Dom kości

Kiedy zobaczyłam to wydanie tej książki, nabrałam chęci, żeby ją sobie przypomnieć. Jej premiera miała miejsce w 1998 r., a mi zdarzyło się ją przeczytać niedługo po jej pierwszym wydaniu. Lata minęły, wspomnienia gdzieś już się ulotniły, lecz zapamiętałam coś istotnego. "Dom kości" zrobił wtedy na mnie wrażenie, zapewniając wiele emocji.

Nadeszła zatem okazja, żeby przekonać się, czy po tak długim czasie powieść będzie miała taką samą siłę oddziaływania. I ma! Poczułam wiele razy podobny dreszczyk emocji jak podczas pierwszego zetknięcia z książką. Świadczy to o tym, że Graham Masterton pisze powieści ponadczasowe. Gdyby nie ON to taki gatunek jak horror z pewnością wyglądałby inaczej i byłby uboższy o wiele klasyków tego autora. Jeśli szukacie mocnych wrażeń, to polecam odwiedzić "Dom kości". Tego na pewno nie zapomnicie!

„Dom kości” to kolejny horror Grahama Mastertona, który miałam okazję przeczytać. Ułożyłam się wygodnie w łóżku, późnym wieczorem i zabrałam się za lekturę. W głowie pojawiła się myśl, że gdy ostatnio o tak późnej porze wzięłam się za inną jego książkę, to potem nawet nie byłam w stanie iść po szklankę wody, bo mój umysł zaczął mi płatać figle. Dlatego, gdy akcja zaczęła rozkręcać się nieco bardziej postanowiłam na spokojnie pójść spać, a książkę dokończyć rano. To chyba był dobry wybór, bo każdy doskonale wie, co ciekawego nasz mózg lubi nam wmawiać jak jesteśmy sami w środku nocy a wcześniej naczytaliśmy się jakiś dziwnych wymysłów…

John jest młodym chłopakiem, który ma jedno marzenie – pragnie zostać gwiazdą rocka. Oczywiście podjęcie pracy w agencji nieruchomości nijak się ma do jego spełnienia, ale każdy od czegoś zaczynał. Pieniądze same się nie zarobią, więc trzeba znaleźć sposób na ich zdobycie. I w ten oto sposób John rozpoczyna pracę u tajemniczego pana Vane’a, który skrywa przed światem mroczny sekret. John szybko natrafia na jego ślad i wraz z nowymi znajomymi rozpoczyna śledztwo – nie ma jeszcze jednak pojęcia, jak wielkie niebezpieczeństwo grozi każdemu, kto naruszy spokój jednego z domów pana Vane’a.

„Dom kości” to jeden z tych psychodelicznych pomysłów autora, który wydaje się być absurdalny, a potem pojawia się jego intrygujące wytłumaczenie. Masterton po raz kolejny nawiązał do dawnych kultur i wierzeń, dodał swoje „pięć groszy” i powstała z tego książka, którą czyta się szybko i przyjemnie. Fabuła potrafi wciągnąć, nie tylko dlatego, że ciekawi nas rozwój wydarzeń i rozwiązanie tajemnicy, na której ślad natrafił główny bohater, ale jest to chyba nieodłączny element powieści tego autora – czyta się i czyta, tak do samego końca. Nie patrzy się na zegarek, nie liczy się stron. Te książki zapewniają sporą dawkę rozrywki, odrobinę adrenaliny i na pewno można się przy nich świetnie bawić, a nawet odczuwać lekki strach – zwłaszcza jeżeli zapewnimy sobie odpowiedni czas, miejsce i klimat – albo po prostu damy się ponieść historii.

Główny bohater jest postacią, którą da się lubić. Sympatyczny młody chłopak, który aż rwie się do rozwiązania tajemnicy. Nie wie na co się porywa, ale w pewnej chwili zdaje sobie sprawę z tego, że nie ma już odwrotu. Sprawę trzeba doprowadzić do końca. Oczywiście autor niczego mu nie ułatwia, wręcz przeciwnie – stawia go w sytuacjach mrożących krew w żyłach, które z pewnością dają mu się we znaki. Ważnym elementem jest też kreacja pana Vane’a – mogłoby być lepiej, ale widać w nim zmęczenie pełnioną funkcją, ale też charakterystyczne dla czarnych charakterów zawzięcie.

Książkę czyta się naprawdę szybko, a i nie jest ona zbyt obszerna. Właściwie pan Masterton skupił się na jednym wątku i trzyma się go od początku do końca. Czytelnik swoją uwagę skupia tylko na rozwiązaniu tajemnicy i poczynaniach głównego bohatera. Akcja toczy się odpowiednio dostosowanym tempem, a cała historia jest niezmiernie logiczna. W książce tej znajdziemy również trzy dodatkowe opowiadania autora – całkiem dobre, chociaż osobiście nie przepadam za tego typu opowieściami – znaczy, nie lubię opowiadań, zdecydowanie wolę powieści, bowiem mam więcej czasu na wejście do ich świata. Te trzy dodatki są przyjemne i świetnie, że zostały tutaj umieszczone, ale zdecydowanie bardziej podobała się historia Johna.

„Dom kości” to dobra i wciągająca powieść – nie należy do literatury górnych lotów, ale nie jest najgorszą powieścią Grahama Mastertona. Czyta się ją bardzo przyjemnie, pomysł ciekawy i oryginalny. Na pewno najbardziej daje się we znaki, kiedy zżyjemy się z postacią Johna i zobaczymy wszystko na własne oczy. Postawcie się w sytuacji głównego bohatera, poczujcie to, co on, doświadczcie każdego wydarzenia z tej powieści, a na pewno serce podejdzie Wam do gardła a nogi zmiękną. Ogólnie rzecz biorąc jestem zadowolona z lektury i polecam.

Rozpoczęłam swoją przygodę z Grahamem Mastertonem od książki "Dom Kości". Pozycja przeraża, nie jest to jednak najbardziej wybitne dzieło w dorobku autora. Ponadto książka została napisana niezwykle plastycznym językiem, który pobudza wyobraźnię czytelnika. "Dom Kości" można bez żadnego problemu przeczytać w bardzo krótkim czasie. Według mnie książka jest bardzo przeciętna, jeżeli chodzi o konstruowanie napięcia, pomysł, a także fabułę. Spodziewałam się po autorze czegoś zdecydowanie więcej. Ogromnym atutem jest fakt, że można ją kupić w bardzo atrakcyjnej cenie. Opowieść ociera się nawet o horror.

Stare domy mają niepowtarzalny klimat, a każdy z poprzednich właścicieli wniósł coś do ich potencjału energetycznego. Radości i tragedie, które miały miejsce w takich domach, nie pozostają bez echa, o różnych gustach i pomysłach na przebudowę nie wspominając. Te miejsca mają w sobie niezwykle magnetyczny urok, kryją w sobie duszę, której współczesne budownictwo nie posiada. Czy jednak mogą być niebezpieczne? Niekiedy w niszowej prasie czy na forach internetowych pojawiają się doniesienia o nawiedzonych domach, o dziwnych zjawiskach w nich występujących, ile jednak jest w tym prawdy?

Na to pytanie odpowiedzieć sobie możemy przy lekturze opowieści grozy, stworzonej przez Grahama Mastertona, pt. „Dom kości”. Opublikowana nakładem Wydawnictwa Replika historia, mimo iż zdecydowanie nie najlepsza w dorobku autora, może przerażać. I to nie tylko osoby pracujące w charakterze pośredników nieruchomości, ale i wszystkich poszukiwaczy domów, a także tych, którzy lubią opowieści z dreszczykiem. A ta bez wątpienia właśnie taką jest, zaś plastyczny język pobudza wyobraźnię, nasuwając przerażające wizje opisywanych wydarzeń.

Przenosimy się do Wielkiej Brytanii, gdzie John, młody chłopak marzący o karierze muzycznej, rozpoczyna pracę w agencji nieruchomości pana Vane’a w Streatham. Ma to być tymczasowe zajęcie, na czas dopracowania swojego stylu muzycznego, a sprzedaż domów wydaje się zajęciem nie tyle fascynującym, co dochodowym. Szczególnie, że agencja handlu nieruchomościami Blighta, Simpsona i Vane`a, jest najlepsza w mieście.

Jak to często bywa, pierwszy dzień pracy nie należy do zbyt udanych – jedna z nowych koleżanek niemal zupełnie go ignoruje, praca ogranicza się do parzenia kawy, na dodatek John popełnia błąd, za który każdy z pracowników straciłby posadę. Kiedy do biura przychodzi potencjalny klient, żądając pokazu domu przy Mountjoy Avenue lub kluczy do niego, John zabiera je z biurka pana Vane`a i wydaje panu Rogersowi. Niestety okazuje się, że dom ten znajduje się na specjalnej liście nieruchomości, których szef nie pozwala pokazywać nikomu z pracowników.

Na wspomnianej liście jest wiele starych domów i teoretycznie nic ich nie łączy. A przynajmniej tak się mogłoby wydawać do momentu, kiedy w jednym z tych domów, w Norbury, zostają znalezione zwłoki. To nawet nie budziłoby takiej sensacji, gdyby nie fakt, iż w odkupionej przez radę miasta posesji znaleziono ponad … pięćdziesiąt szkieletów zamurowanych w ścianie. Przy czym niektóre z kości stopiły się wręcz z cegłówkami, co z technicznego punktu widzenia wydaje się być niemożliwe.

Niemal w tym samym czasie, kiedy policja stara się rozwiązać tę skomplikowaną łamigłówkę, w mediach pojawia się doniesienie o … zaginięciu pana Rogersa. John, czując się w obowiązku poinformowania o potencjalnym miejscu zaginięcia, zgłasza anonimowo fakt oględzin tajemniczego domu przez zaginionego. Niestety szef biura, pan Vane, sprzedaje policji zgrabną historyjkę, odciągającą uwagę od nieruchomości. W efekcie John postanawia działać na własną rękę, ostatecznie wciągają w dochodzenie współpracowników. Już dom przy Mountjoy Avenue budzi niepokój, sprawiając wrażenie zamieszkałego, ale dopiero przy kolejnym domu z listy pana Vane`a, ma miejsce dramatyczne wydarzenie. Okazuje się, że przez przypadek John otwiera prawdziwą puszkę Pandory…

Jak zakończy się ta opowieść? Ile jeszcze zła doświadczy John? O co tak naprawdę chodzi z tą tajemniczą listą i kto (lub co) zamieszkuje rzeczone domy? Odpowiedź na to pytanie znajdziemy we wciągającej powieści, ocierającej się o horror, a choć nie do końca przerażającej, to z pewnością budzącej niepokój. Stosunkowo krótka opowieść mogłaby zyskać głębię przy niewielkim nakładzie pracy autora, ale i tak pozostaje książką, po którą zdecydowanie warto sięgnąć. Szczególnie, kiedy w planach mamy zakup lub nawet oględziny jakiejś nieruchomości …