Dziewczyna z ogrodu

Rachel jest młodą żoną Aszera – zamożnego Żyda. Jego marzeniem jest posiadanie syna, jednak Rachel nie może zajść w ciążę. Jego bratu się udało – Chorszid urodziła syna i jest bardzo dumna z tego powodu. Rachel nie może znieść jej szczęścia i pogardy w oczach męża, który nadal nie ma potomka. Dziewczyna modli się gorliwie o syna, robi wszystko, o co jest proszona, wypełnia swoje obowiązki żony. Jednak to nie wystarcza. Jak skończy się ta sprawa?

Dziewczyna z ogrodu Parnaz Foroutan to powieść rozgrywająca się w dwóch planach czasowych. Historię opowiada nam Mahbube – starsza kobieta, która wspomina swoje dzieciństwo. Narracja trzecioosobowa pozwala autorce wyjść od retrospekcji do jeszcze wcześniejszych wydarzeń, których Mahbube nie może znać, bo nie było jej na świecie.

Mahbube pochodzi z żydowskiej rodziny, tej samej co Rachel i Chorszid. Dlatego zna kilka rodzinnych opowieści i może o nich wspominać. Dalej stery przejmuje narrator i płynnie przechodzi do historii, których bohaterka nie zna. Dlatego granice między opowieściami trudno wychwycić, czasem jedno zdanie mówi jeszcze o czasach młodości Rachel, a za chwilę już czytamy o codziennym życiu Muhbube.

Historia przenosi nas do Iranu początków XX wieku. Poznajemy rodzinę Aszera i jej codzienne problemy – z interesami, miłością i prowadzeniem domu. Bardzo interesujący jest motyw rywalizacji dwóch żon w domostwie – Rachel i Chorszid. Nie jest to jasno zarysowany konflikt, widać, że to Rachel ma ambicje, by być tą lepszą. Niestety, to Chorszid ma dziecko, a Rachel nie. Dlatego możemy czytać o drobnych złośliwościach i docinkach.

Ciekawy jest też temat wielożeństwa. Jak zareaguje pierwsza żona na pojawienie się drugiej? Czy się dogadają? Komu mąż poświęci więcej czasu? W wielu kwestiach z życia tej rodziny czytelnik zadaje sobie pytanie: czy dla dobra rodziny można pozwolić cierpieć innym?

W powieści pojawia się wiele wtrąceń obcojęzycznych. Są one wyjaśnione w przypisach. Dzięki nim klimat książki jest jeszcze bardziej podkreślony, możemy też nauczyć się nowych rzeczy, poznać lepiej kulturę tego kraju.

Dziewczyna z ogrodu to powieść niełatwa, ale warta przeczytania. Tematy w niej poruszane mogą nam być obce, bo w naszej kulturze ich nie odczuwamy, ale tym bardziej powinniśmy się z nimi zapoznać. To piękna opowieść o życiu kobiet, które mimo dobrego małżeństwa nie są szczęśliwe. Pokazano tu, że nawet w rodzinie można się czuć źle i obco. Czasem tylko można się nieco pogubić w dwóch płaszczyznach opowieści, ale obie są godne uwagi, bo uzupełniają się i zaskakują.

To opowieść, która smutna i wprowadzająca w stan melancholii i medytacji nad losem kobiet w Iranie.

Nie wiem tylko kto tutaj bardziej cierpiał i która osoba jest najbardziej tragiczną postacią w książce. Najchętniej opowiedziałabym Wam o każdym z bohaterów i naznaczyła jego drogę cierpienia i straty. Opowiem jednak zaledwie o dwójce z bohaterów która moim zdaniem przeżyła największe traumy.

Aszer Malakuti to zamożny perski Żyd, który do wszystkiego co posiada i do całego swojego bogactwa doszedł sam, swoją ciężką pracą, a także „żyłką do interesów”. Jak wiadomo, jako tak ceniony mężczyzna, powinien mieć syna który mógłby przejąć majątek i prowadzić nadal interesy ojca. Aszer bierze więc za żonę młodziutką Rachel, żeby ta mogła mu urodzić wiele dzieci – najlepiej wielu synów. I tutaj pojawia się pierwszy problem – początkowe starania o dziecko nie przynoszą żadnych rezultatów, Rachel wciąż nie jest w ciąży co frustruje Aszera, do tego stopnia, iż postanawia wziąć drugą żonę. Miałaby nią być przepiękna Kokab, która została wyrzucona przez swojego pierwszego męża z domu pod zarzutem prowokacji innych mężczyzn. Aszerowi w ogóle to nie przeszkadza, gdyż zdradzę Wam, że już od najmłodszych lat podkochiwał się w kobiecie. Druga żona, to okropny cios dla Rachel, która przecież rozpaczliwie pragnie dziecka i używa wszelkich sposobów aby tylko je mieć. Jak można przypuszczać, dziewczyna jest odtrącana przez męża, który noce a także czasem i dnie spędza u swej nowej żony.

Jak zakończy się ta historia? Myślicie, że Aszer w końcu spłodzi swego upragnionego syna?

Tego wszystkiego dowiecie się po przeczytaniu tej książki.

Książka nie jest długa, bo to zaledwie 263 strony, które miną Wam bardzo szybko. Czas teraźniejszy miesza się trochę z czasem przeszłym, i dzięki temu można zobaczyć dawne życie bohaterów jak i późniejsze.

Historia bardzo poruszająca, ale zarazem ogromnie tragiczna. Dopiero na samym końcu dowiadujemy się co tak naprawdę było powodem tragedii Aszera Malakuti oraz Rachel i Kokab. Czytając tę książkę tak naprawdę nie wiedziałam za którym bohaterem bym się wstawiła i którego tak naprawdę starałabym się zrozumieć. Wszyscy tutaj mieli swoje winy, swoje traumy i swoje marzenia. Chyba najbardziej została skrzywdzona Chorszid – żona brata Aszera. Ale tego wszystkiego dowiedzcie się sami i przeżyjecie tych kilka krótkich chwil z bohaterami Dziewczyny z Ogrodu.

Polecam szczególnie kobietom, chyba już trochę starszym niż młodzież, dlatego, że problemy poruszane w tej książce mogłyby za bardzo wstrząsnąć lub po prostu nie spodobać się młodej dziewczynie. Zdecydowanie potrzeba tutaj doświadczenia życiowego.

Moja ocena: 10/10

Polecamy, zespół [Adres usunięty]

Dziewczyna z ogrodu Parnaz Foroutan to bogactwo opisów i emocji. Dramat stający się udziałem rodziny, rozpacz, zazdrość, gniew, poczucie pustki, strach, tęsknota, ból, są mocno odczuwalne. Duża w tym zasługa języka, jakim posługuje się pochodząca z Iranu pisarka. Jej powieść tętni energią. Jest smakiem, zapachem, fakturą, uczuciem. Pięknem i koszmarem. Nadzieją i rozczarowaniem. Życiem i śmiercią.

[Fragment recenzji pochodzi z bloga: [Adres usunięty]]

Bardzo ciekawa, nieszablonowa, odbiegająca od utartych schematów kreacja bohaterów, akcja podążająca w kierunku pozostającym tajemnicą do samego końca to coś, za co cenię tę książkę najbardziej. Parnaz Foroutan skłoniła mnie do nieustannych rozważań i przemyśleń dotyczących zagadkowego finału, a moja czysta, ludzka ciekawość sprawiła, że przebrnęłam przez całość w kilka godzin.

Obrazowe opisy, odmienne tradycje i wciąż aktywny kult nadzwyczajnych sił – dżinów, może pochłonąć i Was, jeżeli lubicie powieści z oryginalnymi bohaterkami na czele.

[Fragment recenzji z bloga: [Adres usunięty]]

Historia rozgrywa się w XX-wiecznym Iranie w mieście Kermanshah i opowiada o losach zamożnej rodziny żydowskiej. Rachel, która wychowywała się w ubogiej rodzinie bez matki, niespodziewanie wychodzi za mąż za bogatego Ashera. Już od pierwszej chwili musi sprostać obowiązkom jakie spadają na nią ze strony męża i społeczeństwa. Musi urodzić dziecko, a najlepiej chłopca. Niestety upragnione dziecko wciąż się nie pojawia, a Rachel zaczyna wpadać w coraz większy popłoch. Boi się, że gdy nie zajdzie w ciąże to straci swoją pozycję, a jej miejsce zajmie inna kobieta. Zagubiona coraz bardziej, nie potrafi poradzić sobie z presją otoczenia, która pogłębia się jeszcze bardziej, kiedy okazuje się, że dziecka spodziewa się jej szwagierka. Rachel zaczyna w sobie hodować zazdrość i mściwość, które przeradzają się w żądzę zemsty i obsesję, które na zawsze ją odmienią.

„Dziewczyna z ogrodu” to książka napisana dość niezwykłym stylem. Nie przepadam za nagłymi skokami w czasie i akcji, a tutaj jest ich dość sporo. Budzi to pewną dezorientację i dyskomfort, przez co na początku bardzo ciężko wgryźć się w historię i przyzwyczaić do specyficznej narracji. Dodatkowo została ukazana w formie wspomnień, co również może trochę utrudniać czytanie. Sprawy nie ułatwia również dość duża ilość bohaterów, którzy co chwilę przewijają się w książce. Nie będę ukrywać, że miałam pewien mętlik w głowie i momentami po prostu nie wiedziałam o kim jest mowa w tekście. Jednak w miarę czytania, wszystko zaczynało się wyjaśniać, a wydarzenia powoli nabierały sensu. Przyzwyczaiłam się również do nietypowej narracji i coraz łatwiej odnajdowałam się w historii. Książka tak bardzo mnie wciągnęła i zaintrygowała, że nawet nie spostrzegłam kiedy skończyłam ją czytać. Budziła we mnie niewyobrażalną ilość emocji, od niepokoju, poprzez niedowierzanie, aż do pewnego lęku o losy bohaterów i o to, jak zakończy się ta opowieść. Bo wręcz było pewne, że nie może się skończyć dobrze. To dodatkowo podsycało moją ciekawość i zniecierpliwienie.

Cała opowieść skupia się na losach Rachel i jej męża Ashera. Oboje się bardzo wyrazistymi postaciami i nie można zaprzeczyć, że genialnie wykreowanymi. Autorka z ogromną precyzją nakreśliła ich portrety psychologiczne i charakter. Są w pewien sposób postaciami tragicznymi, a cała opowieść tak naprawdę tchnie melancholią i smutkiem. Rachel choć jest bardzo silną kobietą, to jednak z czasem objawiają się w niej bardzo złe cechy. Żądza posiadania dziecka po pewnym czasie przeradza się w niezdrową obsesję. Chcąc sprawdzić się w roli żony, robi wszystko by zajść w ciąże. Niestety upragniony potomek nie przychodzi na świat, a kobieta z każdą chwilą czuje się coraz bardziej sfrustrowana i przerażona. Presja ze strony otoczenia i społeczeństwa dodatkowo pogłębia jej rozdrażnienie, a jakby tego było mało, jej szwagierka zachodzi w ciąże i rodzi syna. To sprawia, że w Rachel budzi się zazdrość i chęć zemsty. Momentami zachowuje się jak wręcz jak obłąkana. Nie może znieść myśli, że jest w jakiś sposób gorsza lub naznaczona. Jej obsesja z każdą chwilą staje się coraz bardziej wyraźna i niebezpieczna. Co z tego wyniknie?

Również Asher odgrywa tutaj znaczącą rolę. Choć ma w życiu praktycznie wszystko – oddaną żonę, wspaniałego brata, ogromny majątek i wysoki status w społeczeństwie, to jednak jest jedna rzecz, która spędza mu sen z powiek. Mianowicie brak potomka. W mężczyźnie zaczyna rodzić się złość i nienawiść, choć w pewien sposób również obsesja. O wszystko obwinia swoją żonę Rachel, uważając ją za bezużyteczną dlatego, że nie może dać mu upragnionego syna. Sfrustrowany Asher podejmuje fatalną w skutkach decyzję, która będzie miała wpływ na losy całej jego rodziny.

„Dziewczyna z ogrodu” to bez wątpienia bardzo trudna książka. I choć czyta się ją szybko, to jednak natłok wydarzeń rozgrywających się w książce, może sprawić, że poczujemy się przytłoczeni czytanym tekstem. Wiele tu emocji, czasami dość sprzecznych. Historia Ashera i Rachel głęboko porusza i wywołuje ogromny smutek i niepokój. To niezwykle malownicza, wyrazista, ale również niesamowicie druzgocąca historia opowiadająca przede wszystkim o władzy, zemście, nienawiści, głęboko skrywanym żalu, jak również obsesji, która prowadzi do kolejnych nieszczęść. To fenomenalny debiut, który polecam przede wszystkim tym którzy lubią opowieści rozgrywające się na Bliskim Wschodzie, jak również tym którzy mają ochotę na nietuzinkową i dość wymagającą lekturę.

Super książka. Bardzo ciekawa, wzruszająca i emocjonująca. Wciąga bardzo mocno, warto przeczytać.

"Samotność to uczucie, którego można dotknąć... To obecność nieobecności."

Długo jeszcze nie zapomnę tej powieści, wdarła się do mojej strefy uczuć z ogromną siłą, wywołała bardzo intensywne emocje i nakłoniła do wielu rozmyślań. Niezwykle wzruszająca historia, obok której nie można przejść obojętnie. Książka z każdą stroną coraz mocniej przykuwa naszą uwagę, a jej niepowtarzalny klimat powoduje, że przenosimy się do Iranu dwudziestego wieku, w zupełnie odmienny świat, kulturę i mentalność, gdzie życie kobiety podporządkowane jest mężczyźnie, małżeństwa aranżowane są przez głowy rodzin, a matkami zostają nastoletnie dziewczynki. Bardzo udany debiut, który pokazuje ogromną wrażliwość i wielki potencjał pisarski autorki, a także odkrywa przed nami złożoność ludzkiej natury. Powieść piękna, poetycka, mądra, bardzo emocjonalna, pokazująca silną presję otoczenia oraz głębokie osadzenie człowieka w mocno zakorzenionej tradycji kulturowej i religijnej.

Z wielkim zainteresowaniem śledzimy wyjątkowo przejmujące scenariusze losów członków zamożnej żydowskiej rodziny kupców. Pod płaszczykiem pozornego szczęścia i sukcesu kryje się prawdziwy obraz dotkliwej samotności, ogromnej bezsilności, poczucia utraty własnej wartości w oczach swoich i innych. Rodzina stopniowo pogrąża się w destrukcyjnym upadku za sprawą wygórowanych ambicji, pożądania, rywalizacji, pragnienia silnej władzy i zaślepiających obsesji. Obserwujemy niezwykle trudne relacje między postaciami powieści, ich reakcje i zachowania na dramatyczne wydarzenia i przeciwności losu. Mnóstwo w nich niezrozumienia, zawiści, zazdrości, rozpaczy, cierpienia i bólu. Czy są w stanie uleczyć ciemność w swoim sercu? Jak mogliby odzyskać swoją ludzkość? Dlaczego podejmują tak trudno zrozumiałe wybory życiowe? W jaki sposób rozważają wartość swojego życia?

Doskonale sportretowani bohaterowie powieści, każdy wywołuje w nas smutek, współczucie i żal, ale równocześnie niedowierzanie, gniew i sprzeciw. Asher, głowa rodziny, pomnaża wielokrotnie majątek odziedziczony po ojcu, buduje wielkie imperium, cieszy się szacunkiem wśród społeczności żydowskiej, jednak wciąż nie może doczekać się potomka. Rachel żyje pod nieustanną presją niespełnienia w roli matki i udowodnienia swojej kobiecości. Chorszid pozostająca w zawieszeniu między braterską miłością a ochroną najcenniejszego skarbu świata. Kokab dręczona tęsknotą za córką i przymuszona do małżeństwa. Zolecha próbująca bez męskiego wsparcia kierować sprawami rodziny. I Mahbube, marząca o możliwości uczenia się, żyjąca w cieniu rodzinnych tajemnic i dramatów. To właśnie ona oprowadza nas po ukochanym i wypielęgnowanym ogrodzie, przywołującym w jej sercu i pamięci bolesne obrazy z dzieciństwa. Poprzez wspomnienia opowiada nam niezwykłe losy rodziny Malakuti, wypełnione niepowodzeniami i nieszczęściami.

[Adres usunięty]

Największym pragnieniem Ashera jest posiadanie syna, a największym marzeniem Rachel jest mu go urodzić. Kolejne nieudane próby sprawiają, że w obojgu zaczyna rodzić się złość, frustracja i pretensje w stosunku do małżonka. Dzień, w którym dowiadują się o ciąży szwagierki kobiety na zawsze zmienia ich życie. Od tej pory nic nie będzie już takie samo, a wydarzenia przybiorą dramatyczny obrót.

Bazę dla tej opowieści stanowi XIX-wieczny Iran, w którym role mężczyzn i kobiet są bardzo łatwe do określenia. Zadaniem tych pierwszych jest praca i zapewnienie rodzinie bytu na jak najwyższym poziomie, przeznaczeniem tych drugich natomiast jest rodzenie dzieci, a najlepiej chłopców. Dla mężczyzn jest absolutnie nie do przyjęcia, że ich małżonki mogłyby nie obdarzyć ich potomkiem, a tym samym nie wywiązać się ze swojego jedynego obowiązku. Komu mieliby przekazać swoje dziedzictwo? W czyich rysach mogliby ujrzeć swoje cechy? Kogo nauczyliby wszystkiego, co jest niezbędnym do życia? Czy w takich okolicznościach gniew Aszera może nas dziwić?

„Mężczyzna, który nie ma syna, matko, to w ogóle nie jest mężczyzna”.

Bardzo trudno było mi przebrnąć przez tę historię. Nie dlatego, że autorce zabrakło talentu. Problemu nie stanowił skomplikowany język czy jakieś niedopowiedzenia w opowieści. Po prostu przesłanie tej książki niesie ze sobą wielki emocjonalny ciężar, który przygniata barki czytelnika i uwiera go do samego końca. Ciężko było mi pogodzić się z faktem, że w tej kulturze kobieta znaczy tak niewiele, będąc w całości podległą swojemu mężczyźnie. Dla mnie to niesamowite marginalizowanie i upodlenie, którego nie można tłumaczyć czy usprawiedliwiać obyczajowością i kulturą.

Na naszych oczach młoda kobieta niemalże umiera. Nie cierpi na żadne poważne schorzenie, nie dotknęła jej śmiertelna choroba. A jednak chęć posiadania dziecka i zadowolenia męża wykańcza ją na kolejnych stronach. Momentami zastanawiałam się, czy ta gra rzeczywiście jest warta stawki, choć z drugiej strony- co pozostało tym kobietom? Jak już wspomniałam, ich miejsce w kulturze i rodzinie zostało precyzyjnie określone i nikogo nie obchodzi, czy im to odpowiada.

„Panie, daj mi dziecko. Proszę, daj mi dziecko. Syna, Panie. Tylko syna, tak żeby mąż był ze mnie zadowolony. Tak żebym zawsze miała miejsce w jego domu”.

Autorce udało się wspaniale przedstawić ten upadek bohaterów i zmiany, jakie pod wpływem bieżących wydarzeń, zachodziły w ich życiu. Obserwujemy kobietę, która choć bardzo chce, nie potrafi wywalczyć sobie odpowiedniej pozycji w rodzinie i małżeństwie. Bo nie może dać mężczyźnie wymarzonego dziecka. Czujemy jej rozgoryczenie, żal i smutek, które przekształcają się w zawiść i zazdrość, stopniowo zatruwające jej wnętrze. I podążamy za jej mężem, którego tak naprawdę ciężko winić za zaistniałą sytuację. Skoro nie potrafi począć syna, to co z niego za mężczyzna? Po co żyje, skoro nie może doczekać się potomka? Czym zawinił?

„Samotność to uczucie, którego można dotknąć. To obecność nieobecności”.

Opowieść Foroutan przesycona jest gwałtownymi emocjami, udzielającymi się czytelnikowi podczas czytania. Poznając losy Rachel i Aszera czujemy złość i niedowierzanie, ale także współczucie i przygnębienie. Zastanawiamy się, co się z nimi dzieje oraz co się z nimi stanie. Tragizm tej sytuacji sprawia, że ta książka jest niczym gorzka pigułka- nawet po przeczytaniu nie pozwala długo o sobie zapomnieć, pozostawiając nieprzyjemny posmak. Czy to źle? Nie, oczywiście, że nie. Prawdziwość i realizm często przybierają właśnie taką, kwaśną formę. A w życiu nie zawsze może być tak, jakbyśmy sobie tego zażyczyli.

Mam w głowie ogromny mętlik. Nie potrafię ubrać w słowa tego, co czuję po lekturze. To bardzo mocny debiut. Na początku miałam problem z odnalezieniem się między teraźniejszością a przeszłością, lecz w końcu złapałam rytm i dałam się porwać opowieści.

Bardzo przeżywałam to, co działo się z bohaterkami. Współczułam Rachel. Chciałam, by udało jej się zajść w ciążę. Nie zasłużyła na to, co ją spotkało. Była zagubiona, nie potrafiła odnaleźć się w dorosłym życiu. Nie umiałam podejść do jej historii bez emocji. Moje serce zostało przeszyte przez jej ból i samotność. Nie zawsze rozumiałam zachowanie Rachel, czasem miałam ochotę chwycić ją za ramiona i nią porządnie potrząsnąć, lecz z drugiej strony trudno było mi ją krytykować. Nie wiem, jak zachowałabym się na jej miejscu. Nieco drażnił mnie Aszer. Jego obsesja posiadania syna zniszczyła życie nie tylko jego rodziny. Za każdym razem, gdy pojawiał się na kartach powieści, czułam złość.

Autorka wyznała, że ta historia jest oparta na przykładzie jej rodziny. Pokazała, do czego prowadzi ortodoksyjna wiara. Zwróciła uwagę na to, że rola kobiety jest zredukowana do urodzenia potomstwa i wychowania go. Akcja powieści toczy się w XX wieku. Trudno mi pojąć, że w tamtych czasach ludzie nadal żyli w takim zacofaniu, wierząc w przesądy. Miałam ochotę krzyczeć ze złości w trakcie lektury. Przeraża mnie to, ilu rzeczy nie wolno robić kobietom. Na pewno prędko nie zapomnę o tym, co przeczytałam.

Dziewczyna z ogrodu to bardzo dobra, choć trudna lektura. Trzeba poświęcić jej nieco więcej czasu. Wywołuje wiele emocji: od złości do bezsilności, zahaczając po drodze o smutek. Mam nadzieję, że Parnaz Foroutan nie porzuci pisarstwa. Będę z niecierpliwością czekała na jej kolejną powieść.

[Fragment recenzji pochodzi z bloga: [Adres usunięty]]

Jest to bardzo dobry debiut, który warto poznać. Historia zmusi do myślenia, spowoduje wiele wrażeń, a po skończeniu pozostanie smutek i żal - do losu, ludzkich wyborów, konwenansów. Warto ją poznać i może choć trochę zrozumieć wyboru ludzi, którzy żyją w innych kulturach niż nasza.

[Fragment bloga: [Adres usunięty]]

Każdy kraj różni się nie tylko wyglądem, strefą klimatyczną czy innym położeniem, ale także polityką, historią, kulturą oraz obyczajami, które niekiedy mogą wywoływać oburzenie u obcokrajowców. To, co dla nas normalne i typowe, w innym miejscu może być nie do przyjęcia. Najważniejsze, abyśmy szanowali swoją odmienność, chociaż nie da się ukryć, że na temat niektórych spraw ciężko milczeć, kiedy wzbudzają szok, niedowierzanie bądź złość...

Kiedy 12-letnia Rachel bierze ślub z niewiele starszym Asherem, nikt nie podejrzewa, jak potoczą się ich losy. Jak tradycja nakazuje, młodzi błyskawicznie zabierają się za płodzenie potomka, najlepiej syna, aby w przyszłości mógł ON zastąpić swojego ojca, który jest bardzo dobrym zarządcą. Niestety to, co wydawałoby się tak proste, zaczyna sprawiać ogrom trudności - lata mijają, a młode małżeństwo nadal nie ma dziecka. Rozpacz Racheli potęguje się, gdy szwagierka bez problemu zostaje matką, a mąż postanawia wziąć sobie drugą żonę, wierząc, że ona spełni jego marzenia. Zawiść, jaką zaczyna czuć, pobudza ją do szokujących czynów.

Śluby w młodym wieku, presja oparta na posiadaniu dziecka, nastoletnie ciąże, wiara w bóstwa, ziołolecznictwo, a także wiele innych tradycji jest w pewnych kręgach kulturowych czymś zupełnie normalnym, a wręcz pożądanym. Staram się rozumieć, że nie powinnam nikogo oceniać przez pryzmat jego obrzędów, ale... nie potrafię pogodzić się z tym, co wyrabia się w niektórych państwach. Dzieciństwo powinno być wiekiem beztroski, umożliwiającym popełnianie błędów, a nie czasem wchodzenia w związek, zachodzenia w ciążę i wychowywania dzieci, które tak naprawdę w każdej chwili mogą zostać odebrane, bo przecież są "wspólne"...

W swojej czytelniczej karierze miałam do czynienia z wieloma książkami, w których bohaterowie byli przepełnieni żądzą posiadania dziecka. Owe pragnienie potrafi być tak mocno zakorzenione, iż ludzie, aby osiągnąć to, czego pragną, są w stanie pokusić się o różne, niekiedy niezwykle kontrowersyjne czyny. W tej powieści na prowadzenie wysuwa się dodatkowy czynnik - posiadanie syna to klucz do sukcesu. Bycie rodzicem małego mężczyzny to prestiż, sprawa honoru - to świadczy o tym, jak jesteś postrzegany przez swoich rodaków.

"Dziewczyna z ogrodu" to piękna powieść, napisana prostym, aczkolwiek poetyckim językiem, przez co lektura sprawia, że człowiek płynie po jej stronach. Jednocześnie jest to książka, którą ciężko pochłonąć w jeden wieczór, a zdecydowanie lepiej rozkoszować się nią powoli, rozsmakowując się w kolejnych słowach.

„Był sobie kiedyś ogród, w innym domu, w Kermanszahu. Tamten dom należał do dwóch braci, którzy dla siebie byli gotowi poświęcić wszystko. Najstarszy brat wziął za żonę kobietę o imieniu Rachel… A kiedy Rachel nie poczęła, młodszy brat ofiarował (…) w darze.”

Dla muzułmanina, mężczyzny, głowy rodu najważniejsze jest, aby spłodzić syna. Całe życie ciężko ON pracuje, by powiększyć swój majątek, w celu dalszego przekazania go dalej. Brak męskiego potomka, jest największą hańbą i przykrością. Serce cierpi, honor jest zszargany, ale w niektórych przypadkach nic nie pomoże. Nawet Bóg. Po co żyć, skoro nic po tobie nie zostanie, skoro majątek przepadnie, bo nikt nie będzie nim władał? Brak dziecka, równa się utracie wszelkiego sensu. To najgorsze, co może się przytrafić mężczyźnie w sile wieku, o ogromnych ambicjach i marzeniach. Bo nagle brakuje powodu by dalej żyć, a ON sam jest źle odbierany w społeczeństwie.

Aszer Malakuti, to mieszkający w Iranie, we wczesnych latach XX wieku, mężczyzna będący głową zamożnej rodziny perskich Żydów z Kermanszah. Z całego serca pragnie ON syna. Jego młodziutka żona, ledwie kilkunastoletnia Rachel, mimo ogromnych starań, próśb wysyłanych do Boga, a także odprawianych rytuałów, nie może spełnić jego marzenia.

„-Panie, daj mi dziecko – szeptała w stronę ciemnej wody. – Proszę, daj mi dziecko. Syna, Panie. Tylko syna, tak żeby mąż był ze mnie zadowolony. Tak żebym zawsze miała miejsce w jego domu. Błagam, Panie, ja muszę mieć dziecko! – Rachel usiadła na ziemi, kolana przytuliła do piersi i wzniosła oczy ku ciemności.”

Rachel jest załamana. Wie, że od tego czy zajdzie w ciążę, zależy jej pozycja w domu. Może zostać z niego wydalona i odesłana do ojca, jeśli jej się nie uda. A gdy Chorszid, żona brata Aszera, zachodzi w ciążę, dziewczyna popada w ogromną rozpacz i za wszelką cenę, nawet lekko nieświadomie, stara się pozbawić ją rosnącego w jej łonie dziecka. A dlatego nieświadomie, bo obie są jeszcze dziećmi i nie do końca zdają sobie sprawę, że ich zabawy mogą się źle skończyć.

Najgorsze jednak, ma dopiero nadejść. Po kilku latach nieustannych prób, Aszer zaczyna interesować się inną kobietą, starszą o 10 lat od Rachel, przepiękną Kokab, żoną jego kuzyna. Pozbawiony wszelkich nadziei na potomka mężczyzna, sfrustrowany i do cna zirytowany niemożnością swojej żony, do wydania na świat dziecka, dokonuje wyboru, który mocno zaważy na dalszych losach jego rodziny. Nie zwraca ON uwagi na swoją pierwszą żonę i od razu po przybyciu Kokab do jego domu, zajmuje się tylko nią.

Nie widzi jak bardzo Rachel cierpi. I nie wie, do czego jest zdolna, aby zachować status jego małżonki. Aby ocalić siebie, będzie musiała wiele wycierpieć, a także odnaleźć w sobie siłę, by przetrwać te dni pełne niepewności. Dziewczyna rzuca się w wir pracy, aby pokazać, że jest czegoś warta.

Wydaje się, że wszystko będzie dobrze. Ale czy na pewno?

„Dziewczyna z ogrodu”, to powieść przepełniona ogromnym bólem, już od pierwszych stron wiemy, że to, co w niej znajdziemy, nie będzie sielanką, a raczej dramatem tłamszonych przez patriarchat i całkowicie zniewolonych kobiet. W czasach, w których dane im było żyć, a także religii, którą wyznawano, były one oceniane nie, względem swoich umiejętności, a zdolnością do wydania męskiego potomka. Kobieta, która nie podołała temu „zdaniu”, była praktycznie wyklinana, jakby ta niemożność była tylko i wyłącznie jej winą. Był to wierutny brak szacunku wobec męża, a także ogromna zniewaga.

Zawsze winą o brak dziecka, obarczana była kobieta. Jej zadaniem było właśnie urodzenie potomka i wychowanie, a im więcej dzieci, tym jej poważanie w domu rosło. Im bardziej płodna, tym lepiej.

Cała historia, opowiadana jest przez Mahube, starszą już potomkinię rodu Malakuti. Nie mieszka ona już w swoim domu, a w Los Angeles, gdzie zajmuje się swoim przepięknym ogrodem. Jest to swego rodzaju hołd wobec ogrodom pamiętanym z dzieciństwa. Historia ta, to urywki jej wspomnień, połączone w cudownie spójną całość. Po kolei opowiada ona o swojej ciotce Rachel, o Aszerze, swoim ojcu Ibrahimie i matce Chorszid, a także mniej ważnych postaciach w swojej rodzinie.

Jej ogród jest pełen kwitnących róż: żółtych, różowych, o luźnych liściach, o płatkach w czerwono-białe paseczki, o ostrym zapachu i bezzapachowe, na długich łodygach i niskich, krzaczastych. Każdego roku szczepi coraz więcej, szukając róży o takiej barwie i zapachu jak ta, którą pamięta z tamtego ogrodu.

We wspomnieniach Mahube, odczuwamy ogromny ból, są nim przepełnione, aż do cna. Starsza kobieta, jest przez życie bardzo umęczona.

Prawda jest taka, że nie spodziewałam się tak przepięknej historii. Jest ona opisana przez Parnaz Foroutan z niezwykłą pieczołowitością, przelała w nią mnóstwo serca, czyniąc dziełem niesamowicie cudownym, mimo że tematyka nie jest wesoła. Co prawda, zdarzają się też miejsca, gdy czytelnik się uśmiechnie, jednak przez większość czasu nasze serca praktycznie krwawią, gdy natykamy się na kolejne cierpienie, jakie los zafundował bohaterom. Nie sposób jest się nie zasmucić, ciężko jest uwierzyć, że kobiety w tamtej religii, w tamtych czasach, były tak traktowane.

Zawsze myślałam, że islam jest zbyt rygorystyczny. Kobiety odziane od stóp do głów, niemogące się dużo odzywać w towarzystwie innych mężczyzn, bez możliwości wyjścia w miejsca publiczne, a także oceniane nie poprzez swoje umiejętności, a zdolność rodzenia. Istne niewolnice we własnych domach. Zmuszane do małżeństwa, w niemożliwie młodym wieku. Nie potrafiłam sobie nawet tego wyobrazić. Starałam się, ale mój umysł ze wszelkich sił odpychał od siebie to wyobrażenie. 10-letnia dziewczynka, która musi wyjść za mężczyznę starszego od niej o kilkanaście lat. Sama myśl o tym boli.

Spytacie, dlaczego wybierano tak młode dziewczyny, dzieci. Uważano, że im młodsza, tym więcej dzieci zdąży urodzić. Takie dziewczynki były zmuszane do małżeństwa, a ich rodziny dostawały za zgodę duży posag, który mógł uratować im życie. Nie ważne było, co te dzieci czują, przymuszane do seksu, zachodzenia w ciążę, rodzenia.

Przerażające… Nigdy nie zrozumiem, dlaczego islam kieruje się takimi zasadami.

„Gdybym miała dziecko, choćby to była córka, mogłabym żyć wspólnie z resztą świata”, rozmyślała Rachel. To dziecko, jej dziecko, miałoby z kolei swoje dziecko, które potem miałoby swoje, a dzięki temu ona sama zaczęłaby coś znaczyć.

Jednak, co dziwne książka ta, ukazała ten problem z innej strony. Co prawda nadal kontrowersyjnej. Patrzenie na radość młodziutkiej Chorszid, gdy zaszła w pierwszą ciążę, mimo iż dziwne, przepełniło moje serce pewną dozą szczęścia. Nadal nie potrafiłam w to uwierzyć, jednak zrozumiałam, że dziecko żyjące od samego początku na kanwach islamu, przyuczone do niego od pierwszych chwil życia, nie cierpi tak bardzo jak mogło się wydawać.

Zrozumiałam też, że nie każdy mężczyzna, muzułmanin traktuje swoją młodziutką żonę jak maszynę do rodzenia dzieci, że są też tacy, co otoczą je miłością i troską. Jednak niesamowicie przykro mi jest, że nawet mimo tego w chwili, gdy nie pojawi się dziecko, miłość ta nagle przemija.

Dla nas, chrześcijan jest to niepojęte. Jeśli pragniecie, choć odrobię zrozumieć islam, a także poznać historię niezwykłych kobiet to „Dziewczyna z ogrodu” będzie dla was pozycją idealną. Napisana z rozmachem, powieść oparta na prawdziwej historii, przepełniona do granic bólem, utraconą miłością, strachem o swój los, ma w sobie coś niezwykłego. Wciąga niesamowicie już od pierwszych stron. Parnaz Foroutan przekazuje nam pewną część swojej kultury, co przychodzi jej z łatwością. Stworzyła ona opowieść, która zawładnie nie tylko sercem samych kobiet, ale sądzę, że mężczyzn także.

„Dziewczyna z ogrodu”, to niezwykle piękna i emocjonalna powieść, warta każdej sekundy, minuty, godziny, które oddałam, aby się z nią zapoznać. Nigdy nie zapomnę, jak cudownym doświadczeniem było przeczytanie tej opowieści. Pozwoliła mi ona nie tylko poznać niecodzienną a jednak prawdziwą historię, a także w pewnym stopniu przybliżyła mi kulturę, którą odkąd oglądam „Wspaniałe Stulecie”, jestem bardzo mocno zaciekawiona. Jestem pewna, że jeszcze nie raz do niej wrócę. Tak piękna opowieść, trafia się bardzo rzadko.

I serdecznie zapraszam was, byście się z nią zapoznali. Na pewno nie pożałujecie czasu, jaki na nią przeznaczycie. Nie jest ona gruba, ma zaledwie 260 stron. Jest ona warta oddania tej niewielkiej ilości swojego życia, aby ją poznać.

A Wam, kochani czytelnicy polecam tę książkę z całego serducha, będziecie nią zachwyceni, tak jak ja jestem.

Pozdrawiam cieplutko i życzę przepysznych emocjonalnych, niezwykłych lektur. Jeśli czytaliście „Dziewczynę z ogrodu”, to dajcie znać jak się wam podobała. Ściskam, Marlena Marszałek z bloga esencja-dla-[Adres usunięty]

Główna bohaterka jest mieszkanką Iranu, w którym kobiety wychodzą za mąż nie z miłości, a jedynie z obowiązku. Rachel wkracza w dorosłość i od razu czuje nacisk ze strony rodziny, która wszelką cenę potrzebuje męskiego potomka po to, aby bogactwo Aszera mogło przejść na kolejne pokolenia. Młoda kobieta pragnie być idealną panią domu oraz żoną i stara się spełnić wszelkie wymagania i oczekiwania męża, jednakże są sytuacje, które są niezależne od niej i nie jest w stanie nic z tym zrobić. Z czasem bywa to coraz trudniejsze i bohaterka zmienia się diametralnie. Do głowy przychodzą jej pomysły, które w normalnych okolicznościach nie miałyby miejsca. Rachel zrobi wszystko, aby odzyskać uznanie męża.

Początkowo ciężko było mi wczuć się w klimat opowieści, ponieważ pojawiało się tam wiele niezrozumiałych słów oraz trudnych imion. Po kilkudziesięciu stronach staje się to jednak całkiem normalne i problem znika. Czytelnik wczuwa się w niełatwą sytuację głównej bohaterki, która jest rozdarta i ma życie pełne rozterek. Zaczyna jej współczuć i wyobraża sobie, co musi przeżywać.

Myślę, że "Dziewczyna z ogrodu" to nie szczęśliwa i radosna powieść, a wręcz przeciwnie. To wzruszająca opowieść o ciężkim losie Rachel, która zmaga się z problem bezpłodności i która nie jest w stanie spełnić oczekiwań rodziny i męża. Nie dość, że sama ledwo sobie z tym radzi, to nie zyskuje żadnego wsparcia ani pomocy z zewnątrz. Jedynie przyjaciółka, która właśnie urodziła syna pozostaje z nią i utrzymuje kontakt. Niestety, z czasem nawet ona się odsuwa i bohaterka zostaje zupełnie sama ze swoimi czarnymi myślami.

Dodatkowym plusem jest fakt, że cała powieść to wspomnienia rodzinne autorki, a więc jest to książka oparta na prawdziwej historii. To zupełnie inne uczucie czytać opowieść, która naprawdę miała miejsce w dawnym świecie i wydarzenia w niej przedstawione miały miejsce w rzeczywistości.

Plusem są także bogate opisy przyrody i wspomnianego w tytule ogrodu. Opisy są plastyczne i bogato przedstawiają nam piękno tamtejszej przyrody. Możemy wyobrazić sobie ją ze szczegółami i najmniejszymi detalami. Nie są uciążliwe ani zbyt długie, idealnie pasują do klimatu opowieści.

Jako minus uznaję fakt, że dopiero po połowie powieści zaczyna się dziać coś ciekawego i intrygującego, co pobudza czytelnika i sprawia, że z niecierpliwością czeka na ciąg dalszy, na kolejną stronę. Niestety zbyt długo poznajemy dzieje rodziny i ich codzienne życie, co w pewnym momencie bywa nużące, ponieważ bardzo często się powtarza.

Blog: [Adres usunięty]

ak daleko jest w stanie nas zaprowadzić zazdrość? Jak tragiczne w skutkach, może być nasze postępowanie? Jak łatwo kogoś zranić, patrząc tylko na czubek własnego nosa? Czy zdrowy rozsądek może zostać przysłonięty chorą chęcią posiadania dziecka? Jest tak wiele pytań, które nasuwają się po lekturze Dziewczyny z ogrodu, tak wiele emocji, bólu i cierpienia... Sprawdźcie sami.

Parnaz Foroutan urodzona w Iranie, obecnie mieszkająca w Los Angeles, z mężem i dwiema córkami. Dziewczyna z ogrodu to jej debiutancka powieść, spisana na podstawie autentycznych wydarzeń. Powieść ukazała się w Polsce, dzięki nakładowi wydawnictwa Kobiecego.

Rachel, wraz z mężem - Aszerem, szwagrem - Ibrahimem i jego żoną Chorszid zamieszkuje okazałą posesję, umiejscowioną w Iranie. Rodzina cieszy się bogactwem, jej mąż wraz ze swoim bratem, dorobili się pokaźnego majątku. Mogłoby się wydawać, że życie ofiarowało im wszystko, jednak tak nie jest, Rachel nie może zajść w ciąże. Popada z tego powodu w małą paranoję, czarę goryczy przelewa fakt, że jej młodsza szwagierka zachodzi bez problemu w ciąże i rodzi zdrowego dorodnego chłopca. Jak daleko jest w stanie posunąć się Rachel, w pragnieniu posiadania dziecka? Jak tragiczne w skutkach będą jej decyzje? O tym przekonasz się, sięgając po powieść Dziewczyna z ogrodu.

,,[...] Cały ten gniew i cały żal, które w tobie wzbierają, tak że nie możesz wydobyć głosu, aby go wykrzyczeć do nieba, więc musisz go przełknąć. Aż wreszcie zmienia się w tobie w truciznę i zżera Ci serce."

Akcja książki toczy się w XX wiecznym Iranie. Gdzie Żydzi - ogólnie innowiercy - nie są mile widziani. Innowiercy płacą podatki, za wyznawanie innego Boga, a na co dzień są szykanowani przez wyznawców Allaha. Pierwsze, na co chciałam zwrócić uwagę to ponadczasowość tej powieści. Mimo że tamte lata odeszły w niepamięć, to jednak ludzie pozostali tacy sami. Mentalność ludzka się nie zmienia, w krajach Muzułmańskich, nadal możemy spotkać się z wyznawcami Allaha, którzy w sposób niehumanitarny, obchodzą się z innowiercami. Jednak nie tylko to jest ponadczasowe, jest jeszcze kwestia zazdrości, która targa społeczeństwem, już od zarania dziejów. Człowiek owładnięty tym uczuciem, nie jest w stanie racjonalnie myśleć, nie ma ludzi, którzy nie zazdroszczą, zawsze rodzi się w nas maleńka iskierka zazdrości, to od nas zależy czy pozwolimy jej zapłonąć, czy zgasimy w samym zalążku. Rachel nie potrafiła jej zgasić, pozwoliła zawiści urosnąć do niewyobrażalnych rozmiarów, a z czasem straciła nad nią kontrole.

Narracja w powieści jest w trzeciej osobie, dostajemy wspomnienia Machbube, choć tak naprawdę nie do końca wiemy, kim jest dziewczyna, dowiadujemy się tego po upływie kilkunastu kartek.

W powieści zderzają się ze sobą dwie kultury - Żydowska i Muzułmańska - ta pierwsza jest mi dobrze znana, swego czasu się interesowałam obyczajami Żydowskimi, jednak druga kultura jest dla mnie, nie zrozumiała, choć jestem osobą tolerancyjną, to jednak nie potrafię poradzić sobie z akceptacją, aż tak radykalnych poglądów.

,, [...] - Masz już jedenaście lat. Jesteś wystarczająco dorosła żeby wyjść za mąż."

Przed jednym muszę was ostrzec, musicie czytać tę książkę w kompletnej ciszy i skupieniu. Czytając chaotycznie, bardzo łatwo jest się pogubić, ponieważ jesteśmy przenoszeni na przestrzeni lat, raz jesteśmy z Machbube w ogrodzie i słuchamy jej myśli, innym razem jesteśmy u Rachel i oglądamy jej poczynania. Na początku może wydawać się to niezłym pomieszaniem, jednak już po drugim rozdziale, przywykniecie do tego stylu i dacie się ponieść historii.

Bez wątpienia, można stwierdzić, że w tej powieści pierwsze skrzypce gra Rachel, skupiamy się przede wszystkim, na braku potomstwa. Jednak wszystkie inne postacie, odgrywają też bardzo znaczącą rolę, w kontekście całej opowieści.

Język, jakim jest napisana powieść, jest barwny i niezwykle plastyczny. Dostajemy wiele zwrotów w języku arabskim, hebrajskim, dodaje to książce swoistego smaku i oryginalności. Nie bójcie się jednak, że nic z tego nie zrozumiecie, wszelkie zagadnienia, są wyjaśniane na bieżąco. Pomimo całej historii, która dotyczy przyczyn i skutków zazdrości, możemy także w małej mierze poznać tradycje koszernych żydów. Może zainteresuje was ta kultura i zapragniecie ją zgłębiać jak ja niegdyś?

Jako matka, mogę sobie tylko wyobrazić, co czuje kobieta nieposiadająca potomstwa, niemogąca zajść w ciąże. Jest to dla mnie sytuacja bardzo ciężka i niezwykle delikatna, nikt nie skupia się na tym, że Rachel cierpi, dla każdego liczy się tylko to, żeby wydała na świat potomka, najlepiej chłopca. Przecież to mężczyzna jest w domu najważniejszy, to mężczyzna rządzi gospodarką, to On może zdobyć pieniądze na utrzymanie rodziny. W tej lekturze odnajdziemy wiele wzruszeń, wiele skrajnych emocji. Dla kobiet będzie to podwójnie bolesne przeżycie. Przy zakończeniu książki, płakałam, nie ze wzruszenia, ale z prawdziwego bólu, który zrodził się we mnie wraz z cierpieniem bohaterów. Wiele sytuacji było dla mnie niezrozumiałych, nie potrafiłam ich racjonalnie wytłumaczyć. Grozy i powagi całej tej historii, dodaje fakt, że została ona spisana ze wspomnień rodzinnych, po zamknięciu kart powieści, nie powiemy ,, to tylko książka", ponieważ to nie była tylko książka, to było czyjeś życie, czyjś ból i smutek.

Przechodząc do sedna, na samo zakończenie chcę powiedzieć, że Dziewczyna z ogrodu to opowieść pełna bólu, cierpienia i wszechogarniającej pustki. Tak właśnie się czuję po tej lekturze, całkowicie pusta, wszelkie moje zapasy emocji zostały wypłukane. Spodziewałam się wielu emocjonujących chwil, ale nie spodziewałam się takiego rozbicia. Dawno już nie cierpiałam na syndrom ,,kaca książkowego", a ta lektura właśnie mi go zagwarantowała. Zachęcam was do poznania tego dzieła i gwarantuję wam, nie będzie łatwo o nim zapomnieć.

Książka napisana przez Parnaz Foroutan jest zainspirowana historią jej własnej rodziny. „Dziewczyna z ogrodu” pokazuje z jakimi problemami musiały mierzyć się kobiety na Bliskim Wschodzie. Po lekturze tej pozycji czytelnik jest bogatszy w wiedzę o zwyczajach oraz tradycjach panujących w Iranie. Podczas czytania tej książki możemy choć na chwilę przenieść się do zupełnie innego świata, w którym panują dość szokujące zasady, a rola kobiety sprowadza się głównie do wydawania na świat dzieci. Duża ilość nagłych zwrotów akcji oraz zaskakujących momentów gwarantują, że czytelnik ani przez chwilę nie będzie się nudzić.

Podczas lektury „Dziewczyny z ogrodu” nie byłam w stanie zapanować nad emocjami. Ta książka niesie ze sobą wiele bólu, cierpienia oraz żalu. Czytelnik obserwuje przemianę Rachel, która pod wpływem pewnych wydarzeń coraz bardziej pogrąża się w smutku. Wkrótce dziewczyna zaczyna hodować w sobie zazdrość oraz mściwość, które bezpowrotnie zmieniają ją. „Dziewczyna z ogrodu” nie jest lekką książką, przy której można się zrelaksować. Historia stworzona przez autorkę porusza czytelnika do głębi oraz zmusza do pewnej refleksji. Jak najbardziej polecam! :))

[Fragment recenzji pochodzi z bloga: [Adres usunięty]]

Nie spotkałam się jeszcze z takim stylem pisania. Foroutan prowadzi czytelnika przez swoją historię w niecodzienny sposób. Mimo, że jest to typowa powieść fabularna miejscami miałam wrażenie, że rzeczowa, konkretna relacja wprowadza do powieści odrobinę nauki prowadzącej przez świat przedstawiony. Autorka urodziła się w Iranie i miejsce swoich narodzin przedstawia w pełnej krasie - z całą swoją kulturą, obyczajowością i mentalnością tamtejszej społeczności. Znając to miejsce od podstaw wie która strona jest mniej, a która bardziej korzystna i - co zaskakujące - okazuje tą słabszą stronę Iranu, gdzie kobiety nie są traktowane na równi z mężczyznami, ale nie przeszkadza im to w odczuwaniu skrajnych emocji: od chorej miłości do przerażającej nienawiści i żądzy zemsty.

"Dziewczyna z ogrodu" to powieść pełna pasji przepełniającej bohaterów. Tej dobrej i tej złej. Powieść zaprezentuje przed Wami oblicze kultury, w której panują sztywne zasady. A ich przekroczenie wiąże się z surowymi konsekwencjami. Czy jestem zadowolona z powieści? Zdecydowanie. To intrygująca opowieść o obsesji, która raz mnie intrygowała, raz przerażała. Sięgając po tą książkę musicie naszykować się na wiele sprzecznych emocji, jednak ja - z czystym sumieniem - polecam.

Fabuła jest zwarta, a historia opowiadana przez autorkę ciekawa, dzięki czemu powieść nie traci na jakości mimo braku wartkiej akcji. Teraźniejszość miesza się tu chwilami z przyszłością, która nie jest jakoś specjalnie oznaczona, przez co w nielicznych momentach można się nieco zagubić, nie jest to jednak żadna rażąca wada. Miejscem akcji "Dziewczyny z ogrodu" jest głównie posiadłość Ashera mieszcząca się w miasteczku Kermanshah, którego mieszkańcy skorzy są do plotek, jeżeli tylko jakaś rodzina wyróżni się na tle innych, żyjących wobec utartych norm.

Debiutancka powieść Parnaz Foroutan należy do bardzo udanych książek, które czyta się przyjemnie i szybko, chociaż do łatwych i wesołych nie należy. Pokazując trudy życia kobiet w żydowskiej rodzinie zamieszkującej Iran pozostawia wiele w głowie, poruszając problemy w niektórych krajach aktualne do dzisiaj. Aczkolwiek poza przygnębiającą prawdą "Dziewczyna z ogrodu" daje też promień nadziei w postaci Makhube, córki jednej z bohaterek, Chorshid, która wbrew wszystkiemu postanawia zadecydować o swoim losie i zdobyć wiedzę, która w przyszłości pozwoli jej podjąć normalną pracę. To właśnie dzięki niej zakończenie powieści nabrało słodko-gorzkiego smaku.

Jeżeli szukacie książki smutnej, momentami poruszającej, a przede wszystkim prawdziwej i wiarygodnej, to "Dziewczyna z ogrodu" sprawdzi się idealnie. Nie brak w niej agresji i okrutnych realiów, które mogą poruszyć nie tylko kobiety.

​[Fragment recenzji pochodzi z bloga: [Adres usunięty]]​

Parnaz Foroutan stworzyła powieść trudną, chwilami pełną nostalgii i smutku, jednocześnie pięknie napisaną i chwytającą za serce. Poruszającą ważne, uniwersalne tematy, które są aktualne również dzisiaj. Z każdej sceny powieści biją emocje, zachwyca nas klimat ówczesnych czasów, barwne opisy życia irańskich Żydów, ich zwyczaje (ślub, przedślubne zaloty, na wpół magiczne rytuały i zaklęcia mające zwiększyć płodność i dać zdrowie), które sprawiają, że bohaterowie i wydarzenia w czasie lektury ożywają w naszej wyobraźni.

Spodziewałam się dobrej opowieści, ale nie sądziłam, że ta historia wywoła we mnie tyle emocji i wzruszeń. “Dziewczyna z ogrodu” to przepiękna, liryczna, poruszająca opowieść i zarazem rewelacyjny debiut. Warto podkreślić, że za tę, zainspirowaną historią własnej rodziny powieść (autorka obecnie mieszka w Los Angeles, ale urodziła się i wczesne dzieciństwo spędziła w Iranie) Parnaz Foroutan otrzymała stypendium PEN Clubu.

[Fragment recenzji z bloga: [Adres usunięty]]

"Samotność to uczucie, którego można dotknąć... To obecność nieobecności."

Długo jeszcze nie zapomnę tej powieści, wdarła się do mojej strefy uczuć z ogromną siłą, wywołała bardzo intensywne emocje i nakłoniła do wielu rozmyślań. Niezwykle wzruszająca historia, obok której nie można przejść obojętnie. Książka z każdą stroną coraz mocniej przykuwa naszą uwagę, a jej niepowtarzalny klimat powoduje, że przenosimy się do Iranu dwudziestego wieku, w zupełnie odmienny świat, kulturę i mentalność, gdzie życie kobiety podporządkowane jest mężczyźnie, małżeństwa aranżowane są przez głowy rodzin, a matkami zostają nastoletnie dziewczynki. Bardzo udany debiut, który pokazuje ogromną wrażliwość i wielki potencjał pisarski autorki, a także odkrywa przed nami złożoność ludzkiej natury. Powieść piękna, poetycka, mądra, bardzo emocjonalna, pokazująca silną presję otoczenia oraz głębokie osadzenie człowieka w mocno zakorzenionej tradycji kulturowej i religijnej.

Z wielkim zainteresowaniem śledzimy wyjątkowo przejmujące scenariusze losów członków zamożnej żydowskiej rodziny kupców. Pod płaszczykiem pozornego szczęścia i sukcesu kryje się prawdziwy obraz dotkliwej samotności, ogromnej bezsilności, poczucia utraty własnej wartości w oczach swoich i innych. Rodzina stopniowo pogrąża się w destrukcyjnym upadku za sprawą wygórowanych ambicji, pożądania, rywalizacji, pragnienia silnej władzy i zaślepiających obsesji. Obserwujemy niezwykle trudne relacje między postaciami powieści, ich reakcje i zachowania na dramatyczne wydarzenia i przeciwności losu. Mnóstwo w nich niezrozumienia, zawiści, zazdrości, rozpaczy, cierpienia i bólu. Czy są w stanie uleczyć ciemność w swoim sercu? Jak mogliby odzyskać swoją ludzkość? Dlaczego podejmują tak trudno zrozumiałe wybory życiowe? W jaki sposób rozważają wartość swojego życia?

Doskonale sportretowani bohaterowie powieści, każdy wywołuje w nas smutek, współczucie i żal, ale równocześnie niedowierzanie, gniew i sprzeciw. Asher, głowa rodziny, pomnaża wielokrotnie majątek odziedziczony po ojcu, buduje wielkie imperium, cieszy się szacunkiem wśród społeczności żydowskiej, jednak wciąż nie może doczekać się potomka. Rachel żyje pod nieustanną presją niespełnienia w roli matki i udowodnienia swojej kobiecości. Chorszid pozostająca w zawieszeniu między braterską miłością a ochroną najcenniejszego skarbu świata. Kokab dręczona tęsknotą za córką i przymuszona do małżeństwa. Zolecha próbująca bez męskiego wsparcia kierować sprawami rodziny. I Mahbube, marząca o możliwości uczenia się, żyjąca w cieniu rodzinnych tajemnic i dramatów. To właśnie ona oprowadza nas po ukochanym i wypielęgnowanym ogrodzie, przywołującym w jej sercu i pamięci bolesne obrazy z dzieciństwa. Poprzez wspomnienia opowiada nam niezwykłe losy rodziny Malakuti, wypełnione niepowodzeniami i nieszczęściami.

[Adres usunięty]

Główna bohaterka jest mieszkanką Iranu, w którym kobiety wychodzą za mąż nie z miłości, a jedynie z obowiązku. Rachel wkracza w dorosłość i od razu czuje nacisk ze strony rodziny, która wszelką cenę potrzebuje męskiego potomka po to, aby bogactwo Aszera mogło przejść na kolejne pokolenia. Młoda kobieta pragnie być idealną panią domu oraz żoną i stara się spełnić wszelkie wymagania i oczekiwania męża, jednakże są sytuacje, które są niezależne od niej i nie jest w stanie nic z tym zrobić. Z czasem bywa to coraz trudniejsze i bohaterka zmienia się diametralnie. Do głowy przychodzą jej pomysły, które w normalnych okolicznościach nie miałyby miejsca. Rachel zrobi wszystko, aby odzyskać uznanie męża.

Początkowo ciężko było mi wczuć się w klimat opowieści, ponieważ pojawiało się tam wiele niezrozumiałych słów oraz trudnych imion. Po kilkudziesięciu stronach staje się to jednak całkiem normalne i problem znika. Czytelnik wczuwa się w niełatwą sytuację głównej bohaterki, która jest rozdarta i ma życie pełne rozterek. Zaczyna jej współczuć i wyobraża sobie, co musi przeżywać.

Myślę, że "Dziewczyna z ogrodu" to nie szczęśliwa i radosna powieść, a wręcz przeciwnie. To wzruszająca opowieść o ciężkim losie Rachel, która zmaga się z problem bezpłodności i która nie jest w stanie spełnić oczekiwań rodziny i męża. Nie dość, że sama ledwo sobie z tym radzi, to nie zyskuje żadnego wsparcia ani pomocy z zewnątrz. Jedynie przyjaciółka, która właśnie urodziła syna pozostaje z nią i utrzymuje kontakt. Niestety, z czasem nawet ona się odsuwa i bohaterka zostaje zupełnie sama ze swoimi czarnymi myślami.

Dodatkowym plusem jest fakt, że cała powieść to wspomnienia rodzinne autorki, a więc jest to książka oparta na prawdziwej historii. To zupełnie inne uczucie czytać opowieść, która naprawdę miała miejsce w dawnym świecie i wydarzenia w niej przedstawione miały miejsce w rzeczywistości.

Plusem są także bogate opisy przyrody i wspomnianego w tytule ogrodu. Opisy są plastyczne i bogato przedstawiają nam piękno tamtejszej przyrody. Możemy wyobrazić sobie ją ze szczegółami i najmniejszymi detalami. Nie są uciążliwe ani zbyt długie, idealnie pasują do klimatu opowieści.

Jako minus uznaję fakt, że dopiero po połowie powieści zaczyna się dziać coś ciekawego i intrygującego, co pobudza czytelnika i sprawia, że z niecierpliwością czeka na ciąg dalszy, na kolejną stronę. Niestety zbyt długo poznajemy dzieje rodziny i ich codzienne życie, co w pewnym momencie bywa nużące, ponieważ bardzo często się powtarza.

Blog: [Adres usunięty]

Największym pragnieniem Ashera jest posiadanie syna, a największym marzeniem Rachel jest mu go urodzić. Kolejne nieudane próby sprawiają, że w obojgu zaczyna rodzić się złość, frustracja i pretensje w stosunku do małżonka. Dzień, w którym dowiadują się o ciąży szwagierki kobiety na zawsze zmienia ich życie. Od tej pory nic nie będzie już takie samo, a wydarzenia przybiorą dramatyczny obrót.

Bazę dla tej opowieści stanowi XIX-wieczny Iran, w którym role mężczyzn i kobiet są bardzo łatwe do określenia. Zadaniem tych pierwszych jest praca i zapewnienie rodzinie bytu na jak najwyższym poziomie, przeznaczeniem tych drugich natomiast jest rodzenie dzieci, a najlepiej chłopców. Dla mężczyzn jest absolutnie nie do przyjęcia, że ich małżonki mogłyby nie obdarzyć ich potomkiem, a tym samym nie wywiązać się ze swojego jedynego obowiązku. Komu mieliby przekazać swoje dziedzictwo? W czyich rysach mogliby ujrzeć swoje cechy? Kogo nauczyliby wszystkiego, co jest niezbędnym do życia? Czy w takich okolicznościach gniew Aszera może nas dziwić?

"Mężczyzna, który nie ma syna, matko, to w ogóle nie jest mężczyzna".

Bardzo trudno było mi przebrnąć przez tę historię. Nie dlatego, że autorce zabrakło talentu. Problemu nie stanowił skomplikowany język czy jakieś niedopowiedzenia w opowieści. Po prostu przesłanie tej książki niesie ze sobą wielki emocjonalny ciężar, który przygniata barki czytelnika i uwiera go do samego końca. Ciężko było mi pogodzić się z faktem, że w tej kulturze kobieta znaczy tak niewiele, będąc w całości podległą swojemu mężczyźnie. Dla mnie to niesamowite marginalizowanie i upodlenie, którego nie można tłumaczyć czy usprawiedliwiać obyczajowością i kulturą.

Na naszych oczach młoda kobieta niemalże umiera. Nie cierpi na żadne poważne schorzenie, nie dotknęła jej śmiertelna choroba. A jednak chęć posiadania dziecka i zadowolenia męża wykańcza ją na kolejnych stronach. Momentami zastanawiałam się, czy ta gra rzeczywiście jest warta stawki, choć z drugiej strony- co pozostało tym kobietom? Jak już wspomniałam, ich miejsce w kulturze i rodzinie zostało precyzyjnie określone i nikogo nie obchodzi, czy im to odpowiada.

"Panie, daj mi dziecko. Proszę, daj mi dziecko. Syna, Panie. Tylko syna, tak żeby mąż był ze mnie zadowolony. Tak żebym zawsze miała miejsce w jego domu".

Autorce udało się wspaniale przedstawić ten upadek bohaterów i zmiany, jakie pod wpływem bieżących wydarzeń, zachodziły w ich życiu. Obserwujemy kobietę, która choć bardzo chce, nie potrafi wywalczyć sobie odpowiedniej pozycji w rodzinie i małżeństwie. Bo nie może dać mężczyźnie wymarzonego dziecka. Czujemy jej rozgoryczenie, żal i smutek, które przekształcają się w zawiść i zazdrość, stopniowo zatruwające jej wnętrze. I podążamy za jej mężem, którego tak naprawdę ciężko winić za zaistniałą sytuację. Skoro nie potrafi począć syna, to co z niego za mężczyzna? Po co żyje, skoro nie może doczekać się potomka? Czym zawinił?

"Samotność to uczucie, którego można dotknąć. To obecność nieobecności".

Opowieść Foroutan przesycona jest gwałtownymi emocjami, udzielającymi się czytelnikowi podczas czytania. Poznając losy Rachel i Aszera czujemy złość i niedowierzanie, ale także współczucie i przygnębienie. Zastanawiamy się, co się z nimi dzieje oraz co się z nimi stanie. Tragizm tej sytuacji sprawia, że ta książka jest niczym gorzka pigułka- nawet po przeczytaniu nie pozwala długo o sobie zapomnieć, pozostawiając nieprzyjemny posmak. Czy to źle? Nie, oczywiście, że nie. Prawdziwość i realizm często przybierają właśnie taką, kwaśną formę. A w życiu nie zawsze może być tak, jakbyśmy sobie tego zażyczyli.

To opowieść, która smutna i wprowadzająca w stan melancholii i medytacji nad losem kobiet w Iranie.

Nie wiem tylko kto tutaj bardziej cierpiał i która osoba jest najbardziej tragiczną postacią w książce. Najchętniej opowiedziałabym Wam o każdym z bohaterów i naznaczyła jego drogę cierpienia i straty. Opowiem jednak zaledwie o dwójce z bohaterów która moim zdaniem przeżyła największe traumy.

Aszer Malakuti to zamożny perski Żyd, który do wszystkiego co posiada i do całego swojego bogactwa doszedł sam, swoją ciężką pracą, a także "żyłką do interesów". Jak wiadomo, jako tak ceniony mężczyzna, powinien mieć syna który mógłby przejąć majątek i prowadzić nadal interesy ojca. Aszer bierze więc za żonę młodziutką Rachel, żeby ta mogła mu urodzić wiele dzieci - najlepiej wielu synów. I tutaj pojawia się pierwszy problem - początkowe starania o dziecko nie przynoszą żadnych rezultatów, Rachel wciąż nie jest w ciąży co frustruje Aszera, do tego stopnia, iż postanawia wziąć drugą żonę. Miałaby nią być przepiękna Kokab, która została wyrzucona przez swojego pierwszego męża z domu pod zarzutem prowokacji innych mężczyzn. Aszerowi w ogóle to nie przeszkadza, gdyż zdradzę Wam, że już od najmłodszych lat podkochiwał się w kobiecie. Druga żona, to okropny cios dla Rachel, która przecież rozpaczliwie pragnie dziecka i używa wszelkich sposobów aby tylko je mieć. Jak można przypuszczać, dziewczyna jest odtrącana przez męża, który noce a także czasem i dnie spędza u swej nowej żony.

Jak zakończy się ta historia? Myślicie, że Aszer w końcu spłodzi swego upragnionego syna?

Tego wszystkiego dowiecie się po przeczytaniu tej książki.

Książka nie jest długa, bo to zaledwie 263 strony, które miną Wam bardzo szybko. Czas teraźniejszy miesza się trochę z czasem przeszłym, i dzięki temu można zobaczyć dawne życie bohaterów jak i późniejsze.

Historia bardzo poruszająca, ale zarazem ogromnie tragiczna. Dopiero na samym końcu dowiadujemy się co tak naprawdę było powodem tragedii Aszera Malakuti oraz Rachel i Kokab. Czytając tę książkę tak naprawdę nie wiedziałam za którym bohaterem bym się wstawiła i którego tak naprawdę starałabym się zrozumieć. Wszyscy tutaj mieli swoje winy, swoje traumy i swoje marzenia. Chyba najbardziej została skrzywdzona Chorszid - żona brata Aszera. Ale tego wszystkiego dowiedzcie się sami i przeżyjecie tych kilka krótkich chwil z bohaterami Dziewczyny z Ogrodu.

Polecam szczególnie kobietom, chyba już trochę starszym niż młodzież, dlatego, że problemy poruszane w tej książce mogłyby za bardzo wstrząsnąć lub po prostu nie spodobać się młodej dziewczynie. Zdecydowanie potrzeba tutaj doświadczenia życiowego.

Moja ocena: 10/10

Polecamy, zespół [Adres usunięty]

"Dziewczyna z ogrodu" z pozoru prosta historia o losach perskich Żydów, lecz powieść ta porusza także bardzo ważne aspekty życia oraz pokazuje jak zawiść, brak zrozumienia i presja otoczenia potrafią zniszczyć człowieka i sprawić, że będzie on zdolny do okrutnych czynów.

W pierwszej kolejności chciałabym zwrócić Waszą uwagę na sposób narracji prowadzonej w tej książce, na początku poznajemy kobietę, która z przejęciem dba o swój ogród, jak się można domyśleć chodzi o tytułową "Dziewczynę z ogrodu". Nazywa się Mahbube. To kobieta mieszkająca w Los Angeles, która już zdążyła pochować swojego męża. To ona jest główną bohaterką, która snuje refleksje i to właśnie ona odtwarza i przybliża nam historię swojej rodziny, swoich przodków. Poprzez jej retrospekcje i wspomnienia poznajemy losy jej matki Chorszid'y i ojca Ibrahim'a, a także jego starszego brata Aszer'a i jego żony Rachel'i. Jak wiadomo w tamtejszej kulturze najważniejszą rolą kobiety jest urodzenie syna, syna, który odziedziczy po ojcu majątek i stanie się dumą rodziny. Chorszid'a miała to błogosławieństwo, że powiła Ibrahimowi syna. Rachel'a zaś z coraz to większymi obawami patrzyła w przyszłość. Czuła, że nie zdoła wypełnić jej jedynego obowiązku, który dałby jej mężowi tak wielkie szczęście. Im więcej czasu mija, tym bohaterka staje się zbyt zgorzkniałą jak na swój wiek, młodą kobietą, zazdrości swojej szwagierce tego, że ma dziecko. Zawiść ta doprowadzi do wielu złych rzeczy. Autorka pokazała idealny portret kobiety zranionej, cierpiącej. Aszer, który obwiniał za całe zło swoją żonę, ani razu nie pomyślał, że problem może tkwić w nim. Stawał się coraz bogatszy dzięki swoim udanym interesom. A im więcej majątku miał, tym bardziej stresował się faktem, że nie będzie miał komu tego wszystkiego zostawić po swojej śmierci. I tak małżonkowie "nakręcali" się wzajemnie, obwiniając i złorzecząc jednocześnie. Wtedy to Aszer postanawia tę sytuację zmienić w bardzo radykalny sposób. Ale czy na dobre? Tego Wam zdradzić nie mogę, powiem tyle, że wydarzy się wiele przykrych rzeczy i nic nie ułoży się po myśli mężczyzny. Szczerze mogę przyznać, że pomimo złych uczynków, najbardziej szkoda mi Rachel'i. To jak została potraktowana przez wszystkich było naprawdę okrutne, ale cóż, kobieta niezdolna do zajścia w ciążę jest bezwartościowa. Za to postawa Ibrahima względem starszego brata była wspaniała. Był zdolny oddać najważniejszą "rzecz", którą posiadał, aby brat był choć przez chwilę i z pozoru szczęśliwy. Ten uczynek Bóg miał mu wynagradzać przez najbliższe czterdzieści pokoleń, jak zapowiedział Rabin, jednakże się tak nie stało...

Losy tej rodziny, tragiczne, co trzeba zaznaczyć, z pewnością mają wpływ na dalsze pokolenia, czyli Mahbube, ostatnią żyjącą krewną. Co mnie dodatkowo poruszyło to to, że książka oparta jest na prawdziwych zdarzeniach z rodziny autorki. Aż trudno uwierzyć, że takie rzeczy mogą dziać się w rzeczywistości. Polecam tę książkę każdemu. Sądzę, że nie ma takiej osoby, która mogłaby przejść obojętnie obok tego tytułu. Ze mną ta historia zostanie na bardzo długo.

Płakałam jak głupia.

Powinno wystarczyć...

Arcydzieło!

Nazywa się Mahbube, jest wdową. Mieszka w Los Angeles. Opowie Wam tragiczną historię wielopokoleniowej irańskiej rodziny, dziejącą się w czasach niewyobrażalnego patriarchatu i okrutnego zniewolenia kobiet. Przybliża nam historię swojej rodziny, swoich przodków. Poprzez jej retrospekcje i wspomnienia poznajemy losy jej matki Chorszid'y i ojca Ibrahim'a. Chorszid'a miała to błogosławieństwo, że powiła Ibrahimowi syna. Rachel’a zaś z coraz to większymi obawami patrzyła w przyszłość. Czuła, że nie zdoła wypełnić jej jedynego obowiązku, który dałby jej mężowi tak wielkie szczęście. Rachel wciąż nie jest w ciąży co frustruje Aszera, do tego stopnia, iż postanawia wziąć drugą żonę. Aszer, sfrustrowany brakiem męskiego potomka i niepłodnością Rachel, dokonuje wyboru, który zaważy na dalszych losach jego rodziny. Do czego posunie się Rachel, by nadal być zoną Aszera? Do czego posunie ją desperacja, by mogła ocalić samą siebie?

Dziewczyna z ogrodu

To autentyczna historia irańskiej Żydówki, która wzbudziła we mnie całkowity sprzeciw. Czytając tę poruszającą w swym okrucieństwie książkę czułam wielką złość i bezradność. Przeszywał mnie namacalny ból, który był przecież nieporównywalny do odczuć głównej bohaterki. Postać Rachel’i wzbudziła we mnie wiele sprzecznych emocji, od wzruszenia, po bunt. Kilkakrotnie musiałam przerywać czytanie, bo nie potrafiłam zapanować nad łzami wzruszenia. Tu, na papierowych kartkach, miłość przeplata się z poświęceniem, honorem, zdradą, bezradnością. To nie jest fikcyjna historia, to fragment czyjegoś życia, bardzo bulwersujący, dotykający i niewyobrażalny dla mnie, jako matki i jako kobiety. To historia, opowiadająca o tragicznych wyborach kobiet, pozbawionych jakiejkolwiek wartości społecznej.

„Samotność to uczucie, którego można dotknąć. To obecność nieobecności”.

całość na [Adres usunięty]

Czytając "Dziewczynę z ogrodu" czułam podobny klimat, jak w czasie lektury "Czerwonego namiotu", zafascynowana zarówno słowem, jak i treścią mądrej opowieści opartej na faktach, którą bardzo gorąco polecam szczególnie kobietom, zapewniając, że ta książka nie rozczaruje, lecz ubogaci.

[Fragment recenzji pochodzi z bloga: [Adres usunięty]]

Byłam pełna obaw o tę lekturę, albowiem jest to debiutancka powieść Parnaz Foroutan. Moje troski były jednak bezpodstawne - całość napisana jest bardzo poprawnie. Można zauważyć, iż każdy rozdział jest przemyślany, a historia biegnie z duchem przemyślanego schematu.

"Dziewczyna z ogrodu" pozwala docenić fakt, iż żyjemy w takim kraju i takich czasach, gdzie mamy swobodę życia, dziania i realizowania własnych pasji. Wartość kobiety nie określa liczba czy płeć urodzonego potomstwa, tak jak ma to miejsce w przypadku kobiet żyjących w dwudziestowiecznym Iranie. Dramat jaki przeżywają kobiety na Bliskim Wschodzie powoduje, iż możemy spojrzeć na nasze życie z innej perspektywy.

[Fragment recenzji pochodzącej z bloga: [Adres usunięty]]

"Dziewczyna z ogrodu" autorstwa Parnaz Foroutan jest bardzo poruszającą i zmuszającą do refleksji opowieścią.

Mimo, że początek "Dziewczyny z ogrodu" (ok. 3-4 pierwsze rozdziały) był dla mnie dość mało wciągający i interesujący to zdecydowałam się, że przeczytam całość tym bardziej, że opisana historia była oparta na faktach.

Według mnie każda osoba opisana w tej historii przeżywa swój dramat. Każda czegoś pragnie i mimo wielkich starań nie może tego zdobyć. Choć nie zmienia to faktu, że najbardziej poszkodowane w tym wszystkim są kobiety, które są traktowane bardzo okrutnie i przedmiotowo. Najważniejsze ich zadanie to urodzić dziecko i koniecznie syna oraz być posłuszną, czyli siedzieć całymi dniami w domu i dodatkowo uważać, żeby czasem jakiś obcy facet nie spojrzał na nią bo jeszcze jej się dostanie za to.

A winę ze to wszystko ponosi niezrozumiała dla mnie religia i tradycja, która zmusza tak naprawdę młode dziewczynki do ślubu i szybkiego dania potomstwa. To jest straszne.

Polecam, szczególnie kobietom. Doceńmy to co mamy :-)

W tej lekturze odnajdziemy wiele wzruszeń, wiele skrajnych emocji. Dla kobiet będzie to podwójnie bolesne przeżycie. Przy zakończeniu książki, płakałam, nie ze wzruszenia, ale z prawdziwego bólu, który zrodził się we mnie wraz z cierpieniem bohaterów. Wiele sytuacji było dla mnie niezrozumiałych, nie potrafiłam ich racjonalnie wytłumaczyć. Grozy i powagi całej tej historii, dodaje fakt, że została ona spisana ze wspomnień rodzinnych, po zamknięciu kart powieści, nie powiemy ,, to tylko książka", ponieważ to nie była tylko książka, to było czyjeś życie, czyjś ból i smutek.

Przechodząc do sedna, na samo zakończenie chcę powiedzieć, że Dziewczyna z ogrodu to opowieść pełna bólu, cierpienia i wszechogarniającej pustki. Tak właśnie się czuję po tej lekturze, całkowicie pusta, wszelkie moje zapasy emocji zostały wypłukane. Spodziewałam się wielu emocjonujących chwil, ale nie spodziewałam się takiego rozbicia. Dawno już nie cierpiałam na syndrom ,,kaca książkowego", a ta lektura właśnie mi go zagwarantowała. Zachęcam was do poznania tego dzieła i gwarantuję wam, nie będzie łatwo o nim zapomnieć.

[Fragment recenzji pochodzi z bloga: [Adres usunięty]]​

Dziewczyna z ogrodu jest powieścią na wskroś kobiecą. Opisuje sfery życia i obyczaje całkowicie obce, dla mężczyzn, ale również dla kobiet wychowanych w zachodniej kulturze. Czytelniczki będą utożsamiać się z jej bohaterkami, a mężczyźni być może dowiedzą się czegoś więcej o swoich partnerkach, siostrach i matkach, a także o sobie samych. Wszystkim, bez względu na płeć, powinna otworzyć oczy na fakt iż pewnych kultur nigdy nie uda się zasymilować.

[Fragment recenzji zamieszczonej na blogu: [Adres usunięty]]

Status społeczny jest niesamowicie istotny w niektórych kulturach, a co za tym idzie, jego utrzymanie czasem wiąże się z drastycznymi i nieodwracalnymi wydarzeniami. Bardzo często kwestie niezależne od człowieka wpływają na rodzinę, sprawiają, że zmienia się ona, początkowo niezauważalnie, aby ostatecznie wszystkie zdarzenia zmierzały ku powolnemu rozpadowi.

Aszer, głowa rodu żydowskiej rodziny Malakuti mieszkającej w Iranie, może poszczycić się wspaniałą fortuną, którą w dużej mierze sam wypracował, ale nie potrafi pogodzić się z brakiem następcy. Brak syna spędza mu sen z powiek i powoduje, że decyduje się na tragiczne w skutki kroki. Rachel, jego młoda żona nie może znieść presji otoczenia, które spodziewa po niej powicia syna. Młoda kobieta coraz bardziej zamyka się w sobie, a to, że jej szwagierka jest w ciąży jeszcze bardziej pogrąża ją w depresji. Wydarzenia, które wpłyną na całą rodzinę będą miały tragiczny skutek, którego nikt nie przewidział.

Tego typu książki czyta się dobrze, ale ciężko z powodu licznych emocji. To historia, która przyciąga, wręcz pochłania czytelnika, który zastanawia się nad odpowiedziami, które pojawiają się w trakcie lektury. Z drugiej jednak strony widząc niesprawiedliwość, społeczne konwenanse i błędne wybory robi się ciężko na sercu i ogarnia człowieka smutek. Autorka na kartach powieści przedstawia nieznany mi do tej pory obraz Żydów żyjących w krajach Bliskiego Wschodu, gdzie przeważa kultura muzułmańska. Jak wpływa to na ich relacje, sposób życia, kulturę i społeczne zachowania mogłam odkryć poznając historię "Dziewczyny z ogrodu".

Książka, którą miałam okazję czytać to debiut Parnaz Foroutan, a historia jest inspirowana jej rodziną. Narratorką, która dożywa swoich dni w Ameryce i wraca do wspomnień z dzieciństwa, jest Mahbube. Kobieta przez lata zastanawiała się jak zmarła jej matka, co było tego przyczyną, a historia z przeszłości, która pojawia się w jej wspomnieniach pozwala jej odkryć tę tajemnicę. Jest to bardzo ciekawy zabieg, trochę magiczny, gdyż wydarzenia, które miały miejsce zdarzyły się jeszcze przed jej urodzeniem. Czytelnik również odkrywa wycinek z życia rodziny Malakuti trochę od końca, cały czas zastanawiając się co wydarzyło się za murami domostwa, dlaczego członkowie rodziny zmienili się i zgorzknieli.

"Dziewczyna z ogrodu" porusza bardzo wiele kwestii kulturowych, które dla osób wychowanych w Europie mogą być ciężkie do przyjęcia. Rola kobiety w rodzinie, brak możliwości decydowania o samej sobie, dziewczynki wydawane za mąż, możliwość oddalenia żony, wielożeństwo, kult chłopca, odebranie matce dziecka... To tylko niektóre zagadnienia i problemy, które wypływają z kart powieści. Żadna z nich nie wyłania się na pierwszy plan, ale wszystkie razem tworzą obraz bardzo ciężkiego życia kobiet w kulturze Bliskiego Wschodu. Do tej pory wydawało mi się, że to raczej w wierze muzułmańskiej tego rodzaju relacje istnieją, dopiero ta książka otworzyła mi oczy na inne religie, które kulturowo niewiele się różnią.

Nie można jednak powiedzieć, że mężczyźni w tej powieści są sadystami, myślącymi tylko o sobie. Zarówno Aszer jak i Ibrahim wielokrotnie pokazują, że zależy im na żonach jednak konwenanse społeczne i podszepty osób, które powinny wspomagać ich w dobrych wyborach często powodują jeszcze większe problemy.

Jest to bardzo dobry debiut, który warto poznać. Historia zmusi do myślenia, spowoduje wiele wrażeń, a po skończeniu pozostanie smutek i żal - do losu, ludzkich wyborów, konwenansów. Warto ją poznać i może choć trochę zrozumieć wyboru ludzi, którzy żyją w innych kulturach niż nasza.

Sama tematyka nie jest łatwa, chociaż bardzo ciekawa i emocjonująca. Autorka w interesujący sposób łączy teraźniejszość z przeszłością, co może nie ułatwia odbioru opowieści, ale z pewnością dodaje jej pewnego uroku. Niekiedy przez te przeskoki w czasie miałam zamazany obraz rzeczywistości, jednak z czasem z tej mgły wyłoniła się w pełni klarowna historia. Ogólnie czyta się ją bardzo dobrze. Niejednokrotnie łapałam się na tym, że nie mogę się od niej oderwać, że obiecuję sobie, iż czytam jeszcze tylko jedną stronę i idę się zająć obowiązkami, a faktycznie zawsze przerzucałam znacznie więcej kartek. Jednak nie wiem, czy jest to książka, którą można przeczytać na jedno posiedzenie. Wydaje mi się, że nie. Ja kilka razy potrzebowałam małego oddechu od ludzkiej niesprawiedliwości, od tego męskiego świata, w którym kobiety nie mają prawa marzyć.

Jest to opowieść rozdzierająca serce każdej kobiety, a w szczególności matki. Poruszyła ona wiele strun mojej duszy, sprawiła, że na chwilę przeniosłam się do zupełnie innej rzeczywistości. Cóż, trzeba przyznać, że powieść "Dziewczyna z ogrodu" to świetny debiut, który w pełni spełnił moje oczekiwania, a jednocześnie doskonale wpisuje się w założenia Wydawnictwa Kobiecego.

[fragment pochodzi z bloga: [Adres usunięty]]