie porywająca, intryga ciekawa, skrupulatnie przemyślana. Co rozdział nowymi informacjami, które ujawniały kawałki skomplikowanej układanki z przeszłości.

Niestety moja ocena spadła z rewelacyjnej na bardzo dobrą z dwóch względów:

*Ostatnie 100 stron zawierało momenty, w mojej opinii, zbędne i nie już nic nie wnoszące, kiedy temat został całkowicie wyczerpany. To, co zostało już powiedziane przez szereg innych postaci plus to, czego czytelnik mógł się domyślić, zostało powtórzone raz jeszcze z innego punktu widzenia.

*Skąd u licha wzięła się miłość nauczyciela do uczennicy? Na prawie 600 stron, odbyli zaledwie dwie rozmowy. Jedną, kiedy się poznali i drugą na sam koniec powieści. Wilkie Collins opisuje oczywiście, że spędzali ze sobą czas, bo w końcu pan Walter uczył młodą panienkę sztuki rysunku, ale sam opis tej czynności i zachwyt nauczyciela urodą Laury moim zdaniem nie jest wyczerpujący, aby poprzeć tak niezniszczalną miłość, na jaką kreował ją autor. Mnie wydało się ono nijakie i pozbawione głębi.

Uwierzcie mi, że pomimo kilku niemiłych spraw, które opisałam wyżej, Kobieta w bieli jest doskonałą powieścią kryminalną jak na wiek XIX, kiedy ten gatunek nie był tak rozwinięty jak współcześnie. Wilkie Collins uzupełnia swoja intrygę niestandardowymi postaciami, których na pewno nie zapomnicie. Każdy z nich, nawet zwykły służący czy gosposia, zapada w pamięć. Do tego głębokie portrety psychologiczne i malutkie niuanse, które w toku rozkręcania się powieści stają się znaczące. To naprawdę wielowymiarowa uczta dla czytelnika.

"Przyszłość zależy od tego, w jaki sposób użyjemy teraźniejszości."

Wyjątkowo rzadko zdarza mi się, aby książka, już od brzmienia tytułu, pięknej okładki, a zwłaszcza pierwszych tonów treści, znakomicie przyciągnęła moją uwagę, całkowicie wciągnęła w wykreowany świat, nakłoniła do zmysłowego zanurzenia się w nim i jeszcze pozostawiła z poczuciem pełnego spełnienia czytelniczego. "Kobieta w bieli" to perełka literatury, idealnie spasowana z moim gustem i zainteresowaniami, oferująca niezwykłą rozrywkę, zapewniająca dwa dni przyjemnego i zajmującego zaczytania. Napisana w tysiąc osiemset pięćdziesiątym dziewiątym roku, wciąż potrafi oczarować odbiorcę, dostarczyć mu zabawy słowami i wyobraźnią na najwyższym poziomie, a przy tym nakłonić do snucia przypuszczeń i domysłów, rozwijania interpretacji i refleksji, choć oczywiście trzeba chcieć wejść w konwencje tamtej epoki, bo dla współczesnego czytelnika to właśnie doskonała okazja do poznania angielskich realiów obyczajowych i społecznych połowy dziewiętnastego wieku. Narracja piękna, sugestywna, stawiająca na bogate oddanie detali, ale nie przytłaczająca nimi, drażniąca sferę uczuć i wewnętrznej wrażliwości. Wybornie radzimy sobie z zaprezentowanym stylem pisania, płynnie poruszamy się po opowieści, nie ma w niej nadmiaru archaizmów, które mogłyby ewentualnie utrudnić pochłanianie historii. Znaczący w tym udział ma mistrzowskie tłumaczenie, staranne, klimatyczne i dbające o właściwe oddanie niuansów. Drugi raz, kiedy tak intensywnie zachwycam się piórem Wilkie Collinsa, gdyż jego powieść zatytułowana "Córki niczyje" również mocno mnie urzekła i także otrzymała ode mnie najwyższą notę.

Intryga "Kobiety w bieli" opiera się na obyczajowych nutach, ale znaczącą przestrzeń wypełniają sensacyjne i kryminalne brzmienia. Walter Hartright, dwudziestoośmioletni nauczyciel rysunku, zakochuje się w swojej uczennicy Laurze Fairlie. Przypomina mu ona niedawno napotkaną, nieco ezoteryczną, kobietę ubraną w biel. Powoli odsłaniane są kulisy przeszłości obu pań, włączają się inni bohaterowie, mocne nuty spisków, występków i zbrodni wybrzmiewają ponuro i złowieszczo. Ciekawy scenariusz zdarzeń, opowiadany z różnych perspektyw, wzbogacony rewelacyjnymi portretami postaci sprawia, że trudno oderwać się od stron książki. Mam wrażenie, że wielu współczesnych autorów próbujących sił w tworzeniu detektywistycznych zagadek mogłoby się wiele nauczyć poznając tajemnice magnetyzowania czytelnika przez "Kobietę w bieli". Jest tu wszystko, czego potrzebujemy, aby czerpać radość z czytania, choćby frapująca fabuła, liczni bohaterowie, nietuzinkowe osobowości, przekonujące incydenty, umiejętnie wytwarzane napięcie, spora dawka niepewności, smak sekretów, stopniowe odkrywanie prawdy, oraz zakończenie, któremu nie można postawić żadnych zarzutów, wirtuozowsko łączące wątki i sympatycznie lekko przesłodzone. Zdaję sobie sprawę, że dużo zachwytów przy spisywaniu wrażeń czytelniczych, ale jak tu się nie fascynować przygodą czytelniczą, w której wszystko perfekcyjnie ze sobą współgra i cudownie przenosi na kilkanaście godzin w świat emocji, wyobraźni i refleksji.

[Adres usunięty]