Czerwony kaszmir

"Czerwony kaszmir" to piękna, przejmująca historia, która rozgrywa się w tle surowych podnóży gór mongolskich i malowniczej Toskanii.

Dzięki jednemu kaszmirowemu swetrowi o zniewalającym czerwonym kolorze, za którego powstaniem kryje się morze łez, bólu i wyrzeczeń, odbywamy podróż, której chyba nie zapomnę do końca życia. Historia młodej Mongołki wzrusza i nie pozwala przejść obojętnie. Ten świat nie tak powinien wyglądać, nie tak...

Nigdy bym nie pomyślała, że ta krótka powieść wzbudzi we mnie tyle emocji i wzruszeń.

Warto przeczytać!

"Ludzie Zachodu uwielbiają wojny, ale pod warunkiem, że te toczą się daleko od nich. Wywołują wojny z nudów albo dla pieniędzy. I nic się w ich zachowaniu nie trzyma kupy. Są pełni sprzeczności. Są w stanie wiele poświęcić, żeby ocalić jednego ze swoich, przez całe dziesięciolecia zażarcie szukają lekarstw na różne choroby, ale w tym samym czasie bez najmniejszych skrupułów zabijają mnóstwo ludzi, wygłaszając przy tym deklaracje o prawach człowieka! Mają w ustach tysiące pięknych słów, ale ich serca są puste."

.

.

Trudno mi tę książkę jednoznacznie ocenić, bo i dostrzegam wiele wad, i przyjemnie spędziłam z nią czas.

Ładna to historia. Przygnębiająca ale też budująca. Bez wątpienia ukazująca wiele prawd o otaczającym nas świecie.

Jak to w bajkach bywa, aby bohater zaznał spokoju i spełnienia, mnóstwo złego na jego drodze musi się wydarzyć. Z tego powodu to w głównej mierze smutna opowieść, pełna zawirowań i niesprawiedliwości.

Co na minus? Według mnie autorka traktuje losy bohaterów wyjątkowo powierzchownie. W wielu miejscach aż się prosi o "coś więcej", fabuła stwarza mnóstwo możliwości. Dziwi mnie ale jednocześnie rozumiem. Dlaczego? Mam bowiem wrażenie, że fabuła tak naprawdę stanowi pretekst do zabrania głosu w bardzo ważnych kwestiach. Wyzysk pracowników, tania siła robocza, "chińszczyzna" zalewająca rynek. Miejscami wydaje się nawet, że książka napisana została pod jakąś kampanię społeczną, autorka wyjątkowo dobrze przygotowała się do tematu.

Co na plus? Zestawienie dwóch różnych kultur. Toskania i dość orientalna dla nas Mongolia. Bardzo interesująco, wnikliwie, wyjątkowo realistyczne.

Powieść niczym nie zaskoczy, jej konstrukcja jest prosta i przewidywalna. Przeciętne czytadło, zajmujące, lekkim językiem napisane z głębokim przekazem, ku zastanowieniu. Dlatego nie narzekam, pewnie dobrze, że takie powieści powstają. Wielu czytelnikom otwierają oczy a temu służą książki!

"...wibrujący życiem hymn na cześć kobiecej siły, odwagi i przyjaźni."

Powieść pełna emocji.

Wprawdzie przewidywalna co do przebiegu, ale urocza. Sentymentalna. Poukładana.

Ukazuje drogę którą musimy przejść (uczuciowo i cieleśnie), zaakceptować zmiany oraz określić pragnienia.

Autorka opisuje emocje oplatające bohaterki przez lata.

Uczucia trzech kobiet, połączonych nićmi losu jak sweterek z wystawy sklepowej.

Ciężki, trudny dzień po dniu kobiet skazanych na niewolnictwo we współczesnym świecie.

Dziewczyn, które marzą o lepszym, spokojniejszym życiu.

I nasz konsumpcjonizm...

Książka z przesłaniem.

O tym, że warto walczyć i wierzyć w siebie, w ludzi.

Na każdego z nas czeka ktoś lub coś.

Jestem oczarowana umiejętnością Pani Christiany przelania na papier tak wielu uczuć w prostych, łagodnych słowach.

Christina Moreau "Czerwony kaszmir",

Ważne przesłanie niesie za sobą ta książka. Mam wrażenie, że jej misyjność jest niezwykle istotna w obliczu tego co dzieje się ze współczesym światem, coraz bardziej ogarniętym konsumpcjonizmem społeczeństwem Zachodu, wypełnionym ludźmi, którzy nie oglądają się za siebie, dla których "ja" liczy się bardziej niż "inni". A już najmniej ważne okazuje to, co po sobie zostawimy i jak będą postrzegać nas potomni.

Autorka poprzez historię zawartą w "Czerwonym kaszmirze" pragnie pokazać jak szczególne miejsce we współczesnym świecie zajmuje nie tylko slow fashion, ale również zrównoważona moda. Jej wymiar ekologiczny uwzględniający poczucie odpowiedzialności za środowisko, jak również wymiar etyczny czyli dbałość o wszystkie ogniwa uczestniczące w produkcji od wytwórcy (półproduktu czy potem produktu końcowego), na zadowolonym konsumencie skończywszy.

Christina Moreau w opowieści o trzech kobietach, których losy połączy historia czerwonego kaszmirowego sweterka, pochodzącej z Mongolii Bolormie, jej chińskiej przyjaciółce Xiao Li, oraz mieszkającej w Toskanii właścicielce ekskluzywnego butiku Alessandrze, porusza nie tylko ciągle współcześnie istniejący problem niewolnictwa czy pracy w uwłaczających godności ludzkiej warunkach. Jej zadaniem jest pokazanie tego jak wygląda światowa moda, ile zależy od ludzkiej pracy i w jaki sposób są traktowani ci, którzy zajmują się z szyciem ubrań, które potem my jako konsumenci wymieniamy sobie co sezon na nowe.

Chociaż historia od samego początku wydaje się bardzo przewidywalna i wiadomo jakiego mniej więcej zakończenia należy oczekiwać, to mimo tego jej walor misyjny zasługuje na szczególną uwagę. Bolormaa i Xiao Li spotkają na swojej drodze wielu złych ludzi, nie zabraknie zatem emocji. Chciałabym, żeby historia obu dziewcząt była tylko literacką fikcją, jednak podobnych im kobiet, wyzyskiwanych, zamykanych w szwalniczych centrach, pracujących ponad siły za minimalne wynagrodzenia a często nawet za darmo, są setki tysięcy. Opisy pogarszających się w wyniku działalności człowieka i zmian klimatycznych odległych terenów, w tym wypadku Mongolii, uświadamiają jak nierozważną politykę niszczącą Ziemię prowadzi człowiek.

Nie zachwyciłam się co prawda tym razem literackim aspektem historii, doceniam jednak bardzo jej walor ludzki i ekologiczny, pokazujący jak wiele, jako ludzkość, mamy do naprawy.

Kupując ubranie, szczególnie to ręcznie robione, nigdy nie zastanawiamy się nad tym, ile pracy zostało włożone w jego wykonanie. Nie poświęcamy zwykle ani jednej myśli osobie, która dane ubranie wykonała, ani czynnościom, które musiała wykonać, by uzyskać efekt finalny. W czasach, kiedy większość ubrań pochodzi z fabryk, tym bardziej należy docenić ręczne wykonanie, bez wykorzystania maszyny. Szczególnie, że wówczas za każdą taką ręcznie wykonaną rzeczą stoi pewna historia…

Tak właśnie jest w przypadku czerwonego swetra z kaszmiru, zakupionego na targu w Ordos. Aleksandra, młoda i ambitna bizneswoman, współwłaścicielka ekskluzywnego butiku we Włoszech, bywa w Azji regularnie zaopatrując się w towar. Szczególnie starannie wyszukuje wysokiej jakości materiały świadoma, że niestety chińska gospodarka wiedzie tu prym, zalewając świat swoimi towarami i wypierając tradycyjne formy uprawy roślin, ich zbioru czy tkactwa. Problem dotyczy również kaszmiru, który jest szczególnie cenny, ale czasy, kiedy za zbiory kaszmiru odpowiadali głównie koczownicy zamieszkujący górzyste stepy, już powoli mija.

Przykładem może być rodzina twórczyni wspomnianego swetra – Bolormaa jest typową mongolską koczowniczką, wychowaną na powietrzu, z kozami i wiatrem we włosach, mieszkającą z jurcie i kultywującą tradycję przodków. Niestety jej bracia marzą o bardziej nowoczesnym życiu w mieście, a nie o pracy na stepie. Dlatego po kolejnym nieudanym zbiorze kaszmiru przekonują ojca, by sprzedali stado i przenieśli się do miasta. Nie są świadomi, że odcinają się tym samym od korzeni i skazują na niewolniczą pracę i mieszkanie w klatce. Czerwony sweter utkany przez dziewczynę w oparciu o nauki jej babki to ostatni element łączący ją ze starym życiem. Jego sprzedaż, mimo zawyżonej ceny, pozwolił rodzinie zatrzymać się w mieście, choć dla niej samej był to początek koszmaru.

Zatrudniona w warsztacie w Ordos, traktowana przez zatrudnione tam Chinki jak pariaska, zgwałcona przez szefa, żyje niczym zwierzę w klatce. Jedyne, co ją pociesza, to przyjaźń z młodą Chinką Xiao Li, a także wizytówka, którą dostała od kobiety kupującej jej wyrób. Co raz częściej zresztą wraca do niej wspomnieniami świadoma, że wyjazd do Włoch jest praktycznie nierealny bez pieniędzy, ale i tego, że jeśli pozostanie w Ordos, stanie się jedną z szarych robotnic bez nadziei i uśmiechu. Dlatego też pewnego dnia wraz z Xiao Li podejmują decyzję o emigracji. Koleją Transmongolską udają się do granicy z Rosją, następnie Koleją Transsyberyjską do Moskwy, tam zaś korzystając z usług mafii, która za przerzut ludzi do Włoch pobiera olbrzymie opłaty, zaś ci, którzy nie mają pieniędzy, zobowiązani są odpracować usługę już na terenie nowego kraju. Dziewczyny podejmują się tej karkołomnej wyprawy z nadzieją w sercu, ale nie są świadome, że dały się złapać w pułapkę przemytników. Ich życie w wymarzonym kraju praktycznie niczym nie różni się od tego w domu, również i tu pracują niczym niewolnice wciąż słysząc, że jeszcze nie odpracowały długu. Jedyna szansa tkwi w ucieczce i odnalezieniu Aleksandry…

Jak potoczą się losy dziewcząt? Czy uda im się odnaleźć butik i skorzystać z pomocy jego właścicielki? Tak naprawdę Aleksandra sama potrzebuje pomocy – rosnące ceny materiałów, zalewające rynek podróbki sprawiają, że kondycja firmy jest w coraz gorszym stanie, czego jej współwłaścicielka nie jest nawet świadoma. Czerwony sweter miał zmienić wszystko i rzeczywiście przyciągał klientki, ale czy to wystarczy? Na te, i na wiele innych pytań rodzących się w trakcie lektury powieści pt. „Czerwony kaszmir” poszukiwać będziemy odpowiedzi otulając się tą powieścią niczym tytułowym swetrem. To nie tylko książka o modzie czy nawet o odwadze dziewcząt, próbujących walczyć o lepszy los. Autorka, Christiana Moreau, porusza w publikacji wiele tematów związanych [Adres usunięty]. z mongolskimi tradycjami, z trendami gospodarczymi, z otaczającą nas bylejakością. Opublikowana nakładem Wydawnictwa Czarna Owca książka jest tym samym powieścią wyjątkową, wielopłaszczyznową, którą smakować można wielokrotnie, niezależnie od tego, czy wolimy powieści obyczajowe czy może raczej książki naznaczone rysami historycznymi czy kulturowymi smaczkami. Tym razem dramat tysięcy chińskich pracownic, tych, którzy zmuszeni są porzucić swoje trzody w obliczu chińskiej konkurencji, a także tych, którzy wpadli w sidła mafii jest namacalny. A my, zachwycając się książką, już nigdy obojętnie nie założymy ubrania. Za każdym elementem garderoby kryć się bowiem może równie przejmująca opowieść…