Dlaczego podskakuję

Wachlarz moich zainteresowań jest bardzo szeroki. Lubię zaczytywać się w literaturze obyczajowej, kryminałach czy romansach. Jestem otwarta na różne propozycje, ale lubię też sięgać po publikacje, które pozwalają mi spojrzeć na znane mi tematy z innej, nowej perspektywy. Jednym z takich tematów są zaburzenia rozwoju a dokładnie autyzm. Przeczytałam już kilka książek biograficznych czy poradników jednak pierwszy raz spotkałam się z taką książką jak ta.

Mowa tutaj o książce, która dzięki swojej wyjątkowości cieszy się popularnością od 2007 roku i doczekała się wznowień wydawniczych. Autorem jest Naoki Higashida, ówczesny nastolatek, który mimo swoich ograniczeń przedstawił swój punkt widzenia, a dokładniej rzecz ujmując punkt widzenia dziecka autystycznego. Tak, tak Kochani, ta książka, w przeciwieństwie do wielu innych, jest o tyle ważna, że przedstawia świat, nie oczami dorosłego człowieka mierzącego się z autyzmem czy rodziców dziecka ze spektrum, a właśnie dziecka, które ma jeszcze całe życie przed sobą i jego odczucia oraz emocje są nadal pierwotne i niewypracowane.

„Dlaczego podskakuję” to zbiór ponad pięćdziesięciu pytań, prostych i czasami wręcz banalnych, na które autor w taki sam sposób udziela odpowiedzi. Wyjaśnia, z czym musi się borykać i dlaczego świat, tak dla nas zwykły, jest dla niego wyprawą na Mount Everest.

Z dużym zainteresowaniem zapoznałam się z twórczością Naokiego Higashidy i okazje się, że książka. “Dlaczego podskakuję” nie jest jedyna, którą napisał, gdyż autor ma w dorobku również opowiadania. A dzięki tej książce mogłam poznać jedno z nich. Piękną i wzruszającą historię, dzięki której każdy z nas może wyobrazić sobie, poczuć i zrozumieć, jak trudne jest okazywanie emocji, kiedy jest to fizycznie niemożliwe. A tak właśnie czuje się dziecko autystyczne i właśnie na to głównie zwraca uwagę autor.

Zanim jednak poznałam odpowiedzi na nurtujące pytania, które wielokrotnie pojawiały się w mojej głowie, zapoznałam się ze wstępem. Został on przygotowany przez Davida Mitchella, brytyjskiego autora, który tak samo, jak ja zauważył, jak ważna jest to książka dla każdego rodzica, który chce zrozumieć swoje dziecko.

Wisienką na torcie jest szata graficzna, która została przygotowana przez Kay i Sunny wielokrotnie nagradzanych artystów z imponującym dorobkiem i światowej sławy wystawami.

Jestem ogromnie szczęśliwa, że mogłam poznać tę książkę, gdyż znalazłam w niej wiele bliskich mi kwestii. Znalazłam też odpowiedzi, jak chociażby te dotyczące zachowania dzieci z autyzmem, które dla niezaznajomionych z tematem mogą wydawać się dziwne, a dla mnie są czymś naturalnym.

Książka ta jest zbiorem informacji, które każdy rodzic może skonfrontować ze swoim życiem, wyciągnąć wnioski, zastanowić się nad działaniami, ale także upewnić się, czy to, co dotychczas robił, było słuszne i wskazane. Ja właśnie taką lekcję uważam za niezwykle ważną i z nową energią działam dalej, bo warto.

A Wam polecam tę pozycję, bo jest ona zdecydowanie najlepszą, jaką do tej pory o autyzmie przeczytałam.

Papierowy Bluszcz

Słuchajcie, nie ma na świecie takiego poradnika odnośnie autyzmu, który w stu procentach wytłumaczyłby nam zachowanie takich osób. Zawsze co innego jest, kiedy ktoś tłumaczy nam czyjeś punkty widzenia i inaczej, jeśli to osoba dotknięta tą choroba się o sobie wypowiada. Książkę, którą dla was recenzuję napisał autystyczny trzynastoletni Naoki Higashida, który nauczył się komunikować z innymi za pomocą specjalnej tablicy. Bardzo chciał przekazać innym, że ludzie autystyczni bardzo często zachowują się w sposób, który nawet nie chcą pokazywać. On sam wielokrotnie chciał powiedzieć coś ważnego, a słowa nie słuchały go i mówił rzeczy na które był zły. Te osoby nie mają wpływu na nic, nad czym ma kontrolę człowiek normalny. Bardzo szybko się stresują, gdyż ich ciało reaguje w sposób sprzeczny z tym, co oni sami chcą wyrazić. Dlatego nie lubią przebywać z innymi ludźmi. Nie dlatego, że czują się gorsi, tylko właśnie dlatego, że osoby, które ich nie rozumieją postawione są w niekomfortowej sytuacji. To nadzwyczajne jak bardzo osoby autystyczne są wrażliwe i jaki ogrom empatii posiadają. Powtarzają na głos zadane im pytania nie dlatego, że go nie rozumieją, tylko dlatego, że ich mózg musi od nich usłyszeć pytanie, by mogło poszukać na nie odpowiedzi. Nasza głowa reaguje na pytania świata, obcych ludzi, czy też wychwytujemy zasłyszane słowa z otoczenia i na ich podstawie reagujemy. W ich głowach jest ogromny szum, odbierają bodźce z całego świata, dlatego by zamknąć się na świat, ich mózg odpowie im tylko wtedy, jeśli od nich samych usłyszy pytanie. Zawsze trzeba dać im odrobinę czasu na zastanowienie, gdyż zadane pytanie musi uformować się w słowa, przyciągnąć odpowiednie sytuacje, odnaleźć źródło odpowiedzi, by po chwili i ono złożyło się w całość i jakby na złość zbyt długi czas przetwarzania odpowiedzi w ich głowach powoduje wymazanie wcześniejszego pytania. Naoki jak i inne osoby autystyczne bardzo by chcieli odpowiedzieć na nie i nawet wiedzą, że je znali, ale za moment wszystko im znika. Dlatego nic nie mówią, bo wiedzą, że sprawili nam przykrość. To zaledwie zlepek historii, którą przedstawił nam chłopiec. Książka otworzyła mi oczy na to, czego wcześniej nie rozumiałam. Wzruszyła mnie setki tysięcy razy, pokazała, że nie ma zależności między tym co się chce, a możliwościami ciała takich osób. Są cudownie empatyczne i nierzadko uzdolnione. Nie zwracajmy się do nich jak do małego dziecka, bo oni dorastają tak jak my. Naoki dokładnie wytłumaczył nam życie z własnej perspektywy za pomocą pytań i odpowiedzi. Z pewnością nie przesadzę, jeśli dodam, że to najbardziej wartościowa książka, jaką przeczytałam do tej pory w całym swoim życiu. Lekcji, której mi udzielił, nie zapomnę do końca swojego życia:-)