Dziennik Rowleya. Zapiski chłopca o złotym sercu

Przeczytana przez syna jednym tchem, syn jest wielbicielem całej serii 😊

Rowley to nikt inny jak przyjaciel znanego już wielkiemu gronu czytelników Cwaniaczka. Zawsze będący w jego cieniu, doświadczający na sobie wielu psikusów Grega, w końcu postanowił wziąć sprawę w swoje ręce. Zaczął od pisania własnego dziennika ( absolutnie nie pamiętnika) w którym przedstawia znane już historie z zupełnie innej perspektywy. Niby głównym bohaterem ma być Greg ale w ostateczności okazuje się, że to Rowley jest zdecydowanie na pierwszym miejscu. Oskarżany o plagiat, zrzynkę nie poddaje się, tylko opisuje ważne dla niego sytuacje. Czy Cwaniaczek jest naprawdę naj- naj- najlepszym przyjacielem Rowleya? Czy rodzice chłopca o złotym serca mają prawdziwe powody by nie lubić Grega?

Jiff Kinney funduje swoim czytelnikom znakomitą niespodziankę. Pewne zdublowanie historii tak naprawdę jeszcze bardziej zaciekawia, wciąga i bawi. Można to nazwać swego rodzajem badaniem socjologicznym, w którym uczestniczą wszyscy bohaterowie poprzednich przygód Cwaniaczka. Obraz, który się tworzy niekoniecznie przypada do gustu Gregowi. I cóż się dziwić. Nikt z nas nie lubi kiedy wytykamy mu jego złe postępowanie.

„Dziennik Rowleya” to świetna lektura dla tych, którzy niekoniecznie przepadają za słowem pisanym. Forma połączenia treści z komiksem jak zawsze w tym przypadku daje dobre rezultaty. Humor sytuacyjny, zabawne rysunki to zdecydowane atuty tych opowieści. Odsłonięcie drugiej strony medalu rozjaśnia czytelnikowi pewne sytuacje przez co lepiej można wczuć się w atmosferę niektórych wydarzeń. Świetna lektura na poprawę humoru.

Książkę oceniam jako pogodną lekturę, która zainteresuje zarówno chłopców jak i dziewczyny.

Dziennik Rowleya Jeffersina to niezwykle zabawna książka o przygodach dwóch chłopców w wieku szkolnym. Główny bohater i jednocześnie młody narrator dziecięcych przygód to chłopiec o złotym sercu. Rowley rzeczywiście przedstawiony jest przez autora książki Teff-a Kinney-a w bardzo dobrym świetle. Koleżeński, pomocny, umiejący docenić przyjaźń innych.

Autor przedstawia zapiski chłopca jako pełne optymizmu anegdoty wyciągnięte rodem z podwórkowego życia dzieci, które wpadają na ciekawe pomysły i przy okazji nie lada kłopoty.

Czytając książkę, niejednokrotnie uśmiałam się pod nosem z szalonych pomysłów tej dwójki.

Zabawny przekaz chłopięcych przyjaźni w pewien sposób odsłania cienie i blaski podwórkowych i szkolnych znajomości. Musimy wiedzieć, że autor świetnie przedstawił czytelnikom zwyczaje szalonych małolatów. Dzieci czytające dziennik zapewne wiele wyniosą z tej publikacji. Kilka rozdziałów czytałam moim dzieciom i zauważyłam, że wywęszyły źle intencje Grega, tak więc nie jest źle.

Książka przede wszystkim zaciekawi dzieci ze szkoły podstawowej. Czytając, często można odnieść wrażenie, że zapiski dotyczą naszych znajomych. Dziennik Rowleya czyta się bardzo szybko, tekst uzupełniony jest dużą ilością rysunków. Urocze grafiki to komiczne sytuacje, niejako rysowane przez prowadzącego dziennik Rowleya, czego oczywiście nie lubi Greg, gdyż postacie nie mają nosków. Jak dla mnie żadne inne rysunki nie wplotłyby się tak samo idealnie w tekst, jak właśnie te spod ręki dziecka.

Tym razem Greg schodzi na drugi plan, a jego miejsce zajmuje jego najlepszy przyjaciel Rowley Jefferson. Ma nieco inny sposób bycia, uważa że wszystkie klopoty to wina Grega. Jest to fajny powiew świeżości dziennika cwamiacza ale nie zabraknie w nim zabawnych sytuacji, śmiesznych dialogów i świetnych ilustracji w formie komiksu.

DZIENNIK PRZYJACIELA CWANIACZKA

Co prawda Cwaniaczka nigdy dość, bo seria o jego przygodach po prostu znudzić się nie może, ale właśnie nadeszła chwila, kiedy nasz niesforny bohater odchodzi w cień! Jak to, zapytacie? A no tak to, że teraz to Rowley dostaje własną książkę i zostaje głównym bohaterem! Chyba nikt jednak nie ma najmniejszych wątpliwości, że tej najsympatyczniejszej postaci serii się to po prostu należało! I to jeszcze jak. Ale spokojnie, drodzy miłośnicy Grega, Cwaniaczka też Wam tutaj nie zbraknie. Wręcz przeciwnie!

Jeśli jeszcze jakimś cudem go nie znacie to poznajcie Rowleya. Sympatycznego, grubego chłopaka, który przyjaźni się Gregiem – specjalistą od pakowania się we wszelkiej maści tarapaty, którego nie lubią nawet rodzice Rowleya. Cóż, trudno lubić kogoś, kto wciąga Waszego syna w najróżniejsze kłopoty, prawda? Zostawmy jednak Grega i skupmy się na naszym bohaterze.

Oto pewnego dnia Rowley wpada na pomysł by zacząć pisać swój pierwszy w życiu pamiętnik. Chce opisać w nim swoją codzienność i bliskich. Kiedy jednak Greg dowiaduje się o tym, wścieka się na przyjaciela i chce zabronić mu tego, co uważa za kopiowanie jego pomysłu na dziennik. Szybko jednak zmienia zdanie i postanawia „zatrudnić” Rowleya by pisał jego biografię. W końcu kiedyś zostanie sławnym, a jego przyjaciel będzie mógł zostać jego pierwszym biografem. Tak oto dzieciak, przez rodziców zwany chłopcem o złotym sercu, zmienia swój pamiętnik w opowieść o dziejach Grega, od chwili, kiedy jego (Rowleya) rodzice przenieśli się do miasta, ale jednocześnie sam Rowley bynajmniej nie znika ze stron opowieści!

„Dziennik Rowleya” to jednocześnie ani kopia „Dziennika Cwaniaczka”, ani też nic innego, niż tamto dzieło. Co to właściwie oznacza? Koncepcja całości w obu przypadkach jest właściwie taka sama – oto w ręce czytelników trafia prosta zabawna książeczka w formie pamiętnika, uzupełniona ilustracjami i komiksowymi wstawkami. Obie różnią się jednak stylem – tak pisania, jak i rysowania. Rowley inaczej podchodzi do swojej opowieści, ma też inny charakter, a jego grafiki są prostsze i mniej sterylne (i ciągle zapomina o nosach bohaterów, jak sam zresztą przyznaje).

Tak czy inaczej jednak to wciąż ten sam stary, dobry „Dziennik”, który wprost rewelacyjnie się czyta. Śmieszy, uczy, wciąga i jednocześnie pozostaje bardzo sympatyczną lekturą. To ostatnie zawdzięczamy głównie Rowleyowi właśnie, mojej ulubionej postaci serii, która zawsze potrafiła mnie rozbroić. Dobrze, że w końcu doczekał się własnej powieści, nawet jeśli słowo „własna” należałoby tu wziąć w cudzysłów.

Fanom „Cwaniaczka” polecać nie muszę, sięgną w ciemno – i nie zawiodą się. Jeśli jednak nie znacie jeszcze tej serii, a chcielibyście przeczytać coś zabawnego i niegłupiego (i przeznczonego dla całej rodziny), sięgnijcie koniecznie. „Dziennik Rowleya” to świetna propozycja dla nowych i starych czytelników.