Do zobaczenia w kosmosie

„Do zobaczenia w kosmosie” opowieść o jedenastoletnim Aleksie, który w pewien letni weekend wyrusza na festiwal miłośników rakiet i astronomii i nie podejrzewa nawet, że oto właśnie zaczyna się podróż jego życia. Razem z bohaterem powieści Jacka Chenga udajemy się na poszukiwania jego rzekomo nieżyjącego ojca, ale tak naprawdę to poszukiwanie odpowiedzi ważnych dla wszystkich niezależnie od wieku.

Aleks budzi sympatię nie tylko dlatego, że przygarnął bezdomnego psa i nagrywa wiadomości głosowe ,które zamierza wystrzelić w kosmos kiedy tylko uda mu się skonstruować odpowiednią rakietę. Jest, jak sam o sobie mówi, ponad wiek odpowiedzialny, dorabia na stacji benzynowej i zajmuje się mamą, która ma czasami swoje ciche dni. Można by pomyśleć, że oto mamy do czynienia z kolejną wyciskającą łzy, rzewną opowieścią o nieszczęśliwym nastolatku. Nic bardziej mylnego. Aleks jest radosnym chłopcem spełniającym swoje marzenia, ma pasję i to pozwala mu pokonywać z uśmiechem życiowe zakręty od których aż roi się na jego drodze. Ten chłopak może być przykładem dla wielu, nie tylko jedenastolatków. Na festiwalu przeżywa porażkę, ale słucha uważnie rady starszego kolegi i porażka staje się cenną lekcją, nie zaś życiową katastrofą.

W tej książce jest wiele pozornie prostych pytań, co to jest miłość, prawda i odwaga i nawet jeśli nie zgodzimy się z odpowiedziami zawartymi w powieści, to na pewno zastanowimy się i spróbujemy sami ich poszukać, bo pewnie miłość, prawda i odwaga dla każdego z nas to trochę co innego.

W podróży towarzyszą Aleksowi przyjaciele i to dzięki nim ta wyprawa w ogóle jest możliwa, ale czy nie jest tak w naszym życiu, że bez przyjaciół i ich wsparcia jest nam ciężko?

Mnie najbardziej podobało się kiedy przyjaciele tłumaczą Aleksowi, że nie może nikomu pozwolić pozbawić się marzeń i wiary w ich realizację, oraz rozmowa o tym co to jest prawdziwe uczucie i jak odróżnić je od nieprawdziwego.

„Do zobaczenia w kosmosie” można czytać razem z dorastającymi dziećmi, ponieważ będzie na pewno świetną okazją do porozmawiania, a może nasze dzieci mają jakieś inne przemyślenia o tym co to jest miłość, prawda i odwaga. Dobrze byłoby się tego dowiedzieć.

Alex ma zaledwie 11 lat, ale nie patrzcie na niego przez pryzmat jego wieku. Gdyby zależał ON bowiem nie od metryki, ale od stopnia odpowiedzialności, to według takiej "odpowiedzialnościowej" miary chłopiec byłby zdecydowanie starszy. Swoją dojrzałością i troską o innych mógłby zresztą zawstydzić niejednego dorosłego. Wyrusza w podróż, by spełnić swoje największe marzenie, ale zupełnie się nie spodziewa, co z tego wyniknie.

Zafascynowany astronomią chłopiec konstruuje własny model rakiety. Pragnie zabrać go ze sobą na SHARF - festiwal przeznaczony dla ludzi podzielających tę pasję. Jego marzeniem jest wystrzelenie w kosmos złotego iPoda, na którym systematycznie nagrywa relacje dla istot pozaziemskich. Choć Alex ma tylko 11 lat, wszystko organizuje sam. Korzysta z filmików instruktażowych i symulatorów, by zbudować rakietę. Pomaga układać gazety w kiosku, a za zarobione w ten sposób pieniądze kupuje sobie bilet na pociąg. Świadomy kiepskiej sytuacji materialnej swojej rodziny (mieszka tylko z matką, brat wyprowadził się do innego miasta), pokrywa wszystkie koszty związane z jego ukochanym psem, Carlem Saganem. Przed wyjazdem przygotowuje nawet obiady dla mamy, na każdy dzień jego nieobecności. Wreszcie wyrusza ze swoim szczeniakiem w drogę. Dokąd go zaprowadzi?

Bohater wykreowany przez Jacka Chenga zrobił na mnie największe wrażenie w tej opowieści. Odpowiedzialny, troskliwy, ufny, realizujący swoje marzenie z godną pochwały determinacją, a do tego obdarzony naprawdę imponującą wiedzą. To wciąż dziecko, a jednak jest w nim więcej dorosłego niż w niejednym pełnoletnim obywatelu. Zarabia, gotuje obiady(!), opiekuje się matką, która niemal go nie zauważa, pochłonięta oglądaniem kolejnych seriali lub zamknięta we własnym pokoju. Ich role są tutaj kompletnie odwrócone, ale dzielny chłopiec wspaniale sobie radzi. Oczywiście nadal jest w nim też sporo z dziecka, ale zupełnie nie przeszkadzało mi to w lekturze. Przeciwnie, sprawiło, że stała się jeszcze ciekawsza. A z Alexa uczyniło postać, którą z miejsca pokochałam. Podobał mi się również pomysł autora na sposób narracji. Zamiast tradycyjnych rozdziałów, tekst został podzielony na... kolejne notatki głosowe nagrywane przez chłopca, łącznie z informacją o czasie ich trwania.

"Do zobaczenia w kosmosie" to mądra i niezwykle poruszająca opowieść o odpowiedzialności, nadziei, rodzinie i pogoni za marzeniami. Choć bohaterem i jednocześnie narratorem Jack Cheng uczynił młodego chłopca, jest to moim zdaniem lektura dla osób w każdym wieku. Historia Alexa pozwala spojrzeć na świat ufnymi oczami dziecka i lepiej zrozumieć jego sposób myślenia. Jest również bogata w informacje związane z astronomią, a przy tym nie brak w niej humoru. Polecam ją wszystkim bez wyjątku.

Za egzemplarz książki dziękuję serdecznie Wydawnictwu YA!

[Adres usunięty]

Marzenia istnieją po to, by je spełniać, a przecież nikt nie wierzy tak mocno w możliwość ich realizacji jak dzieci. Alex jest z pozoru zwykłym 11-latkiem, posiadającym niezwykłą pasję. Interesuje się dosłownie wszystkim, co w jakikolwiek sposób wiąże się z kosmosem, a jego największym konikiem są rakiety, które sam pragnie (i nieustannie próbuje) konstruować. Dlatego też, gdy dowiaduje się o festiwalu, na który zjeżdżają się wszyscy wierni fani astronomii, zrobi dosłownie wszystko, by się tam znaleźć. Tym bardziej, że wydaje się to być wyjątkowa i prawdopodobnie jedyna okazja, która pozwoliłaby mu wystrzelić stworzoną przez niego rakietę wraz ze złotym Ipodem, na którym zawarł szczegółowe wiadomości dotyczące życia na Ziemi. Wyruszając w podróż chłopak nie wie jeszcze wówczas, że całkowicie zmieni ona jego dotychczasowe życie.

"Zupełnie tak samo mam ze słowami miłość, prawda i odwaga. Im więcej o nich myślę i częściej je powtarzam, tym mniej mają sensu."

W pozycji tej ukazana została oryginalna, pierwszoosobowa narracja, poprowadzona przez samego Alexa w formie nagrań skierowanych do... kosmitów! Cała książka przypomina swego rodzaju dziennik z życia 11-latka, który opowiada o swoich codziennych, mniej i bardziej ważnych przeżyciach. Momentami pojawiają się również dialogi czy też monologi innych osób, które dodatkowo ożywiają całą historię. Przyznam, że nigdy wcześniej nie miałam styczności z taką formą narracji, jednak zdecydowanie przypadła mi ona do gustu.

Głównym bohaterem jest Alex, chłopak, który niemal od razu budzi w czytelniku sympatię, i którego zwyczajnie nie da się nie lubić. Jest niesłychanie ciekawym otaczającego go świata, ujmującym swoim urokiem 11-latkiem, który mimo młodego wieku został mocno doświadczony przez życie. O ojcu wie tak naprawdę niewiele, jego starszy brat mieszka w innym mieście i z powodów zawodowych praktycznie nigdy nie ma dla niego nawet krótkiej chwili, a z kolei matka zdaje się nim kompletnie nie interesować, oderwana od rzeczywistości żyje we własnym świecie i wręcz sama wymaga opieki. Jego jedynymi bliskimi są tak naprawdę Benji, najlepszy kolega i oddany pies Carl Sagan, z którym chłopak spędza każdą chwilę, i który nieustannie mu towarzyszy. Natomiast bohaterowie drugoplanowi tworzą idealne tło całej tej historii, zostali bardzo dobrze wykreowani, a ich skrajne i niezwykle barwne charaktery świetnie ze sobą kontrastują, nadając książce większego dynamizmu.

Styl autora jest bardzo lekki, przyjemny w odbiorze, dostosowany głównie do młodszych czytelników. Po samym opisie obawiałam się przesłodzonej historii, spełnienia wielkich, wręcz nierealnych dziecięcych marzeń i szczęśliwego zakończenia - jednak pod tym względem pozycja ta bardzo mnie zaskoczyła. Alex już na samym początku doświadczy smaku porażki, bolesnej straty i rozgoryczenia. Faktem jest, że niektóre fragmenty książki wydają się dosyć absurdalne - samotnie podróżujący po kraju 11-latek, otrzymujący wsparcie od praktycznie obcych mu osób, który na co dzień przygotowuje jedzenie dla własnej matki. Jednak na te mankamenty jestem w stanie przymknąć oko, gdyż samo przesłanie książki budzi naprawdę sporo emocji. I nie chodzi w nim tylko o dziecięcą wiarę w spełnianie nieprawdopodobnych marzeń. Chłopiec stawiając swoim dorosłym współtowarzyszom wydawać by się mogło banalne pytania, niejednokrotnie zmusza ich do refleksji, ukazując przez to, jak z wiekiem zmienia się nasza hierarchia wartości, jak zatracamy zdolność do wybaczania, do śmiałego ukazywania swoich uczuć i gdzieś głęboko skrywanych pragnień.

Podsumowując, mimo kilku niedociągnięć, jest to bardzo dobra pozycja nie tylko dla młodzieży, ale również dla osób dorosłych. Niesamowicie lekka, a jednocześnie skłaniająca do zastanowienia się nad otaczającą nas rzeczywistością oraz naszym własnym życiem.

Jedenastoletni Alex wraz ze swoim najlepszym przyjacielem psem Carlo Saganem planuje pewnego dnia wystrzelić rakietę w kosmos, która doręczy obcym zamieszkującym inną planetę złotego iPoda zawierającego notatki głosowe dotyczące ziemskiego życia. Chłopiec wyrusza w podróż, podczas której pozna nowych przyjaciół, zgłębi tajemnice swojej rodziny oraz nauczy się rzeczy, których często nawet dorośli nie są w stanie pojąć.

Zdawać by się mogło, iż ,,Do zobaczenia w kosmosie'' to kolejna niewyróżniająca się na tle innych młodzieżówka poruszająca temat dziecka z wielkimi marzeniami, które w cudowny sposób odbywa podróż 'swojego życia'. Poniekąd tak jest i tutaj, lecz w rzeczywistości powieść Jacka Cheng'a ma nam do zaoferowania dużo więcej.

Przede wszystkim osobiście uwielbiam, gdy narratorem książki jest dziecko - w dodatku tak sympatyczny, inteligentny i ciekawy świata chłopiec, jakim jest Alex. Wydarzenia, które obserwujemy z jego perspektywy są niekiedy przedstawione bardzo symbolicznie. Chłopiec postrzega świat w zupełnie innych barwach niż dorośli: jeśli kocha, to całym sobą, dzięki czemu jest zdolny do przebaczenia oraz niechowania urazy; jeśli marzy, to jego wyobraźnia nie ma granic, a wszystko to, co niemożliwe, nagle staje się proste i osiągalne. Zachowanie Alexa, jego słowa, decyzje, jakie podejmuje, uświadamiają lub przypominają nam o rzeczach, na które już dawno przestaliśmy zwracać uwagę. Jego dociekliwość oraz nieustanne zadawanie pytań zmusza nas do odpowiedzi na najtrudniejsze kwestie, przed którymi mamy zwyczaj uciekać.

Przyjemny styl, łatwość czytania i niewymagająca fabuła, która w swojej prostocie nauczy nas niejednej rzeczy, to atuty książki nadającej się w sam raz dla osoby w każdym wieku. Dzieciom pomoże zrozumieć wiele ważnych spraw dotyczących dorosłego życia, a starszym czytelnikom uświadomi siłę ludzkiego uczucia, wartość przyjaźni, jak również skłoni ku refleksji, by dążyć do realizacji własnych marzeń, nawet tych najmniejszych.

Warta przeczytania, uwrażliwiająca na pewne sprawy powieść, po którą koniecznie sięgnijcie!