Czarne Miasto

Niektóre książki są niczym wyprawy. Z tą było podobnie. I choć nie była to podróż daleka, wręcz przeciwnie, do miejsca, które regularnie odwiedzam, tym razem zobaczyłam je z zupełnie innej perspektywy. I muszę przyznać, że była to wyprawa niezwykła, bardzo sentymentalna i, co mnie zaskoczyło, magiczna! Dlatego serdecznie zapraszam byście również poznali ,,Czarne Miasto”.

Wanda nie jest rdzenną mieszkanką Czarnego Miasta, a jednak pozostała w nim, w pustym mieszkaniu, otoczona duchami przeszłości. Jej mąż zginął w kopalni, a ona sama nigdy nie pogodziła się z tą stratą. Córki przeprowadziły się do Białego Miasta i choć odnalazły tam zajęcie, jakaś część Czarnego Miasta wciąż w nich żyje i, jak bohaterowie się przekonają, owo miejsce ma im jeszcze wiele do pokazania, a wiele sekretów czeka by zostały odkryte.

,,Czarne Miasto” to z pewnością jedna z lepszych powieści w której miasto jest jednym z głównych bohaterów. Losy rodziny Bobrów, służą tu poniekąd za tło do pokazania dziejów tego miejsca. Choć autorka nie operuje tu nazwami własnymi, posługując się jedynie obrazowym ich nazewnictwem, jak Czarne i Białe Miasto, każdy z pewnością rozpozna iż na kartach książki przybliżone zostały dzieje śląskich miast. Ich historia, tak jak i nazewnictwo przybierają tu jednak nieco inny, magiczny, wręcz baśniowy klimat. Losy pewnej śląskiej rodziny mieszają się z folklorem i fragmentami starych kronik, co sprawia, że całość zyskuje niezwykły wymiar i chyba to jest najmocniejszym atutem debiutanckiej książki Marty Knopik.

,,Czarne miasto” jest przepięknie napisane. Historia toczy się własnym tempem, przybliżając nam zarówno losy bohaterów, jak i miejsca w którym przyszło im żyć. Czarne Miasto z początku wydawać się może miejscem nieprzyjemnym, chylącym się ku upadkowi, które częściowo zostało już pochłonięte przez ziemię, a częściowo zasłonięte brudem i dymem. Z czasem jednak przekonujemy się iż mimo Czarne Miasto wiele mieszkańcom odebrało, to jednak jest w nim pewien urok i magia, który sprawia iż ciężko je opuścić, a samo miasto skrywa w sobie niezliczone skarby.

Nie szczędzę książce zachwytów, jednak choć trafiła ona w moje gusta, muszę przyznać, że nie jest to powieść dla każdego. Z pewnością osoby lubiące porywającą fabułę mogą poczuć się rozczarowane – tu akcja toczy się wolno, a najważniejszym jej elementem jest klimat budowany ze strony na stronę, wszechobecna baśniowość i magia, która odmienia znaną nam rzeczywistość, pokazując ją w zupełnie nowych barwach. Powieść Marty Knopik jest bardzo poetycka, nie tylko zachwyca, ale również angażuje czytelnika. Ta książka z pewnością będzie ogromną gratką dla tych, którzy kochają książki niebanalne, inne, ale w swojej inności piękne i wyjątkowe.

Wydanie moim zdaniem świetnie oddaje charakter książki – z pozoru może się ono wydawać niepozorne, jednak jest w nim coś co przyciąga swoim minimalizmem. Co ważniejsze jednak, pod ową pozorną prostotą kryje się bogate wnętrze.

Dawno żadna książka tak mnie nie poruszyła. ,,Czarne Miasto” całkowicie mnie pochłonęło i przyznam szczerze, że z pewnością niedługo ponownie do niego powrócę, by znów poczuć klimat owego niezwykłego miejsca. Nastrojowa historia, przepiękne opisy, niesamowity klimat i miejsce które znam pokazane w zupełnie nowy sposób – coś pięknego! Przyznam szczerze, że nie mogę doczekać się kolejnych książek Marty Knopik, a Was serdecznie zachęcam byście poznali ,,Czarne Miasto” na własnej skórze.

Recenzja dostępna na stronie Kosz z Książkami.

Gdy zapoznaję, się z po raz pierwszy z twórczością debiutującej autorki to staram dostrzegać w niej to, że potrafi zrelacjonować swoją wizję występującą u bohaterów, że będę chciała dalej podążać i obserwować świat, w którym oni dalej żyją, realizując się w podążaniu za spełnianiem marzeń bądź też nie.

Powieść autorstwa Pani Marty Knopik pt. '' Czarne miasto'' zauroczyła mnie tym, że opisana w niej treść oparta jest nie tylko na wspomnieniach, lecz również w otaczającej nas współczesnej rzeczywistości.

Początkowo, gdy rozpoczęłam, czytać tę powieść to odnosiłam takie wrażenie, że występuje tutaj zbyt duża liczba opisanych nostalgicznych chwil, które nie do końca pasują, jako całościowe tło w obrazie przedstawianych sytuacji.

Wanda Bóbr główna bohaterka tej powieści na samym początku sprawia wrażenie osoby takiej obcej, smutnej, samotnej. Lubi czytać książki. Towarzyszy jej piesek imieniem Czarny.

Podobają mi się szczególnie opisane spotkania na spacerach z pieskami Wandy Bóbr głównej bohaterki z sąsiadką Kazią, którą polubiłam, gdyż jest taka nowoczesna, ceni sobie kuchnię polską i nie są dla niej obce przepisy, a chciałaby je wykonać.

Z każdym czytanym rozdziałem poznajemy, jakie to tajemnice są ukrywane przez Wandę, czy potrafi się ona odnaleźć w rzeczywistym świecie po śmierci męża oraz, czy jej córki zwanymi siostrami Bebe potrafią pomóc mamie otrząsnąć się z tragedii, która ją spotkała.

Podsumowując uważam, że zastosowane przez autorkę metafory wyjątkowo pasują w tej powieści do występujących bohaterów.

Występujące w tej powieści dialogi zostały trafnie przedstawione a, dzięki którym mogłam poznawać bliżej bohaterów oraz ich prawdziwe myśli.

Powieść ta składa się z barwnie opisanych językowo 15 rozdziałów.

Dodatkowym elementem w tej powieści stanowi dobór trafnie dobranej okładki nawiązującej do głównego tematu, a szczególnie odcieni jego kolorów.

Moje pierwsze spotkanie autorskie z twórczością Pani Marty Knopik uważam za udane.

Polecam przeczytać tę powieść.

„Czarne Miasto” Marty Knopik opowiada o losach trzech kobiet – wdowy Wandy i jej dwóch córek – Bianki i Belindy. To połączenie realizmu magicznego z opowieściami o ludziach. Wanda żyje sobie w tym tytułowym miasteczku, gdzie wszystko jest szare od pyłu i dymu z pobliskich kopalni. Ale dobrze jej się żyje – ma kochającego męża i zdrowe, śliczne córki. Jednak wszystko co dobre kiedyś się kończy – jej mąż ginie w kopalni a ona zatraca się w cierpieniu i żalu. Wszyscy jej pomagają – i Dzida, i pani Genowefa, i koleżanki z Burgundowych Wdów i jej własne córki ale jednak depresja się pogłębia. Wanda stara się wyjść z tej zapaści jednak… Książka nieśpieszna, filozoficzna, smutna, refleksyjna, bardzo dobra. Polecam.

„Życie trwa dalej. Ale to już nie jest ta sama Wanda. To jest pół Wandy. Drugie pół zostało pod ziemią. Więc oddycha Wanda połowicznie, połowicznie bierze udział w sprawach tego świata. Pół serca się spopieliło, więc bije tylko połowa. I taka już Wandzia została: połowiczna, niepełna i wybrakowana. I do dziś, kiedy wraca ze spacerów z psem, to wraca tylko pół Wandy. Pół Wandy wchodzi do mieszkania na pierwszym piętrze wdrapując się po rozdygotanych schodach w drgającej kamienicy stojącej w tym mieście wydrążonym pod spodem, lada chwila mogącym zapaść się w całości pod ziemię ze wszystkimi urzędami, bankami, sklepami, wszystkimi mieszkańcami i ich psami. Kiedy staje pod drzwiami mieszkania przy Szerokiej, częściowo oswojonego, a częściowo cudzego, dzikiego i nieogarniętego, zawsze przez chwilę czuje się nieswojo, jakby nie miało jej tu być, jakby jej właściwie nie było, jakby się z tym dziwnym mieszkaniem, z tą zniszczoną kamienicą i jej wszystkimi dawnymi i obecnymi mieszkańcami, z całym tym spowitym dymem, mogącym w okamgnieniu zniknąć pod ziemią miastem, samej sobie się śniła albo jakby się śniła komuś innemu. Jakby śniło się to wszystko tej drugiej połówce Wandy. Tej czekającej pod ziemią”.

To właśnie Wanda, która jest jedną z głównych bohaterek książki „Czarne miasto”. Rozdarta, zagubiona i smutna kobieta. Nie była taka, ale niedawno, w kopalni, zginął jej ukochany mąż. Tragedia odbije się na życiu Wandy i jej dwóch córek, Bianki i Belindy, które niebawem wyjadą z Czarnego Miasta, by szukać lepszego życia. W Czarnym Mieście nie ma przyszłości. A Białe Miasto może ją zapewnić. Tam wszystko jest zupełnie inne, radośniejsze, czystsze, nowocześniejsze, ale z drugiej strony jakby mniej prawdziwe. Niemniej jednak warto spróbować.

Wanda zostanie sama w Czarnym Mieście, ukochanym, ale też rozpadającym się jak po jakiejś apokalipsie. Jej koleżanki należące do towarzystwa Burgundowych Bibliotekarek, sąsiad Dzida i ciotka Genowefa pewnego dnia zauważą, że Wanda zniknęła. Co się z nią stało? Czy to zmusi córki Wandy do powrotu? Jak się potoczy historia tej rodziny? Jaka tajemnica kryje się w starej kamienicy pełnej przedmiotów po poprzednich właścicielach?

Samo Czarne Miasto jest przedstawione jako mroczne, dziwne miejsce, pełne podziemnych tuneli, w których żyją ludzie, bo w roku zaćmienia Słońca, miasto, niczym po apokalipsie, zaczęło się rozpadać, budynki burzyć. Gdzieś znajduje się też przejście do Podziemnego Miasta, w którym żyją zmarli, a poznajemy z legend i opowieści ciotki Genowefy. Mity o starym, świętym dębie i mającej dziwne moce czarnej wodzie przeplatają się tu z rzeczywistością, snami i przemyśleniami bohaterów na temat życia, miłości, poszukiwania celu w życiu, własnej tożsamości. „Myślę, że każdy z nas ma w sobie podziemny labirynt”, mówi ciotka Genowefa, która jest bardzo ciekawą postacią w tej książce. Zresztą, Bianka i Belinda również są ciekawymi postaciami. Ich relacja jest bardzo intymna, taka prawdziwie siostrzana, której siłę, autorka umiejętnie przedstawia w powieści.

To powieść o losach śląskiej rodziny, która łączy magię z rzeczywistością, przenosi czytelnika w bardzo dziwny świat, niespotykany, niejasny i pełen tajemnic, a także bogaty w historię, legendy i mity. Przenikają się tu światy żywych i zmarłych, marzeń i rzeczywistości, czerni i bieli tworząc cudowny i oryginalny obraz świata, który istniał i który zniknął, dając miejsce nowemu. Nieprawdopodobna, taka eteryczna, niespotykana proza. Polecam.

"Czarne miasto" to opowieść o śląskiej rodzinie i mieście, które kochają i nienawidzą jednocześnie, gdzie węglowy pył osiada na każdej powierzchni, tworząc surowy, przygnębiający krajobraz a ludzie smętnie snują się po ulicach w brudnych, potarganych ubraniach, których nie szkoda doszczętnie zniszczyć. Przeciwieństwem tego miejsca jest Białe Miasto, gdzie króluje minimalizm, przeszklone ściany budynków, ogromne, jasne mieszkania z ascetycznym wyposażeniem wnętrz. W Roku Zaćmienia główna bohaterka, Wanda, traci miłość swojego życia. W tym samym roku nastąpiła seria katastrof, które zmusiły ludzi do szukania schronienia w tunelach miasta (bardzo podobał mi się fragment z książkami i rozkwitającym życiem towarzyskim). Matka i dwie córki przeżywają utratę ojca, każda z nich na swój sposób. Jak zwykle nieocenionym dobrem są ludzie, którzy z własnej, nieprzymuszonej woli, czasem zachęceni dobrym gestem wykonanym w przeszłości, pomagają na tyle, na ile mogą.

"Czarne miasto" pod potokiem niepotrzebnych słów i mgiełką realizmu magicznego, opowiada o procesie żałoby (Wanda) i przygniatającej sile depresji (Bianka). Szczególnie mocno przebija się tu jednak historia Wandy, smutnej i osamotnionej wdowy. Zabrakło mi tu ślůnskiej godki, szkoda, bo etnolekt w książce o Śląsku byłby wspaniałym dopełnieniem tego i tak przebogatego obrazu, z tym że "przebogaty" nie jest tu komplementem. Jeśli uda się Wam przebrnąć przez 20% tekstu początkowego, jest szansa, że doczytacie do końca. Jest tu masa ciekawych wątków społecznych, jednak praktycznie żaden nie został rozwinięty, ot pojawił się i zniknął w natłoku słownych ozdobników. Niestety nie przypadł mi go gustu również styl autorki, nie należę do osób, które lubią powtórzenia, zdania dołożone przypadkiem, które w istocie nic nie wnoszą, a ich sens jest taki sam, jak w poprzednich zwrotach. Po lekturze czuje się przygnieciona, wracam więc z podkulonym ogonem do Grzędowicza.

IG @angelkubrick

Czarne miasto, Marta Knopik

Jestem pod ogromnym wrażeniem. Już od pierwszych stron wiedziałam, że ta książka będzie dobra, ale nie przypuszczałam, że aż tak bardzo. Jestem zakochana do szaleństwa w tej pięknej historii pełnej przesłania, ukrytych metafor i ogólnego odbioru tego dzieła. To jest z pewnością ten typ książki, od której człowiek nie może się oderwać. Już od pierwszych stron wciągamy się w tą „intrygującą” opowieść. Śmiało mogę powiedzieć, że jest to bardzo odmienna i oryginalna książka. Nie wiem czy ktoś napisał coś podobnego. Warto stwierdzić, że w tej książce jest kilka gatunków, na pewno jest to literatura piękna, ale zawiera wiele elementów ze świata fantastycznego, ma w sobie też elementy, które przerażają i mrożą krew w żyłach. I jeszcze ten piękny język i styl, w jakim książka została napisana. Ta historia trochę przypomina mi „Proces” Kafki, tam również było wiele wątków, zbudowanych na bazie labiryntu, które ciężko było pojąć. Tu jest w sumie podobnie, wiele elementów nakłada się na siebie, człowiek podczas czytania jest zmuszony do analizowania i do myślenia nad fabułą i ogólnie odbiorem całego tekstu, no jak ja kocham takiego rodzaju książki.

I to zestawienie miast Czarnego – Białego, na zasadzie kontrastu. Na każdym kroku spotykamy się z tym, jak to Czarne miasto jest nieidealne, ciemne, przytłoczone, szare, bure i beż życia. Natomiast Białe jest na każdym kroku idealizowane, można śmiało powiedzieć, że według Autorki jest ono nieskazitelne.

Mam nadzieję, że ta książka zostanie doceniona i zajdzie wysoko, z całego serca życzę tego Autorce.

Jest to historia śląskiej rodziny. Na pierwszy rzut oka wydaję się, że jest tutaj wszystko w porządku. Jednak im głębiej schodzimy, tym coraz mocniej zanurzamy się w labirynt, chłoniemy tajemnice i pragniemy poznać odpowiedzi na pytania. Wanda to staruszka, która została sama w starym, ogromnym mieszkaniu pełnym rupieci. Córki wyjechały do „Białego miasta”, mąż Zdzisiek zmarł jakiś czas temu, podczas pracy górniczej. Wszystko zamknęło się i otworzyło na nowo podczas ,,Roku zaćmienia”. Wanda jednak stale ma dziwne wspomnienia i sny, które na każdym kroku ją prześladują, wiele słyszała od sąsiadki o „podziemnym mieście”, ale nie wierzy w to…