Promienie śmierci, pola siłowe, ubrania zapewniające niewidzialność. Czy pojawią się już w najbliższych dziesięcioleciach, czy dopiero za tysiące lat?
Jeszcze sto lat temu uczeni stwierdziliby, że lasery, telewizja i bomba atomowa to pomysły całkowicie wykraczające poza obszar idei możliwych do realizacji. W "Fizyce rzeczy niemożliwych" znany fizyk Michio Kaku sprawdza, w jakim stopniu rozwiązania techniczne i urządzenia spotykane w fantastyce naukowej, które obecnie uważa się za niemożliwe, staną się w przyszłości częścią naszej codzienności.
Od teleportacji po telekinezę, Kaku, wykorzystując świat fantastyki naukowej, bada podstawy - i ograniczenia - praw fizyki w znanej nam dzisiaj postaci. W tej frapującej i dającej do myślenia książce autor wyjaśnia:
- w jaki sposób optyka i elektrodynamika mogą nam kiedyś pozwolić na zakrzywianie światła wokół przedmiotu, niczym nurtu strumienia wokół głazu, czyniąc go niewidzialnym dla wszystkich patrzących w jego kierunku "w dół rzeki";
- jak rakiety z silnikiem strumieniowym, żagle laserowe, napęd na antymaterię i nanorakiety mogą kiedyś przenieść nas do najbliższych gwiazd;
- w jaki sposób telepatia i psychokineza, uważane za pseudonauki, mogą w przyszłości okazać się możliwe dzięki postępom w obrazowaniu rezonansu magnetycznego, informatyce, nadprzewodnictwie i nanotechnologii;
- dlaczego wehikuł czasu jest, jak się wydaje, zgodny ze znanymi prawami fizyki kwantowej, chociaż skonstruować go mogłaby jedynie niezwykle zaawansowana cywilizacja.
Kaku wykorzystuje każde z omawianych rozwiązań technicznych jako punkt wyjścia do wyjaśnienia leżących u jego podstaw praw nauki. "Fizyka rzeczy niemożliwych" to porywająca naukowa przygoda, w trakcie której czytelnicy, poznając zadziwiający świat nauki, jednocześnie uczą się i bawią.
Michio Kaku - jeden z najwybitniejszych uczonych naszych czasów, współtwórca teorii strun, kieruje katedrą fizyki City University of New York. Jest autorem światowych bestsellerów: "Wizje", "Wszechświaty równoległe", "Hiperprzestrzeń", "Kosmos Einsteina", "Przyszłość umysłu" oraz "Przyszłość ludzkości", a także licznych podręczników akademickich i prac naukowych.
Szukasz więcej propozycji? Zobacz nasze tytuły z kategorii fizyka i astronomia
Czy muszę znać fizykę, żeby zrozumieć tę książkę?
Lektura nie wymaga specjalistycznego wykształcenia ścisłego, ponieważ autor wyjaśnia skomplikowane zjawiska w sposób przystępny dla laika. Michio Kaku posługuje się obrazowymi porównaniami i odniesieniami do popkultury, co ułatwia zrozumienie teorii kwantowej czy względności. Treść skupia się na koncepcjach ideowych, a nie na skomplikowanych równaniach matematycznych. Jest to idealna pozycja dla osób, które chcą poznać granice współczesnej nauki bez studiowania podręczników akademickich.
Jakie technologie przyszłości opisuje "Fizyka rzeczy niemożliwych"?
Autor poddaje analizie naukowej koncepcje takie jak pola siłowe, niewidzialność, teleportacja oraz podróże w czasie. Każde z tych zagadnień zostaje skonfrontowane z aktualnymi prawami fizyki, aby określić prawdopodobieństwo ich realizacji w przyszłości. Michio Kaku dzieli te technologie na trzy klasy niemożliwości, co pozwala czytelnikowi zrozumieć skalę wyzwań stojących przed współczesną nauką. Dzięki temu czytelnik dowiaduje się, które wizje z filmów mają realne szanse na urzeczywistnienie w ciągu najbliższych stuleci.
Dla kogo ta książka nie będzie dobrym wyborem?
Pozycja ta nie jest odpowiednia dla czytelników szukających rygorystycznych dowodów matematycznych lub technicznych schematów budowy urządzeń. Publikacja ma charakter popularnonaukowy, co oznacza koncentrację na narracji i filozoficznym aspekcie odkryć, a nie na inżynieryjnych detalach. Osoby oczekujące głębokiej analizy matematycznej mechaniki kwantowej powinny wybrać specjalistyczną literaturę naukową. Jest to przede wszystkim inspirująca podróż po granicach wyobraźni, która ma pobudzać ciekawość, a nie służyć jako skrypt do egzaminu.
W jaki sposób autor klasyfikuje rzeczy niemożliwe?
Michio Kaku wprowadza autorski podział na trzy klasy niemożliwości, opierając się na stopniu naruszenia znanych nam praw przyrody. Klasa I to technologie możliwe do zrealizowania jeszcze w tym stuleciu, natomiast Klasa III obejmuje zjawiska łamiące fundamentalne zasady fizyki. Taka struktura pozwala czytelnikowi zachować porządek w trakcie poznawania najbardziej abstrakcyjnych teorii. Dzięki takiemu podejściu łatwiej jest odróżnić czystą fantastykę od naukowych prognoz opartych na solidnych fundamentach.
Czy w książce znajdę nawiązania do filmów science-fiction?
Tak, autor często przywołuje przykłady z popularnych serii, takich jak "Star Trek" czy "Gwiezdne Wojny", aby zilustrować omawiane teorie. Wykorzystanie znanych motywów filmowych pomaga zrozumieć, jak teoretycznie mogłyby działać miecze świetlne czy napędy nadprzestrzenne. Takie podejście sprawia, że nawet najbardziej zawiłe zagadnienia stają się bliskie i zrozumiałe dla odbiorcy. Jest to doskonały sposób na połączenie rozrywki z rzetelną edukacją o wszechświecie.
