Dziedzictwo ognia. Szklany tron. Tom 3

Celaena do tej pory przeszła już dużo, utrata bliskich, rozboje, walki, tortury, niewolę i brutalny turniej na Królewską Obrończynię, tylko czy jest w stanie zmierzyć się ze swoimi demonami z przeszłości? Wyruszając w podróż cel ma jeden, odnaleźć Maeve i uzyskać od niej odpowiedzi na nurtujące ją pytania. Nie przypuszcza, że będzie musiała okrzesać i zacząć użytkować ogień, który w niej płynie. Czeka ją trudne szkolenie, któremu nie wiadomo czy podoła. Oczywiście król Adarlanu nie siedzi biernie na tronie i czeka na rozwój wydarzeń. Realizuje własne plany, które mogą w niedalekiej przyszłości mocno bohaterom zaszkodzić. Co szykują obydwie strony na zbliżające się starcie? Czy Celaena odkryje swój potencjał? Czy będzie w stanie zaakceptować swoją przeszłość? Co planują jej przyjaciele rebelianci?

Długo musiałam motywować się, by wreszcie zapoznać się z tym tomem. Po pierwsze poprzednie dwie części jakoś szczególnie mi się nie podobały, może gdybym czytała je wtedy, gdy wychodziły mój odbiór byłby zupełnie inny, teraz po tylu książkach podchodzę do tego inaczej. Po drugie jej długość też mnie nie zachęcała, ponad 600 stron przeprawy mi się nie uśmiechało. Jednak nadeszła mobilizacja i zapoznałam się nareszcie i chociaż nie przeżywała jakoś mocno wydarzeń, to jestem dość zadowolona z lektury.

Akcja zaczęła nabierać większego rozpędu, pojawiło się więcej intryg i część zagadek znalazła rozwiązanie. Dodatkowo mamy podzieloną fabułę na kilka perspektyw, dzięki czemu mamy większy ogląd na całą sytuację i możliwość wejrzenia w każdą ze stron, a tam się działo. No i wreszcie mogłam poznać Rowana, o którym się tyle naczytałam! Chociaż jeśli mam być szczera, to najbardziej podobała mi się perspektywa Manom i wiedźm, jakoś tam się działy najciekawsze wydarzenia i było najwięcej zaskoczeń.

Jeśli chodzi o postacie, to może być zaskoczenie, ale nikt mnie nie denerwował ani irytował. Sama się tego nie spodziewałam, ale rozumiałam każdą kreację i zachowanie postaci i jakoś autorce udało się to dobrze uchwycić. Mieli one swoje zadania do wykonania i to robili. U Celaeny mieliśmy zauważyć największą wewnętrzną przemianę, przez wydarzenia, których doświadczyła i można w nie uwierzyć. Dorian i Chaol musieli zmierzyć się z własnymi problemami i zaakceptować zmiany. Dodatkowo musieli stanąć po jednej ze stron. Nie powiem podejście księcia zaimponowało mi, zwłaszcza pod koniec książki zwłaszcza wobec zachowania do jednej osoby.

Za to chyba mam największy problem ze stylem autorki. Jakoś trudno było mi się w nią zaangażować i przeżywać wydarzenia. Było to opisane tak jakby na chłodno i nie odczuwałam tego bólu, strachu, niepewności bohaterów, dlatego trudno mi opisać jakie emocje wzbudziła we mnie książka. Jednak fabuła była w porządku, została dobrze przemyślana i poprowadzona, mieliśmy kilka zaskoczeń i trudnych przeciwników, dowiedzieliśmy się kilku ciekawych rzeczy i zakończenie mogło być emocjonujące i wstrząsające.

Także podsumowując, nie była t zła książka. O dziwo udało mi się ją przeczytać w krótszym czasie niż zakładałam, co można uznać za plus. Cieszę się, że zmobilizowałam się do przeczytania jej i rozumiem fenomen, który w czasie premiery wywoływała. Nie wiem czy będę sięgać po kolejne tomy, bo wiem, że im dalej, tym są one grubsze a nie wiem czy jestem na to gotowa...

Tym razem akcja rozgrywa się w dwóch miejscach. Śledzimy Celaenę i jej trening w Wendlyn pod czujnym okiem… o tym za chwilę, oraz Doriana i Chaola, którzy pozostali w zamku w Rifthold. Po wydarzeniach w drugiej części mężczyźni nie pozostają ze sobą w dobrych relacjach. Chaol brata się z przybyłym do zamku, pochodzącym z Terrasenu Aedionem i po cichu wspólnie planują bunt. Dorian z kolei zdecydowanie zbyt często składa wizyty w gabinecie pewnej uzdrowicielki, o której nigdy wcześniej nie słyszeliśmy.

W „Dziedzictwie ognia” poznajemy Fae - ich moce, umiejętności, przybierane postaci. I to właśnie Rowan, książę Fae, związany przysięgą krwi z Maeve (oj sądzę, że ta postać jeszcze namiesza w tej serii!), nadzoruje trening Celaeny, która musi uwolnić czającą się w niej moc, tłamszoną i poskramianą przez ostatnie dziesięć lat.

Choć akcja zagęszcza się z każdą chwilą, pojawiają się nowi przeciwnicy (między innymi tajemnicze, śmierdzące postaci), Celaena nie jest już tak wszechwiedząca i irytująca, a wokół wszystkiego rozchodzi się dźwięk legend opowiadanych przy cieple ognia w kuchni, to tę część czytało mi się źle. Opisy się powtarzały, wewnętrzne rozterki dziewczyny nużyły, wątek nowego związku Doriana wziął się znikąd, a najciekawsze części - te, w których występował Chaol - pojawiały się zbyt rzadko.

Ponieważ moja siostra jest wielką zwolenniczką fantastyki, zarówno w wersji telewizyjnej, jak i książkowej na jej ostatnie urodziny, zakupiłam jej powieść "Dziedzictwo ognia". Niezmiernie się ucieszyła i po kilka dniach oznajmiła, że to jedna z lepszych części z serii "Szklany tron". Niezwykle intrygi, barwne postacie i wspaniała dawka emocji i adrenaliny. Całość okraszona jest doskonałym klimatem fantasy. Zachęcona jej opinią sam sięgnęłam po książkę i w pełni sie zgadzam.

Autorka nie zawiodła, dobijając czytelnika

do książki na ostatnie kilka rozdziałów. Akcja jest dynamiczna przez cztery wątki głównych postaci i co gorsze, nie da się stwierdzić na który czeka się bardziej w kolejnym rozdziale. Z pewnością muszę odczekać znów miesiąc by sięgnąć po kolejny tom by nie rozstawać się z tą serią za szybko, a przede wszystkim by uspokoić swoje nerwy meliską.

Chaol wysłał ogarniętą mrokiem, po śmierci najlepszej przyjaciółki, Celaenę do Wendlyn. Kapitan zrobił to po to, aby była daleko od królewskiego dworu i przede wszystkim króla oraz dlatego, żeby na światło dziennie nie wyszedł najgłębiej skrywany sekret dziewczyny. Sekret o jej prawdziwym nazwisku i pochodzeniu. Sekret o tym, kim naprawdę była.

Młodą Zabójczynię podczas jej najgorszych dni –w trakcie których zmieniła się w cień samej siebie – odnajduje przystojny wojownik Fae imieniem Rowan. Nic praktycznie nie mówi oprócz tego, że dziewczyna ma spotkać się z Maeve, królową Fae i swoją daleką krewną. Kiedy dochodzi do spotkania, zostaje zawarta umowa. Celeana ma opanować swą magię, wtedy będzie mogła wejść do miasta Fae i wypytać o Klucze Wydra.

Tymczasem w Szklanym Zamku dzieje się wiele złego. Dorian próbuje poskromić swoją moc nie ujawniając jej przy tym swojemu ojcu. Chaol dołącza do grupy buntowników... a wśród nich jest bardzo ważna osobistość. Ważna zwłaszcza dla królowej Terrasenu.

Książka BARDZO mi się podobała. Uważam, że to najlepsza część z całej serii. Nie czytałam jeszcze Królestwa Popiołów... ale już wiem, że Dziedzictwo Ognia to moja ulubiona część. Niby nic szczególnego się nie dzieje... ale uwaga! Polubiłam w końcu główną bohaterkę! Szok, tak wiem, mnie to również zdziwiło... ale Sarah J. Maas tak ją zmieniła, że normalnie szacun. Znaczy chodzi mi tu bardziej o to, że na karcie tej powieści widać zmiany zachodzące w Zabójczyni. Dobre, drobne zmiany które jakby ukształtowały ją na nowo. Pokazały też, że szczwana i lojalna z niej bestyjka, co jak dla mnie zasługuje na wielki plus i uścisk! Tak wiem... trochę przesadzam, ale piszę tę recenzję tydzień po przeczytaniu tej książki i wciąż się nią zachwycam... więc coś jest na rzeczy... nikt mi nie wmówi że nie!

W sumie nie chodzi tu też o Celaenę, ale także na Doriana i Chaola, który w końcu przejrzał na oczy. Każda perspektywa coś wniosła i w ogóle mam wrażenie, że tak książka była przełomowa w całej serii. Dlatego bezwzględnie daje jej 5 na 5 z wielkim serduszkiem. Mam nadzieję, że jeśli zniechęciliście się po pierwszych dwóch tomach... to jednak zajrzycie dzięki mnie do tego i również się nim zachwycicie. Pozdrawiam serdecznie

Celaena nie jest już w Adarlanie bezpieczna. Choć brutalna prawda jest taka, że nigdy nie była. Teraz gdy jej przyjaciółka nie żyje, a dwie osoby znają jej największy sekret dziewczyna zastanawia się co robić. Komu może zaufać? I czy jest jakakolwiek szansa na pokonanie Króla? Wracamy do Celaeny w trzecim tomie – Dziedzictwo ognia!

Po złożeniu na grobie przyjaciółki przysięgi, Królewska Obrończyni myśli tylko, jak dokonać zemsty. Nie jest to proste zadanie, jednak nic, ani nikt jej nie powstrzyma. Chaol poświęci wszystko by ratować ukochaną przed zagrożeniem, dlatego wysyła ją do Wendlyn. Mężczyzna nie zdaje sobie jednak sprawy, że to nie jest najbezpieczniejsze miejsce dla Zabójczyni. Jak potoczy się historia w trzecim tomie Szklanego Tronu od Sarah J. Maas?

Celaena jest w Wendlyn już prawie dwa tygodnie, jednak wciąż nie wykonała swojego zadania. I chyba nie zamierza tego robić, w końcu po co zabijać kogoś, kim sama chciałaby być. Mieć taką siłę i posłuch u poddanych. Jak wiele można by wtedy zdziałać. A ona kim jest? Dziewczyną bez rodziny, bez przyjaciół, bez przeszłości.

[Adres usunięty]

Celaena nie jest już w Adarlanie bezpieczna. Choć brutalna prawda jest taka, że nigdy nie była. Teraz gdy jej przyjaciółka nie żyje, a dwie osoby znają jej największy sekret dziewczyna zastanawia się co robić. Komu może zaufać? I czy jest jakakolwiek szansa na pokonanie Króla? Wracamy do Celaeny w trzecim tomie – Dziedzictwo ognia!

Po złożeniu na grobie przyjaciółki przysięgi, Królewska Obrończyni myśli tylko, jak dokonać zemsty. Nie jest to proste zadanie, jednak nic, ani nikt jej nie powstrzyma. Chaol poświęci wszystko by ratować ukochaną przed zagrożeniem, dlatego wysyła ją do Wendlyn. Mężczyzna nie zdaje sobie jednak sprawy, że to nie jest najbezpieczniejsze miejsce dla Zabójczyni. Jak potoczy się historia w trzecim tomie Szklanego Tronu od Sarah J. Maas?

Celaena jest w Wendlyn już prawie dwa tygodnie, jednak wciąż nie wykonała swojego zadania. I chyba nie zamierza tego robić, w końcu po co zabijać kogoś, kim sama chciałaby być. Mieć taką siłę i posłuch u poddanych. Jak wiele można by wtedy zdziałać. A ona kim jest? Dziewczyną bez rodziny, bez przyjaciół, bez przeszłości.

[Adres usunięty]

Wraz z trzecim tomem przygód Celaeny Sardothien pod tytułem „Dziedzictwo Ognia” mogę powiedzieć, że już od pierwszych stron wyzwoliła we mnie spore pokłady emocji. Mogłam się w niej zatracić bez obaw, że coś przyziemnego zakłóci mój spokój. Chwila z Sarah J. Maas należy jedynie do mnie! Zatracałam się w każdym zapisanym słowie, w postaci zabójczyni, przyglądałam się jej rozwojowi, temu, jaką kobietą się stała. Biorąc książkę do ręki się uśmiechałam, wiedziałam, że w końcu mogę spełnić jedno ze swoich marzeń i poznać kontynuację nowych wyzwań, jakie czekają Celaenę. Czy moje oczekiwania zostały zaspokojone? Czy Maas mnie czymś rozczarowała? Jak odebrałam „Dziedzictwo Ognia”?

„Była dziedziczką popiołu i ognia, i nie będzie się nikomu kłaniać”.

Po śmierci najlepszej przyjaciółki- Nehemii, Celaena udaje się w kolejną misję z królewskiego rozkazu. Jej zadaniem jest eliminacja królewskiej rodziny władającej Wayland. Król jednak nie przypuszcza, że Królewska Obrończyni nie zrealizowała jego kilku ostatnich żądań, a teraz posłał ją do krainy, która pozwoli Celaenie jeszcze bardziej rozwinąć swoje umiejętności. Pomimo groźby króla Królewska Obrończyni nie ma ochoty zabijać wyznaczonych jej osób, ma za to zupełnie inny plan. Poszukuje siedziby legendarnych Fae, mając nadzieję, że być może zdradzą jej sposób na pokonanie władcy Adarlanu. Chce dotrzymać obietnicy złożonej swej przyjaciółce, Nehemii i zwrócić wolność zniewolonemu królestwu.

„By zniszczyć potwora, wcale nie potrzeba innego potwora. Potrzeba światła, które przegna mrok.”

Celaena jest pogrążona w depresji i nie jest w stanie podjąć żadnych definitywnych kroków, wpadła w błędne koło pijaństwa i awantur w karczmach. Na szczęście zostaje przerwane przez pojawienie się groźnego wysłannika królowej Meave, władczyni Fae, a zarazem dalekiej krewnej zabójczyni - Rowana.

Królowa godzi się na to, aby udzielić odpowiedzi na pytania, które dotyczą kluczy Wyrda, ale, w czym tkwi haczyk? Na odpowiedzi trzeba zapracować, Celaena musi zgłębić istotę swojego magicznego dziedzictwa – nauczyć się świadomie zmieniać postać oraz zapanować nad kryjącym się w niej ogniem

„Władca uniósł kielich i zakręcił winem.

- Nie słyszałem, by twój legion dotarł do Rithold.

- Bo nie dotarł.

Chaol przygotował się w duchu na rozkaz stracenia Aediona, modląc się, aby to nie jemu przypadło to zadanie.

- Kazałem ci przyprowadzić twoich żołnierzy, generale - zagrzmiał król.

- A ja głupi myślałem, że stęskniliście się za mną, panie!”

Rozpoczyna się morderczy trening, który zadecyduje o losach nie tylko samej zabójczyni, ale także jej przyjaciół i zwolenników. Czy dziewczynie uda się wzmocnić pozycję na tyle, by stać się realnym zagrożeniem dla króla Aderlanu? Czy nie pozabija się z Rowanem podczas treningu? Czy będzie wstanie okiełznać swoją prawdziwą moc? Czy Meave dotrzyma danego słowa? W tym samym czasie w Rifthold, Dorian stara się okiełznać swoją moc, ukryć jej istnienie przed szpiegami ojca. Chaol zawiązuje zaskakujące sojusze, które mogą wystawić na szwank jego dobre imię i zagrozić jego życiu. Nadciąga niebezpieczeństwo, czy uda się Celaenie pomścić śmierć przyjaciółki i Sama?

„-Książę lodu i wiatru nie powinien się chyba modlić do Tej, Która Przynosi Ogień – udało

jej się wykrztusić.

-Z jakiegoś powodu Mala mnie lubi i zgodziła się, że stanowimy przerażający zespół.”

Za każdym razem kończąc kolejną książkę Sarah J. Maas nie mogę wyjść z podziwu i otrząsnąć się z emocji, które we mnie wywołała. Niczym czarodziejka rzuca pisemne zaklęcia na każdą swoją historię, aby zauroczyć swoich czytelników, władać ich emocjami w takt zagranych akordów.

Tom trzeci cyklu Szklany Tron jest pewnego rodzaju przełomem, czytelnik skończył wprowadzenie do historii Aelin, teraz zaczyna się prawdziwa akcja. Dowiadujemy się znacznie więcej na temat samej głównej bohaterki, nastąpiła w niej zmiana. Nie jest już taką egoistyczną i niepoukładaną dziewczyną. Kreacja jej postaci zyskuje bardzo wiele, zgodnie z zdobyty doświadczeniem, przeżytymi tragediami. Nic nie zostało zamiecione pod dywan, wszystko dzieje się w jakimś celu.

Sarah J. Maas, jest mistrzynią pisania zakończeń, to, co wymyśliła autorka postawiło mnie na równe nogi, zaskoczyło i sponiewierało, nie mogłam zasnąć z tych emocji. Nie po raz pierwszy stworzyła w moim sercu wielkie pobojowisko, które zapewne nie zniknie, dopóki nie sięgnę po kolejny tom. Sarze nie można odmówić ciekawych pomysłów, tajemnica goni tajemnicę, nie pozostaje nic innego, jak brać się za „Królową cieni”.

Trudno cokolwiek powiedzieć o tej książce bez wchodzenia w kwestię fabuły, a tę akurat trzeba jakoś pominąć, żeby przypadkiem nie zdradzić kilku słów za dużo... Jedyne, co mogę nadmienić o fabule to fakt, iż robi się coraz trudniej, zarówno dla czytelników, jak i bohaterów Maas. O co chodzi?

Wszystko staje się bardzo skomplikowane za sprawą magii, która była obecna od samego początku cyklu, jednak Dziedzictwo ognia jest przełomowe pod tym względem. Jak sama nazwa wskazuje, jest to historia o tym, co jeszcze ma do zaoferowania Celaena. Czy owe dziedzictwo jest błogosławieństwem czy ogromnym ciężarem? I jak to wszystko przetrawić w najmniej odpowiednim ku temu momencie... Sprawy polityczne stają się niepewne, a bohaterowie muszą w jakiś magiczny sposób radzić sobie ze wszystkimi problemami, jakie na nich spadają. A jest ich mnóstwo! Jednak świat wykreowany przez Maas jest okrutny - od samego początku taki był. I tutaj nie ma sensu liczyć na happy end, trzeba wziąć sprawy w swoje ręce i nauczyć się odróżniać sojuszników od wrogów oraz dobro od zła. Ale nie wszystko w życiu jest czarne albo białe... Są jeszcze inne kolory.

Dziedzictwo ognia to prawdziwa gratka dla miłośników serii Szklany tron, a jednocześnie spore wyzwanie. Dla mnie, osoby, która nie przepada za "cięższą" fantastyką, była to dość trudna przeprawa. Jednak w świetle wydarzeń mających miejsce w dwóch poprzednich tomach, nie mogłam przejść obojętnie obok kolejnej części przygód młodej zabójczyni oraz innych bohaterów, w tym cudownego Chaola, którego mimo wszystko uwielbiam!

Trzecia część Szklanego tronu poszerza horyzonty. Czytelnik coraz lepiej poznaje tereny przedstawione na mapce z początku książki. Stopniowo docieramy do wszystkich miejsc, nawet tych najgłębiej położonych i odkrywamy ich sekrety, co jest naprawdę świetną zabawą i zaspokojeniem ciekawości. Przecież mapa jest całkiem spora, a w pierwszej części poznajemy tylko mały fragmencik tych terenów. Dziedzictwo ognia daje ostateczne odpowiedzi na wszystkie pytania dotyczące uczuć Celaeny względem jej adoratorów (choć nie jestem pewna, czy jest to odpowiednie słowo w tym przypadku). Będziecie zaskoczeni i usatysfakcjonowani tym, co Sarah J. Maas wyprawia ze swoją serią. :)

Choć ten tom czytało mi się najtrudniej, nie mogłabym go nie polecić. Przede wszystkim jestem szalenie ciekawa, co też wydarzy się w kolejnej części. Szklany tron złapał mnie w pułapkę, z której nie ma wyjścia! Teraz już pod przymusem sięgam po kolejne książki, bo po prostu muszę zaspokoić swoją ciekawość. Serdecznie polecam. :)

Widziała tylko tyle, że ten, kto wypełza z czeluści żalu i rozpaczy, nie jest już tą samą osobą, która do niej wpadła."

O fabule i o tym, co się wyprawia w trzecim tomie!

Między drugim a trzecim tomem nie ma dużego przeskoku, więc przygoda zaczyna się po tym, jak Calean dotarła do Wendlyn i tam lekko podupadła moralnie, ale wszystko się zmienia, gdy znajduję ją wojownik Fae, który został wysłany przez Maev (królową). Calean ma mnóstwo pytań, co do kluczy Wyrda, ale nim pozna odpowiedzi, musi przejść trening pod okiem Rowana, który stwierdzi, czy jest godna wejść do miasta Maev i uzyskać odpowiedzi.

W porównaniu do innych tomów.

W recenzjach poprzednich tomów mówiłem, że seria ma potencjał, ale nurtowało mnie jedno pytanie! Kiedy ON zostanie wykorzystany? Już wam mówię, bo został wykorzystany w trzecim tomie, ale i tak nie do końca, bo ta historia na razie rozłożyła skrzydła i powoli sobie szybuje w górę, by w końcu zacząć ostro pikować w dół! Tak, było więcej akcji i działo się dużo więcej, a tempo prowadzenia historii było bardziej płynne w porównaniu do dwóch poprzednich książek, bo w tamtych wyglądało to mniej-więcej tak: nic, nuda, coś sie zaczyna dziać, nuda i nagle wielkie bang na koniec. W tym tomie się nie nudziłem ani chwili, co jest na plus.

Fajny wątek, ale co dalej?

Doszedł nowy wątek z wiedźmami i wywernami, który mnie ciekawił ze względu na same bestie, które są intrygujące i wiedźmy, które moim zdaniem mają dziwny i osobliwy sposób bycia. Dosyć sporo czasu w książce jest poświęcone na ten wątek, ale przy zakończeniu tego tomu w sumie nie wniósł nic i teraz, czy będzie ON kontynuowany w następnym tomie i tam coś wniesie, czy po prostu była to ciekawa, ale zbędna cześć książki? Przekonam się w po czwartym tomie, ale mam nadzieje, że będzie kontynuowany, bo jest intrygujący.

Podsumowanie!

Przy trzecim tomie bawiłem sie najlepiej, ponieważ w końcu coś się działo, a w sumie w poprzednich tomach brakowało mi tylko tego rozmachu i końcówka mnie zniszczyła, ale Maas ma to w naturze, że na końcu zawsze jest miazga. Dla mnie 5/5 i mam nadzieję, że następny tom będzie równie dobry albo i lepszy.

zokladki blogspot co uk

Autorstwa Sarah J. Maas do tej pory w Polsce ukazało się 5 tomów cyklu ,,Szklany tron" + 4 opowiadania poprzedzające serię oraz dwa ,,Dwór cierni i róż", a na koniec października planowana jest jej kolejna część. ,,Dziedzictwo ognia" to trzeci tom ,,Szklanego tronu".

Celaena Sardothien wyjechała by rzekomo wykonać zadania powierzone jej przez króla. Tak naprawdę szczęśliwa ucieczka udała się tylko dzięki jej przyjacielowi i wsparciu jego ojca. Niestety, Chaol będzie musiał zapłacić za to dość wysoką cenę. Celaena na końcu drugiego tomu odkryła coś, co na pewno zaskoczyło czytelników. Trzeci tom to w większości kontynuacja tej niespodzianki. Nie chcę zdradzać nic więcej, ale z pewnością będziecie zaskoczeni.

Mimo tego, że seria bardzo przypadła mi do gustu, od przeczytania poprzedniego tomu minęły już 4 miesiące. Jakoś tak schodził dzień za dniem, a ja nie mogłam się zdecydować, czy chcę czytać dalsze tomy w tej chwili, czy może lepiej jeszcze trochę poczekać. Korzystając z wolnego weekendu, postanowiłam skusić się na ,,Dziedzictwo ognia".

Trzecią część trzeba już koniecznie czytać po zapoznaniu się z poprzednimi tomami, gdyż inaczej nie sposób zorientować się w fabule. Sporo tutaj spisków, zdrady, zabijania, ale jest też kilka wzruszających, czy zaskakujących momentów. Powieść tak naprawdę aż kipi od przeróżnych emocji. Jej lekturę z całą pewnością nie można uznać za nudną.

,,Dziedzictwo ognia" to powieść, z którą zapoznałam się z ogromną przyjemnością. Już za chwilę zamierzam zapoznać się z czwartym tomem, czyli ,,Królową cieni". Mam nadzieję, że kolejna część również dostarczy mi wiele wrażeń.

O trzeciej części serii Szklany Tron ciężko jest napisać coś konkretnego. Jest to przełomowy tom, w którym koniec z tajemnicami i omamianiem czytelnika. Poznajmy prawdę o głównej bohaterce, która przenosi nas do całkowitego innego świata. Mimo, że w poprzednich tomach pojawia się magia, to dopiero w Dziedzictwie Ognia możemy zobaczyć jak wygląda naprawdę jej wpływ na świat stworzony przez Sarah J. Maas.

Przede wszystkim należy pochwalić w tej części Celaenę. Wydarzenia z poprzednich części odcisnęły na niej swoje piętno i nie jest to ta sama niepewna siebie i irytująca dziewczyna. Czytając jej historię, poznając prawdę o jej dziedzictwie i tym co miało ogromny wpływ na jej życie, w końcu stała się dla mnie osobą z krwi i kości, a nie jęczącą dziewczynką nazywającą się Zabójczynią. Zobaczyłam jej siłę, trwady charakter i umiejętności, które pozwoliły przetrwać jej w królestwie. Nie były to tylko słowa opisujące jej wspaniałość, ale czyny, które sprawiły, że nie potrafię powiedzieć o niej złego słowa.

Dziedzictwo Ognia pozwala nam też przenieść się w odleglejsze części królestwa i zobaczyć w pełni świat stworzony przez autorkę. Osobiście mimo początkowych wątpliwości co do sensu opowieści, nie mogę odmówić Sarah jednego - potrafi w sposób nie męczący przedstawić nam szczegóły świata. Czytając widzimy ulicę, twarze bohaterów czy budynki, jednocześnie nie nudząc się opisami na pół rozdziału. Jest to niezwykła umiejętność, która sprawia, że nawet przy błędach logicznych jesteśmy jej książkami po prostu zauroczeni.

W tej części pojawia się też wiele nowych wątków, które rozszerzają fabułę poprzednich tomów. Zaczyna się akcja. To, co na początku było zepchnięte na dalszy plan, teraz zostało rozwinięte. Więcej brutalności oraz intryg sprawia, że całą książkę czyta się z zapartym tchem. Osoby, które denerwowało niezdecydowanie Celaeny względem jej adoratorów też będą zadowolone. Bohaterka w kwestii związku miłosnego podjęła ostateczną decyzję i jej wybranek przez wielu jest uważany za najciekawszy aspekt Dziedzictwa Ognia.

Nie pamiętam, kiedy ostatnio (i czy w ogóle) spotkałam się z serią, w której każda następna część byłaby jeszcze lepsza od poprzedniej. Słyszałam wiele o tym, że książki Maas nie tracą poziomu nawet w kolejnych częściach, ale jednak gdzieś w środku niedowierzałam. Teraz, po trzecim tomie Szklanego tronu, czuję jednocześnie zachwyt i obawę przed dalszym kontynuowaniem tej historii.

Dziedzictwo ognia podzieliło losy naszych bohaterów na osobne wątki. Celaena, wysłana do Wendlyn, uczy się oswajać ze swoimi zdolnościami pod czujnym okiem księcia Fae, Rowana. W tym samym czasie Chaol i Dorian zostają w szklanym zamku, w tym samym miejscu, a jednak odsunięci od siebie. Chaol próbuje rozgryźć generała Aeodiona i zagadkę rzekomych buntowników, a Dorian robi wszystko, by nikt nie dowiedział się o jego darze. W dodatku, poza tymi trzema postaciami, Maas wprowadziła nam czarownicę, która, wraz z innymi Klanami czarownic, dosiada wywerny i szykuje się do Gier Wojennych. Ona również ma swoją odrębną historię i wprowadza nas w kolejny wątek. I choć postacie te działają na własną rękę, to ich drogi i tak się łączą.

W porównaniu do poprzedniej części, tutaj akcja zaczyna się niemal od razu. Po krótkim wstępie zostajemy wepchnięci w świat Fae, magii i buntowników. Byłam ciekawa, co Maas może nam zaoferować, by pociągnąć jakoś tę historię, jednocześnie nie tracąc poziomu i jestem miło zaskoczona. Autorka ponownie pokazała, że nie można w nią wątpić i ona doskonale wie, co robi. Mąci i miesza, ale robi to w taki sposób, byśmy nie mogli oderwać się od czytania. Nawet jeśli jakaś rzecz wydaje nam się przewidywalna i faktycznie uda nam się ją przewidzieć, to nie spodziewamy się tego, ile wątków za sobą pociągnie.

W Dziedzictwie możemy więcej dowiedzieć się o postaciach i ich zachowaniach. Celaena w końcu przestała mnie denerwować, Doriana nawet zaczęłam lubić; Maas nareszcie sprawiła, by bohaterzy wydorośleli. Celaena z pewnością miała tutaj swego rodzaju przemianę i jedno jest pewne – w jej sercu nie ma już miejsca na strach. Poznajemy jej przeszłość i wraz z nią uczymy się o jej magii. Wyjaśniamy sobie parę rzeczy, ale co by to była za książka Maas, która nie pozostawia więcej pytań niż odpowiedzi? Musiałam przekonać się na własnej skórze, by stwierdzić, że ta część w niczym nie odstaje od poprzednich. Pozostawia spory niedosyt, więc najlepiej od razu zaopatrzyć się w kolejne tomy.

Recenzja pochodzi z bloga blue-spark-[Adres usunięty]

Celaena opuszcza Adarlan i wybiera się do Wendlyn. Chaol, który postanowił trzymać dziewczynę z dala od dworu, nie podejrzewał, że to właśnie tam zabójczyni będzie musiała podjąć walkę przeciwko mrocznym mocom i będzie miała szansę odkryć tajemnice. Cealaena wciąż nie zapomniała o śmierci przyjaciółki i pragnie wymierzyć sprawiedliwość temu, kto się do niej przyczynił. W Wendlyn będzie musiała stanąć przed sekretami swojej własnej przeszłości, które sprawią, że jej lojalność wobec ludzi, których kocha, może zostać zachwiana. Jaką decyzję podejmie, kiedy stanie oko w oko ze swoim ludem?

Pierwszy tom serii Szklanego tronu zrobił na mnie piorunujące wrażenie, które trwa do teraz. Nadal pamiętam, jak bardzo porwała mnie ta książka, jak zabrała moje życie i zastąpiła je inną rzeczywistością, do której chciałam wrócić. W Koronę w mroku ciężko było mi się wkręcić i chociaż drugi tom również wspominam bardzo dobrze, to nie podbił ON mojego serca tak, jak Szklany tron. Jak było tym razem? Czy Dziedzictwo w mroku zrobiło na mnie tak ogromne wrażenie jak pierwszy tom serii?

Dziedzictwo w mroku jest pełne motywów książkowych, które uwielbiam. Naprawdę, gdyby wrzucić je wszystkie do jednego worka i utworzyć z nich powieść, powstałby trzeci tom Szklanego tronu. Pojawia się tutaj motyw ucieczki, szkolenia mistrza i uczennicy, rebelii oraz nieszczęśliwego zakochania. Dzięki temu, że Sarah J. Maas urozmaiciła powieść kreując nowe wątki, akcja była emocjonująca i nieprzewidywalna.

Wraz z nowymi wątkami pojawia się też duża grupa nowych bohaterów, z których każdy zasługuje na uwagę. Mam ogromną nadzieję, że w kolejnych tomach słuch o nich nie zaginie, ponieważ takie postacie jak Emrys, Luca i (przede wszystkim!) Rowan, nie pozostały mi obojętne. Każdy z nich zdaje się skrywać w sobie niezwykłą, fascynującą historię, którą z chęcią poznam. Szczególnie do gustu przypadł mi książę Rowan, który swoją obecnością wypełnia znaczną część tej książki i towarzyszy Celaenie w zasadzie od początku do samego końca.

O ile w recenzjach poprzednich tomów pisałam, że, wybierając pomiędzy księciem Dorianem a Chaolem, zdecydowanie wybrałabym drugiego z panów, teraz nie jestem już tego taka pewna. Oczywiście Doriana wciąż darzę sympatią, a Chaol jest jednym z moich książkowych mężów, ale kiedy wyobrażałam sobie Celaenę i Chaola razem, coś mi tu nie pasowało. (Ostatnio często mi się to zdarza…) Relacja Rowana z naszą zabójczynią wydawała mi się jednak kompletna i doskonała. I nie jest to (na razie?) relacja na poziomie miłości, ale szczerego braterstwa i przyjaźni, która ogromnie mi się podoba. Rowan i Celaena mają ze sobą tak wiele wspólnego, że wydaje mi się naturalne, że odnaleźli wspólny język.

Jeśli jesteście ciekawi, czy tym razem książka mnie porwała, powiem Wam tak: pierwsze 300 stron czytało mi się dosyć opornie, co mogło być też spowodowane ogólnym brakiem czasu. Kiedy jednak nadszedł mój upragniony czas wolny i mogłam w końcu zasiąść z książką i skupić się na niej całkowicie, doczytanie powieści do końca (ponad 350 stron!) zajęło mi jeden dzień. Kiedy już zaczęłam, nie potrafiłam przestać i był to ten sam rodzaj ‘’transu’’, który towarzyszył mi podczas Szklanego tronu. Do przerwania czytania nie przekonała mnie nawet późna nocna pora, niewyspany umysł i zapowiadające się skutki braku snu kolejnego dnia.

Sarah J. Maas, jako nasza mistrzyni pisania zakończeń, i tym razem nie zawiodła. Mimo że kiedy czytałam końcówkę była już blisko pierwsza nad ranem, to to, co wymyśliła autorka, tak postawiło mnie na nogi, zaskoczyło i sponiewierało, że jeszcze długo nie mogła zasnąć z tych emocji. Sarah J. Maas kolejny raz stworzyła w moim sercu wielkie pobojowisko, które zapewne nie zniknie, dopóki nie sięgnę po kolejny tom.

Dziedzictwo ognia okazało się fantastyczną kontynuacją Szklanego tronu i znacznie lepszą od Korony w mroku. Znajdziecie tu wielu bohaterów, do których będziecie chcieli wrócić i usłyszeć o nich więcej, oraz akcję, która pędzi i nie ogląda się za siebie, a wy spędzicie z tą książką cały dzień nawet tego nie zauważając. Gorąco polecam Wam zarówno całą serię Szklanego tronu, jak i Dziedzictwo ognia, które pokochałam!

[Adres usunięty]

Szklany tron był świetny, Korona w mroku tez była niezła mimo nudnawego początku. Jak jest z trzecim tomem tej serii? Już na wstępie powiem, że ludzie kochani, kocham tą serię :D

I tak jak w recenzji poprzedniej części,uprzedzam, że mogą być spoilery. Jeśli wolisz ich uniknąć, ale chcesz poznać moją opinię co do tej książki, to zjedź na dół, na podsumowanie ;)

Celaena Sardothien, a właściwie Aelin Galathynius w wyniku sugestii, którą Chaol wysunął królowi Adarlanu, przebywa teraz w Wendlyn. Królewska Obrończyni jest tam, aby wykonać zadanie dla swojego zwierzchnika. Z pozoru, a jak wiadomo, pozory mylą. Po kilku tygodniach przebywania na owym kontynencie, dziewczynę odnajduje wojownik Fae o srebrnych włosach i zabiera przed oblicze królowej Maeve. Królowa każe Rowanowi trenować Aelin, a gdy uzna, że jest ona gotowa, maja przybyć do Doranelle i dziewczyna otrzyma od niej odpowiedzi na swoje pytania dotyczące Kluczy Wyrda.

Jak już widzicie po tym krótkim wstępie w fabułę, w Dziedzictwie pojawia się nowy bohater – Rowan. Matko, jak mnie ten typ wkurzał... No ścierpieć go nie umiałam. Za to jak się odnosił do Celaeny, za to jak ją traktował i wiele innych rzeczy. Dziewczyna jednak nie pozostawała mu dłużna, więc ich rozmowy były... no dość ciekawe. Ale tak było na początku, teraz przystojny wojownik jest jedną z moich ulubionych postaci ;P

Jako że Rowan został trenerem Aelin, dziewczyna znowu uczy się walki. Jednak ta nauka, rożni się trochę od poprzednich. Celaena już umie rewelacyjnie posługiwać się mieczem i wszelką bronią, ale tym razem szkoli się... w magii.

W drugiej części mało się działo, akcja rozkręciła się dopiero gdzieś w połowie. W trzecim tomie tak nie ma. O nie, tutaj nie ma miejsca na nudę. Co chwile coś się dzieje, jest bardzo dużo niespodziewanych zwrotów akcji. Wpływ na to miało też nietypowe poprowadzenie akcji, wielowątkowe. Jeśli dobrze liczę, przenosiliśmy się w cztery różne miejsca. Śledziliśmy wydarzenia z różnych części Erilei, oczami kilku bohaterów. Standardowo – Chaola, Doriana, Aelin, ale także, z perspektywy nowych postaci – wiedźm.

W Dziedzictwie poznajemy też wiele informacji na temat przeszłości zaginionej królowej Terrasenu. Sarah bardzo ciekawie nam je przedstawiła. Nie rzuca nas w wir wydarzeń sprzed dziesięciu lat, ale stopniowo, w odkrywa przed nami to, co działo się z chwilą wyjęcia magii spod prawa, czy wspomnienia Aelin.

Jak na razie, uważam że trzeci tom jest najlepszy spośród tych, które przeczytałam. Ale na pewno moje zdanie ulegnie zmianie, bo już zaczęłam czwarty i ten również, zapowiada się świetnie. Jednakże w Dziedzictwie zaczyna się już poważna akcja, nieraz niebezpieczna. I jak już wcześniej wspominałam – tu nie ma chwili na nudę. Kto zna Maas, ten się domyśla, że zakończenie nie należy do najwolniejszych. Sarah lubi kończyć książkę z przytupem. I tu nie ma wyjątku... Japiernicze, co tam się działo :O Jak zwykle – mieszanka wszystkich emocji. Trzecia część Szklanego tronu zdecydowanie zasługuje na dziesiątkę ;)

[Adres usunięty]