Droga do domu

Fascynująca książka, polecam! Niektóre rozdziały są ciekawsze a inne nudniejsze, ale całość wypada znakomicie.

Amerykańska autorka, która urodziła się w Ghanie, postanowiła napisać powieść o swoich przodkach zamieszkujących afrykańskie Złote Wybrzeże. To opowieść o dwóch siostrach, które miały wspólną matkę, ale nigdy się nie spotkały i nie poznały. Jedyne co ich łączy to pożar, tragiczny w swych skutkach, oraz tajemniczy naszyjnik, który ma wielką

moc.

Autorka w swej powieści podejmuje bardzo ważny problem niewolnictwa i handlu ludźmi. Głównym wątkiem tej powieści jest mała osada leżąca w samym sercu Krainy Asante i wojny międzyplemienne. Jeńcy brani do niewoli budzili największe zainteresowanie, gdyż za każdym razem byli wystawiani na pokaz w centralnym punkcie wioski. Oglądali ich najczęściej młodzi, silni wojownicy. Niektórzy z niewolników trafiali do mieszkańców wioski jako służba domowa, kucharze, sprzątaczki. Mieszkańcy Złotego Wybrzeża żyją w klimacie, który był zawsze tak gorący i wilgotny, jakby chciał ugotować miejscową ludność na kolację. Dlatego zasady życia w buszu wyglądały następująco: zjadaj albo zostań zjedzony, porywaj albo zostań porwany, zawieraj związki małżeńskie - żeby zapewnić sobie bezpieczeństwo. Dlatego jedna z sióstr została z białym mężem – handlarzem niewolników w Afryce, a druga trafiła na statek, który wiezie Czarnych do Ameryki.

Książka przypomina mi powieść Północ-Południe i wojnę secesyjną, gdzie Murzyni i Biali ludzie przyłączyli się do wspólnej wojny. Czasem biali ludzie mogli zostać ukarani za podanie Murzynowi posiłku, lub zapewnienie mu pracy, czy dachu nad głową.

Autorka swoją powieść dzieli na dwie części. W pierwszej opisuje losy plemienia Asante, a w drugiej losy ich wnuków, czy prawnuków żyjących w bardziej cywilizowanym świecie.

Książka została wydana w twardej oprawie, szyta, zawiera liczne i barwne opisy afrykańskiego Złotego Wybrzeża, wierzenia i gusła plemion tam żyjących oraz przenosi czytelnika w niezapomniane i barwne klimaty tamtego regionu.

Każdy rozdział powieści to odrębne opowiadanie o kolejach losu dzieci, wnuków i prawnuków, które wypełniały swoje przeznaczenie w dwóch kolejnych pokoleniach i odrębnych od siebie światach.

Drogi czytelniku pozwól, aby ta powieść przeniosła cię w egzotyczne i afrykańskie klimaty, jak również daj się ponieść emocjom, które są zawarte od pierwszej do ostatniej strony książki. Życzę licznych przeżyć i wielu wrażeń.

Moja ocena: 10/10

Polecamy, zespół [Adres usunięty]

DROGA DO DOMU - DROGA DO WOLNOŚCI

"Droga do domu" amerykańskiej pisarki Yaa Gyasi to bardzo udany debiut. Gdyby wszystkie narodziny literackich gwiazd tak wyglądały, można by po ich książki sięgać bez obaw i sceptycyzmu, który często towarzyszy czytelnikom w takich sytuacjach.

Powieść pani Gyasi to prawdziwa perełka na naszym rynku wydawniczym. W jej treści i klimacie tonie się na dobre już po przeczytaniu kilkunastu stron. Potem nie można oderwać się od lektury, a gdy dotrze się do końca, odczuwa się żal, że to już koniec.

"Droga do domu" na pewno zadowoli miłośników wielopokoleniowych sag.

Akcja tej napisanej z rozmachem powieści zaczyna się w XVIII wieku na Czarnym Kontynencie, by potem przenosić się się do Ameryki Północnej. Oba miejsca, różniące się kulturowo, łączą mroczne czasy niewolnictwa.

Wraz z upływem czasu na plan pierwszy wysuwają się powiązane z nimi problemy - rasizmu, wojny secesyjnej i abolicjonizmu, wstydliwego, napiętnowanego udziału Murzynów w porywaniu i sprzedawaniu swoich pobratymców białym handlarzom, krwawej kolonizacji Afryki i późniejszych prób odzyskania niepodległości.

Na tle tych ważnych wydarzeń historycznych rozgrywają się rodzinne dramaty, bohaterowie kochają się i nienawidzą, knują intrygi i sobie pomagają, ale niezmiennie próbują walczyć o swoje prawo do szczęścia i do wolności osobistej.

Ciekawym elementem jest stosunek postaci do rodzimych tradycji, bogatych obyczajów, plemiennego języka, wiary w magię. Ten wątek przewija się niemal przez całą fabułę, tworząc klamrową budowę, która łączy odległe, osiemnastowieczne czasy ze współczesnym nam światem. Motyw czarów, zabobonów, wierzeń przekazywanych z pokolenia na pokolenie tworzy niesamowitą, zapadającą w pamięć atmosferę.

Kilkunastu głównych bohaterów "Drogi do domu" to kilkanaście trzymających w napięciu rodzinnych historii - nieprzewidywalnych, zaskakujących, nieraz mocno chwytających za serce. Układają się one w mroczną, ale i piękną, wzruszającą pieśń o miłości i przyjaźni, trudnym macierzyństwie, stracie, tęsknocie, bólu i nielicznych chwilach szczęścia.

Ważne w kontekście całości jest przekazywane przez pokolenia pięto i strach przed ogniem. Te elementy w zakończeniu urastają do rangi symbolu, by metaforycznie zetknąć się z innym żywiołem.

Nie odsłonię, oczywiście, treści ostatnich stron, bo to byłoby czytelnicze przestępstwo. Zdradzę jednak, że jest ono przysłowiową wisienką na torcie:).

Na uwagę na pewno zasługuje barwny styl - pełen zwracających uwagę fraz, w którym opisy brutalnych, pełnych przemocy, naturalistycznych scen łączą się z lirycznymi fragmentami.

Polecam przede wszystkim miłośnikom sag, nietuzinkowych opowieści, w których wielka historia łączy się z osobistymi, rodzinnymi wypadkami. Sądzę, że każdy może znaleźć w tej powieści coś dla siebie, gdyż podejmuje ona wiele ponadczasowych i ważnych problemów.

Problem niewolnictwa oraz segregacji rasowej jest ciągle obecny w naszej rzeczywistości. Pewne fakty dopiero w obecnych czasach mogą ujrzeć światło dzienne. Uprzedzenia rasowe dalej mają miejsce,nawet w tym naszym otwartym i tolerancyjnym świecie. Ludzie o czarnym kolorze skóry są wrażliwi na temat własnej historii i tego co przeszli. Po przeczytaniu książki "Droga do domu" Yaa Gyasi, dużo bardziej rozumiem dlaczego. Może wykażę się małą wiedzą, ale szczerze przyznam, że okres niewolnictwa kojarzył mi się głównie z okresem wojny secesyjnej w Stanach Zjednoczonych. Oczywiście miałam świadomość, że jej zakończenie, nie oznaczało zamknięcia tematu dyskryminacji. Ale nie zdawałam sobie sprawy jak długą "drogę" musieli przebyć ciemnoskórzy, by ich życie na ziemi było tak samo ważne i godne, jak życie białych ludzi.Choć o niewolnictwie napisano już nie jedną książkę, wyprodukowano nie jeden film; takiej opowieści jeszcze na pewno nie znaliście. Yaa Gyasi za pomocą jednej rodziny, dwóch sióstr, opowiada dzieje całego procesu. Robi to w tak poruszający sposób, że nie jest możliwe oderwanie się od lektury.

Na czterystu stronach książki znajdujemy historię siedmiu pokoleń. Ma ona swój początek w XVIII wieku, w Ghanie. W tym okresie, w dwóch afrykańskich wioskach, żyją przyrodnie siostry- Effia i Esi, które nie wiedzą o swoim istnieniu. Ich życie jest punktem wyjścia i niejako wyznacznikiem losów dalszych pokoleń. Każda z nich ma inny start. Effia, wychodzi za mąż za angielskiego kolonizatora, dowódcę Twierdzy Cape Castle. Żyje bezpiecznie u boku swojego mężczyzny. We wspomnianej Twierdzy również poznajemy Esi, ale jej sytuacja jest dużo bardziej dramatyczna. Zostaje wzięta do niewoli i wywieziona za Ocean. Kolejne rozdziały pokazują losy ich dzieci, wnuków, prawnuków...

Książka wciąga od pierwszej strony. To co intryguje, to klimat afrykańskiego świata. Poznajemy cząstkę życia plemiennego, tego jak ono funkcjonowało, jakie rządziły nim reguły. Widzimy też co się stało z miejscowymi w momencie w którym pojawili się biali żądni nowych ziem, bogactw i pieniędzy ludzie. Okazuje się, że przywódcy plemion sami przyczyniali się do nieszczęścia swoich braci. Wizja zarobku usprawiedliwiała ich napaści na inne plemiona i sprzedawanie swoich ludzi Brytyjczykom.

Poznajemy też życie bohaterów, którzy znaleźli się na lądzie amerykańskim. To jak ich traktowano, cierpienie, poświęcenie oraz niesprawiedliwość, są niechlubną częścią historii Stanów Zjednoczonych.

Trzeba zaznaczyć, że powieść choć koncentruje się na temacie niewolnictwa, jest także wspaniałą sagą rodzinną. Odkrywamy tu skomplikowane relacje międzyludzkie: między rodzicami a dziećmi, między żoną, a mężem. Książka to ogromna dawka emocji: ból, tęsknota, samotność, zawiedzione nadzieje, ale i też odrobina szczęścia.

Ukazane losy bohaterów, to nie są radosne historie. Ale na pewno są to opowieści, które poruszają, szokują i wywołują niedowierzanie. Nie mieści się w głowie to, że ludzie, mogli tak traktować ludzi.

Niesamowite jest dla mnie także to, jak autorka w sprytny sposób tę ogromną historię zamieściła na tak niewielkiej liczbie stron.

Polecam gorąco tę książkę. Lektura warta przeczytania!

Więcej recenzji na [Adres usunięty] Zapraszam!