Dziewczynka, która wypiła księżyc

ZARYS FABUŁY

Mieszkańcy Protektoratu wiodą zwyczajne życie przez prawie cały rok. Prawie. Otóż jednego, wyznaczonego dnia, by strzec lud przed gniewem zamieszkującej pobliski las czarownicy, składają jej w ofierze niewinne, małe dziecko.

Tymczasem Xan, zupełnie nierozumiejąca bezdusznego zachowania ludzi wiedźma, zabiera je, karmi i oddaje w dobre ręce nowym, kochającym rodzinom osiedlonym po drugiej stronie lasu. Kiedy w jej ramiona wpada więc Luna, na początku nic nie wskazuje na to, że tym razem sprawa zupełnie wymknie się jej spod kontroli. Kiedy uczynna Xan przypadkowo poi małą światłem księżyca, dziecko zdobywa ogromną, magiczną moc, którą nie tak łatwo będzie ujarzmić. Wiedźma nie ma więc wyboru. Sama będzie musiała się podjąć wychowania małej Luny.

Czy ta, która miała zginąć, powróci i odmieni losy mieszkańców Protektoratu? Jak krętą drogę będzie musiała przebyć?

RZECZYWISTOŚĆ I MAGIA W KREACJI BOHATERÓW

Jak na powieść magiczną przystało, autorka wplotła w szereg swoich bohaterów postaci przypominające zwyczajnych ludzi, ale i kreatury magiczne, pozornie znane, choć zdecydowanie zmodyfikowane na potrzeby tej powieści. Jest Luna, młoda, próbująca poskromić magię dziewczynka, która mając w swoich rękach potężną moc nie potrafi jej używać. To właśnie ona staje w obliczu wielu trudnych wyzwań, które wyznaczają tempo tej książki. Towarzyszą jej żyjący złudzeniami, maleńki smok i recytujący poezję potworek Glerk oraz ciepła i absolutnie przeze mnie uwielbiana Xan, pełniąca rolę przewodniczki wiedźma, zwana przez główną bohaterkę babunią. Po drugiej stronie barykady, w Mieście Smutków żyje przechodzący szkolenie Antain i pogrążony w strachu ciemny lud. Palety osobowości potrafiących wskrzesić różnorakie emocje z pewnością nie brak, a o nić przyjaźni, sympatii, ale i o poczucie irytacji – naprawdę nie trudno.

BAJKA I PONADCZASOWE PRAWDY

Akcja powieści została uwita wokół dwóch światów, tego zwyczajnego, szaroburego, przedstawiającego ograniczone poprzez zabobony bierne społeczeństwo, oraz tego mającego swoje miejsce tuż nieopodal, osnutego legendami, w których tak wiele elementów rozmija się z prawdą. Papierowe ptaki, kraty przemieniające się we wstążki, wszędobylska magia, której towarzyszą najbardziej naturalne, ludzie odruchy, smutek, łzy, wiara i miłość. Uniwersalne prawdy ukryte pod płaszczem niepozornej bajki czynią książkę nie tylko lekturą dobrą dla dziecka (swoją drogą polecam niekoniecznie tym młodszym, ale raczej starszym uczniom szkoły podstawowej), ale także osoby dorosłej. I choć w trakcie czytania mój entuzjazm nieco osłabł w drugiej połowie, koniec na powrót przyniósł pełną satysfakcję.

NIE TYLKO DLA DZIECI

Niezwykła okładka okazała się odzwierciedleniem oryginalnej, ponadczasowej treści. Nieczęsto sięgam po fantastykę, ale jeśli niesie ona ze sobą jakiś wartościowy przekaz, chętnie daję jej szansę. Pod tym względem absolutnie nie czuję się zawiedziona. Polecam jako przerywnik, uwaga, całkiem mądry i skłaniający do refleksji nad podatnością społeczeństwa, nad ślepą wiarą w przekazy, nad biernością, przez którą nieraz tak wiele można utracić. Historia o przyjaźni, miłości, skąpana w przyjemnym cieple magii i księżyca. Ja jestem na tak.

[Adres usunięty]

Baśnie rządzą się swoimi prawami i jeśli czytamy że jakiś zły osobnik nęka kogoś dobrego, to możemy mieć pewność że złego czeka kara, a tego świętego nagroda. Oczywiście są wyjątki od reguły jak wszędzie. Podobne zasady panują w książkach fantasy, które są tak jakby rozbudowanymi baśniami. A rozbudowane krainy, są tym co sprawia że sięgam po daną historie.

Tym razem trafiłem na bestseller „New York Timesa", a jak nauczyło mnie doświadczenie, w tych bestsellerach, niektóre tytuły nie powinny się w ogóle znaleźć.

Na szczęście”Dziewczynka która wypiła Księżyc” należy do tej drugiej kategorii. Historia, która wciąga i zapada w pamięć.

Mieszkańcy Protektoratu od wieków wierzą, że pobliski las i bagna zamieszkuje okrutna wiedźma, którą może udobruchać jedynie ofiara złożona z najmłodszej osoby w osadzie. Pozostawiają w lesie niemowlę, licząc że ta ofiara zapewni im nie tyle bezpieczeństwo ale i dobrobyt.

Nie wiedzą o tym, że Xan wszystkie te dzieci ratuje od okrutnego losu i oddaje na wychowanie ludziom po drugiej stronie lasów. Pewnego razu trafia jednak do niej dziewczynka, która przypadkowo nakarmiona blaskiem księżycowym zyskuje niewyobrażalną moc, a Xan postanawia się zaopiekować dziewczynką. Jej moc zaczyna wzrastać, a kiedy mieszkańcy zaczynają doświadczać złowrogich znaków, postanawiają rozprawić się z wiedźmą. Pewien młodzieniec postanawia ją zabić i uratować swoją osadę. Zachęcam do lektury/

Pełna magii opowieść, o poświęceniu i nietolerancji. Dobro, zło, potwór z bagien, smok, niezwykła dziewczynka, dobra wiedźma. Czyli składniki na naprawdę piękną historię. Polecam nie tylko młodym czytelnikom. I dorośli odkryją w tej baśni coś dla siebie.

W moje ręce ostatnimi czasy trafiła książka Kelly Barnhill Dziewczynka, która wypiła księżyc. Jest ona reklamowana jako dzieło literatury dziecięcej, bestseller „New York Timesa”, książka nagrodzona prestiżowym Medalem Johna Newbery’ego. Przyznam, że miałam duże oczekiwania, gdyż została ona porównana do jednego z dla mnie najcenniejszych tytułów: Czarnoksiężnika z krainy Oz. Zupełnie się nie zawiodłam. Uważam, że to jedna z piękniejszych książek, które przeczytałam.

Słowem wstępu Kelly Barnhill opisała krainę w której znajdują się takie miejsca jak: Protektorat, Las, Moczary, Wolne Miasta. Mieszkańcy Protektoratu żyją zwyczajnie z dnia na dzień, pracują, bawią się, z jedną różnicą – raz do roku muszą składać ofiarę z najmłodszego dziecka. Jest to danina dla złej wiedźmy, którą obłaskawiają owym noworodkiem. Nikt nie widział złej czarownicy na oczy, jednakże tak nakazują Starsi, zaś mieszkańcy się nie sprzeciwiają. Do czasu, aż trafia się pewien chłopiec – Antain, który zadaje za dużo pytań. Jest inteligentny, pracowity, a nade wszystko – uczuciowy i empatyczny. Nie może znieść faktu poświęcania dziecka, nie wiedząc nawet, czy czarownica istnieje. Jednakże co może zrobić mały chłopiec wobec zjednoczonego głosu mieszkańców – niestety niewiele, co nie oznacza, że nie będzie próbował.

Z drugiej perspektywy ukazana jest czarownica Xan, która okazuje się dobrym człowiekiem. Nie tylko nie uważa dzieci za swoje ofiary, lecz ratuje je, karmiąc gwiezdnym blaskiem i zanosząc do Wolnych Miast, gdzie dzieci są oczekiwane i kochane przez całe swoje życie. Raz jedyny się zdarzyło, że czarownica popełniła błąd, który spowodował, iż zwyczajne dziecko stało się tytułową dziewczynką, która wypiła księżyc i dzięki temu posiadła ogromną magię. Luna wraz z Xan, potworem bagiennym Glerkiem i smokiem Fyrianem zamieszkuje Las w błogiej nieświadomości swojej mocy.

Świat ukazany w książce Kelly Barnhill jest baśniowy i magiczny. Od pierwszego zdania przeniosłam się do zupełnie innego miejsca, którego nie chciałam opuszczać. Bohaterowie są niesamowici, mądrzy i inspirujący, na zasadzie kontrastu ukazani są też ci przebiegli i podstępni. Z całego serca dopingujemy dobre postacie, złe nienawidzimy równie zaciekle. Dziewczynka, która wypiła księżyc uczy nas bardzo wiele, grono odbiorców zupełnie nie powinno zamykać się tylko na dzieciach. Książka jest nieprzewidywalna, intrygująca i wzruszająca. Dzięki metaforom i poezji sprytnie wplecionej w baśń poznajemy wiele nieoczywistych treści, wzbogacających naszą wiedzę o sobie i otaczającym świecie.

Książkę czyta się bardzo dobrze ze względu na piękny język oraz ciekawe postaci. Jedynym minusem, który delikatnie przeszkadzał w odbiorze książki był dość monotematycznie ukazany czas dorastania Luny. Życie dziewczynki do 13. roku opierało się na tym samym, wobec tego można było szybciej i zgrabniej przeskoczyć do okresu, w którym następowały zmiany. Chwilami też zbytnio rozciągano wątek Antaina, który wcale nie był postacią pierwszoplanową, a wiele dodatkowych szczegółów z jego życia odwracało uwagę od tytułowej dziewczynki, której rola była najistotniejsza.

Podsumowując recenzję: wiem, że na pewno wrócę do tej książki i będę ją polecać wszystkim. Zainteresuje ona tak mocno dorosłych jak i dzieci. Przemyca ważne kwestie ubierając je w aurę niesamowitości i magii. Bardzo się cieszę, że na nią trafiłam, tytuł Dziewczynka, która wypiła księżyc będzie mi przypominał, że to co wydaje się czasami na pozór złe, wcale może takie nie być, zaś to co znane jest jako miłosierne i empatyczne, okazuje się mrocznym złem w czystej postaci. Gorąco polecam, naprawdę warto poświęcić tej książce swój czas.

[Adres usunięty]

Dawne wierzenia mogą mieć nieprzewidywalne skutki. Mieszkańcy Protektoratu są przekonani, że jeżeli chcą uchronić się przed gniewem wiedźmy, co roku muszą składać w ofierze niemowlę. Czarownica która mieszka w pobliskich lasach jest jednak dobra. Dzieci, które znajduje zanosi do miasta po drugiej stronie lasu. Po drodze, aby nie były głodne karmi je światłem gwiazd. Pewnego dnia zachodzi jednak pomyłka. Zamiast nakarmić niemowlę światłem gwiazd, karmi je o wiele potężniejszym światłem księżyca. Magia, która drzemie w dziewczynce od tej pomyłki jest potężna. Nic dziwnego, że czarownica postanawia zostawić dziewczynkę ze sobą. Nie wie jeszcze, ile przygód razem przeżyją.