Córeczka

Bardzo trudno jest napisać historię o porwaniu. Jest to temat smutny, przerażający, nie raz mrożący krew w żyłach. Takie wątki zawsze wywołują w czytelniku silne emocje. Złość, przygnębienie, żal, bezsilność, wzburzenie. Paraliżujący jest fakt, że coś więcej może kryć się pod uprowadzeniem. Odbiorca z niepokojem przeżywa takie opowieści, nie ważne czy są one autentyczne, czy wyimaginowane. Zawsze mocno wzburzają i pozostawiają ślad w pamięci.

Kilkanaście lat temu, sześciomiesięczna Helena, córka Simone i Matta Porter została uprowadzona przez nieznanego sprawcę. Sprawa nigdy nie została wyjaśniona. Rozpacz po stracie córki jest obecna każdego dnia. Nieoczekiwanie do Simone zgłasza się młoda kobieta - Grace, która twierdzi, że posiada informacje o jej zaginionej córeczce. Simone początkowo podchodzi do niej ostrożnie i sceptycznie, jednak jej nastawienie szybko się zmienia, gdy dziewczyna na potwierdzenie swoich słów pokazuje jej niebieskiego pluszaka, który należał do Heleny. Kim jest Grace? Czy Simone może jej zaufać?

Początkowo sądziłam, że będzie to kolejna, przewidywalna historia o zaginięciu dziecka, jednak jeszcze wtedy nie wiedziałam jak bardzo się myliłam. Książka poruszyła mnie dogłębnie, mocno wzburzyła i porządnie przeraziła. Nie zabrakło w niej zaskakujących zwrotów akcji, dynamiki, szokujących incydentów i mrocznych bohaterów. Z każdą przewracaną kartką bicie serca przyspieszało. Wstrząsające wydarzenia wywołują zdumienie, szok, a nawet niesmak. Moje nerwy były napięte do granic możliwości.

Różne rzeczy dzieją się na tym świecie, ale cała historia oprócz ogromnych emocji wywołała również inne, osobliwe uczucie. Nie potrafię go nawet nazwać. Całość książki wydaje się wciągająca, mroczna, dramatyczna, ale były momenty, które wydawały mi się wręcz surrealistyczne, ale może za mało życia znam? Kto wie. Uważam, że książka może być również pewnym ostrzeżeniem przed naiwnością. Ukazuje również obłudę i zakłamanie osób, za które oddalibyśmy własne życie. Niewiarygodne wydaje się jak łatwo jest oszukać bliskich, przywdziać maskę dwulicowości. Córeczka obrazuje nam jak gwałtownie życie może zmienić się w piekło. Na miejscu głównej bohaterki, która najwidoczniej ma nerwy ze stali, chyba już dawno wylądowałabym w szpitalu psychiatrycznym.

Pomimo, że powieść porusza drażliwy, przykry temat to jednak czyta się ją szybko przez wzgląd na żywiołowość, rozmach i niecodzienną, zatrważającą treść. Fabuła jest spójna i zrozumiała. Jest to na prawdę dobry thriller psychologiczny i mimo małych mankamentów, polecam ją osobom, które gustują w tym gatunku.

Kathryn Croft przez kilka lat uczyła języka angielskiego w gimnazjum, co miało wpływ na jej karierę. Obecnie zajmuje się pisaniem książek, na swoim koncie ma m.in. „The girl with no past” oraz „Córeczka”, którą miałam okazję przeczytać.

Simon Porter jest kobietą, która 18 lat wcześniej musiała zmierzyć się z okropną tragedią. Jej sześciomiesięczna córka została uprowadzona. Nie może się ona jednak pogodzić z zaginięciem dziecka i po upływie tak długiego okresu nadal poszukuje ukochanej Heleny. Niespodziewanie o spotkanie prosi ją młoda dziewczyna, która stwierdza, że Simon prawdopodobnie jest jej matką. Kobieta nie wierzy Grace, jednak ta przedstawia jej na to dowody. Matka postanawia dowiedzieć się prawdy o dziewczynie.

Książka była interesująca, wciągająca, często mnie zaskakiwała. Chciałam dowiadywać się co będzie dalej. Czytało się ją bardzo szybko i łatwo. Polecam ją każdej osobie, która lubi mroczne, zaskakujące historie. Książka naprawdę warta przeczytania.

Julia, lat 16

źródło: [Adres usunięty]

"Córeczka" to książka, którą zapragnęłam przeczytać kiedy tylko zobaczyłam jej zapowiedź. Nie wiem dlaczego od samego początku tak bardzo ciągnęło mnie do tej autorki, ale postanowiłam zaufać intuicji i zdecydowałam się na lekturę. Opis tej książki bardzo mocno mnie zaciekawił i nie ukrywam, że miałam dosyć duże wymagania co do tej opowieści, choć obawiałam się, że może być ona nieco schematyczna. W księgarni znajdziemy masę powieści o porwaniu dziecka, a wiele z nich jest do siebie bardzo podobnych. Czy "Córeczka" okazała się tylko kolejnym przeciętnym thrillerem psychologicznym? Czy autorce udało się jeszcze wymyślić coś co zaskoczy czytelnika? Jeśli szukacie odpowiedzi na te oraz inne pytania, zapraszam Was do zapoznania się z dalszą częścią recenzji, w której z pewnością znajdziecie na nie odpowiedź.

Simone Porter i jej mąż Matt przeżyli osiemnaście lat temu prawdziwą tragedię - nieznany sprawca uprowadził ich sześciomiesięczną córkę, Helenę. Małżonkowie w pewien sposób otrząsnęli się już z tego okropnego wydarzenia, jednak ból po stracie jedynej córki nigdy ich nie opuścił. Pewnego dnia młoda kobieta imieniem Grace kontaktuje się z Simone. Twierdzi, że jest jej uprowadzoną przed laty córką, a na dowód swoich słów przynosi pluszaka, którego w dniu porwania mała Helena miała ze sobą w wózku. Wkrótce Grace znika, a Simone robi wszystko, aby ją odnaleźć, choć nie ma pewności czy dziewczyna rzeczywiście jest jej córką. Wkrótce odkrywa sekret, który raz na zawsze zmienia jej dotychczasowe życie.

Fabuła z początku wydaje się dosyć schematyczna, ale z każdą kolejną stroną autorka dostarcza czytelnikowi kolejnych tropów i zwrotów akcji, co sprawia, że powieść nabiera niezwykłego charakteru. Czym mocniej zagłębiamy się w twórczość Kathryn Croft, tym trudniej przewidzieć co wydarzy się za chwilę. Autorka podrzuca nam fałszywe informacje i prowadzi do ślepych uliczek, a wszystko po to, aby na sam koniec jeszcze bardziej nas zaskoczyć. Jestem pod wrażeniem tego jak to wszystko musiało być dokładnie zaplanowane, że pani Croft udaje się nas zwodzić przez tyle czasu. Kiedy wydaje nam się, że chociaż trochę udało nam się rozszyfrować mroczną tajemnicę, okazuje się, że nie byliśmy nawet blisko jej rozwiązania. Fabuła "Córeczki" to niewątpliwie jedna z mocniejszych stron tej książki.

Bohaterowie są w miarę dobrze wykreowani, chociaż widać, że większą rolę odgrywa tutaj sama akcja, która w szalonym tempie gna do przodu. Bardzo mocno udało mi się zżyć z Simone, której kibicowałam od samego początku do końca. Co do reszty postaci - trzeba uważać w ich ocenie, ponieważ możemy dać się łatwo zwieść pozorom i miłym słowom. Muszę przyznać, że ja całkowicie dałam się nabrać i mylnie oceniłam poszczególne charaktery. Myślę jednak, że większość czytelników może dojść do podobnych wniosków, ponieważ autorka niewątpliwie potrafi nieźle namieszać.

Kathryn Croft posługuje się lekkim i prostym językiem, co bardzo ułatwia nam zaznajomienie się z tą powieścią. Przeczytanie "Córeczki" nie zajęło mi dużo czasu - kartki same przelatywały pomiędzy moimi palcami, a ja nawet nie zauważyłam kiedy cała historia dobiegła końca. Lektura tej książki sprawiła mi wiele przyjemności i pozwoliła oderwać się od codziennych obowiązków. Muszę przyznać, że odłożenie jej na półkę za każdym razem było dla mnie dużym wyzwaniem, bo nie mogłam doczekać się kiedy znowu powrócę do świata Simone Porter i poznam prawdę odnośnie uprowadzenia Heleny.

Zakończenie jakie serwuje nam Kathryn Croft wbija w fotel i jeszcze długo nie pozwala nam zapomnieć o przeczytanej powieści. Myślę, że autorce należy się za to pochwała, bo idealnie udało jej się uknuć tak genialną intrygę. Do ostatnich stron nie podejrzewałam, że rozwiązanie zagadki może być w tym przypadku tak zaskakujące i niespodziewane. Bardzo często właśnie takich zwrotów akcji brakuje w thrillerach czy kryminałach, dlatego myślę, że "Córeczka" wyróżnia się pośród innych pozycji z tego gatunku.

Podsumowując - "Córeczka" zrobiła na mnie naprawdę bardzo pozytywne wrażenie, a jej lekturę zapewne będę jeszcze długo wspominać. Muszę przyznać, że już dawno nie czytałam thrillera, który aż tak mocno by mnie zaskoczył. Z niecierpliwością będę czekać na kolejne powieści tej autorki, a kiedy tylko jakaś pojawi się w księgarni - z przyjemnością zabiorę się za jej czytanie. Polecam tę pozycję wszystkim miłośnikom gatunku, ale także osobom, które szukają ciekawej i trzymającej w napięciu lektury.

Książka przykuwa naszą uwagę już na wstępie, dzięki swojej szacie graficznej. Okładka utrzymana jest w ponurej tonacji z jednym odznaczającym się elementem - wózkiem dziecięcym, co od razu wywołuje u odbiorcy pytania. Prosta jednocześnie z dużym przekazem.

Simone i Matt Porter przed laty przeżyli niewyobrażalny koszmar, ich sześciomiesięczna córeczka Helena została porwana.

Oboje byli bardzo młodzi gdy Simone zaszła w ciąże, dopiero zaczynali swoje wspólne, dorosłe życie i nie byli przygotowani na powiększenie rodziny. Mimo trudności młodzi rodzice starali się jak mogli by pogodzić prace i naukę z wychowaniem córeczki. Obojgu potrzebna była chwila wytchnienia, dlatego babcia Helenki wzięła ją na spacer by młodzi rodzice mieli trochę czasu dla siebie. Dzień, który pozornie miał być dla Simone i Matta błogą chwilą relaksu i regeneracji, stał się istnym koszmarem. Życie młodych rodziców spowił smutek, żal i rozpacz.

Długie poszukiwania niestety nic nie dały, policja nie miała żadnych punktów zaczepienia, brak świadków, brak żądań od porywaczy.

Simone i Matt noszą w sobie ból i pustkę, mimo to starają się zacząć żyć normalnie, oddając się zajęciom zawodowym i tłamsząc w sobie te przykre emocje. Wzajemnie się wspierają i są dla siebie wsparciem. Mijają lata, ich życie nabiera normalnego toku ale do czasu..

Niespodziewanie, po osiemnastu latach od tragicznego porwania Helenki, do Simone zgłasza się Grace, młoda dziewczyna, która twierdzi, że jest jej biologiczną córką. Początkowo Simone podchodzi do wyznania Grace na chłodno, z dużym dystansem. Simone jest rozpoznawalną osobą i już wielokrotnie zgłaszały się do niej młode kobiety, które twierdziły, że są jej zaginioną córeczką. Grace ma jednak coś co wyróżnia ją od innych pseudo zaginionych córek, pokazuje Simone pluszową zabawkę, taką samą jaką Helenka miała w dniu zaginięcia. To rozbudza w Simone przykre wspomnienia i daje kolejną złudną nadzieję, ale mimo wszytko większą niż kiedykolwiek wcześniej, przez co Simone nie chce zostawić tej sprawy samopas. Niestety, młoda dziewczyna znika równie szybko, jak się pojawiła... Simone postanawia ją odszukać.

Czy Grace rzeczywiście okaże się jej biologiczną córką ? Czy to może kolejna próba wyłudzenia, albo kolejny kiepski żart ? Jaki jest prawdziwy cel wizyty młodej kobiety ?

Od chwili zniknięcia tajemniczej dziewczyny, Simone zaczyna prowadzić swoje małe śledztwo. Wspiera ją w tym jej współpracownik, jednocześnie przyjaciel Abbot. Z każdym ich odkryciem zagadka staje się coraz bardziej zawiła i niezrozumiała.

Kathryn Croft wprowadza czytelnika w sam środek psychologicznej rozgrywki. Stopniowo odkrywa nowe karty, które nie do końca wszystko wyjaśniają wręcz przeciwnie, dodają więcej niewiadomych. Do ostatnich stron trzyma nas w niepewności. Nawet gdy już, jesteśmy wręcz pewni zakończenia, nadal czujemy lekką niepewność i właśnie wtedy autorka wyciąga asa z rękawa.

Kathryn Croft przez całą książkę próbuje nas zmylić i świetniej jej to wychodzi. Powoli wprowadza różne wątki, pozwalając nam odkrywać nowe fakty dzięki czemu fabuła jest składna i zrozumiała, bez błędów rzeczowych.

Dodatkowa korzyść płynie z pierwszoosobowej narracji Simone, dzięki której czytelnik zatapia się w przeżyciach głównej bohaterki, utożsamia się z jej emocjami i staję się jej częścią. Autorka nie poprzestała jednak na tym, wprowadziła również przenikliwą tajemniczość. Nie udało by się bez zastosowania zabiegu wprowadzania od czasu do czasu rozdziału z czyimiś wspomnieniami. Czytelnik dopiero na sam koniec powieści dowiaduje się czyje wspomnienia czytał.

Kathryn Croft pisze zrozumiałym lekkim językiem, przez co bardzo łatwo i szybko się czyta, może nawet za szybko bo tak dobrą książkę chciało by się czytać znacznie dłużej.

Książka jest naprawdę ciekawa i nie mogłam się od niej oderwać mimo, że dość szybko zaczęłam podejrzewać kogo trzeba, ale do samego końca nurtowało mnie pytanie dlaczego, i dopiero ostatnie strony zdradzają pobudki jakimi się kierował/a, a może kierowali ?...

A Ciebie jak długo uda się zwodzić autorce, nim domyślisz się prawdy?

Autor: Kathryn Croft

Tytuł: Córeczka

Wydawnictwo: Słowne

Kiedy przeczytałam moją pierwszą książkę autorki bardzo chciałam zajrzeć do innych. Tym razem również się nie zawiodłam.

Książka od samego początku jest tajemnicza, co bardzo mi się podobało. Podczas czytania miałam w głowie mnóstwo myśli i emocji, które cały czas się zmieniały.

Współczułam bohaterce straty, z którą musiała żyć. Nie wiedziałam, dlaczego się tak potoczyło, jednak już wtedy wiedziałam, że coś było nie tak. Oskarżenia do jednej osoby wydawały mi się nie potrzebne. Nie odczuwałam tego, żeby były one bardzo widoczne, jednak podświadomie bohaterowie tak myśleli. Nie mówię wprost o kim, ponieważ to byłyby spojler, czego chcę uniknąć.

Kiedy fabuła zaczęła się rozkręcać nie chciałam jej odkładać. Pochłonęłam ją jednym tchem, co tylko spotęgowało moje emocje. Dziwne były dla mnie pewne fakty, które wychodziły na światło dzienne. Nie do końca wierzyłam w to, czego tak bardzo bohaterowie chcieli się trzymać. Fabuła przerodziła się w coś jeszcze bardziej ciekawego.

Nie potrafiłam odgadnąć prawdy, lecz to jak autorka rozegrała fabułę sprawiło, że przez chwilę miałam mętlik w głowie. Nie potrafiłam zrozumieć tego, jaki czyn ktoś popełnił. Było to dla mnie bardzo szokujące i niespodziewane. Dotąd nie mogę o tym przestać myśleć.

Ocena 9/10

Znamy wiele pozycji książkowych, w których główną bohaterką jest mama.

Z okazji zbliżającego się Dnia Mamy, chcemy nawiązać do książki Kathryn Croft, która w swoim thrillerze psychologicznym umieściła na pierwszym planie Simone Porter, mamę zaginionego dziecka, które

podczas spaceru z babcią po prostu znika…

W jednej minucie przytula się, uśmiecha, chce tak bardzo na ręce, a w drugiej minucie pozostaje tylko cisza.

A czy ktoś zastanowił się przez chwilę co czuje matka?

Simone Porter była mamą do końca życia, chociaż w roli rodzicielki mogła się spełnić tylko przez sześć miesięcy. Autorka zaprasza nas do świata smutku, by po kilkudziesięciu latach potwierdzić znaną wszystkim tezę: mama zawsze pozostanie mamą.

Gdy tylko pojawi się malutki promyk nadziei, że jej dziecko wciąż żyje, zrobi wszystko by poznać prawdę i odzyskać swoją małą córeczkę… Jaka jest prawda? Polecamy zapoznać się z twórczością Kathryn Croft. Prawda może bardzo Was zaskoczyć…

Proponujemy abyście zastanowili się jaka przemiana zachodzi w Simone Porter oraz jak ważną rolę odgrywa instynkt macierzyński, który nie zmienił się przez te kilkanaście lat od tragedii. Nasza bohaterka, matka, przechodzi różne stany emocjonalne, które są wynikiem traumy, jednakże w ważnych momentach potrafi wyzwolić prawdziwe moce, które zaskoczą każdego czytelnika.

Ta książka wbiła mnie totalnie w fotel. Nie spodziewałam się takiego zakończenia, autorka mnie zaskoczyła.

Książka jako mroczny thriller psychologiczny, daje wiele do myślenia po przeczytaniu tej pozycji.

Po przeczytaniu tej książki nie będziesz w stanie zapomnieć o niej do końca życia.

Czy lubisz wyzwania? Jeśli tak, radzę Ci sięgnąć po tę książkę, a z pewnością nie będziesz żałować,

Jestem MEGA zaszokowana, a zazwyczaj jestem zauroczona historią, co do teraz...

Kilka miesięcy temu zapoznałam się z książką ,,Tylko jedno kłamstwo" Kathryn Croft. Teraz przyszedł czas na jej wcześniejszą pozycję, czyli ,,Córeczkę".

Simone 18 lat wcześniej przeżyła największą tragedię swojego życia. Podczas spaceru z babcią ktoś porwał jej półroczną córeczkę Helenę. Po latach do Simone podeszła nieznajoma dziewczyna, która twierdziła, że to ona jest jej córką. Jaka była prawda i czy jej poszukiwanie mogło sprowadzić na Simone i jej bliskich jakieś nieszczęście?

,,Tylko jedno kłamstwo" było całkiem całkiem. Ciekawiło mmie, jak spodoba mi się ,,Córeczka" i, muszę przyznać, że jest o wiele ciekawsza w moim odczuciu niż pierwsza pozycja autorki, z którą dane mi było się zapoznać. Oprócz narracji prowadzonej z punktu widzenia Simone pojawia się narracja nieznanego nam mężczyzny, który stopniowo ujawnia swoje grzechy. Tak naprawdę niemalże do samego końca nie wiadomo, o co w tym wszystkim chodzi.

Sporym zaskoczeniem okazało się dla mnie zakończenie sprawy z rzekomą córką Simone. Nie przypuszczałam, że autorka pokusi się o takie poprowadzenie fabuły. Ostatnie strony to dla czytelnika prawdziwy emocjonalny szok. Całość napisana jest bardzo prostym językiem, w rezultacie czego naprawdę trudno oderwać się od tej publikacji.

,,Córeczka" to kryminał, który pokazuje, w jaki sposób jedna decyzja, zdarzenie, w którym braliśmy udział przed laty może zaważyć na dalszym życiu nie tylko nas, ale także całej naszej rodziny.

Ksiązka jest rewelacyjna. Trzymając w napięciu do ostatniej strony. Polecam

Książka jest naprawdę świetna wciągnęła mnie od pierwszej strony nie mogłam się od niej oderwać ! Jest świetnie napisana czyta się ją "lekko" a każda strona zaskakuje... Nie mówiąc już o zakończeniu które mnie zaszokowało ! Cieszę się że na nią natrafiłam obudziła mnie z letargu potrzebowałam właśnie tak wciągającej książki która dałaby mi możliwość odcięcia się od rzeczywistości ! Szkoda że to jedyna książka Kathryn Croft przetłumaczona na język polski ponieważ myślę że pochłonęła bym je wszystkie !

Długo czekałam na thriller, który okaże się warty lektury, który wciągnie od pierwszych stron i do samego końca będzie trzymał w napięciu… Córeczka idealnie wpasowuje się w te kryteria.

Pierwsze spotkanie z twórczością Kathryn Croft zdecydowanie należy do udanych. Nawet bardzo! Córeczkę bowiem czyta się jednym tchem, niecierpliwie oczekując rozwiązania zagadki zaginięcia głównej córki głównej bohaterki…

Autorka sprawnie prowadziła fabułę. Wielowątkowość, która ma miejsce w tym przypadku, nie przytłacza i nie sprawia, że czytelnik czuje się w zagubiony. Widać, że każdy z nich jest przemyślany i idealnie uzupełnia pozostałe, co ma wpływ na klimat książki. Czytelnik przepada w odmętach tej historii…

Historię poznajemy w głównej mierze z perspektywy Simone, jednak przeplata się ona z wyznaniami mężczyzny, który do końca pozostaje zagadką.

Choć w pewnych momentach opowieść wydaje się nieco przewidywalna, części można się domyślić, to cały czas pojawiają się nowe znaki zapytania, które trzymają w napięciu do ostatnich stron. A zakończenie… nieprzewidywalne, zaskakujące… idealne zakończenie powieści. Autorka do ostatniego zdania przyciąga zainteresowanie czytelnika.

Dużym plusem tej książki jest jej okładka. Uwielbiam czarnobiałe zdjęcia z dodatkiem wyrazistego koloru. Bezwątpienia różowe elementy przyciągają wzrok, nie pozwalając przejść obok tejże powieści i zachęcają, by po nią sięgnąć.

Podsumowując: Córeczka to niesamowicie elektryzujący thriller psychologiczny, który czyta się bardzo szybko. Wartka akcja nie pozwala oderwać się od książki choćby na chwilę, a piętrzące się znaki zapytania i chęć dotarcia do rozwiązania pochłaniają czytelnika całkowicie. Jeśli więc macie ochotę na porządny kawałek thrillera, w który poruszy wiele strun waszego umysłu, chcecie miło spędzić czas i rozwikłać zagadnę zaginięcia sprzed lat, sięgnijcie koniecznie po tę książkę… Przekonacie się, że owa zagadka to nic, w porównaniu z tym, co czeka Was w takcie lektury…

Gorąco polecam!