Awiatorzy. Opowieść o polskich lotnikach

Obraz młodzieży polskiej w Rzeczypospolitej , gdy była pod zaborami, był smutny i przygnębiający.

Bo jaka mogłaby być w kraju zrujnowanym doszczętnie i rozerwanym na strzępy przez obce siły?

Powieść Awiatorzy, to historia o młodych ludziach, których marzeniem jest latanie.

Akcja rozgrywa się na przełomie pierwszej wojny światowej , gdzie młodzi chłopcy walczą z Ukrainą i bolszewicką Rosją, a także o odradzającej się Polsce. Pięć rozdziałów książki i pięć różnych historii, które sprawiają, że czytelnik nie może się oderwać od czytania. Historie młodych, dwudziestokilkuletnich chłopców, którzy odważnie walczyli z wrogiem, i płacili za to najwyższą cenę – cenę życia.

Polscy lotnicy ochotniczo zaciągali się do wojska, aby walczyć pod francuskimi czy angielskimi barwami i do końca wierzyli, że Polska w końcu odzyska niepodległość. Książka niezwykle interesująca i przejmująca, a czytelnik sam czytając te rozdziały, osądzi bohaterów tej książki. Posiada twardą oprawę i choć zawiera 475 stron, to akcja powieści jest tak wciągająca, że po prostu można się zatracić w czytaniu.

Autor książki Jarosław Sokół jest również autorem bestsellerowej powieści pt. Czas honoru.

W pierwszych rozdziałach książki autor wprowadza czytelnika w osiemnasty wiek od pierwszych lotów balonem, poprzez front francuski, rosyjski i włoskie Alpy oraz poprzez powstanie kościuszkowskie i pierwsze polskie maszyny lotnicze, czyli praktycznie bezużyteczne maszyny. „Ochotnicza eskadra śmierci” – to śmiałkowie, którzy nazywali się tak głównie z powodu niebudzącego zaufania sprzętu, przesiadła się z wysłużonych albatrosów na nieco przyciężkie Balille.

W tej książce autor zawarł bardzo dużo faktów autentycznych, i to właśnie tu ludzkie losy- losy bohaterów Polaków tworzą historię, która w dużej mierze została napisana pod niebem, na poziomie chmur.

Na koniec zacytuję słowa Leonardo da Vinci, które są myślą przewodnią tej książki ”Wystarczy, że raz doznasz lotu, a będziesz zawsze chodził z oczami zwróconymi w stronę nieba, gdzie byłeś, i gdzie pragniesz powrócić”.

Zachęcam do lektury.

Polecamy, zespół [Adres usunięty]

Ongi Jarosław Sokół, oczarował mnie swoją powieścią Czas honoru wprawdzie ciągle brakuje mi ostatniego tomu, to jednak z lektury zachowałam bardzo dobre wspomnienia. Gdy na liście nowości, zobaczyłam ostatnią książkę autora, zapaliłam się jak pochodnia. Awiatorzy. Opowieść o polskich lotnikach, wydawała się bezbłędnie trafiać w mój gust literacki. W końcu sama mieszkam rzut beretem od lotniska, które powstało w XX-leciu międzywojennym, sama kilkukrotnie miałam okazję wznosić się w powietrze i podziwiać świat z lotu ptaka, wspaniałe uczucie. Mogłam więc nie utożsamiać się z bohaterami tej powieści?

Początkowo myślałam, że będzie to kompendium, nie powieść, a suche fakty, które lubię. Nie mogę powiedzieć, że lubię beletrystykę a nie przepadam za literaturą faktu, moim zdaniem to zależy od wykonania i od tematu. W tej powieści Jarosław Sokół, bierze na warsztat dzieje polskiego lotnictwa, dzieli je na kilka okresów, zazębia to w tak sprawny sposób, że cała książka tworzy logiczną całość. Nie posługuje się samymi suchymi faktami, ale tworzy opowieść o ludziach, którzy zapragnęli wznieść się w przestworza. Awiatorzy to opowieść o marzeniach, o pragnieniu wolności, o przekraczaniu granic.

Uwielbiam przestrzeń i wysokość, jestem w tym nieco odosobniona, bo najbliższa rodzina raczej nie przepada za wysokością. Dla mnie im wyżej tym lepiej, chociaż bez brawury, dlatego podziwiam, ludzi, którzy sto lat temu ulegali snom o lataniu. Wsiadanie do ówczesnych samolotów, było bardzo ryzykowne, o wiele bardziej niż dzisiejsze loty. A jednak ci ludzie, przedkładali spełnianie marzeń, nad strach, zawsze mnie to fascynuje. Walka o własne pragnienia, nieoglądanie się na lęk i ryzyko.

Jarosław Sokół, kolejny raz pokazuje, że klimaty retro, to coś w czym czuje się świetnie, odtwarza w sposób wiarygodny klimat tamtych czasów. Pokazuje bardzo realistycznie wojskowe obozy, pragnienie wojaczki, brawurę i nieujarzmione charaktery. Czyta się tę powieść jednym tchem, z wielkim zainteresowaniem.

Listopad jest miesiącem historycznej pamięci i sądzę, że właśnie taki historyczne klimaty są idealne na wieczorną lekturę, chociaż warto sobie tę książkę dawkować, żeby starczyło na dłużej.

Bardzo polecam!!!