Książka, która nie chciała być czytana

Lubicie literackie wyzwania? Jest taka książka, która zrobi wszystko, by zostawiono ją w spokoju. A pomysłów ma wiele: gubi i przestawia litery, zmienia wielkość czcionki, tworzy nowe słowa – robi co w jej mocy, by zniechęcić potencjalnego czytelnika. Książka, która nie chciała być czytana, bo o niej mowa jest debiutem literackim Davida Sundina, szwedzkiego pisarza, prezentera telewizyjnego i komika. Rzecz niezwykła. Zapewniła nam miłą wieczorną rozrywkę, a sądząc po reakcji syna (wiek 7+), jeszcze nieraz będziemy do niej wracać.

Pomysł prosty i dlatego niezwykły. Jak to książka nie chce się dać czytać?! To się w głowie nie mieści! Trochę tu żartu i dużo zabawy. Lektura interaktywna - wymagająca zasilenia wyobraźnią. Zapada w pamięć, zachęcając dzieci i dorosłych do wspólnej zabawy. Co ważne nie narzuca narracji, umożliwia, a nawet wymaga, własnej interpretacji i kreowania opowieści. Wszystko to sprawia, że nazwałabym ją książką aktywizującą. I to nie tylko młodego słuchacza/czytelnika, ale także rodzica. Zmiana głosu, śpiewanie, ruszanie całą książką i znikający tekst to tylko niektóre wyzwania, które czekają na śmiałków po otwarciu Książki, która nie chciała być czytana. To doskonały przykład lektury do aktywnego czytania. Nie polega ono wyłącznie na spokojnym odczytywaniu książki od deski do deski i skupianiu się tylko na samej treści, lecz zachęca do aktywności podczas czytania i wchodzenia w interakcję z książką. Jeśli nie jesteście na to gotowi, lepiej jej nie czytajcie.

Fabuła jest nieskomplikowana. Spotykamy tatusia, który ma przeczytać swemu dziecku coś na dobranoc. Niestety, malec wybierze książkę, która absolutnie nie chciała być przeczytana. I tu zaczyna się przygoda! Z każdą nową stroną, czekają na nas inne zadania i wyzwania. W zależności od inwencji czytającego, każde kolejne spotkanie z Książką, która nie chciała być czytana może być odkrywcze. To gotowy scenariusz na przednią zabawę dla całej rodziny. Ma moc zorganizowania wspólnego czasu, a to pogłębia więzi rodzinne.

Pięknie wydana. Treści dopełniają stonowane ilustracje, intrygujące w swojej inności. Nie mamy tu wielokolorowych obrazków, w stylu tych, które „krzyczą” na nas z każdego ekranu. Twarda oprawa z wklejką w kwiaty, zaprasza do odkrywania oryginalnych ilustracji. Niezwykłych, jak ta książka.

Naprawdę świetna!

Ile razy, szanowni rodzice, denerwowaliście się podczas czytania waszym pociechom? Mnóstwo, prawda? Utyskiwaliście, że maluch przerywa w najmniej spodziewanym momencie, albo, że przypomina mu się coś, co go poruszyło w środku dnia i koniecznie musi to opowiedzieć, albo też prowadzi swoją własną, dziecięcą narrację. I to, co zwykle przeszkadza nam w momencie, kiedy dziecko powinno się już wyciszać, może okazać się świetną zabawą tuż przed snem i wcale malucha nie przebodźcuje.

Ta wyjątkowo psotna propozycja, to kapitalna zabawa i dla dziecka i dla rodzica. Zaskakuje znikającymi wyrazami, ni stąd ni zowąd pokazuje zwierzątka, wyrastają jej nagle skrzydła albo wydaje dźwięki przemieszczającego się samochodu. Nie myślcie tylko, że ona sama z siebie wydaje takie dźwięki. Co to, to nie. Ona wymusza reakcję na czytelniku i odbiorcy. To właśnie ona wskazuje drogę, którą powinni podążać czytający, ale wcale nie hamuje wyobraźni, bo w tę zabawę można bawić się bez końca i wybierać coraz to ciekawsze rozwiązania.

Absolutnie wspaniała książeczka, którą również można stosować na zajęciach z dziećmi. Zaangażowanie malucha w tworzenie historii będzie tu dużo łatwiejsze, a dźwięki oraz elementy, które można pokazać podczas zajęć, pobudzą wyobraźnię.

Polecam gorąco.

„Książka, która nie chciała być czytana”, to zabawna pozycja, która zachęca do integracji rodzica z dzieckiem. Na jej stronach nie znajdziemy zbyt wiele treści, ale za to mamy tam masę zabawnych poleceń. Na niektórych stronach pomieszane zostały słowa, na innych wszystkie „r”, zamieniają się w „ł”. Raz czcionka jest duża, raz mała, a jeszcze innym razem w tekście pojawiają się luki, które powinniśmy uzupełnić sami. Całość przypomina nieco scenariusz, w którym napisane jest, które kwestie powinny być mówione przez osobę dorosłą, a które przez dziecko.

Oprawa graficzna jest ciekawa. Mamy tu twardą okładkę, kolorową wklejkę w kwiaty oraz mnóstwo prostych, ale interesujących fotografii. Jedynymi kolorami, które tu występują, to czerwony, niebieski, czarny i biały, trochę przywodzi mi na myśl stare pozycje, po które sięgałam, będąc dzieckiem. Myślę, że ta książka jest dobrą rozrywką i dla uszu i dla oczu, a najlepsze jest to, że można do niej wracać nieskończona ilość razy i za każdym razem, zabawa będzie wyglądała inaczej.

Uwielbiam pozycje, które łączą dzieci i dorosłych, które wymagają myślenia lub kreatywności i które zostały stworzone do spędzenia razem czasu, a jednocześnie czegoś uczą. Zamysłem autora było stworzenie czegoś, co, jak sama nazwa wskazuje, nie chce być czytane, dlatego robi wszystko, by to utrudnić, ale rodzic oraz dziecko tak łatwo się nie poddadzą i postarają się, by dobrnąć do końca.

Sięgając po książeczkę, przygotujcie się na to, że będziecie musieli śpiewać i wymyślać różne rzeczy, w zależności od tego, co aktualnie znajdziecie na stronie. Będzie również trzeba nieco walczyć z książką, na przykład by nie odfrunęła, albo się nie zamknęła. Myślę, że najmłodszym pociechom taka forma zabawy przypadnie do gustu. Ja gorąco Was zachęcam do zapoznania się z tym oryginalnym wytworem.

Nie na darmo mówi się, że to, co zakazane pociąga nas najbardziej. Do mnie dzisiaj przyszła właśnie ta pozycja i jak tylko ujrzałam, że na jej końcu było co do niej ostrzeżenie, to od razu z chytrym uśmieszkiem się w nią zagłębiłam.

Przeczytałam historię o tatusiu, który miał właśnie ją przeczytać swojemu dziecku. Jakież było jego zdziwienie, kiedy faktycznie książka robiła co mogła, by jej nie przeczytać! Specjalnie przestawiała litery, by mocno utrudnić czytanie, albo jej słowa były po stronach rozrzucone, by ciężko było zrozumieć co chce nam powiedzieć. W pewnym momencie jej kartki groziły, że się nie otworzą, po czym ostrzegała, że zaraz będzie płonąć! Robiła co mogła, by zniechęcić czytelnika to przeczytania dalszych stron, nawet ukazywała jakieś obrazy szydząc, że i tak nie zrozumiemy o co jej chodzi. Nawet jej słowa zaczęły znikać i sama musiałam z głowy je zastępować, by dalsze czytanie miało sens. To było zaskakujące, bo przecież czytałam ją sama:-) To niewiarygodne jak bardzo jest kreatywna! I nawet ile razy by ją nie czytać, to za każdym razem brzmiała inaczej. Gdybyśmy czytali ją dziecku, to miałoby z niej ogromny ubaw. Nigdy nie jest taka sama, bo brakującymi elementami sprawia, że za każdym razem wychodzi z niej coś innego. Taka książka na każdy dzień i zawsze inna, choć taka sama. Niesamowita pod względem kreatywności i spostrzegawczości. Jedyna w swoim rodzaju, bardzo ją wam polecam🥰