Druga szansa

„Odbicie w szybie śledziło moje ruchy. Nie chciałam na nie patrzeć. Na całkiem obcą osobę. Były dni, kiedy wydawało mi się, że to moja twarz. Były też takie jak ten, gdy nie wiedziałam, co jest prawdą”, czyli Druga szansa jako inspiracja dla serialu Otwórz oczy.

Ostatnio została wznowiona książka Katarzyny Bereniki Miszczuk Druga szansa. Stało się to przy okazji premiery polskiego serialu oryginalnego Netflix Otwórz oczy. Pomyślałam, że to dobra okazja, by po nią sięgnąć. Widziałam same pozytywne opinie tej książki, więc spodziewałam się dobrej historii.

Julia budzi się w tajemniczym szpitalu. Nie poznaje własnego odbicia w lustrze, nie pamięta, jak się tu znalazła. Z czasem dowiaduje się, że cała jej rodzina zginęła w pożarze. Jedynie Julii udało się przeżyć, choć na skutek odniesionych obrażeń straciła pamięć. Nazwa ośrodka, Druga Szansa, powinna dawać pacjentom nadzieję… Co jednak myśleć o kobiecie, która wróży Julii śmierć, pojawiającej się nagle nieznajomej dziewczynie i szeptach rozbrzmiewających dokoła? Dzieje się tu coś dziwnego i trudnego do wyjaśnienia. Julia jest coraz bardziej zagubiona i przerażona, a leczenie nie przynosi pożądanych efektów. Co zrobi w sytuacji, w której z każdym dniem traci zaufanie nawet do samej siebie? Wciągające i klimatyczne połączenie thrillera psychologicznego, horroru i powieści detektywistycznej.

Stanęłam gdzieś w połowie pierwszego odcinka serialu Otwórz oczy i jak na razie nie bardzo mam motywację, by ruszyć dalej. Z tego, co wyczytałam, to serial rozkręca się dopiero w okolicach czwartego odcinka, co mnie trochę zniechęca. Jakoś te kilkadziesiąt minut, które obejrzałam, nie zainteresowały mnie na tyle, bym oglądała dalej. Pewnie kiedyś do niego wrócę, ale jak na razie mam lepsze seriale do oglądania. Liczyłam, że książka zaciekawi mnie bardziej. Druga szansa to historia Julii, która cierpi na amnezję i trafia do ośrodka, gdzie lekarze będą próbowali jej pomóc przypomnieć sobie cokolwiek ze swojego życia.

Mam problem z tą historią. Podobał mi się jej mroczny klimat, który momentami przypominał grozę, ale główna bohaterka niezmiernie mnie irytowała. Nie potrafiłam jej polubić czy nawet przejmować jej losem. Pomysł na fabułę autorka naprawdę miała, ale myślę, że nie do końca wszystko tutaj się udało. Akcja toczy się dosyć wolno, przez co nudziłam się podczas czytania. Wiele wątków, które się pojawiają w Drugiej Szansie, są tak jakby zbędne. Nic nie wnoszą do fabuły i nawet nie są dokończone. Całość wydaje się pisana na szybko, ponieważ nawet nie mamy czasu, by poznać bohaterów, którzy zostali potraktowani po macoszemu, a do tego są strasznie płytcy. Zakończenie też nie jest dla mnie satysfakcjonujące.

Czytałam już pięć książek tej autorki i stylistycznie Druga szansa jest podobna do serii z Wiktorią Biankowską (dużo dialogów, krótkie opisy, lekki język). Myślę, że jako powieść młodzieżowa się sprawdzi, ale jeśli chcecie czegoś więcej, to niestety możecie się zawieść.

Wszystko zaczęło się…od obejrzenia zwiastuna serialu „Otwórz oczy”. Historia zagubionej, młodej dziewczyny, która po wielomiesięcznej śpiączce budzi się w Klinice Druga Szansa zaintrygowała mnie. Jednakże, zanim obejrzałam serial, musiałam sięgnąć po książkę.

Przyznam że na ekranizacji bardzo się zawiodłam, aczkolwiek przejdę do meritum: książka jest zniewalająca!

Katarzyna Miszczuk wykreowała kilka charakterystycznych bohaterów, których od razu polubiłam. Czwórka przyjaciół, przebywająca w Klinice pod czujnym okiem terapeutki, chciałaby poznać prawdę o swoim dotychczasowym życiu. Każdy z nich uległ poważnemu wypadkowi, po którym stracił pamięć. Najbardziej zdeterminowana okazuje się Julia, która z każdym dniem niedowierza swojej opiekunce, a ponadto dostrzega postać, która przywołuje ją do wybudzenia się. Podejmuje wyzwanie, by dowiedzieć się czegoś więcej o historii kliniki oraz pacjentach. Nie ułatwiają jej tego leki, które musi przyjmować. Zastanawiacie się czy Julia odzyska pamięć i pozna prawdę?

Prawda okaże się… niekonwencjonalna! Spowodowała, że czytałam zakończenie z otwartymi ustami! Byłam w wielkim szoku, dlatego też uważam, że to jedna z najlepszych pozycji, które czytałam w tym roku ! Polecam zapoznanie się z historią Julii oraz poszukiwanie drugiego dna..

„Otwórz oczy” to serial inspirowany magnetyzującą powieścią Katarzyny Bereniki Miszczuk pod tytułem „Druga szansa”. Na razie jestem po lekturze książki, ale o serialu słyszałam już wiele pochlebnych opinii, więc na pewno się skuszę.

Tym bardziej, że fabuła powieści jest niesamowicie intrygująca, a prócz tego jej akcja dzieje się w bliskich mojemu sercu lasach Kampinosu. Gdzieś tam mieści się ośrodek „Druga szansa” opiekujący się pacjentami po utracie pamięci.

Towarzyszymy młodej kobiecie, która trafiła tu po urazie doznanym w pożarze i pozostanie do czasu odzyskania pamięci. Jednak ośrodek budzi w niej niepokój, podobnie jak dziwne wizje, które miewa. Czy naprawdę widzi młodą kobietę o rudych włosach, czy to jakieś halucynacje spowodowane lekami? I dlaczego przebłyski jej wspomnień z przeszłości nie pokrywają się z tym co twierdzą pracownicy ośrodka?

Mroczna atmosfera tego miejsca, izolacja od świata zewnętrznego, dziwne, niepokojące i niewytłumaczalne wydarzenia sprawiają, że grzęźniemy w domysłach budzących ciarki. Dokąd zmierza ta momentami niespójna opowieść, rwana i nieskładna jak otumaniony umysł kobiety pod wpływem aplikowanych jej leków?

Uwielbiam thrillery psychologiczne, w których wiele dzieje się w głowie bohatera, w których rzeczywistość miesza się z ułudą, a granic pomiędzy nimi nie sposób odróżnić. Takim właśnie thrillerem jest „Druga szansa”, która dostarczając mi znakomitej, niepokojącej rozrywki skłoniła również do refleksji nad nieodkrytymi obszarami ludzkiego mózgu.

Świat wciąż nie został w pełni odkryty. Istnieje przecież miliony niewyjaśnionych zjawisk, które napawają niepokojem i przyprawiają o dreszcze. Mimo nierozwiązanych tajemnic i pytań bez odpowiedzi każdy posiada jednak indywidualną teorię jakiegoś wydarzenia. Najbardziej fascynującą i przerażającą kwestią jest moim zdaniem stan zniesienia ludzkiej świadomości, w którym jesteśmy całkowicie bezbronni. Skąd się biorą niektóre zatrważające sny i jak to się dzieje, że niekiedy sprawdzają się w realnym życiu? Nie jest to dla was straszne, że uwidaczniają nasze ukryte pragnienia? Albo wręcz przeciwnie – najbardziej skrywane lęki? Nie myśleliście nigdy nad tym, co się dzieje z ludźmi w śpiączce? Swoją ciekawą i przerażającą teorię przedstawiła Katarzyna Berenika Miszczuk w powieści pt. "Druga szansa". Zapraszam was zatem do całkowicie pokręconego świata, w którym rzeczywistość będzie ścierała się z kłamstwem. Wytężcie zatem swoje zmysły, włączcie instynkt przetrwania, bo w Drugiej Szansie nie można nikomu ufać..

Swoją drogą, jestem pewna, że słyszeliście o tym serialu na Netfliksie. (Książka i tak lepsza!)

Julia budzi się w tajemniczym szpitalu. Jest zdezorientowana. Nie poznaje własnego odbicia w lustrze, nie pamięta, jak tu się znalazła i nie potrafi przypomnieć sobie żadnego fragmentu z własnego życia. Nawet jej imię brzmi obco. Z czasem za sprawą podejrzanej terapeutki Zofii Morulskiej, dowiaduje się, że cała jej rodzina zginęła w pożarze. Jedynie Julii udało się przeżyć, choć na skutek odniesionych obrażeń utraciła pamięć. Nazwa ośrodka, Druga Szansa, powinna dawać pacjentom nadzieję.. Dlaczego zatem szpitalna atmosfera napawa ją niepokojem? Co ma myśleć o kobiecie, która wróży jej śmierć, pojawiającej się nagle nieznajomej dziewczynie i szeptach nabrzmiewających dookoła? To pewne, dzieje się tu coś dziwnego i trudnego do wyjaśnienia. Główna bohaterka jest coraz bardziej zagubiona i przerażona, a leczenie mocnymi lekami nie przynosi pożądanych efektów. Co zrobi w sytuacji, w której z każdym dniem traci zaufanie do samej siebie? Coś tu nie gra, czy to ona sama jest szalona?

Muszę przyznać, że początkowo sceptycznie podchodziłam do tej powieści, ponieważ nie przepadam za fantastyką, ale byłam już tak zdesperowana po przewidywalnych obyczajówkach, że skusiłam się właśnie na tę pozycję. (Tak, nie żartowałam z tym, że przenoszę się na bajki ilustrowane albo fantastykę). Chyba muszę podziękować wszystkim autorom tych beznadziejnych powieści, bo to właśnie dzięki nim miałam okazję przeczytać tę wspaniałą książkę!

Już od początku ujęło mnie lekkie pióro autorki. Książkę czyta się szybko i przyjemnie, w dodatku jest niezwykle wciągająca i intrygująca, ze względu na oryginalną i pełną zwrotów akcji fabułę! Od dawna nie spotkałam się z czymś tak świeżym, a jednocześnie dobrym, że w początkowej części historii byłam w szoku. Bohaterowie wykreowani zostali wyjątkowo dobrze. Każdy z nich miał odmienną osobowość, odmienne poglądy i normalne, polskie imiona. Chyba zacznę się modlić, by więcej takich powieści powstawało. Pogratulujcie autorce "Drugiej Szansy", bo to właśnie dzięki niej pokochałam na nowo polskich pisarzy!

Autorka doskonale oddała mroczny i tajemniczy klimat. Napięcie było dosłownie takie samo jak w dobrym kryminale czy thrillerze. W pewnych momentach miałam gęsią skórkę, a przez terapeutkę Julii dostawałam palpitacji serca. Doskonale wpleciony wątek miłosny! Uczucia bohaterów były realne, traumy istniały, a żaden z nich nie został pozbawiony mózgu! W dodatku nie odczuwałam żadnej irytacji i zniechęcenia. To nie jest śmieszne, ja naprawdę widziałam chyba już wszystko i nic mnie nie zaskoczy.

Jeśli chodzi o zakończenie, musiałam zrobić aż osobny akapit. WBIJA W FOTEL! Wciąż nie mogę uwierzyć, jak losy głównych bohaterów się zakończyły i mam nadzieję, że doczekam ich kontynuacji. Błagam, niech, chociaż Netfliks wyjdzie z adaptacją drugiego sezonu!

Wszystko zostało dokładnie przemyślanie, nie mam dosłownie żadnych zarzutów do tej powieści. Gdybym mogła, cofnęłabym się w czasie, by przeczytać ją ponownie po raz pierwszy. Autorka niezwykle mi zaimponowała i jestem pewna, że skuszę się na jej inne dzieła (choć słyszałam, że tak dobre, jak "Druga Szansa" nie są).

Po więcej recenzji i jej ciąg dalszy zapraszam do linku poniżej ❤️

[Adres usunięty]

Zapraszam też na naszego nowego insta - tzczytelnika 💟

"Druga szansa" dostała drugą szansę. Wnowienie książki od Katarzyny Bereniki Miszczuk nie jest moim pierwszym podejściem do tej powieści. Dawno temu zaczęłam, ale mało mnie wciągnęła, zaangażowała i skonczyło się porzuceniem. Czas na drugie podejście.

Tym razem doczytałam do ostatniej strony i mam mieszane uczucia. Z jednej strony pomysł i klimat podobały mi się, ale już bohaterowie byli trochę zbyt dziecinni i infantylni. Przynajmniej miałam takie wrażenie. Chociaż motyw szpitala psychiatrycznego bardzo lubię, to tu brakowało mi dreszczu emocji. Główna bohaterka miota się, nie wiemy co jest prawdą, a co fałszem. Jest całkowicie zdezorientowana, a my razem z nią. Zakończenia nie zrozumiałam. Nie wiem co było fikcją, a co prawdą. Czy Julii groziło realne zagrożenie czy wszystkie problemy były wytworem chorego umysłu? Nie wiem. Brak takiego konkretnego zakończenie mi przeszkadzał, chociaż wiem, że dla niektórych może być dużym atrybutem tej historii.

Wyobraź sobie że nagle tracisz pamięć, nie wiesz kim jesteś, jak wyglądasz, a do tego budzisz się w nowym nieznanym Ci dotąd miejscu...Co byś zrobił/a?

Główną bohaterką jest 22- letnia Julia, która pewnego dnia budzi się w dość dziwnym "otoczeniu".Nie wie kim jest, nie wie z kad pochodzi, jak ma na imię, jak wygląda oraz nie wie jak znalazła się w tym przerażająco tajemniczym miejscu.

Z upływem czasu dowiaduje się od swojej terapeutki - Zofii Murarskiej, że cała jej bliska rodzina zginęła w pożarze, a miejscem w którym obecnie się znajduje jest ośrodek o nazwie "Druga szansa".

Poznane strzępy informacji nie do końca Juli wydają się prawdziwe, dziewczyna jest przerażona nową sytuacją oraz tym co ja otacza: sąsiadka za ściany -Magdalena (która przepowiada jej śmierć) krukiem w oknie, krukami z parku oraz głosami, które rozbrzmiewają dookoła.

Dziewczyna jest coraz bardziej przestraszona i rozdrażniona, a samo leczenie nie przynosi oczekiwanych rezultatów.

Gdy tylko Julia przestaje brać leki zauważa, że słyszy głosy i dziwne rzeczy.

Kobieta od tej pory nie jest już pewna co jest prawdą, a co urojeniem....

~"DRUGA SZANSA" to powieść, którą wydawnictwo Uruboros wznowiło za sprawą serialu emitowanego na platformie Netflix pt."Otwórz oczy".Serial ukazał się 25 sierpnia, a samą książkę możemy nabyć w nowym nietuzinkowym wydaniu ( chociaż mi osobiście bardziej podoba się starsza wersja)

Historia napisana przez Katarzynę Berenikę Miszczuk stała się inspiracją do stworzenia polskiego serialu z gatunku young adult.Jest to zarazem pierwsza ekranizacja polskiej powieści dla młodzieży, która podbija serce niejednego obserwatora.

~Cała opowieść została poprowadzona narracja pierwszoosobową, dzięki czemu możemy poznać myśli, wątpliwości i uczucia głównej bohaterki- Juli.Dziewczyny, która wraz z nowo poznanymi przyjaciółmi przebywa w "szpitalu psychiatrycznym".Szpitalu w którym dzieją się dziwne rzeczy!

~I tak krok po kroku zatapiając się coraz bardziej w fabule niejednokrotnie odczuwamy niepokój, strach, niepewność, momentami nawet grozę co powoduje iż sami popadamy w obłęd, nie wiedząc do końca co jest prawdą, a co zwykłym złudzeniem.

~ Książka jest znakomicie napisanym thrillerem w którym nie brakuje elementów grozy, tajemniczości i utrzymującego się napięcia, które nie pozwala od tak oderwać się od nieprzewidywalnej historii.

A za sprawą nieszablonowej fabuły, mrocznego dusznego klimatu, ogromu niezwykle ciekawych wątków, wartkiej akcji oraz nieprzewidywalnego, zaskakującego i zdumiewającego zakończenia jest to historia, którą polecam całym sercem.Dlatego tym samym czytajcie, a ja biegnę oglądać serial! Gorąco polecam 🔥

Kto ma w planach?

Lubicie dreszczowce psychologiczne? Ja uwielbiam! Zawsze doszukuję się tam napięcia i niepokojącej atmosfery. Tutaj oczywiście to wszystko znalazłam:-) Wiele fragmentów trzymało w niecierpliwości, bo nie byłam pewna, kiedy jej stany były wywołane lekami, a które działy się naprawdę. Za każdym razem  kiedy pojawiała się nowa postać, prawie od razu szukałam w niej obłąkańca:-) Nie potrafiłam się powstrzymać, w końcu nasza bohaterka odzyskała przytomność w szpitalu psychiatrycznym, a to do czegoś zobowiązuje:-)

 Pierwsze takie myśli wywołała we mnie staruszka, którą spotkała na korytarzu, a potem ten chłopak. Następnie moje domysły spoczęły na samej bohaterce, bo skoro każdy utrzymywał, że przebywają tam osoby chore psychicznie, a jej tłumaczyli, że jest z powodu amnezji, to od razu włączył mi się w głowie trybik racjonalnego myślenia, który nasunął mi pomysł, że i z nią może być nie wszystko w porządku. 

Potem widziałam ją jako ofiarę, bo wciąż dawali jej leki, których nazwy nie chcieli zdradzić, więc równie dobrze, to i oni chcieli by zwariowała. A jaka była prawda? Czy faktycznie lubiła to o czym jej mówili, skoro ona wcale tego nie odczuwała? Czy wypadek mógł zasiać w jej głowie taką pustkę, że zmieniło jej się nastawienie i gusty? Jednak z kolei, kiedy czuła, że ktoś się za nią skrada i niby widziała go w lustrze, a potem ON znikał, to czy było to wytworem wyobraźni, choroby, przyjmowanych specyfików, czy faktycznie tam ktoś był? Oj wiele nasilających się pytań, a tak dużo czasu, zanim pozna się odpowiedź. Chwilami sama wątpiłam w swoją poczytalność. 

Na przekór wszystkim chciałam ją przewidzieć, ale nie było na to szans. Autorka tak zagrała historią, że kiedy wydaje nam się, że coś rozumiemy, niemal od razu dochodziły nowe fakty, które temu przeczyły. Sami bohaterowie byli mocno niezdecydowani, bo nie mieli pojęcia komu mogą zaufać. Słuchali się własnych instynktów, choć tabletki bardzo utrudniały im racjonalne myślenie. 

Pisana lekkim stylem, który potrafi wciągnąć. 

Polecam! 

25 sierpnia na Netflixie ukazał się serial pt "Otwórz oczy" inspirowany książką Katarzyny Bereniki Miszczuk, a teraz możecie sięgnąć po tę książkę w nowej odsłonie.

Julia budzi się w szpitalu. Nie poznaje własnego odbicia w lustrze i nie pamięta, jak się tu znalazła. Wkrótce dowiaduje się, że jej cała rodzina zginęła w pożarze i tylko ona przeżyła. Julia jest w ośrodku "Druga szansa" dlatego, że przez obrażenia straciła pamięć. Leczenie nie przynosi skutków, a Julia jest coraz bardziej zagubiona i przerażona. Nieznajoma dziewczyna przebywająca w ośrodku straszy Julię śmiercią. Na dodatek Julia słyszy tajemnicze szepty. Julia czuje się obserwowana i prześladowana przez kruki.

Gdy Julia zwierza się lekarce ta mówi jej, że ma halucynacje i nie wróciła do siebie po traumatycznym wypadku.

Julia czuje, że wszyscy kłamią. Tylko dlaczego to robią?

Fenomenalna powieść, która przeraża swoim mrocznym klimatem.

Czuć strach i niepewność, które odczuwa Julia. Z wielką ciekawością czytałam, aby dowiedzieć się jaka jest prawda o ośrodku Druga Szansa. Razem z bohaterką chciałam rozwiązać zagadkę tego miejsca.

Książka genialna, pełna grozy jak w dobrym thrilerze.

Autorka potrafi budować napięcie, a zakończenie jest bardzo ciekawe.

Jeśli lubicie mroczne klimaty , gdzie podczas czytania książki przechodzą ciarki po skórze to sięgnijcie po tę książkę.

Polecam!

"Drugą szansę" miałam już przyjemność czytać kilka lat temu, ale z przyjemnością sobie odświeżyłam tą historię. Trzeba przyznać, że ta okładka wygląda zdecydowanie lepiej, niż starsza. Wiem, że większość czytelników nie przepada za okładkami filmowymi/serialowymi, ale tą naprawdę trzeba docenić.

Od razu mówię, że lepiej zarezerwujcie sobie całe wolne popołudnie: gdy tylko zaczniecie ja czytać, nie sposób się od niej oderwać aż do samego końca, będziecie z zapartym tchem śledzić wydarzenia w ośrodku. Momentami z pewnością poczujecie lekki (a może nawet nieco mocniejszy) dreszczyk przerażenia. Ciekawa jestem, jak poradzili sobie z elementami rodem z horroru twórcy serialu. Przez większość fabuły nie sposób się domyśleć, co stanie się za chwilę, wiele razy byłam mocno zaskoczona (i przerażona).

Zakończenie jest dosyć tajemnicze i niejasne, dlatego zastanawiam się, czy autorka pracuje nad drugą częścią historii, a twórcy: drugim sezonem serialu. Myślę, że wszyscy byliby nim zachwyceni.

Z wielką przyjemnością znalazłam w polecanych filmach na Netflix serial “Otwórz oczy” na podstawie książki Katarzyny Bereniki Miszczuk pod tytułem “Druga szansa”, miło widzieć, że nasi rodzimi autorzy doczekali się ekranizacji swojej książki. “Druga szansa” została wydana w 2013 roku, więc długo musieliśmy czekać na docenienie tej książki. Serial zapowiada się naprawdę mrocznie i ciekawie, lecz ja jestem osobą, która a punkt honoru obiera sobie cel przeczytania książki przed obejrzeniem filmu czy serialu, tym razem również tak było. Wydawnictwo Uroboros wydało ten tytuł po raz kolejny, tym razem w nowej kolorowej okładce, okładce filmowej z wielką nalepką Netflix. Jak mnie znacie te naklejki najbardziej mi przeszkadzają, lecz tym razem wkomponowała się całkiem dobrze i nie irytuje mnie tak bardzo.

“Cisza. Otula mnie.

Miękka.

Lepka.

Straszna.

- Boję się...”

Julia budzi się w tajemniczym miejscu, nie jest to ani szpital, ani jej łóżko w jej domu, jest to ośrodek dla osób, które straciły pamięć. Julia nie odbiega stanem zdrowia od innych osób, również nic nie pamięta a przemiła pani doktor próbuje jej pomóc przypomnieć sobie choć jeden szczegół, poczynając od imienia. Jula jest otoczona osobami, które również nic nie pamiętają, lecz również spotyka się z osobami, które wróżą jej śmierć, dziwne głosy nawiedzają ją w chwilach samotności a przerażające kruki wydają się wytworem wybujałej wyobraźni głównej bohaterki. Ośrodek Druga Szansa ma być szansą na odzyskanie swojego dawnego życia.

“To tylko sen...otwórz oczy i żyj.”

Przez większość lektury czułam niepokój, lecz nie był to taki duży niepokój, lekkie zaniepokojenie jedynie. Oczekiwałam czegoś silnego, niepokojącego, zapadającego w pamięć i potrzebującego przemyśleń. Dostałam jedynie może połowę tego czego oczekiwałam, lecz mimo tego nie mogę powiedzieć, że to była zła książka. Mogę powiedzieć, że była interesująca na tyle by z przyjemnością ją dokończyć. Klimat książki był naprawdę dobry, ciężko było oddzielić jawę od snu, z przejęciem śledziłam poczynania Julki, chciałam jak najszybciej się dowiedzieć o co chodzi tak naprawdę doktor Zofii Morulskiej. Groza w książce zostaje uwalniana z każdą przerzucaną stroną, w momencie kulminacyjnym w końcu poczułam ten dreszcz, na który tak bardzo czekałam przez całą książkę.

Dodatek odrobiny romantyzmu do fabuły, było miłym dodatkiem do tej historii, nie przysłonił głównej historii, co często zdarza się wielu autorom. Główna bohaterka jest bardzo charakterna, nie odpuszcza sobie wyjaśnienia zagadki, oczywiście miała chwile zwątpienia w swoją poczytalność, lecz ostatecznie nie odpuściła i dociągnęła sprawę do końca. I tak dochodzimy do zakończenia, które było zaskakujące i naprawdę mocne. Dopowiadałam sobie wiele zakończeń, lecz to co wymyśliła autorka naprawdę mnie zaskoczyło i pozostawiło wiele otwartych furtek do dopowiedzenia sobie historii dalej.

Muszę się przyznać, że serial nadal czeka na chwilę czasu wolnego w moim życiu, lecz po obejrzeniu pierwszego odcinka czułam niesmak z powodu zmian jakie wprowadzili. Mam nadzieję, że kolejne odcinki będą lepsze i serial nie popsuje mi tak dobrego odbioru książki Katarzyny Bereniki Miszczuk. Za książkę do recenzji dziękuje bardzo wydawnictwu Uroboros.

“Moje ręce... Były takie obce. Nie moje. Ciepłe łzy płynęły po policzkach. Cisza dookoła.- Boję się... - szepnęłam.Matowy, martwy głos, nienależący do mnie.”

Nie powiem sięgnęłam po tę książkę ze względu na wychodzący serial “Otwórz oczy”. Nie, serialu jeszcze nie oglądałam. Także porównywać nie mam zamiaru. Dla mnie i tak książka, a ekranizacja to zawsze dwie różne rzeczy.

Kobieta budzi się z zanikiem pamięci, nie wie kim jest, gdzie jest. Mówią jej, że jest sama, rodzice zginęli w pożarze. Czuje, że to nie jest prawdą. Widzi też od czasu do czasu tajemniczą rudą dziewczynę. Mroczny obraz szpitala psychiatrycznego nadaje dreszczyk emocji. Nie wiadomo już co jest prawdą, a co nie. Czy jesteś wariatką? Czy tylko Ci tak mówią? Łykasz tabletki jedną za drugą choć wiesz, że to jest złe. Nie możesz zadawać zbyt dużo pytań, tym bardziej histeryzować, bo przepiszą Ci tak mocne leki, że nie kontaktujesz i nie pamiętasz co się dzieje. Jeszcze to, że wszyscy w ośrodku nic nie pamiętają. Niektórzy wyczuwają spisek, mówią o śmierci. W co wierzyć? Jak sobie przypomnieć?

Obraz psychologiczny bardzo dobrze rozwinięty, choć trochę oczywisty. W szpitalach psychiatrycznych nie zawsze są ludzie tylko chorzy. Wieje też tutaj jakimiś eksperymentalnymi, tajnymi operacjami, ale tak myślałam tylko na początku, jak się okazało autorka w to nie poszła. Może i dobrze, bo historia dalej ma swój klimat. Dobrze wiemy, jak ludzie potrafią coś komuś wmówić tak żeby uwierzyć, a czytając tę książkę czuje się tą irytacje bohaterki, oszołomienie, zagubienie - pełna gama emocji. Sami nie wiemy jak byśmy się zachowali w takim momencie i zaczynamy analizować wszystkie za i przeciw. Jeszcze cudowna Magdalena, która jak dla mnie jest jak laleczka Chucky. Konwersacje pomiędzy pacjentami miejscami szalone, nieobliczalne, ale jak się już jest psycholem, to przecież wszystko wolno i tak zdania gorszego na Twój temat nie wyrobią.

Styl autorki prosty, zrozumiały. Trzyma się wszystko, a zakończenie, pewnie u niektórych wywoła skrajne emocje. Końcówka jak z horroru, dreszczyk murowany, aż masz ochotę się odwrócić i sprawdzić, czy ktoś za Tobą nie stoi. Mocny, psychologiczny thriller.

"Odbicie w szybie śledziło moje ruchy. Nie chciałam na nie patrzeć. Na całkiem obcą osobę. Były dni, kiedy wydawało mi się, że to moja twarz. Były też takie jak ten, gdy nie wiedziałam, co jest prawdą."

Zastanawiacie się czasami, jak wyglądałoby Wasze życie, gdybyście mieli braki w pamięci? Jak wpłynęło by to na Was, ale także na bliskie Wam otoczenie?

Historia Julii jest przerażająca. Dziewczyna budzi się w ośrodku, w którym udziela się pomocy osobom po wypadkach, nic nie pamięta i może poczuć się jak w pułapce. Towarzyszą jej sny, słyszy głosy. Julia otrzymuje pomoc, jednak nie wszystko jest takie proste. To, co na pierwszy rzut oka wydaje się prawdą, równie dobrze może być złudzeniem.

Muszę przyznać, że klimat jaki zaserwowała w tej powieści autorka, przyprawia o delikatne ciarki. Mrok, tajemniczość, dreszczyk emocji, to gwarancja dobrej lektury. Tak jest też tutaj. "Druga szansa" ma podarować ludziom po wypadkach drugie życie. Lepsze życie. Ma pomóc stanąć na nogi poprzez terapię. Wszystko to jednak owiane jest nutką grozy, co dodaje powieści wyrazu.

Bohaterowie od początku intrygują swoją osobowością, choć po lekach trudno mówić o kimś, że jest sobą. Otumaniony pacjent nie może myśleć racjonalnie, decydować o sobie. Autorka skonstruowała ciekawe postaci, a rozmowy między bohaterami nie raz mnie rozbawiły, co patrząc na klimat książki, było miłym zaskoczeniem. Czy w takim miejscu mogą zacieśniać się relacje?

Jaka jest granica między rzeczywistością, a złudzeniem? Na tyle cienka, by nie dostrzegać różnicy. Czy Julia dostrzeże ją w porę?

Książkę naprawdę polecam. Zasiewa niepokój od samego początku. Może ktoś domyśli się zakończenia, ale gwarantuję, że w bardzo małym procencie powodzenia. Jest zaskakujące, na niektóre pytania nie uzyskałam odpowiedzi i chętnie poznałabym dalsze losy Julii. Moje pierwsze spotkanie z twórczością pani Katarzyny uważam za bardzo udane. Nie będziecie zalewani medycznym słownictwem, książka jest łatwa w odbiorze i wciąga od pierwszych stron. Gwarantuję, że ciężko będzie Wam odłożyć tę historię na później.

Ekranizacji nie oglądałam, ale na dniach na pewno to zrobię. Jestem jej bardzo ciekawa i nie dziwię się, że powstał serial na podstawie losów Julii. Materiał na świetny scenariusz.

Może i Wy chcecie dostać drugą szansę i poznać uroki mrocznego ośrodka rehabilitacyjnego? Sprawdźcie, czy będzie Wam dana 😉

W związku z premierą serialu "Otwórz oczy" - powstałego na podstawie powieści Katarzyny Bereniki Miszczuk pt. "Druga Szansa", ukazało się właśnie nowe, efektownej wydanie tej książki. Książki, która przed wielu laty oczarowała i porwała sobą młodych czytelników, a dziś ma szansę uczynić to z kolejnym pokoleniem miłośników młodzieżowej literatury spod znaku sensacji, fantastyki i grozy. Tytuł ten ukazał się nakładem Wydawnictwa Uroboros.

Oto Julia - młoda dziewczyna, która pewnego ranka budzi się w nieznanym miejscu, nie pamiętając jak tu trafiła, ani kim jest. Wraz z pomocą personelu i innych pacjentów ośrodka dowiaduje się tego, iż była ona jedną z ofiar pożaru domu, w wyniku którego zginęli jej rodzice, zaś ona sama cierpi na amnezję. Bardzo szybko okazuje się jednak, że słowa to jedno, a rodzące się wewnątrz głowy pytania, myśli i wspomnienia. to coś zupełnie innego. Coś, co każe Julii nie wierzyć we wszystko to, co jej mówią...

Katarzyny Berenika Miszczuk stworzyła tu niezwykle intrygującą opowieść o zagubieniu, wszechobecnej tajemnicy i poszukiwaniu prawdy o sobie, która z każdym dniem wydaje się przybierać coraz bardziej mroczną postać. A posłużyła się ona tu wielokrotnie sprawdzonym w literaturze motywem amnezji, która nie pozwala uzyskać odpowiedzi na najważniejsze pytania. Posłużyła w iście perfekcyjnym stylu, łącząc literacką przygodę, grozę, fantastykę, ale też i młodzieńczy romans, w spójną i bardzo efektowną całość.

Konstrukcja powieści opiera się na pierwszoosobowej narracji głównej bohaterki, u boku której poznajemy niezwykłe okoliczności pobytu w ośrodku, jak i też odkrywamy krok po kroku prawdę - lub kłamstwa, o tym, kim ona jest. To klimatyczna, czasami nabierająca tempa, czasami zaś nieco zwalniająca, ale zawsze niezwykle emocjonująca i trzymająca w napięciu, relacja. Mamy tu chwile grozy, kilka mocnych scen akcji, szczyptę subtelnej namiętności oraz atmosferę strachu, duszności i stąpania na cienkiej granicy pomiędzy realizmem, a szaleństwem.

Bez wątpienia największą siłą tej książki jest postać głównej bohaterki - Julki. To młoda, niezwykle inteligentna, ale też i wrażliwa dziewczyna, która stara radzić sobie ze swoją traumą i amnezją, jak i jednocześnie nie poddaje się w dążeniu do tego, by poznać całą prawdę o sobie i miejscu, w jakim się znalazła. Imponuje nam ta postać swoją odwagą, wzbudza w nas sympatię i współczucie, jak i wreszcie przekonuje do tego, by jej uwierzyć. Oczywiście poznamy tu także innych barwnych bohaterów z drugiego planu - tak po stronie młodych pacjentów ośrodka, jak i jego personelu.

Niezwykle barwnie wypada także świat tej książki, a dokładniej rzecz biorąc główne miejsce akcji - ośrodek "Druga Szansa". To na pozór idealistyczna, piękna i bezpieczna przystań, która jednak skrywa swoje sekrety, tajemnice i bardzo mroczne oblicze. Autorce udało się oddać w wyśmienity sposób aurę i klimat tego miejsca, w którym od samego początku wydaje się być coś nie tak i którego to poznawanie tyleż nas fascynuje, co i autentycznie niepokoi...

Lektura tej powieści jest dla czytelnika wielką przygodą, rollercoasterem wrażeń, doznań i emocji, jak i również czymś na wzór pociągającego zła, które może nas przestraszyć, ale którego to doświadczenia nie może sobie za nic odmówić. Tym samym nie może też dziwić fakt, że to czytelnicze spotkanie upływa nam w iście błyskawicznym tempie, a po dotarciu do finału mamy ochotę na więcej i więcej.

Powieść Katarzyny Bereniki Miszczuk pt. "Druga Szansa", to znakomita propozycja dla młodego czytelnika, który odnajdzie w niej wielką przygodę, niezwykłe emocje i wspaniałą rozrywkę. Jeśli zatem macie w planach obejrzeć serial „Otwórz oczy”, to koniecznie – najlepiej najpierw, ale to już wasz wybór, przeczytajcie również tę świetną książkę. Polecam – naprawdę warto!

"Druga szansa" to zdecydowanie moje klimaty czytelnicze. Zamknięty ośrodek dla osób dotkniętych amnezją, który jest miejscem opieki nad pacjentami i ma im pomóc wrócić do normalnego życia. Zagubiona młoda dziewczyna, która upatruje w leczeniu właśnie drugiej szansy, bo po pożarze nie pamięta, kim jest. Demoniczna pani psycholog, sanitariusze o wyglądzie ochroniarzy oraz mała dziewczynka, która nie mówi. Czy można chcieć więcej na trzymającą w napięciu powieść? Nie, a jednak autorka dołożyła jeszcze kilka elementów, czyniąc z tej książki thriller z pogranicza horroru i ani w jednym z nich nie przesadziła. Książka naprawdę momentami mnie przerażała, a klimat jest po prostu niezwykły.

Trochę brakowało mi w niej rozwinięcia postaci, bo bohaterów po prostu mamy i już, z drugiej strony oni wszyscy borykają się z amnezją, więc nie do końca wiadomo, kim są, co robili. Koniec daje możliwości na kontynuację, więc może jeszcze da się to nadrobić. Ogólnie książka wywarła na mnie bardzo dobre wrażenie, czytałam z zapartym tchem i dałam omotać, końcówka jak dla mnie wypadła bardzo dobrze. Jest tajemniczo, jest groza, miejsce idealnie wpasowane w fabułę. Polecam.

Gdy zobaczę na półce w bibliotece nazwisko Miszczuk, biorę taką książkę bez wahania. I tym razem się nie zawiodłam. Powieść z pogranicza realizmu i fantastyki, poruszająca problemy osób z afazją i kłopotami z pamięcią, wciąga od pierwszych stron. Trudno ją odłożyć na później, trzeba ją przeczytać jednym tchem:) Tytuł odnosi się do prywatnego ośrodka "leczenia" chorób psychicznych, prowadzonego przez neurochirurga "bawiącego" się życiem i zdrowiem pacjenta... Eksperymenty na ludziach w XXI wieku wzbudzają przerażenie i całą gamę negatywnych emocji. W Polsce o pewnych problemach nie mówi się wprost, tylko taka metoda może skłonić czytelników do myślenia. Polecam:)

To była fajna przygoda. Pełna tajemnic, akcji, niewyjaśnionych rzeczy. Lubię książki, które skłaniają do intensywnego myślenia. A ta się do nich zalicza. Pani Miszczuk stworzyła ciekawą i intrygująca historię, a fakt że wszystko odgrywa się w psychiatryku jeszcze bardziej dodaje książce smaczka. Cały czas musiałam nieźle główkować co jest "rzeczywistością a co fikcją". Julia miała totalnie trudny orzech do zgryzienia. W niektórych momentach jej zachowanie mnie troszkę denerwowało, ale jako całokształt bardzo interesująca postać. Do tego Adam wniósł wiele niewiadomych do książki, przez co jeszcze bardziej czytało się z zapartym tchem. Sam koniec też mega ciekawy. Zastanawiam się tylko jakby to mogło się potoczyć, bo taki niedosyt mam teraz. 😉 Autorka zostawiła mnie z głową pełną myśli i przypuszczeń. Z chęcią bym poczytała o dalszych losach bohaterów.

Podsumowując bardzo mi się podobało i z pewnością sięgnę po inne powieści autorki.

To była zdecydowanie dobra przygoda. Polecam. :)

W pierwszej kolejności zainteresowała mnie okładka, dalej opis i tytuł. Wszystko to sprowadza się do tego, że liczyłam na naprawdę ciekawą lekturę. Czy tak się stało?

'Jesteś teraz w specjalistycznym ośrodku, w którym udziela się pomocy osobom po wypadkach. Oferujemy niezbędną rehabilitację i psychoterapią. Znajdujesz się w ośrodku Druga Szansa.'

Julia budzi się na łóżku szpitalnym. W pokoju, którego nie poznaje. Staje przed lustrem i nie rozpoznaje własnego odbicia; nie zna osoby, którą widzi. Gdzie się znajduje? Co się z nią stało? Od lekarki dowiaduje się, że straciła pamięć w wyniku pożaru domu. Cała jej rodzina spłonęła, a ona znajduje się w ośrodku, który ma jej pomóc w powrocie do zdrowia. Wszystko byłoby w porządku, gdyby terapia przynosiła jakiekolwiek efekty. Nie dość, że takich nie ma to dziewczyna słyszy głosy i widzi postaci, które dla innych nie istnieją. O co w tym wszystkim chodzi? Kim naprawdę jest Julia?

'Nie podobało mi się, że jestem taka bojaźliwa. Wolałabym obudzić się jako dzielna heroina, a nie zahukana dwudziestoparolatka, najwyraźniej wierząca w duchy.'

Pierwsze, na co zwróciłam uwagę to mroczny klimat całej historii. Nie ukrywam, że momentami odczuwałam niewielki lęk podczas lektury. Starałam się postawić w sytuacji Julki. Jak bym się zachowała gdybym straciła pamięć i znalazła się w miejscu, którego nie znam? Z pewnością byłabym przerażona. Julka także była. Dochodzi do tego faszerowanie lekami, wieczne zmęczenie i dezorientacja. Czy jest szansa, aby Julka odzyskała pamięć?

'- Tak. Koniecznie musiałaś to usłyszeć? - warknął. - Też kiedyś coś widziałem, ale bałem się tego, rozumiesz? Bałem się...'

Książka naprawdę mnie wciągnęła. Nie ukrywam, pod sam koniec domyśliłam się zakończenia, ale z początku kompletnie nie wiedziałam jak potoczą się losy Julki. Same dialogi były momentami banalne, ale całość oceniam bardzo na tak. Polecam!

'Na chwilę pogrążyłam się w smutnych myślach, które osaczały mnie niczym kruki w parku. Były tak samo czarne i ponure jak one.'

Druga Szansa Katarzyny Miszczuk trafiła do mnie dzięki uczestnictwu w takim wydarzeniu jak booktour. Booktour - czyli wędrująca książka. Od jednego czytelnika do drugiego. Aż po pewnym czasie, nawet i po roku, wraca do swojego właściciela. Po książce możemy rysować, pisać, zostawiać uwagi, czy przyklejać naklejki - ograniczeniem jest tylko nasza wyobraźnia. Booktour jest świetną szansą na poznanie poglądów i opinii innych osób :) Powiem Wam szczerze, że dzięki krótkim komentarzom poprzednich czytelników wiedziałam jakie emocje nimi kierowały i co czuli będąc dokładnie na tej samej stronie co ja.

I w gratisie zawsze się otrzyma jakąś malutką pamiątkę, albo coś słodkiego, albo jakąś zakładeczkę. Druga Szansa to mój pierwszy booktour. I uwierzcie mi, nie ostatni :)

"Cisza. Otula mnie. Miękka. Lepka. Straszna. - Boję się..."

O książce:

Dwudziestodwuletnia Julia Stefaniak budzi się w szpitalnym łóżko. Nie poznaje swojego odbicia w lustrze i nie pamięta kim jest. Z pomocą przychodzi jej psycholog Zofia Morulska, która pokrótce opowiada „Juleczce”, że jej rodzina zginęła w pożarze, a ona sama została ranna w głowę przez spadającą drewnianą belę i cierpi na amnezję. Znajduje się w ośrodku „Druga Szansa”, w którym to leczy się ludzi samotnych z problemami psychicznymi.

Miejsce to okazuje się niezwykle tajemnicze. Zaczynają się tam dziać dziwne, niewytłumaczalne rzeczy. Julia słyszy szepty i widzi rzeczy, których normalnie widzieć nie powinna.

Nie wie co jest kłamstwem, a co prawdą. I komu ufać, skoro nie może ufać nawet samej sobie?

"Miejsce obok niej zajmowała mała dziewczynka. Może sześcio- lub siedmioletnia. Nawet ona podniosła na mnie szare oczy, przerywając smętne grzebanie w talerzu. Blond włoski miała ściągnięte w dwa kucyki uniesione lekko nad uszami. Szeroko rozwarte, puste źrenice wbiły się we mnie. To nie były oczy dziecka..."

Moje zdanie:

"Druga Szansa" to moje pierwsze spotkanie z polska autorką Katarzyną Bereniką Miszczuk i z ręką na sercu przyznaję, że nie ostatnie.

To jest jedna z tych książek: "jeszcze jeden rozdział i idę spać" - trzy godziny później - "jeszcze tylko dwie strony".

Ah! Co tutaj się nie działo!

Druga szansa” jest książką zaskakującą, niesamowitą, tajemniczą. Ma swój niepowtarzalny, mroczny klimat. Kunszt pisarki p. Miszczuk powodował że podczas czytania słyszałam niemal namacalnie skrzeczenie kruka, skrzypienie drzwi czy czułam powiew zimnego powietrza. Autorka od pierwszych stron konstruuje klimat napięcia i niedopowiedzenia. Jedne informacje przeczą innym, a czytelnik drąży temat i szuka rozwiązania. Książka wciąga jak bagno i nie sposób jej odłożyć. Bohaterowie różni, niebanalni, dopieszczeni.

Samo zakończenie wgniata w fotel. Pozostaje jedynie żal że to już, i trzeba wrócić do szarej rzeczywistości. Zostaje mnóstwo pytań i refleksji. Aż chce się krzyknąć: 'I co dalej?'

Pani Miszczuk zdecydowanie mnie nie zawiodła. Myślę, że nawet trafiła w na półkę moich ulubionych autorów. Będę czekać na więcej!

Ocena:10/10!!

Czasami zdarza się, że trafiamy na książkę, która okazuje się dla nas totalnym zaskoczeniem. W moim przypadku było tak z powieścią Katarzyny Bereniki Miszczuk „Druga szansa” wydaną prze wydawnictwo Uroboros.

Dla mnie to pierwsze spotkanie z autorką, choć jej nazwisko jest głośne. Już sama okładka „Drugiej szansy” przykuwa wzrok – mroczna, tajemnicza, niepokojąca. Nie miałam pojęcia, jaka okaże się ta książka i już po przeczytaniu pierwszych kilkudziesięciu stron byłam pod dużym wrażeniem.

Zacznę od krótkiego opisu fabuły, aby nikomu nie psuć radości czytania. Młoda kobieta, Julia, budzi się w tajemniczym ośrodku. Kompletnie niczego nie pamięta. Nie poznaje własnej twarzy w lustrze. Okazuje się, że po wypadku trafiła do ośrodka psychiatrycznego. Jednak wiele wskazuje na to, że miejsce jest czymś zupełnie innym niż mogłoby się wydawać. Tajemnicze postacie, nocne krzyki, leki. Dziewczyna stopniowo zdaje sobie sprawę z tego , że ośrodek Druga szansa jest czymś zupełnie innym niż mogłoby się wydawać...

Sam opis okładkowy jest intrygujący. Jakież było moje zaskoczenie, gdy w internecie natknęłam się na informację, że ta książka to fantasy. Nic bardziej mylnego! To thriller psychologiczny i to w najlepszym wydaniu. Powieść napisana jest bardzo ciekawym stylem. Czyta się ją lekko, choć jest niepokojąca, a chwilami przerażająca. Już dawno nie trafiłam na lekturę, która tak mnie wciągnęła dosłownie od samego początku. Autorka trochę bawi się z czytelnikiem. Straszy, myli tropy. Powieść pełna jest zaskakujących zwrotów akcji. Podczas tej lektury bawiłam się po prostu wyśmienicie. Świetny pomysł i umiejętność tworzenia nastroju sprawiły, że powstała książka tak intrygująca, że nie sposób ją odłożyć. Pochłonęłam ją w dwa dni. Po prostu nie mogłam się oderwać. Nie jest to arcydzieło, ale po prostu bardzo dobrze skonstruowana, pełna napięcia i strachu książka. Idealna na chłodne wieczory. Taka, która dostarcza niesamowitej rozrywki i całkowicie pozwala oderwać się od rzeczywistości. Nie mogę wypowiedzieć się na temat pozostałej twórczości Miszczuk, ponieważ, jak już wspomniałam, to pierwsza jej książka , którą przeczytałam, ale muszę powiedzieć, że pisarce udało się mnie zaintrygować i zaskoczyć i na pewno sięgnę po inne jej tytuły.

Największymi plusami tej książki są wykreowane przez autorkę osoby: niejednoznaczne, trochę odrealnione i frapujące. Niesamowity klimat: tajemniczy szpital, gdzieś w głębi wielkiej puszczy. Tajemnice z przeszłości. Archiwum pełne mrocznych tajemnic. Te wszystkie elementy stanowią o świetności tej powieści. Katarzyna Berenika Miszczuk mistrzowsko wykorzystała najlepsze literackie motywy, by stworzyć książkę, która ma wszelkie atrybuty bestsellera. Ciąg przedziwnych zdarzeń, tajemnicze postacie, sekrety, które powinny pozostać w ukryciu- wszystkie te składowe zmierzają, ba, galopują w stronę finału . I tu muszę powiedzieć, że nie pamiętam już kiedy czytana historia tak zaskoczyła mnie swym zakończeniem. Jest ono tak dopracowane, że osobiście miałam mieszane uczucia po jego poznaniu, co uważam za plus. Pisarce udało się dosłownie wbić mnie w fotel, zaskoczyć, zmieszać . Moje odczucia, co do zakończenia są ambiwalentne, ale przyznam, że czegoś takiego bym się nie spodziewała. Gdybym miała stworzyć jakąś listę najbardziej zaskakujących literackich zakończeń, to bez wątpienia to trafiłoby na pierwsze jej miejsce.

„Druga szansa „ to bardzo dobra powieść. Ma w sobie wszystko to, co cenię w literaturze popularnej. Katarzyna Berenika Miszczuk bezapelacyjnie cechuje się ogromną pomysłowością i ma duży talent. Myślę, ze jest to książka, do której kiedyś jeszcze w swym życiu wrócę. Na pewno też przeczytam inne książki tej autorki. Jestem niezmiernie ciekawa czy pozostałe jej powieści są równie udane. „Drugą szansę” ze spokojną głową polecić mogę każdemu, kto lubi wartką, zaskakującą akcję, szybkie tempo, pełną mroku i strachu lekturę. Coś z pogranicza thrillera, horroru i sennej jawy. Wszystko to w naszych rodzimych realiach. I choć to książka z cechami nadnaturalnymi, to jest tak dobrze poprowadzona, że całkowicie wciągamy się w ten świat. Bardzo dobra powieść-po prostu. Sprawia, że można dostać gęsiej skórki. Autorka wplotła w akcję również wątek miłosny, który w ogóle nie jest irytujący czy niepotrzebny, a wręcz przeciwnie- dodaje tej książce niesamowitej głębi. Właściwie, to poza zakończeniem, które myślę, że różnie można interpretować i rozmaite uczucia może ono wzbudzić, to nie mam po prostu czego tu skrytykować. Bardzo udana powieść, która każdemu czytelnikowi dostarczy wielu wspaniałych wrażeń. Gorąco polecam. Ocena 5.

JULIA I TABULA RASA

Główną bohaterką powieści zostaje dziewczyna, o której wiadomo niewiele. Jakże mogłoby być inaczej, skoro ona sama nie wie o sobie prawie nic. Ocalała z pożaru, straciła rodziców, ale nie przeżywa żałoby akcentując to chociażby ubiorem. Bo skoro nic nie pamięta i nic nie czuje, po co miałaby to robić. Z jednej strony pełna obaw, z drugiej gotowa na to, by zadziałać wbrew regulaminowi ośrodka, w którym się znajduje. W tym momencie muszę przywołać postać Adama, istotnego przedstawiciela płci męskiej tej powieści, żywiołowego pacjenta, w towarzystwie którego zawsze dzieje się coś ciekawego. Zdecydowanie dobrze poradziła sobie autorka z kreacją postaci pierwszoplanowych. Nie inaczej było także z tłem.

PODRÓŻ WE MGLE

Sztucznie przymilająca się, choć także budząca grozę psychiatra czy obłąkana dziewczyna wspominająca o gęsto ścielonym w ośrodku trupie. Odgłosy kółek przewożących ciała łóżek przemykających nocą przez korytarz i szepty. W końcu krok po kroku odkrywane tajemnice, we mgle próbujące stworzyć jeden pełny obraz. Książka Katarzyny Bereniki Miszczuk to nieustanna podróż na jawie i śnie. Przedzieranie się przez gąszcz niewiadomych. Czytelnik od samego początku zadaje sobie pytanie, co tutaj jest prawdą, a co nie? Kto ma szczere intencje, a kto chce bohaterce zaszkodzić? Czy Druga szansa to faktycznie dobre miejsce? Jako że w grę wchodzi szpital psychiatryczny i ludzie z różnymi psychicznymi zaburzeniami, trzeba brać pod uwagę każdą wersję.

CO TUTAJ JEST PRAWDĄ?

Autorka stworzyła powieść zahaczającą o thriller psychologiczny i gatunek paranormal. Jest nastrój grozy, budowane napięcie, jest i bardzo dobra kreacja ludzkich portretów, którym towarzyszą rozliczne znaki zapytania. To zdecydowanie nie jest sztampowa czy przewidywalna lektura, czego świetnym uhonorowaniem okazuje się być finał. Nieco dziwna, niejednoznaczna, wymagająca od czytelnika wzmożonego popracowania własną wyobraźnią. Zaskoczyła mnie autorka, wprowadziła w stan dezorientacji, pozytywnie zaniepokoiła tą lekturą. Czego chcieć więcej od dobrej książki? Kontynuacji. Polecam Drugą szansę jako nietypowe, ale dobre doświadczenie.

[Adres usunięty]

Julia jako ofiara pożaru, w wyniku którego straciła rodzinę, budzi się w zamkniętym ośrodku, gdzie ma zostać poddana leczeniu, by odzyskać pamięć. Dziewczynę prześladuje seria tajemniczych przypadków, przez które nabiera podejrzeń, że lekarze zatajają przed nią i resztą pacjentów ich prawdziwą tożsamość. Sytuację zaczyna komplikować jeszcze bardziej fakt, że do Julii stopniowo wracają strzępki obrazów z przeszłości, które nijak pokrywają się z informacjami, jakie dostaje od swojego psychiatry.

Zachęcona wieloma pochlebnymi opiniami postanowiłam przekonać się, czy twórczość pani Miszczuk okaże się warta poświęcenia na nią czasu. Przede wszystkim muszę powiedzieć, że uwielbiam wątki z motywem szpitala psychiatrycznego, wszelkich chorób psychicznych bądź walk, jakie bohaterowie toczą wewnątrz własnego umysłu. Pod tym względem ,,Druga Szansa'' trzyma naprawdę solidny poziom, fundując nam mroczny, pełen grozy klimat, przez który, przyznam szczerze, momentami bałam się czytać tę powieść w nocy. Choć wydaje mi się, że bez większych trudności można było przewidzieć ogólny zarys rozwiązania głównej zagadki, to autorka wzbogaciła go o pewne ulepszenia, dzięki czemu dostaliśmy otwarte zakończenie i kolejną tajemnicę, którą będziemy musieli rozwiązać sami.

Mam jednak niewielkie zastrzeżenie do bohaterów. Według mnie byli zbyt płytcy i bezbarwni, a ich wypowiedzi przez pierwszą część książki na tle dobrze przedstawionej reszty wypadły nieco infantylnie. Jednak trzeba również nadmienić, iż w po pewnym czasie można było się do tego przyzwyczaić, a wszelkie drobne błędy lub wady zostały zepchnięte na rzecz chodzącej za mną ciekawości w związku z finałem tej historii, który ani trochę mnie nie zawiódł.

Interesująca, lekko psychodeliczna powieść, która dla początkujących lub w każdym razie mało zaawansowanych czytelników literatury grozy powinna okazać się w sam raz. Ja osobiście jestem z niej bardzo zadowolona, a po inne książki pani Miszczuk z pewnością sięgnę w przyszłości.

Postanowiłam, że wreszcie dam szanse Katarzynie Berenice Miszczuk. Ten kto nie wie dlaczego daje drugą szanse, małe wyjaśnienie. Wilk i Wilczyca pierwsze książki Autorki były tak ciężkostrawne, że do dzisiaj mi siedzą na żołądku. Jak to się mówi "Do 3 razy sztuka" więc jeśli ta książka mi się nie spodoba to nie zrozumiem fenomenu Autorki.

No ale zaczęłam czytać i powiem wam "i'm sh00ck". Zaprawdę mówię Wam, że byłam w szoku i to wielkim. Styl Autorki ewoluował, przyjemniej się to czytało, ba! Czytało się to zaprawdę świetnie. Książka po prostu mi przeleciała w mgnieniu oka. Wreszcie widać to co ja oczekiwałam od tej Autorki. Czyli bardzo wartką akcje, niesamowity mindfuck oraz dobrze opisane dialogi, niż te które w poprzednich książkach gdzie wołały o pomstę do nieba. Wiem, mogłam przygotować sie na ten szok, bo "Emila przecież tamte książki pisała 15latka a teraz to już ona jest dorosła". Owszem mogłam, ale i tak sie nie przygotowałam na coś takiego. Oczywiście pod koniec książki widać było ten spadek formy jeśli chodzi o niektóre dialogi, ale i tak było bardzo dużo lepiej niż wcześniej. Mówie Wam, ja to z przyjemnością czytałam i to tak wielką, że rozchodziła sie na całą kule ziemską.

Tak jeszcze tylko pogratuluje tej książce tego jaki Autorka wyczarowała midfuck, bo ON był tak niesamowicie dobry. W ogóle psychoza ukazana w tej książce, była na wysokim poziomie a motyw takiego ośrodka postawił u mnie gęsią skórke.

Tę książkę z duszą na ramieniu mogę polecić. Idźcie i czytajcie bo ona jest warta waszego czasu! ❤️

Co kojarzy się Wam z hasłem "Druga szansa"? Czy ośrodek o takiej nazwie faktycznie na nią zasługuje? Co czeka pacjenta po przekroczeniu progów tej tajemniczej placówki? Jeśli nie tak łatwo Was przestraszyć, zapraszamy do mrocznego miejsca ukrytego pośrodku gęstego lasu. Otoczonego wysokim murem i drutem kolczastym. Do miejsca, gdzie kamery śledzą każdy ruch, a mimo to dzieje się tu mnóstwo niewyjaśnionych rzeczy.

Młoda dziewczyna budzi się w nieznanym miejscu, na szpitalnym łóżku, nie pamiętając, jak się tam znalazła. Nie wie nawet, jak ma na imię ani w jakim jest wieku. Gdy próbuje przypomnieć sobie swoich bliskich, natrafia jedynie na pustkę. Według informacji przekazanych jej przez lekarkę, Zofię Morulską, nazywa się Julia i straciła rodziców w pożarze, który doszczętnie pochłonął ich dom. Ona sama cudem ocalała, doznała jednak poważnego urazu głowy i stąd ta utrata pamięci. Dziewczyna wkrótce zaczyna terapię, choć ta wydaje się polegać w głównej mierze na faszerowaniu jej silnymi lekami. Zaczyna słyszeć głosy i mieć przywidzenia, w dodatku jedna z pacjentek uparcie powtarza, że czeka ją tu tylko śmierć.

Gdy trafiłam na opis "Drugiej szansy", niesamowicie mnie zaintrygował. Miałam już wcześniej styczność z twórczością Katarzyny Bereniki Miszczuk - z cyklem Kwiat paproci oraz z pierwszym tomem "Gwiezdnego Wojownika" - i chciałam się przekonać, jak poradziła sobie z tak odmienną od tamtych tematyką. I wiecie co? Byłam zachwycona!

Co zrobiło na mnie tak pozytywne wrażenie? Po pierwsze, klimat powieści. Ten mrok, te tajemnice, ta ciągła niepewność, co jest prawdą, a co złudzeniem. Wciąż towarzyszyło mi przeczucie, że coś jest nie tak, że jakieś zagrożenie czai się w ciemnościach. Że zło ciągle gdzieś tam jest, skradając się coraz bliżej, gotowe w każdej chwili zaatakować bohaterów. A niepokojące kruki, przyglądające się bohaterce, śledzące niemal każdy jej krok, dosłownie przyprawiały mnie o ciarki.

Jeśli chodzi o kreację bohaterów, to moim zdaniem autorka poradziła sobie równie dobrze. Wprawdzie niewiele o nich wiemy, ale oni sami wcale nie dysponują większą wiedzą. Wszak stracili pamięć, więc o swojej przeszłości nic nam nie powiedzą. Ma to jednak pewne niezaprzeczalne zalety. Dzięki temu idealnie wpasowują się w klimat powieści, potęgując poczucie niepokoju i mrocznej tajemnicy. Poza tym nie musimy się martwić, że akcja nagle stanie w miejscu, bo bohater w najmniej odpowiednim momencie postanowi coś tam sobie powspominać. Julkę i Adama bardzo polubiłam, ale stworzenie postaci Morulskiej zasługuje chyba na największe uznanie. Wierzcie mi, kogoś takiego absolutnie nie chcielibyście spotkać na swojej drodze.

Barwny, sugestywny język pozwolił mi poczuć się częścią opowiedzianej przez autorkę historii. Sprawił również, że czytałam ją z prawdziwą przyjemnością. Nie dopatrzyłam się żadnych literówek ani innych błędów w tekście, a to w moich oczach także duża zaleta. Z kolei dynamiczna akcja, pozbawiona zbędnych przerywników, wciągnęła mnie do tego stopnia, że pochłonęłam tę powieść w dwa dni.

Mogę z ręką na sercu przyznać, ze "Druga szansa" spełniła wszystkie oczekiwania, jakie miałam wobec tej książki. Fascynująca intryga, mroczne miejsce akcji, bohaterowie pełni tajemnic - to wszystko przyciągało mnie, każąc czytać rozdział za rozdziałem dopóki nie poznałam końca tej historii. Mistrzowskie budowanie napięcia oraz budzący grozę klimat powieści uczyniły z niej lekturę wyjątkową. Szczerze polecam!

[Adres usunięty]

Julia budzi się w tajemniczym szpitalu o napawającej otuchą nazwie - Druga Szansa. Dziewczyna jako jedyna przeżyła w pożarze, ale nie pamięta swojej rodziny, domu oraz nie poznaje samej siebie w lustrze. Nie trudno jest zorientować się, że w ośrodku dzieje się coś dziwnego: pewna kobieta wróży Julii śmierć, pojawia się nieznajoma rudowłosa dziewczyna, wszędzie dookoła słychać szepty i jeszcze te podejrzanie zachowujące się kruki... A może to tylko złudzenia chorej umysłowo osoby? Co zrobi Julia, gdy nie może zaufać nawet sobie?

Na początku myślałam, że nie jest to książka dla mnie, bo za bardzo boję się horrorów, a tym bardziej obsadzonych w szpitalu psychiatrycznym. Przez większą część książki byłam przerażona i bałam się samotnie przebywać w domu nocą. Odczuwałam lęk przed każdą kolejną stroną, a jednak chciałam wiedzieć jak historia się skończy. Dobrze, że pokonałam strach, bo okazało się, że "Druga szansa" jest GENIALNĄ książką!

Ja nie jestem dobrym detektywem i nigdy nie udaje mi się przewidzieć zakończenia książki, ale w tym przypadku jestem pewna, że nikt nie domyśli się o co chodzi w tej pokręconej historii. Chcecie plot twist? Nie martwcie się, dostaniecie go. Jeszcze gdyby tego było mało - został tutaj zastosowany mój ulubiony zabieg, czyli: otwarte zakończenie. Nie jest ono całkowicie szczęśliwe, ale nie jest też nieszczęśliwe... zależy jak na to spojrzycie ;)

Nie mogę nie wspomnieć o stylu autorki, który bardzo mi się podobał. Dla mnie najważniejsze zwykle jest to, aby język nie był przekombinowany oraz żeby dialogi zajmowały plus-minus 1/3 całości i w tym przypadku moje kryteria zostały spełnione. Możecie pomyśleć, że jestem leniwym czytelnikiem... Otóż, nie ;) Ja po prostu czytam dla przyjemności, a gdy chcę wysilić mózg - czytam po angielsku.

Poświęćmy jeszcze chwilę uwagi bohaterom, którzy są świetnie skonstruowani i (przede wszystkim) nie podejmują głupich decyzji. A przynajmniej nie robią tego świadomie... Większość postaci zdecydowanie da się lubić. Zabawne dialogi, noce pełne przygód i oddech grozy na karku - mieszanka wybuchowa.

Mój stosunek do rozwiązania tajemnicy (bez spoilerów!): zwykle nie przepadam za zabiegiem, który został zastosowany w "Drugiej szansie", bo jest ON po prostu zbyt ogólny i każdą historię autorzy mogliby kończyć w podobny sposób. Jednak odnoszę wrażenie, że w tym przypadku Katarzyna Berenika Miszczuk poszła o krok dalej i o wiele lepiej dopracowała rozwiązanie tajemnicy, a dzięki temu - nie mam do czego się przyczepić! ;)

Według mnie jest to pozycja obowiązkowa dla fanów "lekkich" horrorów i/lub thrillerów. Jest to kawał dobrej książki, którą przeczytacie z przyśpieszonym (ze strachu, w dobrym sensie) biciem serca. Historia Julii jest bardzo oryginalna, ciekawie i dokładnie zaprojektowana. Jesień (i Halloween) zbliżają się wielkimi krokami, a to idealny czas, aby sięgnąć po ten tytuł. Zdecydowanie polecam!

Ach co tu się dzieło... czego tu nie było... Jaki klimat ma ta książka... Julia budzi się w szpitalu psychiatrycznym... już samo miejsce wprowadza ciarki na plecach. Książka jest w niesamowitym klimacie. Nie wiadomo do końca co jest prawdą a co nie, przez co czyta się na jednym oddechu do samego końca. Jestem zachwycona całą historią, klimatem... pomimo, że na początku kilka absurdów się wplątało. Polubiłam głównych bohaterów i czekam na dalsze części. Polecam... Będziecie się bać ;p ja lubię się tak bać :)

Wydawnictwo Uroboros sprawiło mi niespodziankę książką Katarzyny Bereniki Miszczuk pt. „Druga szansa”, bardzo się cieszę, że trafiła w moje dłonie, przyznam się, że jest to pierwsza opowieść tej autorki, którą czytałam i wiem, że na pewno zdecyduje się na kolejne, zwłaszcza, że kilka z nich mam na regale, co tylko wzmaga mój czytelniczy apetyt.

„Cisza.

Otula mnie.

Miękka.

Lepka.

Straszna.

- Boję się...”

Szpital psychiatryczny wybierany, jako miejsce akcji, czy to w filmach, czy książce jest miejscem niezwykle emocjonalnym, w którym nie wiadomo do końca, co jest prawdą, a co zaburzeniem umysłu. Czasem można uwierzyć pacjentowi, trzymać się tego kurczowo, pragnąć, aby ta historia okazała się prawdziwą, niestety niejednokrotnie spada na nas kubeł lodowatej wody, kiedy zdajemy sobie sprawę, że padliśmy ofiarą tychże urojeń. Przyczyny pobytu bohaterów w takim miejscu są różne, dotykają osobowości poprzez schizofrenię, czy urojenia. Nie sposób nie mieć w takim miejscu wątpliwości, jednak czy możemy ufać własnemu umysłowi dostrzegając rzeczy, których nie rozumiemy i wydają się nam niepokojące?

„Moje ręce... Były takie obce. Nie moje. Ciepłe łzy płynęły po policzkach. Cisza dookoła.

- Boję się... - szepnęłam.

Matowy, martwy głos, nienależący do mnie.”

Główną bohaterką opowiadanej przez Miszczuk historii jest Julia, dziewczyna, która budzi się w nieznanym jej miejscu. Wydaje jej się dziwne, dezorientujące, nie wie, jak się tutaj znalazła, co jej się przydarzyło, ani nawet kim jest.

„Chcę wiedzieć, kim jestem. Bez tego… jestem tylko cząstką siebie. Chcę być całością.”

Miejscem jej pobytu jest specjalistyczny ośrodek, w którym ma odzyskać pamięć. Czy na pewno? Czy jest to odpowiednie miejsce, zwłaszcza, że wracające ku niej strzępy wspomnień nie są zgodne z tym, co przedstawia jej terapeutka? Zaczyna słyszeć głosy oraz doświadczać zjawisk, których nie rozumie. Czy to możliwe, że w szpitalu, który ma być ostoją dla każdego chorego mogą się dziać takie niepokojące rzeczy? Co naprawdę dzieje się z umysłem kobiety? Czy ośrodek „Druga szansa” naprawdę przyniesie ukojenie pacjentom? Julia musi dociec prawdy, zyskuje sojusznika, którym zostaje jeden z tamtejszych pacjentów- Adam. Czy im się to uda? Jakie tajemnice skrywają pracownicy tego ośrodka?

„-Chyba jest ci jeszcze zimniej niż mnie-mruknęłam.

Dotknął zimnymi opuszkami palców mojej ręki.

-Za to ty jesteś ciepła.- Uśmiechnął się łobuzersko.- Może mnie przytulisz i ogrzejesz?

-Po moim trupie.-Zaśmiałam się.

-Wydaje mi się, że wtedy już raczej nie będziesz grzała.”

Julia nie jest w stanie rozpoznać samej siebie, dlaczego tak jest próbuje odpowiedzieć jej terapeutka Zofia Morulska, opowiada jej o pożarze, w wyniku, którego doznała poważnych obrażeń głowy, co było powodem utraty pamięci. Rodzinie dziewczyny nie udało się z tego wyjść cało, była jedyną ocalałą. Dziewczyna czuje się obserwowana przez kruki, jedna z pacjentek twierdzi, że zginie tak, jak reszta pacjentów „Drugiej Szansy”. Czy w taki sposób umysł broni się przed traumatycznymi przeżyciami?

„-Adam? - wydusiłam z siebie.

Chłopak prychnął, wpatrując mi się głęboko w oczy.

-Widzę, że ktoś coś dzisiaj łyknął- szepnął - No chyba, że ten błędny wzrok to na mój widok.”

Przyjaźń głównej bohaterki z Adamem nie podoba się jej opiekunce, chłopak jest bezpośredni, bezczelny, a mimo wszystko zyskał sympatię. Od samego początku próbował przekonać dziewczynę do swoich racji, jednak, kiedy przyznała mu ją, wycofał się. Taka zależność pojawia się w tej historii kilka razy i myślę, że ma związek z ilością przyjmowanych lekarstw przez bohaterów, kiedy ich stan jest niestabilny, ich ilość zostaje podwojona.

Głównym wątkiem powieści jest zagadka dotycząca odkrycia prawdy o ośrodku „Druga Szansa”, nie zabrakło w niej scen romantycznych, kiedy między bohaterami nawiązała się nić sympatii.

Język powieści jest prosty, bez trudu przynosi na myśl sterylne korytarze, schorowanych obłędem pacjentów, sanitariuszy, którzy nie przynoszą ukojenia, nie budzą zaufania. Zakończenie książki przynosi o wiele więcej pytań, aniżeli odpowiedzi, Miszczuk pozostawiła je, bowiem otwarte, każdy z nas może je zrozumieć na swój własny sposób. Wyobraźnia szaleje łapiąc się zdobytych informacji, zachęcam do przeczytania „Drugiej szansy”, zwłaszcza tych, którzy lubią opowieści pełne niedopowiedzeń z intrygującą fabułą, zaskakującym zaskoczeniem i doborową kreacją bohaterów.

Książka jest wznowieniem. Pierwsze wydanie miała w 2013. W sierpniu 22 miała swoją kolejną premię

Młoda dziewczyna budzi się w miejscu, którego nie zna. Nie pamięta swojego imienia, rodziców ani miejsca zamieszkania... Okazuje się, że trafiła do tajemniczego szpitala o nazwie Druga Szansa. Dzięki tej placówce powinna szybko odzyskać pamięć i wrócić do zdrowia! Jednak coś idzie nie tak. W szpitalu dzieją się dziwne rzeczy, których nikt nie potrafi wyjaśnić. Co jest prawdą, a co kłamstwem? Komu można zaufać? Czy Julia dowie się, kim właściwie jest?

Druga Szansa to książka, która ukazała się na rynku wydawniczym już w 2013 roku, a więc mamy do czynienia ze wznowieniem. Niesamowicie się cieszę, że wydawnictwo zdecydowało się na odświeżenie tej powieści, ponieważ w przeciwnym wypadku zapewne nie miałabym okazji, żeby po nią sięgnąć - a wiele bym straciła... Spójrzcie tylko na tę przerażającą okładkę! Pomyślcie o skojarzeniach, jakie w Was budzi... Właśnie tego typu nastrój będzie Wam towarzyszył przy lekturze Drugiej Szansy...

Było to moje pierwsze spotkanie z tą autorką, co pewnie Was dziwi, bo który recenzent nie zna Kwiatu paproci?! Jednak ta seria jeszcze przede mną, a wcześniej zdecydowałam się na coś starszego, co pozwoli mi sprawdzić, czego mogę się spodziewać po Katarzynie Berenice Miszczuk. Autorka udowodniła mi, że jest niesamowicie kreatywna, potrafi stopniować napięcie i utrzymać czytelnika przy książce do samego końca. Od Drugiej Szansy nie można się oderwać!

Jest to książka, przy której bardzo silnie odczułam dyskomfort na tle psychicznym. Jednocześnie cały czas cieszyłam się, że autorka nie zepsuła ani jednej sceny! Wszystko zostało dogłębnie przemyślane i idealnie opisane, bez żadnej przesady, o którą w tym przypadku było łatwo. Druga Szansa to horror na miarę Stephena Kinga. Nie zabraknie tu przerażających postaci, tajemniczych wydarzeń, szczypty humoru i dreszczyku emocji. Dziwię się, że jest to raczej słabo znana książka, a przynajmniej ja odniosłam takie wrażenie, bo naprawdę zasługuje na o wiele większy rozgłos. Każda strona sprawiała mi przyjemność i już teraz, po dopiero co skończonej lekturze, mam ochotę ponownie się w nią zagłębić. Nie pamiętam, kiedy ostatnio czytałam tak dobrą książkę osadzoną właśnie w tych realiach - szpital psychiatryczny, odróżnianie rzeczywistości od fikcji, poszukiwanie prawdy... Najciekawsze motywy, które są raczej rzadko wykorzystywane, zostały tutaj świetnie przedstawione. Przerażająca pani Morulska, zagubiona Julia, zadziorny Adam, straszna Magdalena i łatwowierna Iza... Pokochałam wszystkich bohaterów!

Jeżeli macie ochotę na bardzo dobrą powieść z motywem szpitala psychiatrycznego i lubicie ten (nie)przyjemny dreszczyk emocji, gorąco zachęcam do sięgnięcia po Drugą Szansę. Uważam, że jest to jedna z lepszych książek, jakie czytałam w tym roku. Polecam w 100%! :)