Dziennik utraconej miłości

Nazwisko Erica Emmanuela Schmitta kojarzy mi się z książką „Oskar i pani Róża”. Zapoznałam się z nią kilka lat temu, kiedy mój młodszy brat miał ją jako lekturę szkolną. Przeczytana historia zapadła mi w pamięci. Gdy widziałam jakąś inną książkę tego autora, to od razu do głowy przychodziły mi odczucia po przeczytaniu tej pierwszej i szukałam ich w innych. Przeczytałam kilka, lecz żadna nie powtórzyła sukcesu i nie skradła mojego serca. Jednak każda z nich zachwyciła mnie czymś innym. Byłam ciekawa czym zainteresuje mnie książka „Dziennik utraconej miłości”.

Pierwsza rzecz jaka mnie zachwyciła w książce „Dziennik utraconej miłości” jest zdecydowanie okładka. Gdy ma się to wydanie w rękach, to nie chce się przestawać na nie patrzeć. Cieszę się, że wydawnictwo zdecydowało się wydać kilka książek pana Schmitta w podobnej szacie graficznej. Mam ochotę, aby one wszystkie zagościły na mojej półce. Druga rzecz, która mnie zachwyciła to pierwsze zdanie z książki. „Mama zmarła dziś rano i po raz pierwszy zrobiła mi przykrość.” to zdanie sprawiło, że przez moją głowę przegalopowało tysiące myśli.

„Dziennik utraconej miłości” to książka, która zachwyca nie tylko swoim wydaniem, ale także treścią. Znalazłam w niej wiele fragmentów, które sprawiały, że byłam poruszona, a moja głowa wędrowała gdzieś indziej, aby przemyśleć to, co właśnie przeczytała. Książka „Dziennik utraconej miłości” opowiada o prywatnych przeżyciach autora po śmierci matki, co dodatkowo mnie poruszyło, gdyż bardzo boję się straty tak bliskiej osoby.

„Dziennik utraconej miłości” to niezwykle osobiste i poruszające dzieło autorstwa Éric’a - Emmanuel’a Schmitt’a.

Osobiste tragedie najbardziej uderzają w serca ludzi, kiedy zostają opublikowane, nagłośnione. Najczęściej są to rzeczy, bądź sytuacje, które nie powinny opuszczać murów domów. Jednak co się stanie, kiedy nasze refleksje, przemyślenia, a nawet głębokie uczucia, które ze skwapliwością przelewamy na papier w końcu zostaną podane do opinii publicznej?

Moje pierwsze odczucia, kiedy zaczęłam zagłębiać się w „Dziennik utraconej miłości” były bardzo zawirowane. Z jednej strony cieszyłam się bardzo, że jako wierny czytelnik tak uznanego autora, mam okazję pochylić się nad kolejnym jego dziełem. Z drugiej jednak strony czułam się poniekąd winna tego, iż czytam coś tak bardzo osobistego: refleksje, niekiedy wspomnienia, które w żadnym stopniu nie powinny należeć do mnie.

„Dziennik utraconej miłości” jest czymś na kształt sumienia pisarza. Zaczynając od wielkiej tragedii jakie tylko dziecko może doświadczyć od rodzica – śmierć. Opuszczenie rodziciela, nie ważne ile ma się lat zawsze jest trudne, nawet najtwardszym umysłom jest ciężko uporać się z utratą bliskiej osoby. Śmierć panoszy się w naszym świecie i nie sposób od niej uchronić siebie samych oraz naszych bliskich.

W przypadku Éric’a - Emmanuel’a Schmitt’a, odejście matki było jak cios, który sprowadza do rzeczywistości. Przecież ona zawsze była, od chwili, kiedy mężczyzna jako niemowlak otworzył pierwszy raz oczy – matka zawsze była przy nim i wydawałoby się, że taki stan rzeczy potrwa dziesięciolecia.

Więź, która z biegiem lat wykształciła się pomiędzy synem, a matką była nierozerwalna, aczkolwiek do pewnego momentu. To wydarzenie właśnie stało się kołem napędowym, które popychało autora do pisania „Dziennika utraconej miłości”. Całe to dzieło przedstawia się jako swoista spowiedź człowieka, który po stracie ukochanej osoby niezwykle szczelnie zamyka się w sobie. Krótkie, aczkolwiek dobitne wpisy świadczą tutaj tylko o osobistym charakterze, jaki został nadany książce.

Pokusiłabym się nawet o stwierdzenie, iż czytając wpisy czytelnik jest w stanie wniknąć w umysł i myśli autora. Natomiast emocjonalne naszpikowanie, jakim cechuje się tekst wzrusza do głębi. Z czasem śmierć matki zostaje zastępowana innymi wydarzeniami, które mają miejsce w życiu Éric’a - Emmanuel’a Schmitt’a. Codzienność staje się trudna do zniesienia, codzienne pytania w stylu: „Czy dobrze się czujesz?”- zaczynają nużyć pisarza i jednocześnie denerwować. Z tego również powodu jedyną sensowną w tamtym czasie ucieczką wydaje się katorżnicza praca, która powoli zakrawa na pracoholizm.

Na pierwszy rzut oka „Dziennik utraconej miłości” jawi się jako lektura przyjemna, którą połyka się zaledwie w parę dni. Jakże można się pomylić. Przez to, że dziennik ma charakter osobisty, a co za tym idzie także jest niezwykle emocjonalny, lektura przebiega dość mozolnie. Czytelnik przeżywa to samo co autor, cierpi, płacze, a także w pewnych momentach czuje niezwykłą pustkę. Taki efekt jest niezwykle ciężki do osiągnięcia.

Jeżeli oczekiwaliście lekkiej lektury, to uprzedzę na samym początku – nie jest to bułka z masłem. Wszechobecna śmierć, która panoszy się prawie w każdym obecnym wpisie „Dziennika utraconej miłości” niezwykle przygnębia, ale i także uświadamia nam, że człowiek nie żyje wiecznie i kiedyś ten szczęśliwy czas się skończy.

Gorąco polecamy: Dobre Recenzje

Szczerze mówiąc dla mnie treść tej książki okazała się być mało satysfakcjonująca. Po jej przeczytaniu czuję niedosyt i lekkie rozczarowanie. Początek był bardzo dobry, ale jakoś z każdą kolejną stroną, książka mnie co raz bardziej nudziła. W pewnym momencie po prostu zaczęłam odliczać strony do końca.

Jakby ja zdaję sobie sprawę, że książka ta jest opisem osobistych przeżyć i uczuć autora po śmierci ukochanej matki i ja absolutnie nie podważam jego rozpaczy. Natomiast książka i słowa w niej zawarte do mnie nie do końca przemówiły. Być może nie odpowiada mi po prostu styl autora? Pisze ON w dość specyficzny sposób i może właśnie to miało wpływ na odbiór przeze mnie tej książki. Nie wiem, bo to było moje pierwsze spotkanie z twórczością Erica Emanuela Schmitta, więc nie mam na ten moment porównania. Natomiast na mojej półce już czeka "Oskar i Pani róża", więc niebawem pewnie się przekonam.

Liczyłam na coś naprawdę WOW, coś wzruszającego do granic możliwości. Miałam trochę nadzieję, że będzie to totalny wyciskacz łez, a okazało się, że podczas czytania uroniłam ich zaledwie kilka.. A musicie wiedzieć, że ja jestem strasznym płaczkiem, jeśli chodzi o książki. Naprawdę- bardzo łatwo się wzruszam- a tutaj praktycznie nic. Autor nie przebił się swoimi słowami do mojego wnętrza. Po prostu nie czułam tych emocji towarzyszących mu w żałobie, a bardzo na to liczyłam.

[Adres usunięty]

“Mam dziesięć tysięcy wspomnień o Mamie, ale nie potrafię doszukać się pierwszego (...) W moich oczach nasza historia nigdy się nie zaczęła, ona po prostu zawsze była”

“Dziennik utraconej miłości” to historia Schmitta, który musiał się zmierzyć ze śmiercią swojej matki.

Płakałam. Łzy zaczęły mi lecieć, kiedy czytałam pierwszą stronę, później uświadomiłam sobie, że chce jak najszybciej skończyć to czytać, bo ta książka rozwali mnie na drobne kawałki, i tak było.

Eric-Emmanuel Schmmitt zabiera nas w bardzo osobistą podróż po swoim życiu i wszystkich etapach żałoby po śmierci matki. Wspomina ją, opowiada również o relacjach z ojcem.

“Dziennik utraconej miłości” to książka pełna smutku, bólu i cierpienia. Autor zastanawia się nad pierwszymi wspomnieniami matki, nad tym czego go nauczyła, co po sobie zostawiła i dlaczego odeszła.

Uważam, że każdy, kto kogoś stracił znajdzie w niej siebie, etapy swojej żałoby i przemyślenia. “Dziennik utraconej miłości” uświadamia jak bardzo kruche jest życie, autor pokazuje, że kiedy odchodzą najbliżsi to my musimy nauczyć się żyć dalej, z tą pustką, którą po sobie zostawili.

Eric-Emmanuel Schmitt jest mistrzem opowiadania o uczuciach. W swojej najnowszej książce zabiera nas w niezwykle nostalgiczną i intymną podróż w głąb siebie i swoich emocji.

Główny bohater w wieku pięćdziesięciu siedmiu lat dowiaduje się o śmierci swojej matki. Niby nic nadzwyczajnego, wszak kobieta po osiemdziesiątce ma prawo odejść... jednak nie dla syna, z którym łączyła ją niezwykle silna więź.

Eric przeżywając smutek, dzieli go wraz z siostrą, przeprawiając się przez prozaiczne etapy szykowania pogrzebu. To jednak tylko przyziemna cześć śmierci. W nim samym zachodzą ogromne przemiany, przepełnia go ból.

W trakcie przezywania straty spotyka się z opinią, że żałoba trwa dwa lata... i w ciągu tych dwóch lat towarzyszymy bohaterowi w jego rozterkach. Matka powraca do niego we wspomnieniach, nie bez bólu analizuje ON przeszłość, podróżuje do dzieciństwa, do istotnych chwil swojego życia.

Pomimo dramatu, jaki mu towarzyszy, stara się jednak pracować. Pisze książki, występuje w teatrach, pojawia się na festiwalach. Sam jednak jest smutny, niejako nieobecny.

Książka Schmitta jest przede wszystkim nauką dla czytelnika. Autor ukazuje w niej, jak trudnym i złożonym procesem jest godzenie się ze stratą. Zwłaszcza, gdy spotyka ON niezwykle wrażliwą i emocjonalną osobę.

Dziennik ten jest osobistą wycieczką wgłąb autora. Niekiedy aż tak intymną, że czujemy się niczym wścibscy obserwatorzy, nieswojo. Jak byśmy podglądali jego wnętrze, niedostępne dla niewybranych.

Jest to przede wszystkim książka o emocjach. Wzruszająca i przenikliwie smutna, jednak dająca nadzieję. Jedni odchodzą z tego świata, inni się na nim pojawiają. Każdy ma chwilę zaledwie, warto więc żyć teraźniejszością, tym momentem.

Lektura „Dziennika utraconej miłości” nie należy do łatwych. Dla mnie nie była też przyjemna. Jest jednak niezwykle wartościowa i ważna. Autor dotyka tematów niełatwych dla każdego, kto przeżył żałobę, jednak jest w niej coś pokrzepiającego.

Można powiedzieć, że klimatem Schmitt nawiązuje do „Oskara i Pani Róży” - po raz kolejny bierze na swój pisarski warsztat tematykę śmierci i stara się nas z nią oswoić.

Czy warto więc poświecić czas na tę literacką pozycję? Moim zdaniem, jak najbardziej. Jeśli jesteście wrażliwcami, odnajdziecie w niej cześć siebie. Jeśli natomiast uważacie się za twardych jak głaz, ta książka może Was zmiękczyć.

To pasjonująca, baśniowa wręcz przygoda, ucząca nas, że ludzie, których kochamy, mogą zmienić nas nawet po swojej śmierci. Warto, bo to krzepiąca opowieść o trudzie żegnania się i trwania w życiu. W najmniejszej jego cząsteczce.

Schmitt pozostaje mistrzem emocjonalnej, refleksyjnej literatury, a „Dziennik utraconej miłości” jest tego najlepszym dowodem.

"Dziennik utraconej miłości" Éric-Emmanuel Schmitt

Matka wybitnego dramaturga i pisarza umiera. Éric nie może sobie poradzić z utratą swojej rodzicielki, przyjaciółki i powierniczki. Smutek wypełnia wszystkie jego dni, jednak nie płacze, matka mu zakazała. Pisarz otrzymuje spadek, wsparcie rodziny, ale usiłuje też zgłębić tajemnicę swoich narodzin, gdyż podejrzewa matkę o niewierność...

"Dziennik utraconej miłości" to książka wypełniona emocjami, przemyśleniami i stanami ducha głównego bohatera. Jest to wręcz wybitna opowieść o pięknej relacji łączącej matkę i syna, o tęsknocie, poszukiwaniu siebie, ale także o paranoi, obsesji, a przede wszystkim o śmierci, radzeniu sobie z żałobą. Głównym elementem tejże książki jest matka, matka, która jest jednym z filarów podtrzymujących Lyon, a nawet świat, bez, której nie istnieje nic. Dzięki niej świat trzyma się przy życiu. Obraz tejże matki jest mocno wyidealizowany, co czyni książkę taką, która trafia do głębi serca czytelnika i pozostaje z nim na dłużej.

Schmitt w utworze wspaniale zarysował portret psychologiczny człowieka, który zmuszony jest poradzić sobie ze śmiercią bliskiej mu osoby. Zostaje nam również pokazane to, że wiara czyni cuda.

Ważne skrzypce w powieści gra także śmierć, czyli zjawisko z jakim spotykamy się na co dzień, a jednak przygnębiające. Autor podkreśla niejednokrotnie, że śmierć czasami jest wybawieniem zarówno dla chorych jak i rodziny, która zmuszona jest opiekować się osobą niepełnosprawną. W "Dzienniku utraconej miłości" znajdziemy wiele filozoficznych wstawek, osobistych przemyśleń autora na temat życia, śmierci, przemijania oraz trwania we wspomnieniach i pamięci.

Éric-Emmanuel Schmitt pokazuje nam rolę matki w naszym życiu. To jak jest ważną osobą. Jedyną taką, z którą rozumiemy się bez słów.

Jest to książka wzruszająca, przeszywająca czytelnika na wskroś swoim przesłaniem, pozostająca w naszej pamięci.

Do tego dołącza piękny styl pisania autora. Bardzo specyficzny, choć prosty i niezwykle przystępny. W utworze każde słowo ma w sobie pewną moc, która oddziałuje na nas - czytelników.

Ta piękna historia na pewno pozostanie ze mną na dłużej.

Polecam.

⭐8,5/10

Recenzja powstała we współpracy z Wydawnictwem Znak Literanova, któremu dziękuję za egzemplarz książki.

Śmierć kogoś bliskiego to tragedia. Zwłaszcza kogoś tak bliskiego jak rodzic. Świat, dotąd znany, wali się i należy znaleźć sposób na poskładanie go na nowo. Trzeba znaleźć w sobie siłę na dalszą drogę, tyle że bardziej samotną. Spróbować nauczyć się siebie, na nowo odkryć radość z kolejnych dni. Tylko jak można optymistycznie patrzeć w przyszłość bez obecności ukochanej mamy? Schmitt w Dzienniku utraconej miłości zapisuje swoją historię od nowa.

Niemalże w każdym zdaniu czuć wielki ból i tęsknotę do rodzicielki. Autor pięknym, poetyckim językiem kreśli nam obraz najważniejszej kobiety w swoim życiu. Wszystkie uczucia towarzyszą mu w tej podróży w głąb siebie, ponieważ one zawsze się mieszają. Radość ze smutkiem, nadzieja z rozpaczą. Schmitt przeżywa żałobę po ukochanej matce, zalicza wzloty i upadki, rozmyśla nad samobójstwem… W jaki sposób dalej żyć?

W tym dzienniku znajdziecie wielkie, ręczne spisane, świadectwo miłości syna do matki. Nie da się piękniej wyrazić swych uczuć, ponieważ te płyną prosto z serca. To historia przesiąknięta smutkiem od pierwszej strony, jednak dająca nadzieję pod sam koniec. Taka pozycja jest, uważam, potrzebna ludziom, którzy mierzą się z utratą kogoś bliskiego. Dzięki niej poczują się mniej samotni i lepiej zrozumiani przez kogoś, kto przeżywa podobną tragedię. Lektura skłaniająca do refleksji, ubrana w najwyższej jakości słowa. Polecam.

✨ „Mama zmarła dzisiaj rano i po raz pierwszy zrobiła mi przykrość”. Takimi słowami mistrz francuskiego pióra rozpoczyna swą najnowszą powieść, smutek, strach, załamanie po śmierci ukochanej matki. Żałoba, złość, zwątpienie.

✨ Najbardziej osobista powieść Erica Emmanuela Schmitta, która praktycznie w całości skupia się na stanach i emocjach autora. Autor mierzy się ze śmiercią ukochanej matki, przeżywa wzloty i upadki, a także myśli samobójcze. Jak żyć bez matki, która jest wszystkim?

✨ „Zawsze będę twoim synem, mimo twojego odejścia. Ponieważ będę twoim synem, ty będziesz istnieć nadal dzięki mnie”. Od pierwszych stron, gdy odczuwałam słowa autora wiedziałam, że ta powieść zmiażdży mnie emocjonalnie, rozbije moje serce, na miliony odłamków. Sposób przedstawienia całej historii, jest niezwykle niebywały, przeżywanie dokładnie tych uczuć, które towarzyszyły autorowi, przez okres jego całej żałoby.

✨ „Mówię o tobie językiem, którego mnie nauczyłaś i którego już nie usłyszysz”. Płakałam czytając, moje kartki płonęły z uczuć i emocji, którymi były dogłębnie przesiąknięte. Pisząc, też z mych oczu spływają łzy, prawdziwe krople, które umacniają mnie w przekonaniu, jak sentymentalna i wrażliwa dla mojej duszy jest powieść „Dziennik utraconej miłości”. Karta po kartce, linijka po linijce, a moje nie opanowane uczucia, wtapiały się w tą powieść, niszcząc mnie dogłębnie. Wspomnienia Erica Emmanuela Schmitta z dzieciństwa, czy młodości przeżywanej z ukochaną rodzicielką wywoływały we mnie potok łez. Stworzona mimowolnie, bez większego wysiłku, opuszczenie emocji, mistrzostwo.

✨ „Nie obawiałem się, że zostanę sierotą, bałem się, ż mojej matce przydarzy się jakieś nieszczęście. Nie myślałem o sobie. Myślałem o niej”. Czy da się piękniej ujmować uczucia, syna do matki, niż słowa autora? W tych zdaniach, zawarte jest wszystko. Dla jednych to tylko nic nie znaczące literki, a dla to ręcznie spisane świadectwo ogromnej miłości Erica Emmanuel Schmitta, do własnej rodzicielki.

5⭐️/5

Dziennik utraconej miłości to książka wyjątkowa. Autor mierzy się ze stratą mamy. To trudne doświadczenie, nie ważne ile mamy lat. Śmierć rodziców, to swoista cezura. Ostatecznie żegnamy się z czasami dzieciństwa. Schmitt na karty książki przelewa swoje najintymniejsze uczucia czy lęki. Takie o których nie mówimy nawet najbliższym osobom. Dziennik utraconej miłości bardzo mnie poruszył. Pozwolił mi po raz pierwszy zajrzeć w głąb siebie. Nie raz zakuło mnie w sercu i nie raz oczy zrobiły się bardziej niż wilgotne.

Polecam tę książkę, każdemu kto potrzebuje odrobiny refleksji i zadumy. Ta książka bardzo ułatwia własne przemyślenia.